หลังจากที่เฟยหรงนำยาเข้าเตาหลอมไปแล้วนางก็หยิบกระบี่หินปรานขึ้นมาพิจารณาดู
"ข้าจะตั้งชื่อเ้าว่าอย่างไรดีนะ"ปากบางขยับพึมพำออกมาเบาๆ
"กระบี่สะสมปราน? ไม่ดีๆ กระบี่ภูผา? ไม่ๆธรรมดาเกินไป"
บ่นไปบ่นมาก็เค่อผ่านไปแล้ว เฟยหรงไม่ได้มีความสามารถในการตั้งชื่อสิ่งของมากนักจึงทำให้นางรู้สึกหงุดหงิดอยู่ไม่น้อย แต่เมื่อเจอชื่อที่ถูกใจนางก็อารมณ์ดีขึ้นทันตา
"จากนี้เ้าจะชื่อว่า 'กระบี่สยบอสูร' ! " เฟยหรงดีดนิ้วอย่างถูกใจ
เฟยหรงชื่นชมชื่อที่ตนเองตั้งให้กระบี่ครู่ใหญ่แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าหลอมยาทิ้งไว้ก็เบิกตากว้างแล้วรีบเดินไปดูก็พบว่ายาหลอมเสร็จไปนานแล้วนางสะบัดมือหนึ่งครั้งเตาหลอมก็เปิดออกมา ใช้พลังปรานนำเม็ดยาออกมาจากเตาสีเม็ดเ่าั้มีสีเหลืองทองบ่งบอกว่าคือเม็ดยาระดับสูงในการหลอมครั้งนี้ได้เม็ดยาทั้งหมด5เม็ด
หลังจากพิจารณาเม็ดยาครู่หนึ่งนางก็หยิบเม็ดยาเข้าปากแล้วนั่งโคจรลมปราน
เปาะ!
เปาะ!
ผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วยามเสียงเลื่อนขึ้นดังขึ้นเรื่อยๆเมื่อเฟยหรงกลืนเม็ดยาเม็ดสุดท้ายลงไปก็นั่งโคจรลมปรานต่อ
เปาะ!
เสียงเลื่อนขั้นดังขึ้นอีกครั้งเฟยหรงลืมตาก็พบว่าตนเองเลื่อนขั้นขึ้นมาสู่ระดับปรานนภาขั้นแรกได้แล้วจากนั้นนางก็โคจรลมปรานเพื่อปรับสภาพร่างกาย
เกลียวคลื่นพลังหมุนวนไม่สงบนิ่งคล้ายเกิดพายุขนาดย่อมภายใต้จุดตันเถียรเพราะนางฝืนใช้ยายกระดับเร็วเกินไปถึง5เม็ด!แม้จะไม่มีผลข้างเคียงอะไรแต่ตอนนี้ร่างกายของนางพึ่งสามารถใช้ลมปรานได้ อีกทั้งร่างกายยังไม่แข็งแรงดังนั้นการฝืนทำเช่นนี้จึงมีความเสี่ยงอยู่ไม่น้อยและหากฝืนกลืนยาไปอีกเม็ดก็อาจมีผลกระทบต่อการยกระดับพลังปรานในอนาคตได้
กว่าสองชั่วยามผ่านไปเฟยหรงก็โคจรลมปรานเสร็จสิ้นเมื่อเงยหน้ามองบนปากถ้ำก็พบว่าท้องฟ้าเปลี่ยนเป็สีแดงส้มยามเย็นไปแล้ว
เฟยหรงเห็นดังนั้นจึงเก็บของทุกอย่างใส่แหวนมิติและปิดกั้นระดับพลังปรานไว้ให้เหลือแค่ระดับชีพจรขั้น5ดังเดิมนางร่ายอัขระแล้วสะบัดมือคราหนึ่งผนังที่ปิดกั้นก็ค่อยๆหายไป
เฟยหรงนำพัดสลายเมฆาขึ้นมาแล้วสะบัดโบกตัวพัดจนเกิดสายลมขึ้นจากนั้นสายลมก็หอบร่างของนางขึ้นมา้าเฟยหรงโบกพัดอีกครั้งให้ลมได้หมุนวนรอบตัวนางเพื่อนพยุงร่างของนางทะยานกลับบ้านทันที
ั้แ่เฟยหรงออกไปก็หลายชั่วยามแล้วทำให้ไป๋อี้ในตอนนี้กระวนกระวายใจอย่างมากอีกทั้งใกล้พลบค้ำแล้วก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของหลานรัก แม้นางจะััได้ว่าเฟยหรงไม่ได้ออกนอกเขตอักขระป้องกันของนางแต่ก็ตรวจหาไม่พบว่าตอนนี้เฟยหรงอยู่ตรงส่วนไหนของป่าหรืออักขระของนางจะอ่อนแอลงก็ไม่ทราบ
แต่กระวนกระวายใจได้ไม่นานก็มีสายลมพัดออกมาจากด้านในของป่าไป๋อี้หรี่ตามองก็พบว่าผู้ที่ทำให้เกินสายลมนั้นกำลังทะยานมาที่นี่
"ท่านป้า! ข้ากลับมาแล้ว"เฟยหรงยิ้มกว้างะโเรียกไป๋อี้มาแต่ไกลเมื่อเห็นว่าหลานรักของนางไม่ได้เป็อะไรมากก็โล่งใจแต่เพียงครู่เดียวอารมณ์ฉุนเฉียวก็บังเกิดขึ้น
"เ้า! ข้ารึอุส่าเป็ห่วงใยเ้าจึงกลับมาเอาป่านนี้" ไป๋อี้บ่นทันทีหลังจากที่เฟยหรงทะยานลงมายืนอยู่ตรงหน้านาง
"โถ่ท่านป้า ในระยะสองลี้นี่ไม่มีอันตรายใดท่านป้าก็รู้" เฟยหรงยิ้มแห้งๆกลบเกลื่อน
"เฮ้อ ข้าละเหนื่อยจริงๆแค่ใช้ลมปรานได้ไม่ทันไรก็เที่ยวเล่นซุกซนแบบนี้"ไป๋อี้เอ่ยตำหนิแล้วส่ายศรีษะเบาๆ
หลังจากนั้นทั้งสองคนก็พูดคุยกันเล็กน้อย เฟยหรงชูตะกร้าสมุนไพรที่น้อยลงกว่าตอนแรกขึ้นมาให้ไป๋อี้ดูนางเหลือสมุนไพรบางชนิดที่สำคัญๆเอาไว้ อย่างหญ้าเพลิงหนามที่มีสรรพคุณในการรักษาแผลร้อนในดอกบ๊วยวารีที่มีสรรพคุณในการรักษาอาการขาดน้ำใบต้นกิเลนเพลิงที่มีสรรพคุณในการรักษาอาการาเ็ภายใน และอื่นๆอีกสองสามอย่างไป๋อี้เมื่อเห็นสมุนไพรก็ยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจสมุนไพรเหล่านี้หาไม่อยากแต่ก็ไม่ง่ายหากไม่สังเกตดีๆก็อาจคิดว่ามันเป็แค่หญ้าธรรมดา
"ดีจริงหลานรักเ้าเก็บสมุนไพรเหล่านี้มาได้ ช่างมีสายตาที่เฉียบคมนัก"ไป๋อี้พูดชมแล้วคลี่ยิ้มออกมา
"ไม่หรอกเ้าค่ะ ข้าในสมัยยังเป็เด็กชอบดูหนังสือภาพสมุนไพรเล่มไหนที่ชื่นชอบก็จะดูซ้ำจนจำได้ขึ้นใจเลยแยกแยะออกว่าเ้าพวกนี้คือสมุนไพรหาใช่ต้นไม้ใบหญ้าธรรมดา"เฟยหรงยิ้มอย่างเขินอายแต่ในใจก็แอบหัวเราะไม่ได้หากใครรู้ว่านางรู้จักสมุนไพรทุกอย่างบนโลกนี้แล้วละก็คงหายใจหายคอไม่ทั่วท้องเป็แน่
"ดี! ดีมากข้าประทับใจในความสามรถของเ้าจริงๆ มาเถอะหลานรักวันนี้เ้าคงเหนื่อยมากแล้วไปพักผ่อนให้สบายเถิดข้าจะให้สาวใช้ของเ้านำสำรับอาหารไปให้"ไป๋อี้ยิ้มแล้วลูบหัวเฟยหรงอย่างเอ็นดู
เมื่อเฟยหรงได้ทานอาหารและชำระกายเสร็จก็หรี่ตามองว่ามี่ถงออกไปรึยังเมื่อไม่เห็นใครในห้องก็โล่งใจลุกขึ้นนั่งแล้ววาดอักขระขึ้นมาปิดกั้นภายในห้องทันทีจากนั้นนางก็นำเตาหลอมออกมาแล้วทำการหลอมสมุนไพรต่างๆ มีทั้งเม็ดยารักษาแผลภายในเม็ดยารักษาแผลภายนอก ยาห้ามเื หรือแม้แต่กระทั้งยาพิษ
เฟยหรงนำกระบี่สยบอสูรออกมาวางในอ่างขนาดเล็กที่เตรียมไว้ก่อนหน้าจากนั้นก็เทยาพิษที่ทำขึ้นลงในอ่างจนท่วมกระบี่พิษที่นางเทลงไปคือพิษของต้นพลับเพลิงเป็พิษที่กินไปแล้วก็ต้องรู้สึกปวดแสบปวดร้อนไปทั่วร่างหากไม่นำโอสถจากดอกบัวหิมะร้อยปีมารักษาให้ทันเวลาก็อาจทำให้ร่างกายทนไม่ไหวถึงแก่ชีวิตได้
ใช้เวลาไม่นานกระบี่นั้นก็ค่อยๆดูดซับยาพิษจนหมดเหลือเพียงแค่ตัวกระบี่ที่ทอแสงเงาวาวยามต้องแสงเทียน เฟยหรงคลี่ยิ้มพอใจกระบี่สยบอสูรเล่มนี้ดูดซับปรานน้ำแข็งและพิษไว้ด้วยกันหากใครโดนกระบี่นี้ฟันเพียงแค่เสี้ยวหนึ่ง าแจะรู้สึกหนาวเย็นและปวดแสบปวดร้อนต้องทนทุกข์ทรมานอย่างมากแม้เป็แผลจากการฟันเพียงเสี้ยวหนึ่งจะไม่ถึงแก่ชีวิตแต่ก็ยากที่จะรักษาเช่นกัน
ความจริงแล้วเฟนหรงคิดที่จะสร้างมิติพิเศษขึ้นมาเพื่อฝึกฝนร่างกายแต่มันต้องใช้เวลาในการวาดอักขระค่อนข้างนาน หากไม่ชำนาญอาจมีข้อผิดพลาดได้...
เช้า
เฟยหรงเข้าไปฝึกฝนกระบวนท่าพื้นฐานในการใช้กระบี่ในถ้ำตามเดิมเมื่อชำนาญก็ค่อยๆยกระดับกระบวนท่าเป็ท่าโจมตีและป้องกันต่างๆยามใดที่เหนื่อยก็หยุดพักโคจรลมปรานและหลอมยาแล้วจึงกลับมาฝึกกระบี่ต่อ
ทำแบบนี้ไปเรื่อยๆจนล่วงเลยไปเป็เวลาหลายวันแม้ไป๋อี้จะสงสัยว่าเหตุใดเฟยหรงจงชอบเข้าไปเที่ยวเล่นในป่าแต่ก็ไม่ได้คัดค้านอะไร
ผ่านไปกว่า1เดือนเฟยหรงมีพลังที่เพิ่มขึ้นมาในระดับปรานจอมทัพถึงกระนั้นนางก็ปกปิดพลังให้อยู่ในระดับปรานนภาขั้น2 หากไป๋อี้ล่วงรู้เข้าว่าความจริงเฟยหรงมีพลังในระดับใดคงต้องซักไซร้จนนางเผยความลับให้แน่ๆ
ตอนนี้ก็ได้เวลาที่ต้องกลับจวนที่อยู่ในเมืองหลวงแต่เฟยหรงเขียนจดหมายให้ครอบครัวของนางว่าจะเดินทางท่องเที่ยวต่อสักเดือนสองเดือนจึงค่อยกลับจวนแม้ทางบ้านจะไม่เห็นด้วยแต่นางก็ดื้อดึงที่จะไป
"เ้าจะไปจริงๆหรือ" ไป๋อี้มายืนส่งเฟยหรงขึ้นรถม้า เฟยหรงเดินทางท่องเที่ยวโดยมีมี่ถงสาวใช้คนสนิทติดตามไปด้วย
"เ้าค่ะอีกสักสองเดือนข้าก็กลับจวนแล้วก่อนหน้านั้นก็อยากท่องเที่ยวไปยังเมืองต่างๆซ่ะก่อน"
"เฮ้อเ้าเนี่ยช่างเหมือนใครจริงเชียว"ไป๋อี้ส่ายศีรษะแล้วถอนหายใจ
"เหมือนท่านยังไงละเ้าคะ"เฟยหรงหัวเราะคิกคัก ในสมัยก่อนตงไป๋อี้เองก็ออกเดินทางท่องยุทธเช่นเดียวกับนางในตอนนี้
"ข้าละเหนื่อยใจจริงๆ"ไป๋อี้คลี่ยิ้มเอ็นดูแม้จะรู้ว่าเฟยหรงเก่งกาจถึงขั้นที่สามารถยกระดับพลังจากผู้ฝึกปรานมาเป็ปรานนภาขั้น2ภายในเวลาแค่1เดือนเศษแต่ก็อดส่งสายตาเป็ห่วงให้ไม่ได้
"ข้าไปแล้วท่านก็ดูแลสุขภาพด้วยนะเ้าคะ"เฟยหรงเดินเข้าไปกอดไป๋อี้
"เ้าก็ดูแลตัวเองด้วยนะ"ไป๋อี้ลูบแผ่นหลังของหลานสาวด้วยความห่วงใย
"เ้าค่ะ"
หลังจากที่เฟยหรงและมี่ถงขึ้นรถมาออกมาจากบ้านไป๋อี้ได้สักพักนางก็เปิดหน้าต่างออกมารับลมด้านนอก
"คุณหนูจะออกท่องเที่ยวจริงๆหรือเ้าคะ"ด้วยเพราะเฟยหรงนั้นอยู่แต่ในจวนมาเกือบทั้งชีวิตไม่เคยออกไปเผชิญโลกผานนอกมี่ถงจึงอดเป็กังวลไม่ได้
"จริงสิ เอาน่าอย่ากังวลไปเลยมี่ถงเ้าแค่ตามข้ามาก็พอแล้ว" เฟยหรงยิ้มร่าทำเอามี่ถงรู้สึกเหนื่อยใจอย่างยิ่งเพราะเมื่อก่อนแม้คุณหนูของนางจะดื้อขนาดไหนก็ยังว่านอนสอนง่าย แต่ดูตอนนี้สิแค่ทานอาหารให้ตรงเวลายังต้องบอกแล้วบอกอีก
"คุณหนูขอรับจะไปเมืองไหนก่อนขอรับ" คนคุมรถม้าเอ่ยถามผู้อยู่ในตัวรถ
คนคุมรถม้าผู้นี้เป็ชายหนุ่มอายุราวๆยี่สิบต้นๆเขาเป็สายลับของไป๋อี้ที่นางให้ติดตามมาคอยดูและรับใช้เฟยหรงผู้เป็หลานสาวหัวแก้วหัวแหวน
"ไปเมืองหนานหนิงละกัน"หนานหนิงเมืองที่ผู้คนกล่าวขานว่าเป็เมืองแห่งความสงบสุขที่สุดในอาณาจักรัไร้พ่ายแห่งนี้
ในทวีปนี้แบ่งดินแดนออกเป็2อาณาจักรใหญ่และอีก4อาณาจักรย่อย
อาณาจักรใหญ่ที่สุดคืออาณาจักรอสูรคำราม อาณาจักรนี้มีพื้นที่ป่าไม้และสัตว์อสูรมากที่สุดใน6อาณาจักร
อาณาจักรใหญ่รองลงมาก็คืออาณาจักรทะเลทรายคร่าิญญาทั้งอาณาจักรมีแต่ทะเลทรายหากเดินทางไปในอาจักรแห่งนี้อย่างไม่ระวังแม้ทรายก็เป็อันตรายได้
อาณาจักรย่อยที่ใหญ่ที่สุดคืออาณาจักรมัจฉาร่ายรำเป็อาณาจักรที่บุรุษไม่ควรเข้าไปอย่างยิ่งเพราะเป็อาณาจักรที่มีไว้สำหรับหญิงสาวมาผักผ่อนหย่อนใจอีกทั้งยังมีระบบการปกครองที่ต่างจากอาณาจักรทั้งหมด
อาณาจักรย่อยรองลงมาก็คืออาณาจักรพยัคฆ์เพลิงโลกันต์อาณาจักรที่ล้อมรอบไปด้วยูเาไฟอันร้อนระอุ
อาณาจักรต่อมาคืออาณาจักรพยัคฆ์เหมันต์เป็อาณาจักรใกล้เคียงกับอาณาจักรพยัคฆ์เพลิงโลกันต์มีูเาน้ำแข็งล้อมรอบทั้งอาณาจักร
และสุดท้าย อาณาจักรที่อยู่ระหว่างอาณาจักรทั้ง5ก็คืออาณาจักรัไร้พ่ายเป็อาณาจักรที่มีการค้าขายมากที่สุดและมีรากฐานราชวงศ์ที่มั่นคงที่สุด
หากเทียบกับอาณาจักรอื่นอาณาจักรัไร้พ่ายก็เป็แค่อาณาจักรธรรมดาๆแต่ในความธรรมดาเฟยหรงก็พบความวิเศษอยู่สิ่งหนึ่งนั้นก็คือการได้เปรียบทางด้านความรู้และการค้าขายต่างๆเพราะเป็อาณาจักรที่ขั้นกลางระหว่างทุกอาณาจักรดังนั้นทุกอาณาจักรจึงต้องเดินทางผ่านอาณาจักรนี้เพื่อไปยังอีกอาณาจักรหรือไม่สินค้าต่างๆก็ถูกนำมาค้าขายในเมืองนี้อาณาจักรัไร้พ่ายของนางจึงเป็อาณาจักรที่ได้เปรียบที่สุด
อยู่ๆเฟยหรงยกยิ้มขึ้น ทำอามี่ถงรู้สึกขนลุกไม่ได้เมืองหนานหนิงที่เฟยหรงกำลังเดินทางไปนั้นเป็เมืองใกล้บ้านไป๋อี้ใช้เวลาเดินทาง2วันก็ถึงเป็เมืองที่สงบสุขและเหมาะแก่การพักผ่อนแม้จะไม่มีหิมะตกแต่ก็หนาวเย็นตลอดทั้งปีเพราะอยู่ติดกับอาณาจักรพยัคฆ์เหมันต์
เฟยหรงนั่งครุ่นคิด วางแผนที่จะทำสิ่งต่างๆไว้ในใจ...
2K
