ตอนที่ 3
‘พี่มิ้นท์ช่วยเป็แม่สื่อให้หน่อย’ เสียงเล็กแหลมของแก้มป่องทำไมมันถึงรบกวนจิตใจของเธอในตอนนี้จัง
สบันงารวบช้อนตรงหน้าทั้งๆที่พึ่งตักอาหารใส่ปากเพียงไม่กี่คำ
“อาหารร้านนี้ไม่อร่อยรึไงคุณ” เข้มขาลยกแก้วน้ำขึ้นจิบพร้อมกับอมยิ้มที่มุมปาก
สบันงายังคงรู้สึกเกร็ง แม้ว่าจะเห็นเพียงแค่อมยิ้มน้อยๆจากคนที่เป็เ้านายใหม่ ก็เพราะั้แ่ตอนเช้าที่ได้พบหน้ากัน นับว่าเกือบจะเป็รอยยิ้มแรกของวันนี้ที่เธอเห็น
พึ่งจะพบกันเป็วันแรกก็ชวนเธอมาปรึกษาเื่งาน ในเวลาที่น่าจะเป็มื้อเที่ยงส่วนตัว แถมมาถึงก็เอาแต่ก้มหน้าก้มตากิน‘ธุระ’ ที่ว่าก็ไม่เห็นจะมีวี่แววถ้าจะเรียกเธอมาเพื่อสร้างความสนิทสนม...มันก็ดีอยู่บ้าง...แต่ถ้ารู้จักยิ้มให้กันบ้างชวนเธอพูดคุยบ้าง ก็คงไม่รู้สึกอึดอัดขนาดนี้
‘พ่อเสือยิ้มยาก’สบันงานึกค่อนขอดในใจ
“ธุระที่หัวหน้าเรียกมิ้นท์มา มันคืออะไรกันคะ” เธอทวงธุระที่เข้มขาลเอ่ยอ้าง
“คุณกินอิ่มรึยังล่ะ” เขาไม่ตอบคำถาม แต่กลับเป็ฝ่ายตั้งคำถามเสียเอง
“แล้วก็...นอกเวลางานไม่ได้อยู่ต่อหน้าคนอื่น ให้คุณมิ้นท์เรียกผมว่าพี่ขาล”
มันก็คงจะดี ถ้าหากจะเรียกเขาว่า ‘พี่ขาล’ หรือถ้าเขาจะเรียกเธอว่า‘มิ้นท์’ฟังแล้วก็คงจะทำให้สนิทและคุยกันง่ายขึ้น
แต่น้ำเสียงที่เข้มขาลพูดมาแต่ละครั้งทำไมมันช่างเหมือนเ้านายกำลังออกคำสั่งกับลูกน้องนัก...ฟังแล้วก็นึกฉุน
“นี่เป็คำสั่งหรือเปล่าคะ” เธอทำเสียงประชด “คุณหัวหน้า...”
น่าแปลกที่เข้มขาลไม่ได้ทำสายตาตำหนิเธอ...เขากลับวางเฉยมีท่าทางสบายมากขึ้น ยิ้มที่เห็นน้อยๆเมื่อครู่ ตอนนี้มันเปิดเผยจนเห็นฟันเรียงขาว...เธอพึ่งจะสังเกตว่ารอยยิ้มนั้น เผยฟันคู่หน้าเกยออกมาอย่างที่เรียกว่า ‘ฟันกระต่าย’
สบันงาแอบอบยิ้มนึกขันกับชื่อเข้มขาล ที่ฟังแล้วออกจะดูดุร้ายน่าเกรงขาม แต่เ้าฟันกระต่ายคู่นั้นกลับทำให้ชื่อของเขากลายเป็เสือไม่มีพิษภัยทันที
ท่าทีนิ่งเฉยของเขาตอนนี้มันเป็เพียงเสือหลับ...
“ถ้าคุณมิ้นท์อิ่มแล้ว งั้นเดี๋ยวผมจะพาคุณไปดูงานที่โครงการใหม่ของบริษัทหน่อย...คุณมิ้นท์หยิบแฟ้มเอกสารที่ตรวจทานแล้วติดรถมาด้วยไหมครับ”
พอพูดเข้าเื่งาน เข้มขาลก็วางท่ากลับมาเป็เ้านายมาดขรึมทันที
คนอะไร หลายบุคลิก อ่านใจยากจัง...
.......................................
17K
