พริบตาเดียวก็ผ่านไปครึ่งปี
ในวังจักรพรรดิ์ ได้ยินความผันผวนของพลังและเสียงคำรามเป็ครั้งคราว
สมาชิกตระกูลจุนทุกคนรู้ว่าเป็จุนเสี่ยวเหยาที่ประสบความสำเร็จอีกครั้ง
ในตอนแรกสาวกหลายคนของตระกูลจุน รู้สึกทึ่งกับความเร็วของจุนเสี่ยวเหยา
จนถึงตอนนี้ก็ไม่น่าแปลกใจ
หากไม่มีความเร็วในการทะลุทะลวงระดับ สาวกตระกูลจุนจะพบว่ามันแปลก
ใน่ 6 เดือนที่ผ่านมา ไป่เย่วเอ๋อร์ยังคงคุกเข่าอยู่นอกวังเทียนตี้
ใบหน้าของเธอซีดและมีรูปร่างเหมือนกระดูก และเธอผอมลงกว่าครึ่งปีที่แล้วมาก
เพราะเธอเป็ผู้ปลูกฝังพลังศักดิ์สิทธิ์เธอไม่กินมานานกว่าครึ่งปี ไป่เยว่เอ๋อร์ก็จะไม่อดตาย แต่เธอจะอ่อนแอ
ตอนนี้เธอไม่เหมือนเ้าหญิงของอาณาจักรอัคคีอีกต่อไป
มันเหมือนกับทาสหญิงที่ถ่อมตัวและต่ำต้อยที่มารอการอภัยจากเ้านาย
ใน่เวลาที่ผ่านมา จุนเสี่ยวเหยาไม่สนใจเธอเลย แม้ว่าเขาจะเดินออกจากวังเทียนตี้และพบเธอ จุนเสี่ยวเหยาก็จะไม่มองเธออีกเป็ครั้งที่สอง ราวกับว่าเธอไม่มีตัวตน
ในเื่นี้ ไป่เยว่เอ๋อร์ ได้แสดงรอยยิ้มที่ขมขื่นที่มุมปากของเธอ
มันเป็ความผิดของเธอเอง และเธอก็สมควรได้รับมัน
ในวังเทียนตี้ จุนเสี่ยวเหยานั่งขัดสมาธิในห้องลับเพื่อฝึกฝน
กลิ่นอายของจุนเสี่ยวเหยาพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุดและทะลวงผ่านอีกครั้ง
“บุกทะลวงสู่วังศักดิ์สิทธิ์ ” จุนเสี่ยวเหยาพึมพำ
หากเริ่มต้นจากห้าอาณาจักรของร่างกาย จะได้ััอาณาจักรทั้งห้าของสมบัติศักดิ์สิทธิ์ ์ทั้งเก้าแห่งทะเลิญญา และเก้า์ของวังศักดิ์สิทธิ์
จุนเสี่ยวเหยาซึ่งมีอายุเพียงแปดขวบ ได้บุกทะลวงอาณาจักรแห่งการฝึกฝนยี่สิบแปดครั้งใน่แปดปีที่ผ่านมา
นี่เป็สิ่งที่น่ากลัวอย่างยิ่ง!!
โดยทั่วไปแล้ว จะใช้เวลาประมาณยี่สิบปีในการบุกทะลวงอาณาจักรมากมาย แม้แต่ในดินแดน์อันกว่างใหญ่ก็พบเจอน้อยมาก
จุนเสี่ยวเหยาทำได้ในเวลาเพียงแปดปี
“ยังไม่เพียงพอ ที่งานเลี้ยงอายุ 10 ขวบ อย่างน้อยข้าต้องฝ่าด่านจิติญญาที่แท้จริง” จุนเสี่ยวเหยาพูดกับตัวเอง
เขามีลางสังหรณ์ว่างานเลี้ยงอายุสิบขวบของเขาจะไม่สงบสุขเช่นนี้
“อ้อ ยังมีเื่ของอาณาจักรอัคคีที่ต้องทำให้เสร็จ”
หลังจากนั้นจุนเสี่ยวเหยาได้ส่งเสียงไปยัง จุนหลิงหลงโดยตรง
ไม่นานนัก จุนหลิงหลงก็ผลักประตูเข้ามา
ด้วยการสะบัดข้อมือ จุนเสี่ยวเหยาหยิบสมุนไพรล้ำค่าที่เหมือนมนุษย์พืชออกมาจากวงแหวนมิติ
มันคือโอสถะแห่งชีวิต
โอสถะนี้ หากถูกปล่อยออกสู่โลกภายนอก จะทำให้เกิดพายุนองเืซึ่งจะถูกปล้นโดยผู้คนนับไม่ถ้วน
“นายท่าน ท่าน้า...” ดวงตาที่สวยงามของจุนหลิงหลงเป็ประกาย
เป็ไปได้ไหมว่าในที่สุดจุนเสี่ยวเหยา จะเริ่มจัดการกับอาณาจักรอัคคีโบราณ?
“หลิงหลง ไปที่อาณาจักรอัคคีโบราณเพื่อข้า แล้วบอกจักรพรรดิอัคคีว่า ถ้าเขาเต็มใจยอมจำนนต่อข้า โอสถะแห่งชีวิตและความตายนี้จะช่วยชีวิตเขาได้”
จุนเสี่ยวเหยากล่าวและยื่นโอสถะแห่งชีวิตให้จุนหลิงหลง
“หลิงหลงจะทำหน้าที่อย่างดีที่สุด ข้าจะไปบอกไป่เยว่เอ๋อร์” จุนหลิงหลงกล่าว
ไป่เยว่เอ๋อร์คุกเข่าอยู่นอกวังเทียนตี้เป็เวลาครึ่งปี และถือได้ว่าเป็ความสำนึกผิดอย่างจริงใจ และจุนหลิงหลงก็เห็นมันในสายตาของเขา
“เดี๋ยวก่อน อย่าบอกไป่เยว่เอ๋อร์ ให้เธอคุกเข่าต่อไป และอาณาจักรอัคคีโบราณไม่สามารถบอกไป่เยว่เอ๋อร์เกี่ยวกับโอสถนี้ได้” จุนเสี่ยวเหยากล่าว
เขาจะปล่อยให้ไป่เยว่เอ๋อร์คุกเข่าเป็เวลาหนึ่งปีก่อนที่จะพูดถึงเื่นี้
ในที่สุด เมื่อเธอกำลังจะหมดหวัง เธอที่ได้ยินข่าวว่าพ่อของเธอหายจากอาการป่วยแล้ว
ในเวลานั้นใครๆ ก็นึกภาพออกว่าไป่เยว่เอ๋อร์จะรู้สึกอย่างไร
เธอจะจงรักภักดีต่อจุนเสี่ยวเหยาอย่างสุดใจ
“เ้ารู้สึกอย่างไร ข้ากลายเป็คนเลวมากขึ้นเรื่อยๆ” จุนเสี่ยวเหยาแตะคางและพึมพำกับตัวเอง
จุนหลิงหลงฉลาดมากและเธอก็คิดเื่นี้เช่นกัน
เธออดไม่ได้ที่จะชื่นชมวิธีการของจุนเสี่ยวเหยามากยิ่งขึ้น
เป็เื่ยากสำหรับบุตรแห่ง์ที่ไม่มีกองกำลังสนับสุนแล้วจะไปให้ถึงจุดสูงสุด
มีเพียงบุตรแห่ง์ที่ทั้งแข็งแกร่งและมีไหวพริบเท่านั้นที่มีคุณสมบัติในการปีนขึ้นไป
หลังจากนั้นจุนหลิงหลงได้ออกจากวังจักรพรรดิ์และพบผู้พิทักษ์ลัทธิเต๋าจากเชื้อสายของเธอพร้อมที่จะเดินทางไปยังอาณาจักรอัคคีโบราณ
ผู้พิทักษ์ลัทธิเต๋าเป็หญิงชรา เมื่อเห็นว่า จุนหลิงหลง ยุ่งกับจุนเสี่ยวเหยามาหลายปีแล้ว เธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกลำบากใจเล็กน้อยและพูด
“คุณหนู คุ้มไหมที่จะทำสิ่งนี้? บุตรแห่งพระเ้าอาจปฏิบัติต่อคุณหนูในฐานะสาวใช้เท่านั้น”
“แม่ฮวา อย่าพูดแบบนั้นอีก ท่านไม่สามารถจินตนาการถึงความสำเร็จของบุตรแห่งพระเ้าในอนาคตได้”
“แม้จะเป็แค่สาวใช้ หลิงหลงก็พอใจแล้ว” จุนหลิงหลงกล่าว
เมื่อย่าฮวาได้ยินคำนั้น นางก็ถอนหายใจอย่างลับๆ
โดยธรรมชาติแล้ว นางไม่อาจรู้ได้ว่าจุนหลิงหลงมองเห็นมุมแห่งอนาคต(นิมิตเล็กๆคล้ายพยากรณ์)
ดูเหมือนไม่เลวที่จะเป็สาวใช้ของจักรพรรดิ์ในอนาคต...
จุนหลิงหลง และ แม่เฒ่าฮวา รีบไปที่อาณาจักรอัคคีโบราณทันที
ในเวลาเดียวกัน ชางโจว หนึ่งในสามพันรัฐ เต้าโจว อยู่ในดินแดน์ะ
ชางโจวทั้งหมดซึ่งอยู่ติดกับฮั่วโจว มีพื้นที่ใกล้เคียงกัน และผู้ปกครองชางโจวทั้งหมดเป็เชื้อสายลัทธิเต๋าชั้นนำซึ่งเป็อาณาจักรโบราณชิงหลง
ความแข็งแกร่งของอาณาจักรโบราณชิงหลงนั้นเฟื่องฟู แตกต่างจากอาณาจักรอัคคีโบราณที่อ่อนแอ และมีแนวโน้มที่จะกลายเป็อาณาจักรแรกในสี่อาณาจักรโบราณที่ล่มสลาย
ในขณะนี้ ในพระราชวังชิงหลง ราชอาณาจักรโบราณ ภายในห้องโถง
ชายหนุ่มในชุดเสื้อคลุมัฟ้าสี่กรงเล็บกำลังคุกเข่าอยู่บนพื้น
เขาดูหล่อเหล่ามีเสน่ห์มาก อายุประมาณสิบหกหรือสิบเจ็ดปี
ด้วยฐานการเพาะปลูก เขาได้บรรลุถึงขอบเขตวังศักดิ์สิทธิ์แล้ว
ในตระกูลโบราณ การไปถึงอาณาจักรวังศักดิ์สิทธิ์ในวัยนี้ถือว่าเป็อัจฉริยะ
ไม่ต้องพูดถึงโลกภายนอก มันเป็ความภาคภูมิใจของ์อย่างแน่นอน
เขาเป็คู่หมั้นของไป่เยว่เอ๋อร์ เ้าชายคนแรกของอาณาจักรโบราณชิงหลง นามว่า เซียวเฉิน
ในขณะนี้ ดวงตาของเซียวเฉินเป็สีแดงเื ด้วยใบหน้าที่โกรธจัด เขาป้องมือและพูดกับร่างบนบัลลังก์ที่ปกคลุมไปด้วยพลังที่ไม่สิ้นสุด
“ท่านพ่อ โปรดมอบโอสถะให้แก่อาณาจักรหงส์แดงโบราณเถิด!”(เปลี่ยนจากอาณาจักรอัคคีเป็หงส์แดงโบราณเรียกเป็ชื่อของสี่สัตว์เทพโบราณง่ายกว่า เนาะ ัฟ้า พยัคฆ์ขาว เต่าทมิฬ ทีแรกว่าจะไม่เรียกเพราะเป็แค่สืบสายเืมันยังมีตัวเป็ๆอื่นอยู่ *-*สปอยนิดหน่อยตามนี้ละกัน)
บนบัลลังก์ จักรพรรดิแห่งอาณาจักรัฟ้านั่งทอดสายตา และพลังดูเหมือนจะควบแน่นเป็รูปร่างของั เป็กลิ่นอายก็ยิ่งใหญ่มาก
เขาพูดเบา ๆ “ อาณาจักรัฟ้าของข้ามีโอสถะแห่งัเพียงตัวเดียวและมันถูกสืบทอดมาจากบรรพบุรุษของข้า มันจะถูกส่งไปยังอาณาจักรหงส์แดงโบราณได้อย่างไร?
"แต่เยว่เอ๋อร์เธอคุกเข่าที่ตระกูลจุน และถูกทำให้อับอายในฐานะคู่หมั้นของเธอ ข้าจะรู้สึกดีได้อย่างไร"
เซียวเฉินโกรธจัด นิ้วทั้งห้าของเขากำหมัดแน่น เล็บของเขาเจาะลึกเข้าไปในฝ่ามือทำให้เกิดความเ็ปที่หัวใจ
ข่าวของไป่เยว่เอ๋อร์คุกเข่าต่อหน้าพระตำหนักเทพบุตรแห่งตระกูลจุนได้แพร่กระจายไปทั่วดินแดน
หลายคนอยากรู้เกี่ยวกับบุตรชายลึกลับของตระกูลจุน และในขณะเดียวกันพวกเขากำลังดูเื่ตลกของอาณาจักรัฟ้าโบราณ
คู่หมั้นของเขานั่งคุกเข่าต่อหน้าวังของผู้ชายคนอื่น ช่างน่าอับอายอะไรเช่นนี้?
ไม่ต้องพูดถึงว่าไป่เยว่เอ๋อร์ยังคงเป็ที่รักในวัยเด็กของเขาเซียวเฉิน จะทนดูได้อย่างไร?
“ เ้าต้องอดทน เื่ของอาณาจักรหงส์แดงโบราณบิดาผู้นี้มีข้อพิจารณาของตัวเอง” จักรพรรดิอาณาจักรัฟ้ากล่าวเบา ๆ
“บุตรแห่งพระเ้าช่างยอดเยี่ยมอะไรเช่นนี้ ด้วยเอกลักษณ์และภูมิหลังของเขา เขาจึงใช้พลังของเขาเพื่อรังแกผู้อื่น!”
“เขายังเป็มนุษย์อยู่หรือเปล่าเขาดูถูกแม้แต่ผู้หญิง?” เซียวเฉินดุอย่างโกรธเคือง
เขาไม่แม้แต่จะคิดถึงสิ่งที่ไป่เยว่เอ๋อร์ทำผิด
คู่หมั้นของเขาทำผิดได้ยังไง ต้องเป็ความผิดของจุนเสี่ยวเหยา
“หุบปาก อย่าพูดเื่ไร้สาระเกี่ยวกับเื่นี้ ถอยกลับไป เ้าไม่มีคุณสมบัติพอที่จะวิจารณ์คนของตระกูลจุน” จักรพรรดิอาณาจักรัฟ้าขมวดคิ้ว
เซียวเฉินกัดฟันและหันหลังเดินออกจากห้องโถง
“เดี๋ยวก่อนเถอะ บุตรแห่งพระเ้าของตระกูลจุนนั้นยอดเยี่ยมอะไรนัก เมื่อข้าฝึกฝนสำเร็จ ข้าจะไปที่ตระกูลจุนเพื่อนำตัวเยว่เอ๋อร์กลับมา และสอนบทเรียนแก่บุตรแห่งพระเ้าอีกทางหนึ่งด้วย”
เซียวเฉินคิดกับตัวเองและนิ้วของเขาก็ลูบแหวนัขด
แหวนัขดนี้เป็สิ่งที่แม่ผู้ล่วงลับของเขาได้ส่งมอบให้เขา
ไม่กี่ปีที่ผ่านมา แหวนัขดนี้เริ่มถ่ายทอดเทคนิคอันทรงพลังและพลังิญญาอันบริสุทธิ์ให้เขา
เป็เพราะเหตุนี้เซียวเฉิน จึงมีความสามารถและความแข็งแกร่งที่เขามีในปัจจุบัน
“ด้วยแหวนพานหลงที่แม่ทิ้งไว้ แม้ว่าจะเป็บุตรเทพเ้าของตระกูลจุน ข้าก็จะก้าวข้ามไปได้ในอนาคต!”
การแสดงออกของเซียวเฉินเ็าและรุนแรง และเขาเชื่อด้วยความมั่นใจ