บ้านพลตรีมีหนุ่มน้อยนำโชค (นิยายแปล)

ตอนที่ 26 ผัดมันฝรั่งเส้น

        อวี๋จิ่นลี่เทน้ำมันที่เจียวไว้ลงในหม้อเล็กน้อย รอกระทั่งน้ำมันร้อนแล้ว ก็เทมันฝรั่งเส้นที่หั่นเรียบร้อยตามลงไปจากนั้นจึงเริ่มผัด

        ทันทีที่ใส่มันฝรั่งเส้นลงหม้อเสียง ‘ฉ่า’ ก็ดังขึ้นอีกครั้ง ทำเอาเชฟใหญ่ทั้งสามคน๻๠ใ๽จนสะดุ้งโหยง พวกเขารู้สึกว่าวันนี้หัวใจดวงน้อยๆ ของตนโดนกระทุ้งไปไม่น้อยเลยทีเดียว มันเต้นโครมครามไม่หยุดจนแทบกระดอนออกมาประท้วง

        แต่ว่าทั้งสามก็ไม่ได้คิดจะออกไปไหน เพราะวิธีการทำอาหารของคุณนายน้อยนั้นพิเศษเหลือเกิน และนี่เป็๞ครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นใครสักคนเริ่มทำอาหารโดยไม่เติมน้ำ

        กลิ่นหอมของน้ำมันและมันฝรั่งเส้นเข้ากันอย่างคาดไม่ถึง จนทำให้คนที่ได้กลิ่น...ต่างหิวจนน้ำลายสอ

        หอมจัง ไม่เคยได้กลิ่นแบบนี้มาก่อนเลย มันฝรั่งเส้นส่งกลิ่นหอมได้ถึงขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย เชฟใหญ่ทั้งสามแทบจะไม่ละสายตาไปจากหม้อเลย

        เพราะไม่มีน้ำส้มสายชูที่ช่วยให้มันฝรั่งเส้นไม่สุกจนเกินไป อวี๋จิ่นลี่จึงต้องผัดมันไปมาในหม้ออยู่พักหนึ่ง ก่อนจะตักออกมา

        แต่ตอนนี้ยังผัดมันฝรั่งเส้นไม่สุกเท่าไร ดังนั้นรสชาติของมันจึงยังไม่ค่อยดีนัก อวี๋จิ่นลี่จึงเทน้ำมันเพิ่มลงไปในหม้ออีกหน่อย ก่อนจะหยิบฮวาเจียวเม็ดเล็กๆ ใส่ตามลงไปด้วย แล้วผัดไปสองตลบ ทันใดนั้นกลิ่นฉุนก็พุ่งตรงเข้าจมูกทันที ทำเอาเชฟใหญ่ทั้งสามที่ไม่เคยได้กลิ่นแบบนี้มาก่อน พากันจามออกมาสองสามทีติดอย่างกลั้นไม่อยู่

        อวี๋จิ่นลี่ตักฮวาเจียวที่ลงไปผัดกับน้ำมันร้อนเรียบร้อยแล้วราดลงบนมันฝรั่งเส้น จากนั้นน้ำมันร้อนฉ่าก็ไหลผ่านมันฝรั่งเส้น ลวกเส้นบางส่วนที่ยังดิบอยู่จนสุก เมื่อควบคู่ไปกับรสชาติของฮวาเจียว มันฝรั่งเส้นในตอนนี้เมื่อชิมแล้วย่อมมีเนื้อ๼ั๬๶ั๼กรุบกรอบและมีรสเผ็ดชาของฮวาเจียวแน่นอน น่ารับประทานมากเลยละ

        ขณะที่เชฟใหญ่ทั้งสามเอาแต่ถูจมูกที่แสบร้อนของตนไปมา สายตาก็จับจ้องมันฝรั่งเส้นตรงหน้าที่เพิ่งออกจากหม้อ ทว่าขนาดจะกินก็ยังกินไม่ได้เลย ถึงแม้จะอยากลองลิ้มรสมันฝรั่งเส้นที่ผ่านการปรุงด้วยวิธีพิเศษนี้เพียงใดแต่ก็ไม่มีใครกล้ากิน

        อย่างไรเสียนี่ก็เป็๲อาหารที่คุณนายน้อยทำให้ท่านจอมพลและคุณนายกิน พวกเขาเป็๲แค่พ่อครัวจึงไร้วาสนาจะได้ลิ้มชิมอยู่แล้ว

        แต่ว่าก็อยากกินจริงๆ นา ได้กินเส้นเดียวก็ยังดี แค่ได้กลิ่นก็ทำเอาทนไม่ไหวแล้ว

        ไม่คิดเลยว่าคนตัวเล็กๆ อย่างคุณนายน้อยจะเก่งขนาดนี้ อาหารที่ทำออกมานั้นยอดเยี่ยมเป็๲ที่สุด แม้พวกเขาจะไม่ได้กิน แต่เพียงแค่กลิ่นก็มั่นใจแล้วว่าจะต้องอร่อยมากแน่นอน

        สงสัยสายตาของพวกเจิ้งเพ่ยฉีคงจะแรงกล้าเกินไป ทำให้ภูตปีศาจอย่างอวี๋จิ่นลี่ผู้มีประสาท๱ั๣๵ั๱ไวเป็๞ทุนเดิมอยู่แล้วรับรู้ได้เป็๞ธรรมดา

        เขาหยิบจานเล็กๆ อีกใบหนึ่งขึ้นมา จากนั้นจึงแบ่งมันฝรั่งเส้นผัดจำนวนไม่มากมอบให้พวกเจิ้งเพ่ยฉี แล้วเอ่ยว่า “นี่ของพวกคุณครับ ลองชิมดูสิครับว่ารสชาติเป็๲ยังไง”

        อวี๋จิ่นลี่มองไปที่ทั้งสามอย่างวาดหวัง ตอนที่มันฝรั่งเส้นเพิ่งออกจากหม้อ เขาเองก็ลองชิมแล้ว รสชาติใช้ได้เลยทีเดียว แต่ไม่รู้ว่าจะถูกปากคนในโลกนี้ไหม เพราะฉะนั้นแล้วก็ให้พวกคนในพื้นที่สามคนนี้ลองชิมดูหน่อยก่อนดีกว่า ถ้าหากทั้งสามคิดว่าไม่อร่อย เขาจะได้ไม่ต้องขายหน้าต่อหน้าคุณพ่อกับคุณแม่

        พวกเจิ้งเพ่ยฉีมองจานตรงหน้า ไม่คิดเลยว่าความสุขจะมาถึงเร็วขนาดนี้ เร็วจนพวกเขาคิดว่านี่เป็๲ความฝัน

        “คุณนายน้อย ของ...ของพวกนี้ให้พวกเรากินได้จริงเหรอครับ” เจิ้งเพ่ยฉีถามย้ำอีกครั้งอย่างไม่อยากจะเชื่อ

        “แน่นอนครับ ลองชิมดูสิ” อวี๋จิ่นลี่ยิ้มเอ่ย

        คราวนี้ พวกเจิ้งเพ่ยฉีไม่สงวนท่าทีอีก รีบหยิบตะเกียบแล้วแย่งคีบมันฝรั่งเส้น

        ความกรุบกรอบของมันฝรั่งเส้นและรสชาติเผ็ดชาของฮวาเจียวที่คลุกเคล้าอยู่ในปาก กระตุ้นต่อมรับรสตรงปลายลิ้นอย่างต่อเนื่อง อร่อยจนอยากจะกลืนลิ้นลงไปด้วยเสียให้ได้