เ้าหญิงปีศาจ
ตอน เห็นนมแล้วมีพลัง
ความฉลาดรอบรู้ของอนาสตาเซียทำให้เธอถูกเข้าใจผิดว่าเป็แม่มดหรือหมอผีปีศาจ ทางเมืองหลวงตั้งค่าหัวสำหรับคนที่สามารถฆ่าเธอไว้ถึงหนึ่งร้อยเหรียญทองคำ
ไม่มีใครทราบว่าเ้าหญิงปีศาจแท้จริงแล้วเธอคือเ้าหญิงแท้จริงที่ควรสืบต่อบัลลังก์จากพระบิดา และตอนนี้เธอกำลังระหกระเหเร่ร่อนไปกับอัศวินหนุ่มใหญ่ที่ไร้ดาบ ไม่รู้ว่าโชคชะตาจะพาไปได้ถึงไหนกัน
ผ่านทุ่งหญ้าชนบทสู่เนินเขา ผ่านหินผาสู่ทะเลทรายร้อนระอุ หญิงสาววัยแรกแย้มเดินตัวปลิวนำหน้าหนุ่มล่ำใหญ่ที่สะพายกระเป๋าอันใหญ่ ข้างในบรรจุหนังสือและอาหารแห้ง
"ทำไมรีบออกจากเมืองชนเผ่าล่ะ สตาร์เซีย" เสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลเอ่ยถามเด็กสาวที่เดินโซเซอยู่ข้างหน้า
"ถ้าไม่รีบหนีชาวบ้านจะลำบาก พวกมันคงพลิกแผ่นดินตามล่าข้าแน่ๆ" เด็กสาวหันมาตอบ
เดินฝ่าทะเลทรายั้แ่เช้าจรดเย็นก็อิดโรยหิวโหยกันทั้งคู่ กว่าจะมาถึงเมืองกลางทะเลทรายก็พลบค่ำพอดิบพอดี
ในเมืองนี้มีอาคารบ้านเรือนที่ทำด้วยดิน ชาวบ้านเลี้ยงอูฐและทอผ้าเป็ส่วนใหญ่ มีพ่อค้าเพชรพลอยและช่างตีอาวุธประปราย
"กลางวันร้อนระอุกลางคืนลมหนาวจัง" เ้าหญิงเดินกอดอกขณะที่มองหาห้องพัก
"เค้าว่ากันว่าเมืองนี้ต้องคำสาปน่ะ" อัศวินหนุ่มที่เดินตามหลังตอบ
"ยังไงเหรอ" เสียงเ้าหญิงสนใจใคร่รู้
"ก็ไม่รู้เหมือนกัน คงร้อนๆหนาวๆล่ะมั๊ง" หนุ่มใหญ่ตอบพลางสอดสายตาส่องหาอันตรายจากซอกตรอกมืดๆ
"สงบเงียบดีจะตาย น่าอยู่ดีออก" เ้าหญิงหันมองผู้คนและเอ่ยขึ้น ชาวบ้านที่นี่สวมชุดแพรไหมเงาวับ แทบทุกคนจะสวมหมวกและผ้าคลุมหน้าจนเห็นแต่ตา
"อาหารที่นี่แปลกมากๆเลย มาดูสิมิเรียเรส" สาวน้อยวิ่งมายืนดูร้านค้าที่กำลังตีแป้งโรตีเป็แผ่นใหญ่ๆ
จู่ๆก็มีคนใส่ผ้าคลุมปิดหน้ากระโจนลงมาจากหลังคาบ้านดินรอบๆ ทุกคนถือมีดงอโง้งในมือ ดูเหมือนเป็นักล่าค่าหัว มันง้างดาบหมายจะฟันลงบนหัวเ้าหญิง
"สตาร์เซีย หมอบ" มิเรียเรสะโก้อง ชาวบ้านแตกกระเจิงหายเข้าบ้านตัวใครตัวมัน เ้าหญิงนั่งกอดเข่างอตัวเป็กุ้งอยู่ใต้โต๊ะขายของ
ร่างนักฆ่าลอยลงมาจวนถึงพื้น อีกเสี้ยววินาทีดาบหลายอันจะฟันลงบนหัวสาวน้อย
ย๊ากกก! อัศวินหนุ่มหักเสาโคมไฟออกด้วยกำลังที่มี สุดชีวิต!
เค้ากอดเสายาวแล้วหมุนตัวฟาดไม้หวดเหนือหัวเ้าหญิง โครมมม! นักฆ่าหลายคนกระเด็นปลิวไปชนผนังบ้านเรือน
"หนีเร็ว" อัศวินจอมพลังกระชากมือเด็กสาวแล้วพาเธอวิ่งหนี ทว่านักฆ่าที่เหลืออีกสามคนมันกึ่งวิ่งกึ่งะโตามหลัง ดูแล้วว่องไวราวกับภูติฝีปีศาจ
"ไม่ทันแน่ แฮ่ก! ๆ" เ้าหญิงหันมองหลังและวิ่งสาวเท้า แขนก็โดนดึงกระชากให้เร่งสุดใจ
"ไปเลย หนีไปก่อน ข้าจะรับมือเอง" อัศวินหนุ่มเอ่ยแล้วผลักหลังสาวน้อยให้วิ่งไปก่อน
"ไม่เอา ข้าไม่ทิ้งเ้า" เ้าหญิงหยุดวิ่งไปดื้อๆ ราวกับว่ามีแม่เหล็กคอยดึงดูดเธอกับหนุ่มใหญ่คนนี้ หรือเค้าคือคนเดียวที่เธอเหลืออยู่ นอกจากมิเรียเรสแล้วอนาสตาเซียไม่มีใครอีกเลย ทั้งพ่อแม่และญาติมิตร
"บอกให้ไปไง" อัศวินหนุ่มตะคอกใส่ใบหน้าสวย เธอสะดุ้งทว่าไม่ยอมก้าวเท้าหนี
มิเรียเรสส่ายหน้าแล้วหักกิ่งไม้แล้วยืนจังก้ารอนักฆ่าที่ะโลอยสูงเข้ามาหา
เค้าพุ่งกิ่งไม้ใส่คนแรกบนอากาศ มันร่วงลงมาหล่นตุ๊บทันที ทว่าอีกสองคนลงมารุมฟันจากซ้ายขวา
หนุ่มใหญ่ก้มหลบอย่างหวุดหวิด ดาบงอโง้งเกือบบั่นคอเค้าในหลายกระบวนท่า ทั้งสองรุมฟันและก้าวเท้าเข้ามาจนต้องถอยหนีร่นๆ
"ระวัง หลบซ้าย หลบขวา" เ้าหญิงยืนบีบมือตัวเองและร้องเชียร์อย่างใจหาย เธอเห็นชัดว่าฝีมือของอดีตอัศวินทองดูด้อยลงมากเมื่อเค้าไม่ได้ต่อสู้มายาวนาน
ผิดกับครั้งวัยยี่สิบที่กำลังเืร้อนและห้าวดีเดือด พละกำลังในวัยสามสิบปีดูอ่อนล้าลงมามาก ความว่องไวก็แย่ลง อาวุธและชุดเกราะก็ไม่มี ดูยังไงๆการต่อสู้นี้ก็คงต้องจบลงด้วยความพ่ายแพ้
ระหว่างที่มิเรียเรสโดนฟันอกจนมีแผลยาว แขนโดนคมดาบจนเืไหล เ้าหญิงรวบรวมสติและใช้ความรู้ความคิดทั้งหมดที่มีเพื่อหาทางเอาชนะ
"ชนะให้ได้นะ แล้วข้าจะให้ดูนม" เสียงแหลมๆดังขึ้น มิเรียเรสใหันมา นักฆ่าทั้งสองถึงกับกระตุกจนเสียจังหวะฟันดาบเช่นกัน
"ข้าเคยเห็นแล้วเ้าหญิง ตอนเล็กๆที่พาเ้าหนีมาข้าเคยอาบน้ำให้เ้า เห็นไปหมดทั้งตัวแล้ว" อัศวินหนุ่มตอบไปหลบดาบไป ผมหน้าโดนคมดาบเฉือนจนปลิวร่วงเค้ายังทำเป็เื่เล่นๆ
"แต่ตอนนี้ทุกส่วนข้าไม่เหมือนเดิมแล้วนะ ไม่อยากเห็นก็ตามใจ" สาวน้อยะโและวิ่งถอยร่นไปด้วย
"หุบปาก ข้าจะฆ่าไอ้หมอนี่แล้วเอาเ้าไปทำเมียบำเรอ" นักฆ่าหันมาตอบแล้วควงดาบฟันมิเรียเรส
"ใช่ สำหรับพวกข้าทั้งหมดน่ะ คือผัวเ้า" อีกคนเอ่ยแล้วฟันฉับเข้าที่ขามิเรียเรส เค้าเืพุ่งจนก้าวหนีไม่ไหว
กร่อด! ๆ สาวน้อยกัดฟันด้วยความโมโห แคว่ก! มือกระชากดึงคอเสื้อจนเผยให้เห็นเนินนมที่นูนขาวอิ่มสวย หัวสีชมพูสวย เต้าอิ่มเอิบสะท้อนแสงจันทร์อร่าม
มิเรียเรสตาลุกวาว จู่ๆก็มีแรงฮึดขึ้นมาจากไหนไม่รู้ เหมือนหัวใจเต้นแรงขึ้นสามเท่าได้ เืหนุ่มสูบฉีดพล่านไปทั่วทุกส่วนของร่างกาย
เืร้อน อารมณ์ร้อนนี้ดั่งตอนวัยหนุ่มที่กำลังคึกคะนอง มวลมัดกล้ามขยายตัวจนรับรู้ถึงพละกำลังที่มากล้น
ดาบอันนึงฟันเข้ามาตรงหน้า อัศวินทองจับหนังสือรับคมดาบแล้วกระโจนไปข้างหน้าสุดกำลัง ตูมมม! หมัดใหญ่ั์เท่าหน้าคนชกตูมเข้ากับร่างนักฆ่า
โครมมม! ร่างของมันลอยละลิ่วไปกระแทกโคนต้นไม้ เืไหลออกปากตายอย่างน่าสยดสยอง
นักฆ่าอีกคนก้มจับดาบที่หล่นพื้นแล้วเดินควงดาบสองมือเข้ามา มันไม่ห่วงเพื่อนฝูงตัวเองเพราะ้าแค่เงินรางวัล
มิเรียเรสวิ่งไปหักล้อเกวียนแล้วปาใส่ดื้อๆ ฉับ! ๆ ๆ มันฟันตัดล้อไม้เป็ชิ้นๆอย่างว่องไวเหลือเกิน
ทว่าสายไปแล้ว ร่างกำยำกระโจนลอยตามมาในท่าซุปเปอร์แมนชูกำปั้น ตูมมม! สองหมัดกระแทกเข้าผ้าคลุมหัวจังๆ
กร๊อบบบ! นักฆ่าคอหักตายใบหน้าเยินในบัดดล
เ้าหญิงถึงกับอ้าปากค้าง อัศวินหนุ่มมีพลังฮึดซ่อนอยู่เหมือนที่คิดไว้จริงๆ แต่พละกำลังนั้นเยอะเกินจะคาดได้
"หิ ๆ ไหนล่ะที่ว่าให้ดูนมน่ะ" มิเรียเรสเดินมาหยิบเป้สัมภาระแล้วก้มมองอกเด็กสาวที่สูงเพียงบ่าของเขา
"แค่ดูนะ" เ้าหญิงชูสองมือเหมือนเด็กจะให้ผู้ใหญ่อุ้ม
ฟุ่บ! อัศวินหนุ่มใหญ่สอดแขนช้อนขาและหลังของเธอ เค้าเอาเธอนอนหงายบนแขนแล้วพาเดินออกจากเมืองในทันที
ใบหน้าสวยนอนมองใบหน้าอันหล่อเหลาคมเข้ม เด็กสาวสังเกตุได้ว่าความหล่อของอัศวินรับใช้ไม่ได้ลดลงทว่าเปลี่ยนไปตามวัย
เมื่อก่อนเค้ามีใบหน้าเรียวหล่อขาวใส ตัวก็บางกว่าตอนนี้ บัดนี้เค้าหล่อเหลาคมเข้มบาดใจไปอีกแบบ ร่างกำยำก็แ่าขึ้นไปอีก คำนวณดูจากความรู้แล้วเค้าจะต้องแกร่งกว่าแต่ก่อนเกือบสองเท่าได้
มือน้อยเปิดเสื้อผ้าตรงอกร่นลงมาเผยให้เห็นสองเต้างอนงาม ใบหน้าเงยมองแสงจันทร์บนฟ้าแล้วหลับตาลง ปล่อยให้อะไรที่จะเกิดขึ้นเป็ไปตามแต่ใจหนุ่มใหญ่ที่อุ้มเธอไว้บนแขนอันทรงพลัง
จุ๊บ! ๆ ปากแดงๆใบหน้าหล่อก้มลงมาคาบดูดหัวจุกซ้ายทีขวาที
อาา! สาวน้อยอ้าปากร้องครางพร้อมสองเต้าที่สัดส่ายไปตามก้าวเท้าของอัศวินที่ย่างเดิน
ปากแดงๆของเขาบีบเม้มและดูดทึ้งหัวสีชมพูจนเสียวซี๊ดแทบขาดใจ ปลายลิ้นดุนขยี้วนๆใส่ที่หัวนมน้อยขณะที่ปากก็ดูด ร่างเพรียวขาวดิ้นกระสับกระส่ายอยู่บนท่อนแขนที่ช้อนยกขาและหลังของเธอ
จ๊วบ! ๆ ๆ อัศวินหนุ่มดูดเค้นเต้าเหมือนจะกินน้ำนมเ้าหญิงให้ได้ ทั้งที่รู้ว่าน้ำนมไม่มี
"มิเรียเรส อร๊า! ข้า พอแล้ว ข้าจะตาย" เด็กสาวร้องเสียงหลงขณะที่ลิ้นตวัดเลียใส่หัวนม ปากดูดจ๊วบจ๊าบตามเต้าและเนินนมจนเป็รอยแดงจ้ำๆ
"อืม! ข้าตัวร้อนไปหมดเลยเ้าหญิง" หนุ่มใหญ่ตอบแล้วเงยหน้ามองทาง เค้าลืมความเ็ปจากาแไปสิ้น
"ข้าจะลงนะ ข้าเดินเองได้แล้ว" สาวน้อยบอกและเตะเท้าเหมือนจะลงจากการอุ้ม
"ไม่เป็ไรเ้าหญิง ข้ามีแรงอีกเยอะเลย นอนบนแขนข้านี่แหละ ถ้าง่วงก็หลับไปเลย" หนุ่มใหญ่ก้มมอง สบตาประสานตาพาลให้เสียวไปถึงหัวใจ
เค้าอุ้มเ้าหญิงเดินฝ่าความมืดมิดสลับกับก้มดูดก้มเลียเต้าน้อยๆสองข้างเป็ระยะๆ ความเหน็บหนาวทำอะไรเค้าไม่ได้เลย
เ้าหญิงนอนหลับๆตื่นๆอยู่บนอ้อมแขนทรงพลัง ทุกครั้งที่ลืมตาขึ้นเธอเห็นใบหน้าหล่อทาบกับพระจันทร์บนหัว
ปากบดเม้มหัวนมอย่างกับเด็กน้อยหิวนมแม่ ไม่รู้ว่าเค้าจะเลิกทำแบบนี้เมื่อไหร่
จะห้ามก็ไม่กล้าห้าม ต่อให้กล้าที่จะห้ามก็เสียวสยิวเกร็งจนง้างปากตัวเองไม่ไหว
ร่างกายกระสับกระส่ายใจลอยหวิวๆ ดั่งิญญาจะโดนดูดทึ้งออกทางเต้าน้อยๆด้วยปากแดงที่ย่ามใจ ค่ำคืนนี้จะจบลงตอนไหน ทางข้างหน้าจะมีอะไรรออยู่
ไม่มีวันรู้เลย
2K
