กำเนิดใหม่ : เทพยุทธ์จ้าวกระบี่ 【จบแล้ว】

        บทที่ 58 การประลองยุทธ์ที่สิ้นสุดลง

        ทุกคนอ้าปากค้างตกตะลึงจนใจลงไปกองกับพื้นปากอ้าจนแห้ง สีหน้าตกใจเกินจะกล่าว ในสมองไร้ความคิดใดๆ ผุดขึ้นมาทำให้ทั้งลานประลองตกอยู่ในความเงียบงัน

        เดิมทีฉู่อวิ๋นเองก็อยู่ในสภาพของคนใกล้ตายแล้ว แต่เพียงชั่วครู่เดียวนั้นสถานการณ์ก็เปลี่ยนไปราวกับพลิกฟ้าพับแผ่นดิน[1]

        สิ่งที่น่าฉงนคือเมื่อแสงสีแดงของกระบี่ชื่อยวนส่องประกายออกไปผู้อาวุโสหกก็ดูเหมือนจะถูกระงับด้วยบางสิ่งบางอย่าง หยุดการเคลื่อนไหวลงในทันทีจึงทำให้ฉู่อวิ๋นมีโอกาสคว้ากระบี่แทงท้องเขาทะลุด้วยความโกรธได้

        การเปลี่ยนแปลงนี้เกิดขึ้นเร็วมากจนไม่มีใครตอบสนองทัน

        ยามนี้ ลานประลองราวกับถูกแช่แข็งแม้แต่ฉู่อวิ๋นและผู้อาวุโสหกต่างหยุดนิ่ง

        "ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง"

        ได้ยินเพียงเสียงเลือดหยดเบาๆเท่านั้น

        “อึก...” ผู้อาวุโสหกกระอักออกมาเป็นเลือด นัยน์ตารู้สึกสับสน ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจและร่างกายที่สั่นเทาก็อ่อนแรงลงเนื่องจากความเจ็บปวดอย่างรุนแรง

        เขาตัวสั่นและก้มลงมองเห็นกระบี่ชื่อยวนถูกเสียบเข้ามาในช่องท้องของเขาจนมิดด้าม เลือดพุ่งกระฉูดและนัยน์ตาของฉู่อวิ๋นก็ฉายแววโกรธแค้นมากขึ้น ราวกับสัตว์ร้ายที่จ้องมองมาที่เขา

        “ข้า...อึก...ข้า ทำไมเมื่อกี้ข้าถึงขยับไม่ได้?!” ผู้อาวุโสหกพูดด้วยความเจ็บปวดใบหน้าที่มีร่องรอยเหี่ยวย่นตามวัยเต็มไปด้วยความสงสัยจากนั้นดวงตาของเขาก็ฉายแววดุร้าย อยากที่จะตอบโต้กลับไป

        “ย๊า——!!!” เมื่อเห็นเช่นนี้ ฉู่อวิ๋นก็ตะโกนขึ้นมาอีกครั้งและใช้กำลังทั้งหมดของตนแทงกระบี่เข้าไปอีกรอบหนึ่งกระบี่ชื่อยวนเคลื่อนตัวไปก่อนที่ปลายกระบี่จะแทงทะลุร่างของผู้อาวุโสหกจนมิดด้ามอีกครั้ง

        “อึก...อย่าคิดที่จะฆ่าข้าเลย!” ผู้อาวุโสหกกระอักเลือดและจู่ๆก็ลดกรงเล็บลง พยายามแทงฉู่อวิ๋น

        ตอนนี้เมื่อเจตนาฆ่าของผู้อาวุโสหกฟื้นขึ้น แรงกดดันจิตวิญญาณอันทรงพลังก็กลับมาอีกครั้งทำให้เขาไม่อาจควบคุมร่างกายได้

        “ทำ...ทำไม?!” ผู้อาวุโสหกสับสนและเริ่มตื่นตระหนกเขาพบว่าตนเองไม่สามารถฆ่าฉู่อวิ๋นได้

        ไม่ใช่ พูดให้ชัดเจนกว่านี้คือเขาได้รับอิทธิพลจากพลังที่ไม่รู้จัก จิตวิญญาณถูกระงับจนไม่อาจฆ่าฉู่อวิ๋นได้

        ดวงตาของผู้อาวุโสหกกะพริบถี่เขามองไปที่ฉู่อวิ๋นอย่างหวาดกลัว และพูดว่า "เจ้า...เจ้าเด็กทรยศเจ้าฝึกวิชามารแบบไหนกัน...?!"

        ในขณะที่พูดเขาก็กระอักเลือดออกมาอีกหลายคำ ลมหายใจค่อยๆ รวยริน

        “ฆ่า...ฆ่า!” ฉู่อวิ๋นเสียสติไปนานแล้ว จึงไม่ได้ตอบผู้อาวุโสหก

        ตอนนี้เขาเหลือความคิดเดียวเท่านั้นนั่นคือการฆ่าสารเลวที่อยู่ตรงหน้าเขา ที่เป็นคนใส่ร้ายเขาสังหารพ่อของเขาฉู่ซานเหอ และแม้กระทั่งทรยศต่อตระกูล

        "ย๊า!!!"

        ทันใดนั้นดวงตาของฉู่อวิ๋นก็เบิกกว้างขึ้นเขาต้องการดึงกระบี่ออกมาและแทงลงไปอีกสองสามครั้งเพื่อฆ่าผู้อาวุโสหกให้ตายสนิทแต่เขาในเวลานี้หมดแล้วซึ่งเรี่ยวแรงทำได้เพียงรักษาท่าคุกเข่าลงข้างหนึ่งพร้อมกับถือกระบี่ไว้ได้เท่านั้นไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อีกต่อไป

        ชั่วครู่หนึ่งฉู่อวิ๋นและผู้อาวุโสหกคล้ายถูกขังอยู่ในทางตัน ไม่มีใครสามารถเคลื่อนไหวได้สิ่งนี้ทำให้ผู้ชมทั้งหมดไม่อาจเข้าใจ พวกเขาตกอยู่ในภาวะสับสนและพูดไม่ออก

        “แค่ก…” ผู้อาวุโสหกรู้สึกเจ็บปวดมากขึ้นเรื่อยๆ เริ่มไอออกมาเป็นเลือดความมีชีวิตชีวาของเขาค่อยๆ หายไป ในเวลาเดียวกันเขาก็จ้องไปที่กระบี่ชื่อยวนที่เปื้อนเลือด สีหน้ามีความหวาดกลัวและตกอยู่ในสภาวะครุ่นคิด

        หลังจากนั้นครู่หนึ่ง จู่ๆผู้อาวุโสหกก็สะดุ้งขึ้นมาและอุทานด้วยเสียงอันแผ่วเบา "เช่นนี้นี่เอง...เช่นนี้นี่เอง!กระบี่...กระบี่เล่มนี้เป็นสมบัติที่สืบทอดมาจากตระกูลฉู่เชื้อสายไป๋หยาง!"

        "ความสามารถที่บังคับบัญชาคนในตระกูลได้นั้นแท้จริงแล้วมีพื้นฐานอยู่บนหลักการนี้ใช้ข้อจำกัดทางสายเลือดเพื่อสร้างความกดดันทางจิตวิญญาณต่อคนในตระกูล..."

        “แท้จริง...แท้จริงแล้วนี่คืออาวุธวิญญาณที่สลักคำสาปต้องห้ามทางสายเลือด!”

        ทันใดนั้นผู้อาวุโสหกก็รู้แจ้งดวงตาของเขาเป็นประกายจนเห็นความโลภชัดเจนมากขึ้นแต่ในขณะที่เขาต้องการสัมผัสกระบี่ เขาก็แสดงสีหน้าหดหู่ประเดี๋ยวก็สับเปลี่ยนไปมา ดูเหมือนจะเป็นบ้าไปแล้ว

        “ไม่ถูก...ไม่ถูก! เจ้าเด็กนี่ กลายเป็นนายของกระบี่แล้วจริงๆ หรือ?! แค่ก แค่ก...”

        ก่อนจะพูดจบผู้อาวุโสหกตกใจมากจนกระอักเลือดออกมาเต็มปากจากนั้นเขาก็ค้นพบข้อเท็จจริงอีกอย่างหนึ่ง สีหน้าของเขาเริ่มแย่ลงเรื่อยๆและพูดกับตัวเองว่า "ไม่มีทาง! เมื่อครู่เจ้าฉู่อวิ๋นนี่บาดเจ็บสาหัสเพราะข้าแต่เขากลับใช้เลือดสังเวยแก่กระบี่เล่มนี้แล้วกระตุ้นแรงกดดันทางวิญญาณหรือ?!

        เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ผู้อาวุโสหกก็บ้าคลั่งทันที ด้วยไม่คิดว่ากรงเล็บที่เจาะทะลุช่องท้องนั้นจะทำให้ความปรารถนาของฉู่อวิ๋นเป็นจริงขึ้นมาได้

        "ข้าไม่ยอม...ข้าไม่ยอม! ข้า ฉู่เจิ้นหยวน ทำงานแทบตายไม่แม้แต่จะลังเลสมรู้ร่วมคิดกับองค์กรนั่นเพื่อสร้างแผนการที่สมบูรณ์แบบเช่นนี้แต่กลับ...กลับถูกฉู่อวิ๋นมันใช้ประโยชน์เอาเสียได้!"

        "ไม่! ไม่! ไม่! -"

        ทันใดนั้นเสียงของผู้อาวุโสหกก็ดังก้องไปทั่วทั้งผู้ชมทุกคนได้ยินเพียงเขาตะโกนขึ้นไปบนท้องฟ้า แต่ไม่อาจรู้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น

        “ฆ่า...ฆ่า...”

        ในเวลานี้ ดวงตาของฉู่อวิ๋นเหม่อลอยจิตสำนึกของเขาฟุ้งซ่าน ร่างกายอ่อนล้าสั่นไหว และไม่อาจพยุงตัวเองได้อีกต่อไป

        แต่เสียงคำรามของผู้อาวุโสหกทำให้ฉู่อวิ๋นได้สติขึ้นมา ความคิดหลายอย่างผุดขึ้นในใจของเขาเป็นระยะๆ"นี่เป็นโอกาสสุดท้ายแล้ว... ผู้อาวุโสหกจะต้องตาย...ข้าอยากกลับไปพบพี่หญิงแบบมีชีวิต”

        “อยากล้างแค้นให้ท่านพ่อ...ยังหลับไม่ได้...ยังหลับไม่ได้!!!”

        ฉู่อวิ๋นเงยหน้าขึ้นดวงตาของเขาสะท้อนความโกรธ ราวกับว่าเขากำลังจะเผาผลาญพลังสุดท้ายของตัวเองให้มอดไหม้

        ด้วยสติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่เขารวบรวมพลังปราณอย่างบ้าคลั่งและถ่ายเทเข้าสู่กระบี่ชื่อยวนเพื่อเปิดใช้งานลายสลักสงครามเปลวเพลิงทั้งหมดในทันที

        "พรึบ!"

        มองเห็นลายสลักสงครามเปลวเพลิงห้าสิบกลกะพริบแสงและทันใดนั้น ตัวกระบี่ก็ลุกเป็นไฟ เปลวไฟลุกโชนโชติช่วง พยายามแผดเผาทุกสิ่ง

        “เผาให้ตายไปซะ!!!”

        ฉู่อวิ๋นจ้องมองด้วยความโกรธและคำรามเสียงดังราวกับสัตว์ร้ายโบราณที่เข้าปราบปรามทุกทิศทางด้วยแรงผลักดันอันน่าสะพรึงกลัว!

        “อ๊า!!!”ผู้อาวุโสหกกรีดร้องอย่างน่าสมเพชและก้มลงมองดูที่ท้องเขาเห็นเปลวไฟที่ลุกโชนและความร้อนอันไม่มีที่สิ้นสุดแผ่ออกมา

        “ร้อนมาก...เจ็บมาก!! อ๊า!!!ช่วย...ช่วยด้วย!!!”

        เปลวไฟเผาไหม้แรงขึ้นเรื่อยๆเผาอวัยวะภายในของผู้อาวุโสหก ทำให้เขากรีดร้องโหยหวนสร้างความหวาดกลัวให้กับทุกคน แต่ทว่าคนนอกไม่อาจเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการต่อสู้เป็นตายได้ดังนั้นจึงแน่นอนว่าไม่มีใครสามารถช่วยเขาได้แล้ว

        วึม--"

        ไฟรุนแรงลุกโชนและเผาท้องของผู้อาวุโสหกจนไหม้เป็นสีดำเขากรีดร้องซ้ำแล้วซ้ำเล่าและดิ้นรนอย่างสุดชีวิต พยายามดึงกระบี่ชื่อยวนออก

        “อย่าแม้แต่จะคิด!!!” ฉู่อวิ๋นคิด และทันใดนั้นกระบี่ชื่อยวนก็ปล่อยแสงสีแดงออกมาหลายดวงส่งแรงกดดันวิญญาณไปยังผู้อาวุโสหก ทำให้เขาไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ได้แต่เพียงยืนนิ่งอยู่กับที่ มองตนเองถูกแผดเผาด้วยเปลวไฟอันร้อนแรง

        “อ๊ะ โอ้ย อูย อ๊า อ๊ะ โอ๊ะ”เสียงกรีดร้องของผู้อาวุโสหกราวกับเสียงโหยหวนของผีและหมาป่า เบาจนไม่อาจได้ยิน

        "ตาย! ตาย! ตาย!!!"

        ดวงตาของฉู่อวิ๋นเป็นสีแดงพลังปราณของเขาพุ่งออกมา กระตุ้นลายสลักสงครามเปลวเพลิงอย่างบ้าคลั่งทำให้ไฟยิ่งดุเดือดและร้อนขึ้นเรื่อยๆ!

        ชั่วครู่ต่อมามีเพียงร่างไฟที่มีรูปร่างเหมือนมนุษย์อยู่บนเวทีประลองโดยมีควันไฟสีแดงลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า

        หนึ่งนาที สองนาที สามนาทีผ่านไป...

        ในที่สุดผู้อาวุโสหกก็ถูกไฟทรมานนานหนึ่งเค่อ!การเผาไหม้ยังไม่สิ้นสุดจนกว่าฉู่อวิ๋นจะใช้พลังงานในร่างกายจนหมด

        บนเวทีประลองมีชายหนุ่มคนหนึ่งคุกเข่าลงกับพื้น ถือกระบี่เสียบแทงก้อนสีดำก้อนหนึ่งไว้

        เห็นได้ชัดว่าผู้อาวุโสหกถูกเผาทั้งเป็น

        “จบ... จบแล้ว...หรือ...”เมื่อมองดูร่างสีดำไหม้เกรียมตรงหน้า ความคิดสุดท้ายก็แวบเข้ามาในใจของฉู่อวิ๋นจากนั้นเปลือกตาของเขาก็ค่อยๆ หนักขึ้น ดวงตาคมเข้มปิดสนิทและสูญเสียสติไปโดยสิ้นเชิง

        ทว่าเขายังคงคุกเข่าลงข้างหนึ่งในมือกำกระบี่ไว้แน่น เมื่อมองแวบแรกเขายังคงดูไม่คิดยอมแพ้

        ขณะนี้ดวงอาทิตย์ลับหายหายไปแล้วพระจันทร์สุกสกาว ค่อยๆ ลอยเด่นอยู่บนท้องฟ้าดวงดาวบนท้องนภาส่องแสงระยิบระยับอย่างเงียบ ๆ

        ไม่มีใครออกไปจากลานประลองทุกคนจ้องมองไปที่เวทีประลองเล็กๆ อย่างสับสนมึนงง

        เหตุการณ์เมื่อครู่นี้น่าตกใจมากฉู่อวิ๋นแทงผู้อาวุโสหกด้วยกระบี่และเผาเขาทั้งเป็น เปลวไฟลุกโชนแสงสีแดงที่พุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า มันช่างน่าจดจำจริงๆ

        “นี่...เจ้าเด็กคนนี้มีบางอย่างแปลกๆข้าอยากจะพาเขากลับไปที่ตระกูลเพื่อสอบสวน!” ทันใดนั้น ผู้อาวุโสสามก็อุทาน ผุดตัวลุกขึ้นและกระโดดขึ้นไปบนเวทีประลอง ต้องการพาฉู่อวิ๋นออกไป

        "ฟุ่บ--"

        ตอนที่ผู้อาวุโสสามกำลังจะจับฉู่อวิ๋นเงาไม้ขนาดยักษ์ก็ลอยตัดอากาศมาด้วยแรงส่งอันน่าประหลาดใจทำให้เขาผงะจนต้องรีบถอยหลังไปครึ่งก้าว

        “ท่านเจ้าเมืองมู่หรงหมายความว่าอะไร?” ผู้อาวุโสสามพูดเสียงเคร่งขรึมพร้อมกับเลิกคิ้วด้วยความไม่พอใจ

        คนที่ปกป้องฉู่อวิ๋นแท้จริงแล้วคือมู่หรงเจี๋ยที่กำลังลังเลใจ

        “ข้าเจ้าเมืองสัญญาไว้แล้วว่าจะให้ความยุติธรรมแก่ทุกคนตอนนี้การต่อสู้เป็นตายได้สิ้นสุดลงแล้วผู้อาวุโสหกเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ให้แก่ฉู่อวิ๋นและถูกเผาทั้งเป็น โดยทั่วไปแล้วคนอื่นๆไม่สามารถให้ฉู่อวิ๋นรับผิดชอบสิ่งอื่นใดได้อีกต่อไป”มู่หรงเจี๋ยกล่าวอย่างเคร่งขรึม

        ทันใดนั้นเขาก็เหวี่ยงไม้ยักษ์และฟาดลงไปอย่างแรงจนพื้นแตกร้าวเศษทรายหินปลิวว่อน พลังนี้ทำให้ทุกคนประหลาดใจ

        “ข้าไม่ได้ต้องการไล่ตามเซ้าซี้ฉู่อวิ๋นแค่ต้องการตรวจสอบว่าเหตุใดกระบวนท่าของผู้อาวุโสหกจึงหยุดลงกะทันหันหรือแม้แต่เรื่องนี้ ท่านเจ้าเมืองมู่หรงก็ยังคิดจะเข้ามายุ่งเรื่องในตระกูลเรา? "

        ผู้อาวุโสสามขมวดคิ้วน้ำเสียงของเขาค่อนข้างโกรธ ในเวลาเดียวกัน ผู้อาวุโสคนอื่นๆก็กระโดดขึ้นไปบนเวทีประลองและเผชิญหน้ากับมู่หรงเจี๋ยด้วยใบหน้าที่บึ้งตึง

        ครู่หนึ่งบรรยากาศในลานประลองดูเคร่งเครียด สถานการณ์ไม่ชัดเจนอย่างยิ่ง

        “ทุกท่านในตระกูลฉู่โปรดใจเย็นก่อน เรื่องนี้ซับซ้อนซ่อนเงื่อนงำนักข้าคิดว่าควรย้ายฉู่อวิ๋นไปไว้ในที่ที่ปลอดภัยก่อน ปล่อยให้เขาพักผ่อนให้ดีหากเขาฟื้นตัวดีแล้วพวกท่านก็ค่อยตรวจสอบทีหลัง หนทางยังอีกยาวไกลทุกท่านไม่ต้องกังวลไปเช่นนี้"หลี่จ้านกระโดดไปยืนข้างมู่หรงเจี๋ยและเสนอแนะอย่างสุภาพ

        “ใช่ นี่เป็นวิธีแก้ปัญหาที่ดีข้าเห็นด้วย” ผู้นำตระกูลคนหนึ่งยืนข้างฝ่ายมู่หรงเจี๋ยด้วยท่าทางค่อนข้างตื่นเต้น

        “ข้าก็คิดว่าใช้วิธีนี้ก็เป็นความคิดที่ดี”

        “ใช่แล้วนี่เป็นวิธีที่สมเหตุสมผลที่สุดแล้ว”

        ผู้นำตระกูลเริ่มมาที่เวทีประลองทีละคนโดยทุกคนยืนอยู่ตรงหน้าฉู่อวิ๋นเห็นได้ชัดว่าพวกเขาทั้งหมดรู้สึกประทับใจกับจิตวิญญาณที่ไม่ยอมแพ้ของเขา

        ครู่ต่อมาเวทีประลองเต็มไปด้วยผู้แข็งแกร่งระดับสูงของขั้นมหาสมุทรแรงกดดันนี้ทำให้ผู้ชมจำนวนนับไม่ถ้วนหายใจไม่ออก

        "เห็นด้วย!"

        "เห็นด้วย!"

        ทันใดนั้นก็มีคนเป็นผู้นำเริ่มส่งเสียงตะโกน ทำให้ทั้งลานประลองเดือดพล่านอีกครั้งผู้ชมจำนวนนับไม่ถ้วนยืนขึ้น ตะโกนเสียงดัง เห็นด้วยกับคำแนะนำของหลี่จ้าน

        เมื่อผู้อาวุโสสามเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดีเขาก็หายใจเข้าลึกๆ และเริ่มประนีประนอม "ก็ได้... แต่ข้ามีเงื่อนไขหนึ่งข้อในขณะที่กำลังพักฟื้นฉู่อวิ๋นจะไม่ได้รับอนุญาตให้ออกจากเมืองไป๋หยางเด็ดขาด!"

        “มิฉะนั้นถ้าข้ารายงานเรื่องนี้ต่อเชื้อสายหลักของตระกูลฉู่และพวกเขาสอบสวนขึ้นมาข้าเกรงว่าท่านเจ้าเมืองมู่หลงจะรับไม่ไหว!”

        เมื่อได้ยินคำว่า"เชื้อสายหลักของตระกูลฉู่" ไม่ว่ามู่หรงเจี๋ยจะสงบเพียงใดคิ้วของเขาก็กระตุกขึ้นมาหลายครั้งโดยไม่รู้ตัว เขาหายใจเข้าลึกๆและพูดอย่างเคร่งขรึม "ตกลง! ข้าเจ้าเมืองยอมรับคำขอของท่าน"

        เมื่อได้ยินเช่นนี้ผู้อาวุโสสามก็หรี่ตาลงมองไปที่ฉู่อวิ๋นซึ่งอยู่ในท่าคุกเข่าอยู่บนพื้นอยู่นานก่อนที่จะนำสมาชิกตระกูลออกไปจากที่นี่

        “ท่านพ่อ! ท่านรีบมาดูฉู่อวิ๋นเร็วเขาเลือดออกเต็มพื้นเลย! ยังมัวแต่เถียงกันอยู่อีก! คุณหนูเช่นข้าโกรธแล้วนะ!”มู่หรงซินกระโดดเข้าสู่เวทีประลองด้วยสีหน้าบึ้งตึงแต่ก็ไปช่วยพยุงฉู่อวิ๋นให้ลุกขึ้นด้วยความยินดีดวงตาคู่งามของนางเต็มไปด้วยความกังวล

        พระจันทร์สุกสว่างอยู่กลางท้องฟ้ากลางคืนมืดมิดดังก้นน้ำ มองเห็นท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ มีดวงดาวดวงน้อยเกิดใหม่ส่องแสงสลัวๆ ราวกับเด็กหัดเดิน คล้ายอยากสำรวจโลกอันกว้างใหญ่นี้

        ----------

        [1] เปลี่ยนแปลงไปมาก