่ปิดเทอมฤดูร้อนมาถึง บอยชวนอัญไปเที่ยวพักผ่อนที่บ้านของครอบครัวเขาที่ใจกลางเมือง อัญรู้สึกประหม่าอย่างบอกไม่ถูก นี่คือการเปิดตัวอย่างเป็ทางการครั้งแรกในฐานะแฟนสาวของบอย เธอเตรียมเสื้อผ้าสุภาพเรียบร้อยหลายชุด หวังจะสร้างความประทับใจให้กับครอบครัวของเขา
เมื่อรถเก๋งคันหรูของบอยแล่นเข้าไปจอดในรั้วบ้านหลังใหญ่โต อัญก็อดที่จะตื่นตาตื่นใจไม่ได้ ตัวบ้านเป็สไตล์โคโลเนียลสีขาวสะอาดตา มีสนามหญ้าเขียวขจีและสวนดอกไม้หลากสีสันที่ได้รับการดูแลอย่างดี บรรยากาศเงียบสงบและร่มรื่นแตกต่างจากความวุ่นวายในเมืองหลวงอย่างสิ้นเชิง
คุณแม่ของบอยออกมาต้อนรับด้วยรอยยิ้มอบอุ่นและท่าทีเป็กันเอง ท่านเป็ผู้หญิงวัยกลางคนที่ยังคงดูสง่างาม ผิวพรรณผ่องใส และมีแววตาใจดี ท่านโอบกอดอัญเบาๆ และกล่าวต้อนรับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ทำให้อัญรู้สึกคลายความกังวลไปได้มาก
“ยินดีต้อนรับนะลูกอัญ มาถึงก็เหมือนมาถึงบ้านตัวเองเลยนะ” คุณแม่ของบอยกล่าวพลางจูงมืออัญเข้าไปในตัวบ้าน
ภายในบ้านตกแต่งอย่างหรูหราแต่ก็อบอุ่น เฟอร์นิเจอร์ไม้เนื้อดีขัดเงาวับ ผ้าม่านลูกไม้สีขาวบางพลิ้วไหวตามแรงลม แสงแดดยามบ่ายสาดส่องเข้ามาทำให้บ้านดูสว่างและน่าอยู่
อาหารมื้อแรกที่อัญได้ทานกับครอบครัวของบอยเป็อาหารไทยรสชาติต้นตำรับ มีทั้งแกงเขียวหวานไก่รสกลมกล่อม ปลาทอดราดพริกสามรสจัดจ้าน ผัดผักรวมมิตรสีสันสดใส และต้มยำกุ้งน้ำซุปร้อนแรง คุณแม่ของบอยคอยตักอาหารให้เธอด้วยความเป็ห่วงเป็ใย ถามไถ่เื่ชีวิตความเป็อยู่และการเรียนที่มหาวิทยาลัย ทำให้อัญรู้สึกสบายใจและได้รับการยอมรับ
คุณพ่อของบอย หรือคุณพิสุทธิ์ นั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ ท่านเป็ชายวัยกลางคนที่มีบุคลิกภูมิฐาน ใบหน้าคมคายแต่ก็ดูใจดี ท่านยิ้มทักทายอัญด้วยสายตาที่ดูเหมือนจะเอ็นดู แต่ในขณะเดียวกันก็มีความพินิจพิเคราะห์บางอย่างที่ทำให้อัญรู้สึกแปลกๆ ทุกครั้งที่เผลอสบตากับท่าน อัญจะรู้สึกวาบหวามในอกอย่างประหลาด สายตาของคุณพิสุทธิ์บางครั้งก็คล้ายกับสายตาลูกค้าหื่นๆ บางคนที่เธอเคยเจอ มันเป็ความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก ทั้งร้อนรุ่มและหวาดหวั่น
ตลอดหลายวันที่อัญพักอยู่ที่บ้านของบอย ชีวิตประจำวันค่อนข้างเรียบง่ายแต่ก็มีความสุข ในตอนเช้า พวกเขาจะทานอาหารร่วมกัน คุณแม่ของบอยจะชวนอัญไปเดินเล่นในสวน หรือไม่ก็สอนทำขนมไทยอร่อยๆ ส่วนคุณพิสุทธิ์มักจะออกไปทำงานแต่เช้า และกลับมาทานอาหารเย็นพร้อมหน้าพร้อมตากัน
บอยพาอัญไปเที่ยวชมสถานที่ต่างๆ ในจังหวัด ทั้งวัดเก่าแก่ที่มีสถาปัตยกรรมงดงาม ตลาดพื้นเมืองที่มีของกินอร่อยๆ และธรรมชาติที่สวยงาม อัญพยายามสนุกกับทุกกิจกรรมที่บอยตั้งใจจัดให้ แต่ความรู้สึกแปลกๆ เมื่ออยู่ใกล้คุณพิสุทธิ์ก็ยังคงวนเวียนอยู่ในใจเธอ
ในตอนเย็นหลังอาหารค่ำ สมาชิกในครอบครัวมักจะนั่งคุยกันที่ห้องนั่งเล่น คุณแม่ของบอยจะเล่าเื่ราวในอดีตของบอยเมื่อตอนเด็กๆ สร้างเสียงหัวเราะและความอบอุ่นให้กับทุกคน คุณพิสุทธิ์มักจะนั่งฟังเงียบๆ แต่บางครั้งก็แสดงความคิดเห็นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม
อัญพยายามที่จะไม่สบตากับคุณพิสุทธิ์โดยตรง เธอจะพูดคุยกับคุณแม่ของบอยเป็ส่วนใหญ่ หรือไม่ก็ตั้งใจฟังบอยเล่าเื่ต่างๆ แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังรู้สึกได้ถึงสายตาของคุณพ่อแฟนที่มักจะจับจ้องมาที่เธอเป็ระยะๆ มันเป็สายตาที่ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายตัว และอดที่จะคิดถึงอดีตอันมืดมิดของตัวเองไม่ได้
คืนหนึ่ง หลังจากทุกคนเข้านอนหมดแล้ว อัญนอนไม่หลับ เธอพลิกตัวไปมาบนเตียงกว้างในห้องพักแขก ความคิดต่างๆ วิ่งวนอยู่ในหัว ความรู้สึกผิด ความกังวล และความหวาดหวั่นปะปนกันไป เธอไม่เข้าใจว่าทำไมสายตาของคุณพิสุทธิ์ถึงทำให้เธอรู้สึกกระวนกระวายใจขนาดนี้
อาทิตย์ต่อมา หลังจากกลับมาจากบ้านของบอย อัญรู้สึกเหมือนยกูเาออกจากอก ่เวลาที่ได้อยู่กับครอบครัวของเขา แม้จะมีความรู้สึกแปลกๆ กับคุณพิสุทธิ์อยู่บ้าง แต่โดยรวมก็เป็ประสบการณ์ที่ดี คุณแม่ของบอยใจดีและอบอุ่น ทำให้เธอรู้สึกได้รับการยอมรับมากขึ้น บอยเองก็ยังคงเอาใจใส่และรักเธอเหมือนเดิม คอยขับรถเก๋งจากบ้านมามหาลัยเพื่อรับส่งเธอทุกวัน กลางวันก็ยังคงทานข้าวด้วยกันที่โรงอาหาร
ชีวิตเริ่มกลับเข้าสู่ภาวะปกติ อัญพยายามตั้งใจเรียนและหลีกเลี่ยงการคิดถึงเื่เก่าๆ
คืนหนึ่ง ขณะที่อัญกำลังอ่านหนังสือเตรียมสอบอยู่บนเตียง เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าที่เธอเก็บไว้ใต้หมอนดังขึ้น เธอหยิบมันขึ้นมาด้วยความสงสัย ข้อความจากเบอร์แปลกหน้าส่งมาในทำนองนัดหมายรับงานไซด์ไลน์ พอดูเวลาที่นัดหมาย อัญก็ใ มันคือพรุ่งนี้เช้า
ความขัดสนเื่เงินกลับมาพอดี ค่าใช้จ่ายจิปาถะในชีวิตประจำวัน และไหนจะค่าชีทสรุปที่เพื่อนๆ แชร์กัน อัญกัดริมฝีปากแน่น เธอตัดสินใจอย่างรวดเร็ว พรุ่งนี้เช้าเธอจะไปรับงานนั้น
อัญรีบส่งข้อความโกหกบอยว่าพรุ่งนี้ไม่มีเรียนแต่เช้า ไม่ต้องมารับที่หอพัก บอยตอบกลับมาด้วยความเป็ห่วงเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ซักไซ้อะไรมากนัก ทำให้อัญรู้สึกผิดในใจลึกๆ
รุ่งเช้า อัญแต่งตัวด้วยชุดเดรสสั้นสีฟ้าอ่อนที่เธอเคยใส่ไปเที่ยวกับเพื่อนๆ ดูเรียบร้อยแต่ก็ยังคงเผยให้เห็นรูปร่างที่เพรียวบาง เธอแต่งหน้าบางๆ คว้ากระเป๋าสะพายข้างใบเล็ก แล้วรีบลงจากหอพักไปโบกวินมอเตอร์ไซค์ไปยังโรงแรมหรูแห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยตามที่ลูกค้าได้นัดหมายไว้
หัวใจของอัญเต้นแรงขณะที่ลิฟท์แก้วค่อยๆ เลื่อนขึ้นไปยังชั้นที่ลูกค้าแจ้งไว้ เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามทำใจให้สงบ และท่องคำว่า "แค่ครั้งเดียว" ในใจซ้ำๆ
เมื่อลิฟท์เปิดออก อัญเดินไปยังห้องหมายเลขที่ลูกค้าให้มา มือของเธอเย็นเฉียบขณะยกขึ้นเคาะประตูเบาๆ
ก๊อกๆ…
เสียงเปิดประตูดังขึ้นช้าๆ อัญเงยหน้าขึ้นเตรียมพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับลูกค้าแปลกหน้า แต่ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้เืในกายเธอเย็นเยียบ ราวกับถูกแช่แข็ง
ชายหนุ่มร่างสูงสง่าที่ยืนยิ้มหวานอยู่ตรงหน้าประตูห้องพักนั้น คือ… คุณพิสุทธิ์ พ่อของบอย!
ใบหน้าคมคายที่เธอคุ้นเคยดีนั้น กำลังส่งยิ้มเ้าชู้มาให้เธอ ดวงตาที่เคยมองเธอด้วยความเอ็นดูเจือด้วยความพึงพอใจอย่างเปิดเผย อัญรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง เธอหน้าซีดเผือด ราวกับเห็นิญญา ความใและความสับสนถาโถมเข้าใส่จนเธอแทบทรุดเข่าลงตรงนั้น
“สวัสดีครับ… น้องอัญ” เสียงทุ้มนุ่มที่เธอเคยได้ยินในบ้านของบอยเอ่ยทักทาย ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น รอยยิ้มบนใบหน้าของคุณพิสุทธิ์ยังคงหวานละมุน แต่ในสายตาของเขากลับมีความหมายบางอย่างที่ทำให้อัญขนลุกซู่
อัญยืนตัวแข็งทื่อ ไม่สามารถเปล่งเสียงใดๆ ออกมาได้ ความจริงอันน่าเหลือเชื่อและน่าสะพรึงกลัวกำลังกัดกินหัวใจของเธออย่างรุนแรง เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมพ่อของแฟนเธอถึงกลายเป็ลูกค้าของเธอไปได้
คุณพิสุทธิ์มองสีหน้าตกตะลึงของอัญด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะผายมือเชิญเธอเข้าไปในห้อง
“เข้ามาสิครับ… พ่อรอเราอยู่นานแล้ว”
1K
