ในกรงพยัคฆ์

“ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวนะคะ”  ไอราเดินออกจากห้องของเขาทันที เธอไม่อยากทะเลาะกับคนไม่มีเหตุผล เจ็บจะตายอยู่แล้วยังจะมัวหวงตัวอยู่อีก จะปล่อยให้ไข้ขึ้นตายไปเลยคอยดูเถอะ

               “อ้าว...ทำไมลงมาเร็วนักละครับ”  หลังจื่ออี้ที่เพิ่งจะเดินขึ้นมาถามหญิงสาวที่กำลังเดินหน้าบอกบุญไม่รับออกจากห้อง  บ่งบอกว่าเธอคงกำลังไม่พอใจกับ ‘อะไรบางอย่าง’  ซึ่งเขาเองก็พอจะเดาได้ว่า ‘อะไรบางอย่าง’  ที่ว่านั้นคืออะไร

               “คุณเข้าไปดูเองเถอะค่ะ...ไม่รู้ว่าพวกคุณทนทำงานกับเขาได้ยังไง  คนอะไรก็ไม่รู้หงุดหงิดได้ทั้งวันทั้งคืน...เอาใจไม่ถูก”  ไอราพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินลงมาหาอะไรกินที่ห้องครัว ‘ทำคุณบูชาโทษจริงๆเลยเรา’  ไอราพึมพำกับตัวเอง

               “ไหนดูสิมีอะไรให้กินบ้าง”  หญิงสาวเปิดตู้เย็นสำรวจหาของที่พอจะทำให้เธออิ่มท้องได้  อย่างน้อยได้น้ำผลไม้เย็นๆดื่มสักแก้วก็คงดี

               “คุณไอรา...พวกผมกลับก่อนนะครับ”  กลับที่ว่านั้นหมายถึงห้องพักที่อยู่ตึกเล็กถัดจากบ้านหลังใหญ่นี้ไปเท่านั้น

               “ทำไมลงมากันหมดเลยละคะ...แล้วใครอยู่กับเขา”  เมื่อทั้งสองคนบอกว่าจะกลับ ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่าเขาต้องนอนอยู่คนเดียวหรือ  นี่พวกเขาไม่เป็๞ห่วงนายน้อยเลยหรือไง  หากดึกดื่นค่อนคืนเป็๞อะไรขึ้นมาเธอจะทำอย่างไร

               “นายน้อยไม่ให้ใครอยู่รบกวนหรอกครับ”  ไม่อย่างนั้นพวกเขาจะโดนไล่ตะเพิดตามเธอออกมาเหรอ

               “แต่เขาเจ็บไม่น้อยเลยนะคะนั่นพวกคุณก็เห็น”  ทั้งที่ความเป็๞จริงถ้าเป็๞คนปกติทั่วไปคงได้นอนหยอดน้ำข้าวต้มอยู่ที่โรงพยาบาลด้วยซ้ำ

               “ถ้าไม่เป็๲การรบกวนจนเกินไป พวกผมฝากคุณช่วยเข้าไปดูนายน้อยเป็๲ระยะได้ไหมครับ”

               “จะดีหรือคะ”

               ทั้งสองคนพร้อมใจกันพยักหน้าแทนการตอบคำถามของเธอ

               “แล้วพวกคุณเช็ดตัวให้เขาหรือยัง”

               “ไม่ยอมหรอกครับ”

               “ดื้อ”

               “ครับ...ดื้อมากเสียด้วย”  หลัวจื่ออี้สนับสนุนคำพูดของเธอ เขาไม่เคยได้ยินใครกล้าว่านายน้อยแบบนี้เลยสักครั้งนอกจากคุณนายใหญ่  ดูท่าแล้วงานนี้นายน้อยของเขาคงจะหมดทางสู้

               หลังจากกินจนอิ่มแล้วไอราก็เตรียมน้ำกับผ้าขึ้นไปที่ห้องของเขาอีกครั้ง...หากคราวนี้เขาไม่ยอมเธอจะปล่อยให้เขานอนทรมานอย่างนั้นไปทั้งคืนเลยคอยดู  ไอราเปิดประตูห้องเข้ามาโดยที่ไม่ได้เคาะ สายตาเธอจับจ้องไปที่เตียงของคนป่วยเห็นเขาหน้าซีดอย่างกับไก่ต้ม  แถมเหงื่อก็เริ่มซึมออกมามากขึ้นเรื่อยๆ  ไอรารีบเอาผ้าขนหนูจุ่มน้ำและลงมือเช็ดตัวให้เขาทันที เธอเพิ่งจะได้มองหน้าเขาชัดๆก็ตอนนี้นี่เอง ใบหน้าคมยามหลับนั้นเหมือนเด็กที่ต่างกับอายุจริงของเขาเสียเหลือเกิน  ไอราหวนคิดไปถึงวันแรกที่เธอมาที่นี่แล้วเริ่มจินตนาการหน้าตาของเขา ซึ่งความเป็๞จริงกับสิ่งที่เธอคิดมันต่างกันอย่างสิ้นเชิง หากเขาไม่ได้เป็๞มาเฟียเธอคงคิดว่าเขาเป็๞พระเอกซีรี่ย์เ๹ื่๪๫ไหนสักเ๹ื่๪๫ที่เธอเคยดู  หน้าตาอย่างเขาไปเป็๞ดาราได้สบายๆ  แถมซิกแพคแน่นๆนี่อีก  หน้าท้องเขาไม่มีไขมันส่วนเกินเลยด้วยซ้ำ  ขนาดเธอเป็๞ผู้หญิงยังรู้สึกอายเลย  นี่ถ้าไม่ติดว่าเขาเป็๞มาเฟียละก็เธอจะส่งรูปเขาไปให้พวกแมวมองดูเผื่อว่าจะได้ค่านายหน้ากับเขาบ้าง

               “เธอ”