ผมแค่อยากใช้ชีวิตเหมือนคนธรรมดา..ไม่ได้รึไง!

     "แม่อย่าจ้องอย่างนั้นสิ..ผมยอมรับว่าเป็นคนเปิดสัญญาณเตือนภัยเอง"
     ชุนพูดจบเสียงปืนก็ดังลั่น
     ปัง!
     สายตาชุนเหลือบมองลงพื้น เขาเห็นลูกกระสุนฝังอยู่บนพื้นเฉียดปลายเท้าเขาไปนิดเดียว เหงื่อเย็นๆแทบไหลท่วมหลังชุน
     "แม่ใจเย็น..ผมขอโทษ แค่แกล้งเล่นๆเองนะ"
     ปัง ปัง ปัง!
     เสียงปืนดังสามนัดซ้อน ลูกกระสุนอยู่รอบปลายเท้าของชุนเหมือนว่าชุนจะถูกแม่ของเขาโกรธ
     อึก!
     "ผมขอโทษครับ ผมผิดไปแล้ว ผมจะไม่ทำอีกแล้วครับคุณแม่"
     ชุนพนมมือกราบเท้าแม่ของเขา จังหวะนั้นเองก็มีคนหยุดหน้าประตูห้องหลายคน ชุนรีบลุกขึ้นและหันไปมองพร้อมกับพูดออกไปด้วยน้ำเสียงกวนฝีเท้าสุดๆ
     "อ่ะ มาเร็วนี่นา"
     "ไปปิดระบบแจ้งเตือนและทำให้ทุกอย่างกลับเป็นปกติ"
     แม่ของชุนสั่งคนหน้าประตู ทั้งหมดพลันรีบไปทำตามคำสั่ง ก่อนประตูห้องจะถูกปิดและแม่ของชุนกลับไปนั่งเก้าอี้เพื่อทำงานต่อ
     "แม่ผมออกจากองค์กรได้จะเป็นอิสระใช่ไหม"
     ชุนถามทันที เมื่อแม่ของเขานั่งเก้าอี้ เธอหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งชูให้ชุนดูแล้วบอกชุน
     "ไม่..ถ้าลูกยังไม่เซ็นเอกสารแผ่นนี้ จะไม่ได้ออกจากองค์กร"
     "ได้ครับผมจะรีบเซ็น"
     ชุนพูดไปด้วยความดีใจและไม่สนใจสายตาของแม่เขาที่ดูเข้มงวด ไม่ทันไรสายตาเข้มงวดได้เปลี่ยนไปเป็นสายตาอ่อนโยน ชุนกำลังอ่านเอกสารอยู่ไม่ได้มอง เขาเลยไม่ได้เห็น...พอชุนอ่านเอกสารไปสักพักก็ส่งเสียงตกใจ
     "ไม่นะ..ขี้โกงนี่แม่ เงื่อนไขข้อสุดท้ายมันอะไรกันอะ เกิดวิกฤตกับองค์กรต้องกลับมาช่วยเหลือหรอแม่"
     "ถ้าลูกไม่อยากรับเงื่อนไขก็ได้ แม่จะเอาตัวโรสคืน"
     ชุนถูกแม่ตัวเองขู่ ชุนจึงขู่กลับไป
     "แม่เอาโรสคืนไปชาตินี้แม่จะไม่มีวันได้เห็นหน้าหลานแน่นอน ผมจะไม่แต่งงานกับใครทั้งนั้นและไม่ทำอะไรกับใครด้วย"
     "งั้นลูกไม่ต้องเอาสมบัติกับมรดกของแม่ แม่จะอายัดบัตรกดเงินของลูกทั้งหมด"
     "หึ! เชิญตามสบาย...แม่ไปทำน้องกับพ่อใหม่หาคนมาสืบทอดต่อแล้วกัน"
     ชุนกอดอกเชิดหน้าใส่แม่ของเขา ชุนเห็นว่าเงื่อนไขมันเอารัดเอาเปรียบเกินไป อีกด้านมันทำให้ชุนหาช่องทางเอาคนรับใช้มาได้ง่ายๆ
     "ลูกขู่แม่ คอยดูบัตรทั้งหมดถูกอายัดได้เลย"
     "ตามสบายแม่ ต่อจากนี้ไปแม่ไม่ได้เจอผมตลอดกาล ส่งคนมาหาร้อยพันคนยังไงก็หาไม่เจอ"
     ชุนเถียงกลับไปพลางเหลือบมองแม่เขาที่กำลังถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจ เห็นแม่เขาเริ่มเปลี่ยนไป ชุนได้ยื่นข้อเสนอให้แม่เขา
     "จะให้ผมทำตามเงื่อนไขก็ได้นะแม่ ผมขอแค่เลือกนักฆ่าจากโค้ด วันถึงโค้ด เท็น ห้าคน"
     "ไม่ได้!"          แม่ชุนปฏิเสธทันทีแบบไม่ต้องคิด ชุนจึงลดข้อเสนอลงมาตามกลยุทธ์
     "งั้นเลือกนักฆ่าจากโค้ด วันถึงโค้ด เท็น สี่คน"
     "ไม่ได้"
     แม่ชุนยังคงปฏิเสธ          "เลือกนักฆ่าจากโค้ด ทรีถึงโค้ด เท็น สามคน ไม่มีเสียค่าใช้จ่าย ไม่ต้องหาคนมาแทนที่"
     "ยังมากไป"
     แม่ชุนยังไม่เห็นด้วย
     "ถ้างั้นเลือกนักฆ่าจากโค้ด โฟร์ถึงโค้ด เท็น สามคน ไม่มีเสียค่าใช้จ่าย ไม่ต้องหาคนมาแทนที่"
     "มากไปอยู่"
     แม่ชุนเริ่มไม่ปฏิเสธ แต่ไม่สามารถยอมรับเงื่อนไขชุนได้ ชุนจึงพยายามลดข้อเรียกร้องลงไป ตามจริงเขาโลภมากตั้งแต่แรกมันคือแผน เพราะเขาต้องการจริงๆน้อยกว่าที่บอกไปเยอะ
     "สุดท้ายแล้วนะแม่ ผมเลือกนักฆ่าจากโค้ด ไฟว์ถึงโค้ด เท็น สามคน ไม่มีเสียค่าใช้จ่าย ไม่ต้องหาคนมาแทนและให้พวกนั้นสมัครใจเหมือนเดิม"
     "ไม่ได้!  แม่ให้ลูกเลือกนักฆ่าจากโค้ด ไฟว์ถึงโค้ด เท็น หนึ่งคน คนนั้นต้องสมัครใจ จ่ายเงินและหาคนมาแทน"
     "ข้อเสนอสุดท้ายของผมจริงๆ ถ้าไม่ได้เราขาดกันแม่! ผมขอเลือกนักฆ่าจากโค้ด ไฟว์ถึงโค้ด เท็น สองคน ผมจะจ่ายเงินให้ ตามเงื่อนไขเดิมคนที่ผมเลือกต้องสมัครใจ แต่ไม่ต้องหาคนมาแทน"
     ชุนแกล้งทำหน้าจริงจังสุดๆใส่แม่ของเขาเหมือนกับที่พูดมาทั้งหมดเป็นเรื่องจริง ชุนจึงได้ยินสิ่งที่เขาพอใจ แต่ชุนไม่เห็นประกายเจ้าเล่ห์ในแววตาของแม่เขาเหมือนกับอ่านชุนขาดทุกทางอยู่ก่อนแล้ว
     "ได้! แม่ตกลง..หลังจากเซ็นเอกสารแล้วจะเรียกพวกนั้นมา"
     "ดีเลย ผมจะเซ็นแล้วนั่งรอ"
     ชุนพูดด้วยความดีใจและลงมือเซ็นเอกสารแบบไม่กลัวโดนโกง เพราะเขามีข้อต่อรองและจะทำจริงอย่างไม่ต้องสงสัย
     เห็นชุนเซ็นเสร็จแม่ของชุนได้เอาเอกสารมาปั๊มตราอะไรสักอย่างแล้วเอาไปเก็บในลิ้นชัก ไม่นานแม่ของชุนได้เอาสมาร์ตโฟนมาโทรหาใครบางคน เธอพูดแค่ 'พาตัวโค้ด ไฟว์ ลงไปมาที่ห้องฉันเดี๋ยวนี้' แล้ววางสายไป ก่อนจะทำงานเอกสารของเธอต่อไม่สนใจชุนที่กำลังนั่งคิดอะไรบางอย่าง
     'เป็นอิสระเรียบร้อย ไม่ต้องปวดหัวกับเรื่องภารกิจอีกต่อไปแล้ว..'
     ระหว่างชุนคิดไปเรื่อยเปื่อยเวลาได้ผ่านไปจนมีเสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมเสียงขออนุญาตเข้ามาในห้อง
     ก๊อก ก๊อก ก๊อก!
     "ขออนุญาตครับ"
     "เข้ามา"
     แม่ชุนอนุญาต ประตูห้องจึงถูกเปิดขึ้น ชุนเห็นว่าจะมีคนกำลังเข้ามาในห้อง เขาพลันลุกขึ้นหยิบกระดาษเอกสารบนโต๊ะของแม่เขามาบังใบหน้า ก่อนจะหันไปทางคนที่กำลังเข้ามา
     "เจ้าลูกชายคนนี้"
     แม่ชุนพึมพำอย่างเหนื่อยใจพลางมองไปยังคนหกคนที่เข้ามายืนเรียงหน้ากระดานภายในห้องด้วยสายตาเย็นเยียบ ก่อนประตูในห้องจะถูกปิดลง...ชุนได้ใช้เสียงเข้มดูน่ากลัวพูดออกไป
     "อย่าปิด! เปิดเอาไว้"
     ได้ยินเสียงชุนแฝงความเผด็จการประตูก็ถูกเปิดกว้างทันที ผู้หญิงสองคนและผู้ชายสี่คนที่ยืนเรียงแถวหน้ากระดานถึงกับขมวดคิ้ว แต่เหมือนแม่ของชุนจะตามน้ำไปกับการเล่นละครของลูกชายจึงไม่ได้ห้ามหรือว่าอะไร แค่มองดูอยู่เฉยๆ
     เมื่อเห็นว่าแม่เขาไม่ได้ห้ามอะไร ชุนเลยเริ่มชี้นิ้วไปยังผู้ชายสี่คน
     "แก แก แก แล้วก็แกไม่เหมาะสม ออกไป!"
     ชุนพูดเสียงดังฟังชัด ท่าทางเขาแข็งกร้าว ทำให้ทั้งสี่คนไม่พอใจรวมไปถึงริชาร์ดที่รวมอยู่ในสี่คนนั้น
     "ไม่พอใจ..งั้นออกไปจากห้องแบบพิเศษละกัน"
     ชุนยกยิ้มกวนโอ๊ยหลังแผ่นเอกสาร ก่อนจะใช้เวทมนตร์ผลักผู้ชายสี่คนออกไปจากห้องแล้วปิดประตู ภายใต้ความตกตะลึงของแม่เขาและผู้หญิงทั้งสองคน แต่ทั้งสามคนมีเวลาตกใจไม่มาก เพราะชุนได้ถามผู้หญิงทั้งสองคน
     "ฟีนิกซ์ คิเมร่า จะออกจากคาร์นิวัลและติดตามผมไปรึเปล่า"
     ชุนถามฟีนิกซ์กับคิเมร่า ทั้งสองดูตกใจเป็นอย่างมาก เพราะเล่นพูดต่อหน้านายหญิงผู้ก่อตั้งองค์กรคาร์นิวัลเหมือนไม่มีตัวตนอยู่
     "ลูกเล่นพอรึยัง เอกสารนั่นยับหมดแล้วนะ"
     อยู่ๆแม่ชุนได้ดุชุนเสียงดัง ชุนเลยหันหลังวางเอกสารคืนแม่เขาไป ดูเหมือนว่าผู้หญิงทั้งสองคนจะตกใจมากกับคำพูดของแม่ชุน
     "แหะๆๆ ขอโทษด้วยนะครับแม่ แต่ผมต้องจ่ายเท่าไหร่"
     ชุนแสร้งเกาหัวแก้เขิน แม่เขาได้พูดขึ้นมา
     "จะรีบไปไหนพวกเธอยังไม่ตกลงไปกับลูกเลย"
     "ไม่เอาสิแม่ ผมรู้นะว่าแม่รู้อยู่แล้วน่ะผมต้องการพวกเธอ"
     ชุนทำสายตาเลิ่กลั่ก น่าเสียดายแม่เขาได้แกล้งชุนด้วยสายตากดดันของผู้เป็นแม่และบอกกับชุนด้วยน้ำเสียงมีเลศนัย
     "เหมือนลูกจะเอาแต่ผู้หญิงไปนะ..มิสึฮะคนเดียวลูกยังไม่พอใจ โลภมากจริงๆ"
     -----โปรดติดตามชมตอนต่อไป-----
     ติชมได้นะ