[เรียว]
ขณะที่ผมกับฟ้าครามกำลังกอดปลอบใจกันและกันอยู่นั้นเสียงประตูห้องก็ดังโครมขึ้นอย่างกับว่าห้องกำลังจะถล่มลงมา
ปั้ง!!!โครม!!!
ตามด้วยเสียงแจกันตกแตกอยู่ข้างๆ ผมกับฟ้าคราม
เพล้ง!!!
และทั้งหมดนี้ก็คือฝีมือของธารานั่นเองตอนนี้ธารายืนอยูตรงประตูทางเข้าด้วยท่าทางที่ดูกำลังโกรธมาก และดูเหมือนเขาจะโกรธฟ้าครามมากกว่าคราวที่แล้วอีกแต่ธาราไม่ได้พูดมากมายอะไรนอกจากพูดเพียงหนึ่งประโยคสั้น ๆ แต่ว่าแปลบเลยทีเดียว
"ฟ้าคราม!!! ไอ้สารเลว! กูเกลียดมึง!"
ปั้ง!!!
ธารายกเท้าขึ้นมาถีบประตูอีกครั้งก่อนที่เขาจะหันหลังเดินออกจากห้องไปทันที และเพียงแค่ไม่ถึงหนึ่งนาทีให้หลัง ผมก็ได้ยินเสียงสตาร์ทรถยนต์ดังขึ้นตามด้วยเสียงขับออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็ว
และนาทีนี้ผมกับฟ้าครามรู้ได้ทันทีว่า...ธารากำลังโกรธมากและเขาก็ออกจากบ้านไปแล้วด้วย
ฟ้าครามก็รีบผลักผมออกจากอ้อมกอดของเขาและวิ่งลงไปชั้นล่างเพื่อไปตามธารา
ผลั่ก!
ฟิ้ว!
ผมรีบวิ่งตามฟ้าครามไปติดๆ และในขณะเดียวกันฟ้าครามก็ะโเรียกธาราให้กลับมา แต่ธาราก็หายลับตาไปแล้วเขาคงไม่ได้ยินอะไรจากฟ้าครามอีกแล้ว...
"นายน้อย! อย่าไป! กลับมาก่อน! กลับมาหาพี่ก่อน อย่าไป! พี่บอกให้กลับมา"
เมื่อธาราขับรถออกไปพ้นเขตบ้านแล้วฟ้าครามก็คุกเข่าลงที่หน้าบ้านด้วยท่าทางที่เหนื่อยล้าเต็มทนก่อนที่ผมจะเห็นน้ำตาของเขาค่อย ๆ ไหลอาบแก้มออกมาอย่างช้า ๆ
และตอนนี้ผมก็เข้าใจความรู้สึกของฟ้าครามแล้วทุกอย่างผมเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงไม่กล้าทำร้ายจิตใจธารา เหตุผลก็เพราะธาราเป็ใจร้อนวู่วาม ไม่ฟังใครนี่เอง...
ผมยืนมองฟ้าครามร้องไห้อยู่หน้าบ้านนานเกือบห้านาทีกว่าเขาจะทำใจลุกขึ้นยืนได้แต่ตอนนี้เขากลับเดินตรงไปขึ้นรถของเขา พร้อมกับสตาร์ทรถเพื่อที่จะออกไปตามธารากลับบ้านแต่ผมก็ไม่ยอมปล่อยให้ฟ้าครามไปคนเดียว เพราะผมเองก็รีบวิ่งไปขึ้นรถของฟ้าครามเหมือนกันซึ่งฟ้าครามก็ไม่ได้ว่าอะไรผม แต่จอนนี่ลูกน้องของฟ้าครามกลับวิ่งมาขวางทางรถไว้แล้วจอนนี่ก็รีบอ้อมไปเปิดประตูฝั่งคนขับออก ก่อนจอนนี่จะถามฟ้าครามด้วยความใ
"นายใหญ่ครับ? นายใหญ่จะไปไหนครับ? "
"จอนนี่หลีกไป!!! ฉันจะรีบไปตามธาราก่อนที่เขาจะหนีเตลิดไปไกลกว่านี้"
"นายครับ? ให้ผมขับรถให้นะครับเดี๋ยวผมจะพานายไปตามคุณธาราเองนะครับ"
"ไม่ต้อง!นายให้รีบไปบอกทุกคนให้รีบออกตามหานายน้อยเถอะถ้าได้เื่ยังไงให้โทรบอกฉันด้วย"
"เอ่อ...นายครับแต่ว่าคุณอรห้ามไม่ให้นายใหญ่ขับรถเองนะครับ"
"ฉันไม่สน!!! หลบไป!!! "
ปรื๊น ๆ
ฟ้าครามไม่สนใจเสียงห้ามของจอนนี่และฟ้าครามก็ผลักจอนนี่ออกห่างจากตัวรถของเขาทันที ก่อนที่ฟ้าครามจะขับรถออกจากบ้านไปด้วยความเร็วสูงจนผมต้องพูดออกมาอย่างกล้าๆ กลัว ๆ ว่า
"ขับช้า ๆ หน่อยได้ไหมครับ ผมกลัว..."
ฟ้าครามหันขวับกลับมาจ้องหน้าผมด้วยความไม่พอใจแล้วเขาก็หันกลับไปขับรถด้วยความเร็วเหมือนเดิม จากนั้นเขาก็ตวาดผมออกมาอย่างไม่พอใจว่า
"ถ้ากลัวแล้วคุณขึ้นรถมากับผมทำไมคุณก็รู้ว่าผมรีบ คุณก็รู้ว่าผมเป็ห่วงธารา ถ้าคุณกลัวตายก็ลงไปได้เลยเดี๋ยวผมจะจอดให้"
"ผม...ผมไม่ได้กลัวตายหรอกครับแต่ว่าผม...กลัวว่าคุณจะเป็อะไรไปมากกว่าครับ ผม...ผมเป็ห่วงคุณครับ"
เอี๊ยด!
ฟ้าครามแตะเบรกทันทีเมื่อผมพูดจบประโยคแล้วฟ้าครามก็หันมาคว้าคอเสื้อของผมกระชากเข้าไปหาเขาก่อนที่เขาจะประกบปากบดจูบผมอย่างรุนแรงและเนิ่นนาน จากนั้นเขาก็ถอนจูบออกไปและบอกผมอย่างอ่อนโยนว่า
"ผมขอโทษ...พอดีผมใจร้อนมากไปหน่อยก็เลยขับรถเร็วเกินไปแต่คุณไม่ต้องกลัวนะครับ เพราะผมจะระวังให้มากครับ ผมจะไม่ยอมเป็อะไรไปหรอกเพราะผมเองก็...เป็ห่วงคุณมากไม่แพ้ห่วงธาราเลย"
"ฟ้าคราม? "
พรึบ!
ผมโผกอดฟ้าครามพร้อมกับซบหน้าลงบนไหล่ของเขาด้วยความดีใจแล้วผมก็ตอบเขากลับไปว่า
"ขอบคุณนะครับที่เป็ห่วงผมเหมือนกันที่จริงแล้วคุณไม่จำเป็ต้องห่วงผมมากเท่ากับคุณธาราก็ได้นะครับ แค่คุณบอกว่าเป็ห่วงผม...ผมก็ดีใจมากแล้วล่ะครับ"
"ผมก็ต้องห่วงสิ...ในเมื่อคุณคือคนที่ผมอยากดูแลเรารีบไปตามหาธารากันต่อเถอะ"
"ครับ"
ผมคลายอ้อมกอดออกจากฟ้าครามแล้วผมกับฟ้าครามก็ยิ้มให้แก่กันก่อนที่ผมจะรีบขยับมานั่งที่ของผมเหมือนเดิมอย่างรวดเร็วด้วยความเขินอายส่วนฟ้าครามก็หันกลับไปตั้งใจขับรถเหมือนเดิมและเขาก็พาผมขับรถไปตามหาธาราทุกที่ไม่ว่าจะเป็ที่ผับแห่งใหม่ของธาราที่กำลังจะเปิดตัวในเร็วๆ นี้ แต่ก็ไม่เจอธาราเลย
ฟ้าครามพาผมไปตามหาธาราทุกที่ที่เขาคิดว่าธาราจะไปไปตามหาตามบ้านเพื่อน เราไปแม้กระทั่งบ้านของเควินและบ้านของมาตินแต่ทุกคนก็บอกว่าไม่เห็นธาราเลย และเมื่อผมกับฟ้าครามไม่เจอธาราฟ้าครามก็พาผมแวะทานข้าวริมทาง เพราะเราทั้งคู่เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว
หลังจากที่เราทานข้าวเสร็จฟ้าครามก็พาผมกลับบ้านของเขาเหมือนเดิม และพอถึงบ้านของฟ้าคราม ฟ้าครามก็หันมาบอกกับผมว่า
"ผมขอไปอาบน้ำก่อนนะครับผมเหนื่อยมากเลย ผมปวดหัวมากด้วยหลังอาบน้ำเสร็จแล้วเดี๋ยวผมไปส่งคุณที่บ้านนะครับ"
"ไม่ต้องหรอกครับเดี๋ยวผมให้คนขับรถที่บ้านมารับผมก็ได้ครับ"
"อืม...ตามใจคุณครับ ถ้างั้นดูแลตัวเองด้วยนะครับ"
"ครับ...เอ่อ...คุ...คุณ?"
ฟ้าครามรีบเดินแยกตัวจากผมก่อนที่เขาจะรีบขึ้นบ้านไปทันที ผมคิดว่าเขาอาจจะเหนื่อยมากจริง ๆเพราะวันนี้เราออกตามหาธาราทั้งวันเลย และพอฟ้าครามขึ้นบ้านไปแล้วผมก็เห็นแม่บ้านเดินออกมาถามผมว่า...จะให้เรียกแท๊กซี่ให้ไหมผมจึงบอกแม่บ้านว่า...ไม่เป็ไร และผมก็ถามแม่บ้านต่ออย่างสงสัยว่า
"เอ่อ...คุณแม่บ้านครับขอโทษนะครับ ทำไมวันนี้บ้านดูเงียบจังเลยครับ ทุกคนไปไหนกันหมดเหรอครับ"
"อ้อ...ทุกคนในบ้านออกไปตามหานายน้อยกันหมดค่ะ"
"เอ่อ...แล้วคุณอรอุมาล่ะครับ?ถ้าทุกคนออกไปตามหานายน้อยกันหมดแบบนี้แล้ว...ใครดูแลคุณอรอุมาล่ะครับ? "
"อ้อ...คุณอรก็ออกไปตามหานายน้อยเหมือนกันค่ะ"
"ห๊ะ? คุณอรอุมาก็ไปเหรอครับ?แต่ว่าคุณอรอุมาเธอ...เธอเดินไม่ได้นี่ครับแล้วเธอไปยังไงเหรอครับ"
"อ้อ...คุณจอนนี่พาเธอไปทั้งรถเข็นเลยค่ะ"
"เอ่อ...ครับ"
ตอนแรกผมคิดว่าผมจะโทรให้พ่อบ้านของผมเอารถออกมารับผมกลับบ้านเลยแต่ว่าตอนนี้ผมเกิดรู้สึกเป็ห่วงฟ้าครามมากกว่า เพราะผมเกรงว่าถ้าเขาต้องอยู่บ้านคนเดียวแบบนี้แล้วถ้าเกิดเขาปวดหัวขึ้นมาอีกคงไม่มีใครดูแลเขาแน่ ๆผมจึงตัดสินใจเดินตามฟ้าครามขึ้นไปบนห้องนอนของเขา และนั่งรอเขาอยู่ที่โซฟาข้าง ๆเตียงนอนจนกระทั่งเขาอาบน้ำเสร็จ และเช็ดผมเดินออกจากห้องน้ำมา
ฟ้าครามมีท่าทางใมากที่เขาเห็นผมนั่งอยู่ในห้องของเขาจากนั้นเขาก็เดินตรงเข้ามาหาผมที่โซฟา ก่อนที่เขาจะถามผมออกมาด้วยสีหน้าสงสัย
"อ้าว...ทำคุณยังไม่กลับบ้านอีกล่ะ?หรือว่าคุณจะรอให้ผมไปส่ง? "
"เอ่อ...เปล่าหรอกครับแต่ที่ผมยังไม่ได้กลับบ้านเพราะผมเป็ห่วง..."
"หึ...เป็ห่วงผมรึไง?"
ฟ้าครามยกยิ้มร้ายออกมา พร้อมกับจ้องหน้าผมนิ่งเพื่อรอคำตอบและผมก็ตอบเขากลับไปอย่างไม่อายว่า
"เอ่อ...ครับ ผมเป็ห่วงคุณ"
"หึ...ถ้าเป็ห่วงผม...งั้นคืนนี้ก็ไม่ต้องกลับหรอกค้างกับผมซะที่นี่เลยเป็ไง หืม? "
ฟ้าครามยื่นหน้าเข้ามาหาผมจนลมหายใจของเราเป่ารดกันและมันก็มากพอที่จะทำให้ผมรู้สึกสั่นเทาไปทั้งตัวเลย
"มันจะดีเหรอครับ? "
ผมรีบก้มหน้าหลบสายตาคมของเขาทันที
"หึ...ผมไม่แน่ใจหรอกว่ามันจะดีไหม?แต่ถ้าอยากรู้ว่ามันจะดีไหมก็ต้องลองค้างที่บ้านผมดูสิครับ"
ฟ้าครามยื่นริมฝีปากของเขาเข้ามาเป่าลมเข้าหูของผมสลับไปมาเพื่อเป็การก่อนกวนและรอคำตอบ และในที่สุดผมก็ตอบเขากลับไปอย่างที่หัวใจของผมเรียกร้อง
“ค้างก็ได้ครับ”
ในที่สุดผมก็ตัดสินใจค้างกับฟ้าครามที่บ้านของเขาแต่ฟ้าครามกำชับผมว่าห้ามให้ใครรู้เด็ดขาดว่าผมค้างกับเขาที่นี่เพราะถ้าธารารู้เข้า ธาราจะต้องโกรธเป็ฟืนเป็ไฟอีกแน่นอนผมรับปากฟ้าครามว่าผมจะแอบอยู่แต่ในห้องของเขาเงียบ ๆผมจะไม่ออกไปเดินเพ่นพ่านนอกบ้านให้ใครเห็นเด็ดขาด
จากนั้นผมก็รีบโทรไปบอกแม่ของผมว่าผมจะค้างที่บ้านเพื่อนซึ่งแม่ของผมก็ไม่ได้ว่าอะไร และไม่ได้ซักถามอะไรผมมากนักเพราะท่านคิดว่าผมโตพอที่จะดูแลตัวเองได้แล้ว
[กลางดึก]
ผมกับฟ้าครามนอนอยู่บนเตียงเดียวกันโดยที่เราไม่ได้แตะเนื้อต้องตัวกันเลยและในขณะที่ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ ผมก็หันไปนอนตะแคงด้านข้างเพื่อแอบมองฟ้าครามและผมก็เห็นว่าเขาหลับสนิทไปแล้ว ผมจึงค่อย ๆ ข่มตาให้หลับลงเพื่อที่จะพยายามนอนให้หลับเหมือนกัน
แต่ว่าผมยังไม่ทันได้หลับเลยผมก็เห็นฟ้าครามลุกพรวดขึ้นจากเตียงนอน แต่ผมก็ยังแกล้งหลับต่อเพราะผมอยากรู้ว่าเขากำลังจะทำอะไรกันแน่ และสักพัก ผมก็เห็นฟ้าครามคอโน้มลงมาจูบหน้าผากของผมเบาๆ
จุ๊บ
จากนั้นเขาก็ดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มให้ผมจนมิดถึงหูเลยก่อนที่เขาจะเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบ ๆ และปิดประตูห้องลงเบา ๆ
พอคล้อยหลังฟ้าคราม ผมก็รีบลุกขึ้นจากเตียงนอนและแอบย่องเดิมตามเขาไปอย่างเงียบ ๆ ผมเดินย่องตามฟ้าครามไปจนถึงห้องนอนห้องหนึ่งที่อยู่ริมสุดของบ้านและผมก็ได้รู้ว่าห้องนอนห้องนี้คือห้องของธารา เพราะผมเห็นฟ้าครามกำลังนั่งร้องไห้อยู่บนเตียงของธาราก่อนที่เขาจะพูดออกมาเบา ๆ ว่า...
“ธารา...เมื่อไหร่นายจะเข้าใจพี่สักทีพี่อยากให้นายรู้ว่าพี่รักและหวังดีกับนายเสมอมาตลอดเวลาที่ผ่านมาพี่ไม่เคยแย่งทุกอย่างไปจากนายเลยแต่สิ่งที่พี่ทำอยู่ทุกวันนี้ก็เพื่อนายทั้งนั้นเลย ธารา...ขอเพียงนายกลับมาพี่จะเลิกยุ่งกับหมอเรียว พี่จะคืนเขาให้กับนาย...”
*****
sundog
749
