"เมื่อไหร่พวกนั้นจะเลิกบล็อกเรากัน"
ผมได้แต่สบถ กับเื่บ้าๆไรเนี้ย กับการไม่สามารถติดต่อทางใหนได้นอกจากผ่านคนกลางลำบากดีจริงๆ พวกบ้านั้นคิดจะทำอะไรกันแน่ มันเกิดอะไรขึ้นกัน ทำไงดีในสถานะการแบบนี้ ควรทำไงดี แต่ก็นะจะกลับห้องแล้วนี้ เดียวไปคุยกับพวกมันก็ได้ น่าจะอยู่ห้องอยู่แล้ว เห็นจะกลับมาก่อนนี้นา
"มันอาจจะเซอร์ไพรส์วันเกิดเราก็อาจเป็ไปได้พวกมันปั่นๆ อยู่แล้ว "
ผมได้แต่คิดปลอบใจตัวเองว่าอย่าคิดมาก ยังไม่รู้อะไรแน่ชัดอย่าตีตัวไปก่อนไข้ มันอาจไม่ได้แย่อย่างที่คิด ผมได้แต่พยายามคิดเช่นนั้นก่อนจะได้ยินเสียงให้ผมเตรียมตัวและเข้าห้องน้ำไปเตรียมตัวที่จะเดินทางกลับ วันนี้ละเราจะต้องรู้ให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น
12:14
ดั่งธรณีถล่มดึงร่างให้แทบล้ม พร้อมอัสนีผ่ากลางหัวซ้ำหลายๆ รอบ เื่บ้าไรกัน ฉันไปทำให้พวกนั้นเ็ปขนาดใหญ่ ถึงได้โดนพี่คนที่เรารักตัดทุนเรากลางเดือนแบบนี้ บ้านา ทำไมพี่เขาพูดเหมือนเราเป็ตัวโกงที่ไปทำร้ายชีวิตเขาขนาดนั้น เพื่อนที่ฉันรักมากที่สุด แล้วฉันจะไปทำร้ายพวกเขาด้วยเื่อะไรกันไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย ทุกวันฉันก็เตรียมน้ำเตรียมอาหารให้เขา คอมก็ให้เขาเล่น ไม่เคยปริบ่นเลย ก่อนจะจากกันวันนั้นก็ยังเลี้ยงอาหารเขาอยู่เลย เราจะไปทำร้ายพวกเขาทำไมกัน... ไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย บ้านา มันต้องรวมหัวหลอกเรา มันต้องมีเซอร์ไพรส์แน่ๆ
ผมได้แต่หลอกตัวเองซ้ำไปซ้ำมา และคิดว่าไม่มีอะไร ไม่มีอะไร เป็แผนเซอร์ไพรส์วันเกิด แน่ๆ เราพยายามเปลี่ยนตัวเองขนาดนี้แล้ว ฉันเปลี่ยนจากเมื่อก่อนไปมากแล้ว มันต้องไม่ซ้ำรอยเดิมสิ มันต้องไม่เกิดขึ้นสิ
17:30
ไม่เหลือเลย....สักอย่าง ของของพวกเขาหายจากห้องพักฉันไปหมดเลย ระเื่จริงหรอ เกิดอะไรขึ้น พวกเขาต้องทำให้มันสมจริงถึงขนาดนั้นเลยหรอเพื่อเซอไพรส์ ........เื่จริงสินะที่เขาตัดหางปล่อยเรากลางกรุงเทพจริงๆ ... ฉันอยากร้องไห้ แต่กลับร้องไม่ออก ไม่มีความโกรธแค้นเลย มีแต่ความเศร้าสลด เหมือนหมาที่ถูกทิ้งไว้โดยหลอกว่าจะพาไปเดินเล่น พวกเขาหายไปแล้ว หายไปตลอดกาลฉันควรทำยังไงต่อกับชีวิตดี.... ที่ไร้เงิน ไร้งาน ไร้คนพึ่งพิง.. ควรทำไงดี ฉันยังเปลี่ยนตัวเองไม่ดีพออีกหรอ ...