ตอนที่ 10 งานวิจัยกับตัวละครแปลกๆ ตัวใหม่
หลังจากที่ฉันซ่อมรถเสร็จแล้วนายแว่นก็พาฉันกลับมาส่งที่หอพักของฉันในตอนที่ฉันซ่อมรถเสร็จดูเหมือนว่านายแว่นจะใมากเกี่ยวกับความสามารถที่ครอบคลุมรอบด้านของฉันแต่ความจริงคือหมอนี่มันโง่เกินไปก็แค่นั้นเองมันทำให้ฉันสงสัยจนอดถามได้ว่าหมอนี่มันเรียนจบสี่ปีจนถึงขั้นต่อป.โทได้ยังไงและฉันก็ได้ความว่า
“ฉันชอบมันมากๆก็น่าจะแค่นั้นแหละเหตุผลที่เติมหมกมุ่นอยู่กับเธอก็ไม่ใช่เพราะเขารักในสิ่งที่เขาศึกษาและมุ่งมั่นที่จะรู้มากขึ้นกว่าเดิมเหรอ..”
เป็คำตอบที่คาดไม่ถึงจากนายแว่นที่แสนจะซื่อบื้อแต่ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันเป็ระโยชน์และทำให้ฉันได้กลับไปคิดทบทวนเื่พวกนี้กับตัวเอง
ส่วนเื่รถยนต์ของหมอนี่ก็......ความจริงแล้วก็แค่รถยนต์แบตเตอรี่อ่อนซึ่งคนขับรถยนต์ปกติก็ควรจะสามารถเดาได้เมื่อเกิดอาการมีปัญหาของรถยนต์แต่ไอ้หมอนี่มันดันไม่รู้ซะงั้นความจริงเพราะเป็รถเกียร์ออโต้ก็ใช้สายจั้มแบตเตอรี่จากรถยนต์คันอื่นที่ไฟแบตเตอรี่ยังไม่หมดก็จะแก้ปัญหาเื่การสตาร์ทได้แล้ว ที่เหลือฉันก็แนะนำให้เอารถเข้าศูนย์เพื่อชาร์จแบตเตอรี่ก็แค่นั้น เพราะแบตเตอรี่อาจมีกระแสไฟเหลือไม่มากแล้ว
มาถึงตอนนี้ฉันอยากอยากจะขอโทษตัวเองนิหน่อยแล้วที่บอกว่าตัวเองโง่บางทีฉันแค่อาจจะไม่เก่งภาษาหรือไม่ได้ชอบสาขาที่ตนเองเรียนอยู่ในขณะนี้ทำให้ไม่เกิดการเรียนแบบมุ่งมั่นและจริงจังมากพอเป็เหตุให้ฉันไม่ผ่านแม้จะเรียนวิชาเดิมซ้ำๆมาสามรอบแล้วก็ตาม
เมื่อฉันเจอข้อสอบมันดูราวกับว่าฉันเผชิญหน้ากับศัตรูที่มันเก่งขึ้นได้และมันเก่งขึ้นเรื่อยๆเมื่อเวลาผ่านไปจนทำให้ความห่างชั้นของเรามากขึ้น เพราะฉันรู้สึกได้เลยว่าฉันกลัวที่จะเผชิญหน้ากับข้อสอบมากยิ่งขึ้นทุกวัน
พอมาถึงจุดนี้หากฉันไม่ได้ชอบสาขาวิชานี้แล้วฉันชอบอะไรกันแน่ฉันได้เริ่มคิดนิดหน่อยหลังจากเจอคนที่สามารถเรียนจบได้ภายในระยะเวลาสี่ปีและฉันรู้สึกได้ว่าเขาไม่ได้ฉลาดไปกว่าฉันฉันพยายามคิดอย่างหนักแต่ฉันคิดไม่ออก บางทีปัญหามันอาจจะอยู่ตรงนี้.....ฉันไม่รู้เลยว่าฉันชอบอะไรจริงๆ
แต่อย่างน้อยฉันก็มั่นใจได้แล้วว่าฉันไม่ได้ชอบในสิ่งที่ฉันทำอยู่อย่างน้อยก็รู้ปัญหา มันคงไม่ยากเกินไปที่จะหาวิธีแก้ล่ะนะ
ฉันรู้สึกโชคดีขึ้นมาอีกนิดกับวิธีการคิดของพวก loserที่สามารถผ่านอุปสรรคทุกอย่างโดยการใส่ใจกับปัญหาน้อยกว่าปกติ..ฉันไม่เคยขาดความมั่นใจนั่นเป็เพราะฉันไม่จำเป็ต้องพยายามทำอะไรให้เข้าตาใคร เพราะมันไม่มีทางที่ฉันจะทำอะไรเข้าตาใคร...ฉันไม่เคยเครียดมากพอเพราะฉันไม่ได้สนใจกับปัญหามากพอสิ่งนั้นอาจจะทำให้พวกเราเป็พวก loser แต่ปัญหาที่อาจจะทำให้คนทั่วไปเครียดจัดจนถึงขั้นฆ่าตัวตายเราก็สามารถผ่านไปได้อย่างง่ายดาย อย่างที่ฉันเคยบอกไปในตอนแรกๆ คนที่อยู่กับไอ้ความรู้สึกแบบนี้ได้...แข็งแกร่งจริงๆ...
ฉันกลับมาที่หอหอพักอาบน้ำเสร็จแล้วนอนอยู่บนเตียงและฉันรู้สึกได้ว่านี่เป็อีกหนึ่งในอารมณ์แปลกใหม่ของวัน..ฉันไม่เคยนอนอยู่บนเตียงตอนหกโมงเย็นเพราะเวลานี้ฉันควรจะยังทำงานพาร์ทไทม์อยู่
พอมีเวลามากมายนั่นทำให้ฉันรู้สึกแปลกๆจริงๆแต่มันก็ทำให้ฉันตระหนักถึงความสำคัญของเวลามากขึ้นไปอีกตอนนี้ฉันรู้ว่าฉันเสียเวลาเรียนสิ่งที่ฉันไม่ได้ชอบหรือสนใจจริงๆมาถึงสี่ปีและฉันยังเริ่มต้นปีที่ห้าไปแล้วกับสิ่งที่ฉันไม่ได้ชอบนี่
ต้องขอบคุณเติมสำหรับสิ่งนี้ประโยชน์ของการทำอะไรต่างจากเดิมไปเล็กน้อยทำให้ฉันได้เห็นโลกในแง่มุมที่ต่างออกไปอีกมากมายในเวลานี้..มองเห็นปัญหาที่แทบไม่เคยเห็นมาก่อนบางทีมันอาจเป็ปัญหาที่ทำให้ฉันเป็ฉันในตอนนี้..เป็ตัวน่าสมเพช...เป็ loser…หรือเป็คนที่แข็งแกร่ง
ฉันหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาและนั่งจ้องมันอยู่สักพักฉันคิดอยู่ว่าฉันควรโทรไปขอบคุณเติมดีหรือเปล่ากับเื่ในวันนี้ปัญหาคือมือฉันจ่ออยู่ตรงหน้าจอที่ขึ้นเครื่องหมายโทรออกมาได้สักพักและไม่กล้าที่จะกดมันมันเป็เื่ที่แปลกใหม่เกินไปและต้องใช้ความกล้าอย่างมากสำหรับฉันที่จะโทรหาผู้ชายสักคนที่ไม่ใช่พ่อมือฉันเลยหยุดอยู่ตรงนั้นมาหลายนาที
*ตรูดๆ ตรูดๆ*
เสียงระบบสั่นดังขึ้นพร้อมกับที่หน้าจอแสดงผลขึ้นภาพว่ามีคนโทรเข้ามาน่าเหลือเชื่อเพราะนี่คือคนที่ฉันคิดว่าอยากจะโทรบอกขอบคุณมาได้สักพัก..บุญเติมนั่นเอง
“สายัณห์สวัสดิ์....”ฉันกดรับทันทีและทักทายบุญเติม
“อืมม.. ฮัลโหลฉันคิดว่าวันนี้ฉันเจออะไรแปลกๆ... ” เสียงบุญเติมดังออกมาผ่านสมาร์ทโฟน
“ฉันด้วย...”
“ไม่..ฉันจริงจังนะ...ฉันคิดว่าสาวน้อยที่ไอ้ตี๋เพื่อนฉันกำลังจีบอยู่นี่ไม่ได้เป็อย่างที่พวกเราเห็น”เติมเริ่มปิดประเด็น
“ฉันก็ไม่คิดว่าจะมีใครเป็อย่างที่เห็นอยู่แล้วมันเป็ความจริงของโลกซึ่งคนอย่างนายอาจจะไม่เคยเห็นเลยจริงๆ แต่สำหรับฉันพวกคนที่คนอื่นเขาบอกว่าเป็คนดีนักหนาส่วนใหญ่ก็พวกเสแสร้ง ที่ฉันรู้เพราะคนปกติมักจะทำตัวเป็คนดีต่อหน้าคนอื่นคนที่พวกเขา้าให้เห็นไม่มีใครเปิดเผยเื่แย่ๆ ของตนกับคนอื่นั้แ่ครั้งแรกที่เจออยู่แล้วแต่สำหรับฉันไม่ใช่ พวกเขาไม่ได้้าติดต่อกับฉันไม่คิดว่าจะต้องเกรงใจฉันหรือพึ่งพาฉันในอนาคตคนพวกนี้จะแสดงด้านแย่ๆของตนใส่ฉันั้แ่ครั้งแรกที่เจอ จนตอนนี้ฉันมีััที่ไวทางด้านนี้ชนิดที่สามารถบอกได้ว่าใครเสแสร้งใครไม่...”ฉันอธิบายประสบการณ์ของฉันไปคร่าวๆเพราะฉันไม่ได้คิดว่ามันแปลกอะไรที่คนส่วนใหญ่จะไม่ได้เป็แบบที่คนอื่นเห็น
“แล้วััพิศวงของเธอเนี่ยมันบอกว่าน้องเขาเป็คนยังล่ะ...??.”
“ก็เป็สาวน้อยทั่วไป..หมายถึง..ทั่วไปในแบบของฉันนะ..แบบที่ซ่อนด้านแย่ๆของตนจากคนอื่น..พยายามทำให้ตัวเองดูดีเมื่ออยู่ต่อหน้าคนอื่นทำนองนั้น”
“แล้วเธอคิดว่าน้องน้ำนี่ไม่ได้แกล้งทำเป็ขี้อาย น่ารัก น่าทะนุถนอมใช่มั้ย..”
“ใช่...เท่าที่ฉันเห็นแม้ว่าเธอจะไม่ได้ซื่อบริสุทธิ์แบบสาวน้อยที่เราเจอในร้านไอศกรีมแต่ฉันคิดว่าน้องเขาเป็คนขี้อายจริงๆ..”
ฉันตอบไปตามที่ฉันรู้สึกเธอไม่ได้ให้ความรู้สึกที่ว่าเป็คนใสซื่อไร้เดียงสาแต่ฉันมั่นใจว่าความขี้อายของหล่อนนั่นเป็ของจริง..บางทีอาจจะมาจากความลับบางอย่างที่น้องต้องปิดบังไว้เพื่อไม่ให้คนอื่นรู้ มันอาจน่าอายจนคนทั่วไปเกินจะรับได้นั่นอาจทำให้เธอไม่กล้าเข้าใกล้คนอื่นมากไปจนอาจทำให้เธอมีการแสดงออกแบบเขินอายอย่างที่เห็น
“งั้นฉันคงต้องบอกว่าััของเธอผิดพลาดซะแล้วล่ะเพราะจากที่ฉันเห็นฉันไม่ได้รู้สึกว่าสาวน้อยคนนี้ไม่ได้ขี้อายเลยแม้แต่นิดเดียว..”
“เหรอ..”
“ใช่!!”
“........................”
“...........................”
“แค่เนี๊ยะ....นี่เธอไม่อยากรู้อะไรเพิ่มเติมสักหน่อยเลยเหรอ”
เราเงียบใส่กันอยู่สักพักจนในที่สุดดูเหมือนว่าเติมเริ่มจะทนไม่ไหวและอยากจะเล่าใจจะขาด
“ไม่นิฉันไม่ใช่พวกสอดรู้สอดเห็นเื่ของคนอื่น..” ฉันตอบกลับเติมด้วยเหตุผล
“อยากรู้สักหน่อยเถอะน่า...”เติมยังคงคะยั้นคะยอราวกับว่าวนนี้เขาต้องเล่าให้ได้แม้มันจะเป็เื่ปกติดีที่เติมโทรหาฉันเพราะ้าจะเล่าเื่น้องคนนั้นและไม่ว่าฉันจะอยากรู้หรือไม่เขาก็ยังคงต้องเล่าเพื่อระบายสิ่งที่อัดอั้นตันใจอยู่ดีแต่ฉันกลับมองว่านี่มันตลกนิดหน่อยที่เขาเอาแต่พยายามทำฉันอยากรู้ให้ได้
“ไม่อ่ะ..ถ้ามันเป็ความลับที่น้องเขาไม่อยากให้ใครรู้ฉันคิดว่าไม่รู้จะดีกว่า.. มันไม่ใช่แค่จะดีกับน้องแต่มันดีกับฉันเองด้วย”
“ปกติฉันก็ไม่อยากจะยุ่งหรอกนะไอ้เื่ความลับของชาวบ้านเนี่ยแต่นี่อาจจะมีอนาคตของไอ้ตี๋เพื่อนฉันเป็เดิมพัน นั่นทำให้ฉันไม่ยุ่งไม่ได้”
“แล้วทำไมเอ็งไม่โทรไปหาเพื่อนเอ็งล่ะจะโทรมาบอกฉันเพื่อ??”
“ฟังนะตอนที่ฉันขับรถไปส่งน้องน่ะฉันแวะเข้าปั๊มน้ำมันซึ่งมันเป็กิจวัติประจำวันของฉันอยู่แล้วไม่ว่าน้ำมันจะหมดหรือไม่ฉันจะคอยเติมให้มันเต็มถังอยู่ตลอดหลังจากที่เติมน้ำมันเสร็๗ฉันก็เข้าไปซื้อของในร้านสะดวกซื้อที่ปั๊มน้ำมันและฉันก็ถามน้องว่าจะลงไปด้วยกันมั้ย แต่น้องตอบปฏิเสธฉันเลยเดินลงไปซื้อของในร้านสะดวกซื้อคนเดียวและทิ้งน้องไว้ในรถฉันเป็พวกติดกาแฟก็เเลยซื้อกาแฟมาถ้วยหนึ่ง แล้วก็เดินกลับมาที่รถพอฉันขึ้นรถมาฉันก็นั่งจิบกาแฟสักพักให้ปริมาณมันเหลือน้อยลงนิดหน่อยก่อนที่จะวางไว้ในที่วางบนรถเพราะกลัวว่าถ้ามันเหลือเยอะเวลาฉันขบรถไปมันจะหกเอาได้และตอนที่น้องเห็นฉันนั่งจิบกาแฟอยู่น้องเขาก็พูดกับฉันประมาณว่า....’เร็วหน่อยสิไอ้กร๊วก...จะให้ฉันรอไปถึงไหน ความจริงแกควรจะคิดได้นะว่าที่เ้าแว่นหน้าจืดนั่นต้องให้นายไปส่งฉันแทนที่จะรอให้รถซ่อมเสร็จเพราะมันมีเวลาจำกัดแล้วแกก็ยังคงทำตัวเอ้อระเหยอยู่ได้ น่ารำคาญจริงๆ’ น้องเขาว่างั้น”
สุดท้ายแล้วดูเหมือนว่าบุญเติมจะี้เีเถียงกับฉันจึงเล่าเื่ของน้องออกมาหมดซะอย่างนั้น.จากนั้นก็เงียบดูเหมือนว่าจะรอฟังปฏิกิริยาของฉัน
“อืมม”
“แค่อืมม?!?”
“แล้วนายหวังว่าฉันจะพูดว่าไงล่ะ”
“อย่างน้อยก็ช่วยแสดงความคิดเห็นว่าจะทำยังไงดีกับน้องหรือไอ้ตี๋..”
“โอเค..ฉันรู้แล้วว่าจะจัดการยังไง..เดี๋ยวฉันคุยกับเพื่อนนายให้เองถ้านายลำบากใจที่จะบอก..”
“เธอจะบอกยังไง.??”
“ฉันมีแผนว่าแต่นายไม่ลองให้นายแว่นเข้าระบบพัฒนาตัวเองไปพร้อมกับฉันซะเลยล่ะนี่ก็มีอนาคตนายแว่นเป็เดิมพันเหมือนกัน ฉันเคยเล่าไปแล้วว่า เชื้อ loser นั้นอันตรายขนาดไหนนายควรตระหนักแล้ว”
“ก็ได้ แต่ว่าหมอนั่นต้องยินยอมด้วยตัวเองนะฉันบังคับใครไม่ได้หรอก”
“เื่นั้นฉันคุยกับนายแว่นไปแล้วและดูเหมือนว่าเขาก็เห็นด้วย”
“งั้นฉันคงต้องเตรียมแผนที่ต่างออกไปสำหรับไอ้ตี๋เพราะเธอกับไอ้ตี๋มีจุดอ่อนกันละแบบ แค่นี้แหละ ได้เล่าก็สบายใจละ”
“เอ้อ..เติม..เื่วันนี้.....ขอบคุณมากนะ.”
3K
