บทที่ 5: การถือกำเนิดใหม่ในห้องนิรภัย
คินวิ่ง...วิ่งอย่างไม่คิดชีวิตเท่าที่พละกำลังอันน้อยนิดของเขาจะอำนวย เสียงคำรามอันน่าสะพรึงกลัวจากชั้นใต้ดินของโรงพยาบาลยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท มันเป็เสียงที่เต็มไปด้วยอำนาจดิบเถื่อน...เสียงของผู้ล่าที่แท้จริงซึ่งทำให้สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของเขากรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง
เขาไม่ได้วิ่งอย่างไร้ทิศทาง ในหัวของเขามีแผนที่ของ "สุสานเหล็ก" แห่งนี้ประทับอยู่อย่างชัดเจน เขาลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยที่คุ้นเคย หลบหลีกเศษซากปรักหักพังที่อาจทำให้เกิดเสียงดัง และมุ่งหน้าไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง...สถานที่ที่เขาเก็บไว้ใช้ในยามฉุกเฉินที่สุดเท่านั้น
มันคือซากของธนาคารเก่าแก่แห่งหนึ่งที่ถูกตึกสูงถล่มลงมาทับจนเกือบมิด สภาพภายนอกดูไม่ต่างจากกองขยะขนาดมหึมา และไม่มีใครเสียเวลามาค้นหาอะไรในสถานที่ที่เสี่ยงต่อการถล่มซ้ำซ้อนเช่นนี้ แต่คินรู้...รู้ในสิ่งที่คนอื่นไม่รู้
เขาแทรกตัวผ่านช่องแคบๆ ระหว่างแผ่นคอนกรีตขนาดใหญ่เข้าไปด้านใน ความมืดและความอับชื้นโอบล้อมตัวเขาทันที เขาคลำทางไปตามผนังที่เย็นเฉียบจนกระทั่งนิ้วของเขาััได้ถึงรอยแยกที่คุ้นเคย มันคือช่องระบายอากาศเก่าที่นำไปสู่ห้องนิรภัยใต้ดินของธนาคาร
หลังจากใช้เวลาอยู่ครู่หนึ่งในการเปิดตะแกรงที่ขึ้นสนิม เขาก็หย่อนตัวลงไปในความมืดเบื้องล่าง ร่างของเขาร่วงลงบนกองฝุ่นหนาเตอะอย่างนุ่มนวล ที่นี่...คือสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุดเท่าที่เขาจะหาได้ในแดนรกร้างแห่งนี้
ห้องนิรภัย... ป้อมปราการเหล็กกล้าที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อป้องกันสมบัติล้ำค่าในโลกเก่า บัดนี้มันได้กลายเป็รังลับของเด็กหนุ่มผู้ไม่มีสมบัติอะไรเลยนอกจากชีวิตที่พร้อมจะดับสูญได้ทุกเมื่อ ประตูเหล็กกล้าขนาดมหึมาของมันยังคงปิดสนิท ปกป้องเขาจากโลกภายนอกได้อย่างสมบูรณ์แบบ
คินจุดไม้ขีดไฟก้านสุดท้ายที่เก็บไว้ในถุงพลาสติกเล็กๆ แสงสว่างเพียงน้อยนิดเผยให้เห็นภายในห้องที่ว่างเปล่า มีเพียงตู้เซฟเล็กๆ ที่ถูกงัดแงะจนพังเสียหายเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้น เขาเดินไปยังมุมห้องแล้วทรุดตัวลงนั่ง แผ่นหลังพิงกับผนังเหล็กที่เย็นเฉียบ
หัวใจของเขายังคงเต้นระรัว ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยจากความเหนื่อยล้าและอะดรีนาลีนที่ยังคั่งค้าง เขาไม่ได้รู้สึกกลัว...ความรู้สึกนั้นถูกสัญชาตญาณการเอาตัวรอดบดขยี้ไปจนหมดสิ้นแล้ว แต่สิ่งที่เขารู้สึกคือ "ความอ่อนแอ" ของตนเองอย่างชัดเจน
เสียงคำรามนั้น...มันคือเครื่องยืนยันว่าในโลกใบนี้ยังมีภัยคุกคามอีกมากมายที่เขาไม่สามารถต่อกรได้ด้วยสติปัญญาเพียงอย่างเดียว เขาอาจจะหลอกล่อพวกสแกเวนเจอร์ได้ อาจจะวางกับดักพวกตัวคลานได้ แต่กับอสูรร้ายตัวนั้น...เขาเป็ได้แค่เหยื่อที่รอวันถูกขย้ำ
ความคิดที่จะออกล่าเพื่อสะสมแกนคริสตัลให้ได้ "อีกสองสามชิ้น" ก่อนที่จะเริ่มยกระดับตัวเองนั้นดูโง่เขลาและอันตรายเกินไปแล้วในตอนนี้ เขาอาจจะไม่มี "วันพรุ่งนี้" ด้วยซ้ำ
ความเร่งด่วน...ความจำเป็...มันบีบคั้นหัวใจของเขาอย่างรุนแรง
เขาต้องแข็งแกร่งขึ้น...และต้องเป็เดี๋ยวนี้!
คินตัดสินใจแน่วแน่ เขาวางหอกทำมือลงข้างตัว แล้วล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ หยิบแกนคริสตัลทั้งสองก้อนออกมาวางเรียงกันบนพื้นเบื้องหน้า
ก้อนหนึ่งมาจาก "ตัวคลาน" มันมีสีฟ้าขุ่นมัว แสงสว่างภายในริบหรี่ราวกับจะดับมอด พลังงานที่แผ่ออกมานั้นเชื่องช้าและขุ่นมัว
อีกก้อนหนึ่งมาจาก "หนูคลั่ง" มันมีขนาดเล็กกว่า แต่สีฟ้าของมันสดใสกว่ามาก แสงสว่างภายในส่องประกายอย่างต่อเนื่อง พลังงานที่แผ่ออกมานั้นรวดเร็วและแหลมคม...สะท้อนถึงธรรมชาติของเ้าของเดิมของมันได้เป็อย่างดี
นี่คือสมบัติทั้งหมดที่เขาเสี่ยงชีวิตเพื่อให้ได้มา...และตอนนี้ เขาจะใช้มันเพื่อวางรากฐานให้กับอนาคตของตัวเอง
คินหลับตาลง สูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อทำสมาธิ เขาต้องทำตามขั้นตอนที่เคยได้ยินมาจากพวกนักล่ารุ่นเก่าที่ชอบคุยโวในตลาดเศษเหล็ก...การดูดซับพลังงานจากแกนคริสตัลโดยตรง ไม่ใช่การหลอมรวมชิ้นส่วนเซนต์ มันคือขั้นตอนพื้นฐานที่สุด...การ "ชำระล้างร่างกาย" เพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับพลังที่สูงขึ้น
มันเป็กระบวนการที่เ็ปและอันตราย หากจิตใจไม่แข็งแกร่งพอ พลังงานดิบเถื่อนจากแกนคริสตัลอาจจะอาละวาดจนทำลายเส้นเืและอวัยวะภายในได้
แต่เขาไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว...
คินหยิบแกนคริสตัลของตัวคลานขึ้นมาก่อน...มันอ่อนแอกว่า น่าจะเป็การเริ่มต้นที่ดี เขากำมันไว้ในมือแน่น แล้วเริ่มโคจรลมหายใจตามแบบที่เคยฝึกฝนมา...มันเป็เทคนิคการทำสมาธิขั้นพื้นฐานที่ช่วยให้จิตใจจดจ่อและควบคุมร่างกายได้ดีขึ้น
เขาใช้จิตของตัวเองเพ่งไปยังแกนคริสตัลในมือ...พยายามสร้าง "สะพาน" เพื่อเชื่อมต่อกับพลังงานที่อยู่ภายใน
ในตอนแรก...ไม่มีอะไรเกิดขึ้น มีเพียงความเย็นที่แผ่ซ่านไปทั่วฝ่ามือ แต่เขาก็ยังคงอดทน...จดจ่อ...และแล้ว...เขาก็รู้สึกได้ถึงมัน!
ฟู่!
พลังงานสายหนึ่งพุ่งออกจากแกนคริสตัลเข้าสู่ฝ่ามือของเขาราวกับเข็มน้ำแข็งนับพันเล่ม! คินสะดุ้งสุดตัวแต่ก็ยังคงกำคริสตัลไว้แน่น ความเ็ปแล่นแปลบไปตามแขน...มันเป็พลังงานที่ "สกปรก" และ "เชื่องช้า" ราวกับโคลนที่ไหลเข้าสู่เส้นเืของเขา
เขาต้องควบคุมมัน!
คินกัดฟันแน่นจนกรามสั่น จิตใจของเขาสร้างภาพของเขื่อนขนาดใหญ่ขึ้นมาเพื่อควบคุมกระแสพลังงานที่ไหลบ่าเข้ามา เขาค่อยๆ นำทางมันให้ไหลเวียนไปทั่วร่างกายอย่างช้าๆ...จากแขน...สู่ลำตัว...และไปยังขา
ความเ็ปทวีความรุนแรงขึ้นทุกขณะ มันรู้สึกราวกับว่าร่างกายของเขากำลังถูกฉีกกระชากจากภายใน พลังงานโคลนนี้กำลังขับไล่ "สิ่งสกปรก" ที่สะสมอยู่ในร่างกายของเขามานานหลายปี...ความอ่อนแอที่เกิดจากภาวะขาดสารอาหาร...ความเหนื่อยล้าที่ฝังลึกอยู่ในกล้ามเนื้อ...
เหงื่อสีดำขุ่นเหนียวเหนอะหนะเริ่มผุดออกมาจากทุกรูขุมขนทั่วร่างกายของเขา มันส่งกลิ่นเหม็นเน่าอย่างรุนแรง
"อ๊ากกก!"
คินคำรามออกมาอย่างสุดกลั้น ความเ็ปมันเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการไว้มากนัก แต่เขาก็ยังไม่ยอมแพ้...ไม่ยอมปล่อยมือจากคริสตัลที่ค่อยๆ แตกสลายอยู่ในฝ่ามือ
เวลาผ่านไปราวกับชั่วนิรันดร์ ในที่สุดแกนคริสตัลในมือของเขาก็สลายกลายเป็ผงฝุ่นสีเทา พลังงานสายสุดท้ายไหลเข้าสู่ร่างกายของเขาจนหมดสิ้น
คินหอบหายใจอย่างหนัก ร่างกายของเขาชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อสีดำและไร้เรี่ยวแรงโดยสิ้นเชิง แต่เขายังหยุดไม่ได้...เขายังเหลืออีกก้อนหนึ่ง!
เขารวบรวมพลังใจเฮือกสุดท้าย หยิบแกนคริสตัลของหนูคลั่งขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา
ทันทีที่เขากำมันไว้ พลังงานที่รุนแรงกว่าเดิมหลายเท่าก็พุ่งเข้าใส่เขาราวกับสายฟ้าฟาด!
เปรี้ยง!
ครั้งนี้มันไม่ใช่โคลน...แต่มันคือกระแสไฟฟ้าที่แหลมคมและบ้าคลั่ง! มันวิ่งพล่านไปตามเส้นเืของเขาราวกับสัตว์ป่าที่พยศ คินรู้สึกเหมือนร่างกายของเขากำลังจะะเิออกเป็เสี่ยงๆ!
ความเ็ปรุนแรงจนสติของเขาแทบจะดับวูบ แต่ในเสี้ยววินาทีสุดท้ายนั้นเอง เขาก็นึกถึงเสียงคำรามของอสูรร้ายตัวนั้น...นึกถึงความตายที่เพิ่งจะเฉียดผ่านหน้าเขาไป...
ไม่ได้...เขายังตายตอนนี้ไม่ได้!
ความมุ่งมั่นที่แข็งกร้าวดุจเหล็กกล้าถูกจุดขึ้นมาอีกครั้ง เขารวบรวมสติทั้งหมดที่มี ะโก้องอยู่ในใจ... "สยบให้ข้า!"
จิตใจของเขากลายเป็แส้เหล็กที่ฟาดลงไปบนกระแสพลังงานที่บ้าคลั่งนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า บังคับให้มันเชื่องและยอมอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา
มันคือการต่อสู้กันระหว่างเจตจำนงของมนุษย์กับสัญชาตญาณดิบของอสูร...
และในที่สุด...มนุษย์ก็เป็ฝ่ายชนะ
กระแสพลังงานที่เคยบ้าคลั่งเริ่มสงบลงและไหลเวียนไปตามเส้นทางที่เขา้า มันชำระล้างความเ็ปที่เกิดจากพลังงานก้อนแรก และเริ่ม "เสริมสร้าง" ร่างกายของเขาขึ้นมาใหม่...ซ่อมแซมกล้ามเนื้อที่ฉีกขาด...เสริมความแข็งแกร่งให้กับกระดูก...และจุดประกายพลังชีวิตขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน
แกนคริสตัลก้อนที่สองสลายไป...
ความเงียบกลับเข้ามาปกคลุมห้องนิรภัยอีกครั้ง...
คินล้มตัวลงนอนกับพื้น ร่างกายของเขาเ็ปไปทุกอณู แต่ภายใต้ความเ็ปนั้น...เขารู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่แตกต่างออกไป...
ความหิวโหยที่เคยกัดกินเขามาตลอด...หายไปแล้ว
ความเหนื่อยล้าที่สะสมมานานหลายปี...สลายไปสิ้น
เขารู้สึก "เต็ม"...ไม่ใช่ความอิ่มจากอาหาร แต่เป็ความสมบูรณ์จากพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ทั่วร่าง
หลังจากนอนพักอยู่เกือบชั่วโมง เขาก็ค่อยๆ พยุงตัวเองลุกขึ้นนั่ง เขามองดูร่างกายของตัวเอง...เหงื่อสีดำที่เคยปกคลุมได้แห้งกรังกลายเป็คราบที่น่ารังเกียจ แต่ใต้คราบนั้น...ผิวของเขาดูมีเืฝาดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด กล้ามเนื้อที่เคยซูบผอมตอนนี้กลับดูกระชับและเต็มแน่นขึ้น...แม้จะยังคงผอมอยู่เช่นเดิม แต่ตอนนี้มันคือความผอมของนักล่า...ไม่ใช่ของเหยื่อที่อดอยาก
เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน...และต้องประหลาดใจกับความรู้สึกเบาสบายของร่างกายตัวเอง
เขาลองกำหมัด...พลังที่อัดแน่นอยู่ในนั้นมันแตกต่างจากเดิมอย่างสิ้นเชิง เขาลองะโเบาๆ...ร่างของเขาลอยสูงขึ้นกว่าที่เคยเป็มาเกือบเท่าตัว!
แต่สิ่งที่น่าทึ่งที่สุดคือประสาทััของเขา...
เขาสามารถมองเห็นรายละเอียดของรอยร้าวบนผนังห้องนิรภัยที่มืดสนิทได้อย่างชัดเจน...
เขาสามารถได้ยินเสียงลมที่พัดอยู่ด้านนอก...เสียงแมลงเล็กๆ ที่คลานอยู่บนพื้น...
นี่คือผลลัพธ์ของการ "ชำระล้างร่างกาย"...รากฐานแรกสู่การเป็เซนต์
คินยิ้มออกมาเป็ครั้งแรก...รอยยิ้มที่แท้จริงซึ่งไม่ได้เกิดจากการเสแสร้งหรือการเอาชนะใคร แต่เกิดจากความยินดีที่ได้ก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเอง
ร่างกายของเขาพร้อมแล้ว...ตอนนี้มันคือผืนดินที่อุดมสมบูรณ์ซึ่งพร้อมให้เมล็ดพันธุ์แห่งพลังได้หยั่งรากลงไป
ความคิดของเขาพุ่งไปยัง "ของสิ่งนั้น" ทันที...
สนับแข้งแห่งความเร่งรีบเล็กน้อย...ชิ้นส่วนเซนต์ชิ้นแรกที่เขาเคยพยายามจะหลอมรวมและล้มเหลว...เขายังเก็บมันไว้เป็อย่างดี...ซ่อนไว้ในที่ที่ไม่มีใครจะหาเจอ
ตอนนี้...ร่างกายของเขาพร้อมแล้วที่จะรับมันเข้ามาเป็ส่วนหนึ่ง...แต่ยังขาดอีกสิ่งหนึ่ง...
"ตัวเร่งปฏิกิริยา"...
การหลอมรวมชิ้นส่วนเซนต์เข้ากับร่างกายโดยตรงนั้นต้องใช้แกนคริสตัลอีกหนึ่งก้อน...ก้อนที่สาม...เพื่อใช้เป็พลังงานในการเชื่อมผสานระหว่างสิ่งมีชีวิตและวัตถุแห่งพลัง
เป้าหมายต่อไปของเขาชัดเจนยิ่งกว่าครั้งไหนๆ...
เขาต้องออกล่าอีกครั้ง...เพื่อหาแกนคริสตัลก้อนสุดท้าย...จากนั้น เขาจะกลับไปเอาสนับแข้งนั่น...และทำการหลอมรวมให้สำเร็จ
คินเดินไปยังประตูเหล็กกล้าขนาดมหึมา เขาใช้มือทั้งสองข้างจับที่คันโยกซึ่งปกติแล้วต้องใช้แรงของผู้ชายตัวใหญ่ๆ หลายคนถึงจะขยับได้ เขารวบรวมพลังทั้งหมด...แล้วออกแรงผลัก!
ครืดดดดด!
ประตูเหล็กที่หนักอึ้งค่อยๆ ขยับเปิดออกอย่างเชื่องช้า...ด้วยพละกำลังของเขาเพียงคนเดียว
แสงสว่างจากภายนอกสาดส่องเข้ามาในห้องนิรภัยที่มืดมิด...ขับไล่ความมืดออกไปจนหมดสิ้น
คินก้าวเท้าออกจากห้องนิรภัย...ก้าวออกจากสถานะ "คนธรรมดา"...สู่โลกภายนอกที่เคยมองว่าน่ากลัว...แต่บัดนี้ มันกลับดูเหมือนสนามล่าขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยโอกาสและทรัพยากรที่รอให้เขาไปคว้ามา
(จบตอนที่ 5)
1K
