รดีซ่านทรวง

ขณะที่ในห้องครัวหญิงสาวกำลังวุ่นกับการเตรียมอาหาร ภายในห้องน้ำที่อยู่ติดกับห้องครัว ปัณณวัตรก็กำลังรบกับลูกสาวซึ่งต้องยืนให้เขาล้างก้นก่อนจะพาลงไปในกะละมังที่เต็มไปด้วยน้ำ“ล้างก้นให้สะอาด!”“พะ...”“ว่าไง”“พะ...”“อืม...ว่าไง”“อิ...อิ...”เขามองลูกสาวที่หัวเราะอารมณ์ดีด้วยแววตาอ่อนโยน พอวางร่างลูกน้อยลงในกะละมังที่เต็มไปด้วยน้ำ ร่างสูงกำยำก็ย่อตัวลงเพื่อสระผมและถูสบู่ให้ และเมื่อถึงเวลาที่อัญชันจะต้องนอนหงาย เนื่องจากพ่อจะล้างแชมพูออกจากหัวให้ หนูน้อยกลับขืนตัวเอาไว้พร้อมส่งเสียงค้านขึ้นมา“อื้อ”“ล้างน้ำ”“อื้อ”“ล้างเสร็จแล้วจะได้แต่งตัว!”“อื้อ”แม้จะต่อต้านอย่างไร สุดท้ายเขาก็บังคับอัญชันให้นอนลงจนได้ ลูกน้อยหลับตาปี๋พลางเกร็งตัวเพราะกลัวน้ำจะเข้าหูเข้าตา และเพียงไม่นานคนเป็นพ่อก็จับขึ้นมานั่งตามปกติ ครู่หนึ่งหลังจากนั้นอ้อมแขนกำยำของปัณณวัตรก็อุ้มร่างของลูกสาวออกมาจากห้องน้ำเพื่อพาไปแต่งตัวที่ห้องนอน โดยไม่ลืมที่จะหยิบผ้าอ้อมสำเร็จรูปที่เปรอะเปื้อนอุจจาระไปทิ้งถังขยะที่หน้าบ้าน
อนงค์นางทำอาหารให้เจ้าสองตัวเสร็จเรียบร้อย พวกมันพุ่งตามออกมาที่ระเบียง เวลานั้นดวงตะวันเตรียมที่จะลาลับขอบฟ้าแล้วโฮ่ง...โฮ่ง...ดวงตาของเธอมองพวกมันกินอาหาร จากนั้นก็มองไปทางสามีที่กำลังเดินกลับเข้ามาบ้าน ในอ้อมแขนของเขาอุ้มลูกน้อยอยู่“อ้าว...ไม่ได้อาบน้ำพร้อมลูกหรือคะ” เธอถามทันทีที่ร่างสูงกำยำเดินเข้ามาใกล้ เนื่องจากคิดว่าทั้งคู่จะอาบน้ำด้วยกัน แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นว่าอัญชันอาบน้ำคนเดียว“ขี้แตก”“อ๋อ...” อนงค์นางหัวเราะหลังจากได้คำตอบเขาเป็นพ่อที่เยี่ยมมาก ขนาดเจออุจจาระเหม็นๆ เละๆ และเหลืองๆ ของลูกสาวเข้าไปยังไม่มีปฏิกิริยาอันใดเกิดขึ้นเลย ไม่ว่าจะเป็นพะอืดพะอม เมินหน้าหนี หรือแม้แต่จะอาเจียนออกมา นี่เธอโชคดีจริงๆ ที่ได้ผู้ชายคนนี้มาเป็นสามี“ดูลูกไปนะคะ นางขอตัวไปอาบน้ำก่อน”อนงค์นางพูดจบก็เดินจากไปทันที ปัณณวัตรจึงวางอัญชันลงบนพื้นที่ระเบียงหน้าบ้าน หากแต่ลูกสาวของตนกลับเดินเข้าไปในบ้าน ร่างน้อยๆ เดินเตาะแตะไปทางห้องนอน จนคนมองตามหลังเกิดความสงสัยว่าลูกสาวจะเข้าห้องนอนไปทำไม และแล้วเขาก็ได้คำตอบ เพราะลูกน้อยปรี่เข้าไปหยิบรองเท้าคู่ที่มีเสียง จากนั้นก็ยื่นมาให้เขาหน้าตาใสซื่อ“ใส่...”“ชอบจังเลยนะ”“ใส่...”ปัณณวัตรย่อตัวลงเพื่อใส่รองเท้าให้ลูกสาว ไม่กี่วินาทีหลังจากนั้นเสียงเอี๊ยดอ๊าดก็ดังขึ้นลั่นบ้าน เมื่อร่างสูงกำยำเดินนำลูกสาวเข้าไปในครัว ดวงตาคู่คมมองแกงลูกตำลึงที่อยู่ในถ้วย ไส้กรอกที่ทอดจนเหลืองแล้วอยู่ในจาน และไข่ตุ๋นใส่ผักร้อนๆ ที่อยู่ในหม้อนึ่ง แล้วเขาก็หยิบไส้กรอกขึ้นมาชิ้นหนึ่งส่งให้อัญชัน ซึ่งเด็กน้อยก็รับไปใส่ปากอย่างมีความสุขอนงค์นางใช้เวลาอาบน้ำไม่นาน หลังจากผลัดผ้าถุงเป็นชุดนอนเสร็จเรียบร้อยก็ก้าวออกมาจากห้องนอน แล้วก็พบว่าสามีสุดที่รักจัดสำรับรอเรียบร้อยแล้ว และสองมือของอัญชันก็เต็มไปด้วยไส้กรอก“นางว่าจะให้พี่เขมอาบน้ำก่อนแล้วค่อยกินข้าว” เธอพูดขณะเดินเข้าไปหา“นางหิวแล้วหรือยัง” เขาถามกลับด้วยความเป็นห่วงเพราะเมียของเขากำลังท้องอยู่“หิวค่ะ”“งั้นกินข้าวก่อน”เธอส่งยิ้มที่แสนอ่อนหวานไปให้เขา ยามนี้เกิดอารมณ์อยากออดอ้อน อยากคลอเคลีย ซึ่งเป็นช่วงเวลาเดียวกันกับเมื่อวานเป๊ะราวกับถูกตั้งนาฬิกาปลุกเอาไว้“นางรักพี่เขมจังเลย รักมาก”“พี่ก็รักนาง” เขาตอบกลับทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด“นางดีใจจริงๆ ที่ได้แต่งงานกับพี่เขม”“พี่ก็ดีใจที่ได้แต่งงานกับนาง”“นางรักพี่เขมค่ะ”ปัณณวัตรซ่อนสีหน้างุนงงขณะจะยิ้มก็ไม่ยิ้ม เขาเข้าใจอยู่ว่าช่วงนี้อารมณ์ของเมียรักอ่อนไหวนัก ยิ้มง่าย โกรธง่าย เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย น่าจะเป็นผลจากการตั้งครรภ์ และดูท่าว่าท้องนี้จะเป็นลูกผู้ชาย นึกถึงตรงนี้ร่างสูงกำยำก็ลุกเดินเข้าไปในห้องครัวเพื่อตักข้าวให้เมียรักกับตัวเอง คนเป็นแม่จึงต้องนั่งคุมลูกสาววัยซนที่นั่งอยู่ข้างๆ วงข้าว แล้วหนูน้อยก็ยื่นไส้กรอกที่กัดกันไปแล้วบางส่วนให้แม่“หม่ำ...”อนงค์นางกินต่อโดยไม่รู้สึกรังเกียจ ไส้กรอกที่ผ่านกรรมวิธีปรุงรสมากมายไม่มีกลิ่นสาบเหมือนเนื้อสัตว์สดๆ จึงไม่ทำให้เธอรู้สึกอยากจะอาเจียน“กินข้าวด้วยลูก ไส้กรอกอย่างเดียวไม่ได้”คนถูกดุเอื้อมมือออกไปหยิบไส้กรอกชิ้นใหม่ พอหนูน้อยมองไปทางมะเขือเปราะกับแตงกวาที่เข้ามานอนหมอบใกล้ประตูทางออก ร่างเล็กจึงยันตัวขึ้นและเดินเข้าไปหา“จะไปไหน” คนเป็นแม่ถามลูกสาวทันที“นู...” หนูน้อยชี้ไปทางพี่ชายทั้งสองพลางทำปากจู๋“จะเอาไปให้พี่ๆ กินใช่ไหม”อัญชันตอบคำถามของแม่ด้วยคำพูดไม่ได้ แต่กลับสื่อด้วยการเดินเตาะแตะต่อไป แล้วก็ส่งไส้กรอกที่อยู่ในมือทั้งสองข้างให้มะเขือเปราะกับแตงกวากิน หลังจากนั้นก็ค่อยวกกลับมาที่วงข้าว“ลูกสาวของเราใจดีจังเลยนะคะ เผื่อแผ่คนอื่นตลอด” อนงค์นางอดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าพลางรับจานข้าวสวยร้อนๆ มาจากมือใหญ่ของสามี“รู้จักเมตตาคนอื่นน่ะดีแล้ว” ปัณณวัตรพูดแล้วย่อตัวลงนั่งขัดสมาธิอยู่ข้างๆ“น้องอัญเป็นเด็กฉลาด” เธอมั่นใจว่าลูกสาวของเธอไม่ใช่เด็กโง่ที่สมองทึบ“ฉลาด...ฉลาดมาก ถ้าพูดเป็นประโยคได้เมื่อไร คงพูดไม่หยุดแน่” เขาพูดไปพลางก็ตักแกงลูกตำลึงของลุงสนใส่จานข้าวของตัวเอง“นั่นสินะคะ พอเดินได้แล้วก็เดินไม่ยอมหยุด ได้รองเท้ามีเสียงมาเนี่ย ยิ่งเดินใหญ่” อนงค์นางพูดไปหัวเราะไปด้วยความเอ็นดูลูกสาว พร้อมกันนั้นก็เริ่มกินไข่ตุ๋นใส่ใบตำลึงและดอกขจรไปด้วยอัญชันมาถึงวงข้าวปุ๊บก็ย่อตัวลงนั่ง จานไส้กรอกอยู่ตรงหน้า มือน้อยๆ จึงยื่นออกไปหยิบขึ้นมาหนึ่งชิ้น หลังจากกัดกินแล้วเคี้ยวอยู่สองสามคำเล็กๆ ลูกสาวก็ยื่นไส้กรอกไปที่ปากของผู้เป็นพ่อ แต่พ่อไม่ได้ยื่นใบหน้าออกมารับ หนูน้อยจึงยืดกายขึ้นและขยับเข้าไปจนใกล้ พร้อมกันนั้นก็ยื่นไส้กรอกไปที่ปากของปัณณวัตรอีกครั้ง“หม่ำ...”ปัณณวัตรจำต้องอ้าปากรับ เขางับมือน้อยๆ ไปอย่างหยอกล้อ พลันเสียงหัวเราะคิกคักๆ ด้วยความชอบอกชอบใจของหนูน้อยก็ดังขึ้น จึงหยิบไส้กรอกอีกชิ้นใส่ปากพ่อ พอพ่องับมืออีกครั้ง เสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากก็ดังขึ้นอีก ใบหน้าของอัญชันเต็มไปด้วยรอยยิ้มน่ารักเขาเห็นลูกสาวมีความสุขก็มีสีหน้าอ่อนโยน แล้วก็ตักข้าวสวยที่ไม่ได้เปรอะน้ำแกงเผ็ดๆ ใส่ปากของลูกสาว ซึ่งอัญชันก็เคี้ยวตุ้ยๆ อย่างมีความสุข

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เล่ม 2 - ตอนที่ 14 กินข้าว

คล้ายกับเรื่องรดีซ่านทรวง ที่คุณอ่าน

รดีซ่านทรวง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เล่ม 2 - ตอนที่ 14 กินข้าว

คล้ายกับเรื่องรดีซ่านทรวง ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้