ยัยไอดอลตกอับคนนี้ต้องเป็นของผม

      ‘น้องคินคือไอดอลที่เป็นข่าวหรือเปล่าคะ’ ไมค์หลายตัวถูกจ่อไปตรงหน้าภาคินทร์

      “เอ่อ...ครับ” เกิดเสียงฮือฮาขึ้นเมื่อเขายอมรับ

      ณัฐธิดาเองก็เข้าใจว่าถ้าปฏิเสธมือดีคงปล่อยคลิปที่ไม่เบลอหน้าเป็นแน่

      ‘แล้วสาวคนนั้นคือน้องไนน์จริงไหมคะ’

      “ครับ แต่เป็นเรื่องที่ทุกคนกำลังเข้าใจผิด เราไม่ได้คบกันจริง ๆ ในคลิปก็ไม่มีอะไร แค่เอาน้ำไปให้เฉย ๆ ครับ กับคนอื่นผมก็ให้เหมือนกัน”

      ‘แล้วที่บอกว่าจะไปส่งล่ะคะ’

      “ยิ่งไม่มีอะไรเลย พอดีบ้านเขาเป็นทางผ่านครับ ที่จริงน้องขวัญก็ไปด้วย เพราะพวกเราสนิทกันครับ”

      ณัฐธิดาแอบชื่นชมในใจที่เขาสามารถโกหกได้อย่างลื่นไหล ทั้งที่ของขวัญนั่งรถตู้ของวงกลับ

      ‘แล้วได้คุยกับน้องไนน์เรื่องที่เป็นข่าวหรือยังคะ’

      “ไม่ได้คุยกันเลยครับ ไม่รู้จะคุยอะไร เพราะมันไม่ใช่เรื่องจริงน่ะครับ”

      ‘โอเค งั้นฝากผลงานช่วงนี้หน่อยค่ะ’

      ณัฐธิดากดเปลี่ยนช่องทีวีไปดูซีรีส์ เธอไม่ได้มีเวลาว่างแบบนี้มานานแล้วเลยไม่รู้จะทำอะไร ซีรีส์เกาหลีตรงหน้าก็ไม่สามารถดึงดูดความสนใจจากเธอได้ ร่างบางเอนหลังหลับตาพักผ่อน ความเบื่อหน่ายทำให้ค่อย ๆ ทำให้เข้าสู่ห้วงนิทราโดยไม่รู้ตัว

      “ไนน์”

      “งืม” ณัฐธิดาพลิกตัวไปอีกทางพลางปัดมือปริศนาที่สะกิดไหล่ออก

      “ไม่ตื่นงั้นก็นอนด้วยกันไปเลย”

      “อื้อ อย่าเบียดสิ” คราวนี้ร่างปริศนาเข้าเบียดชิดเธอจากด้านหลัง ท่อนแขนใหญ่วางพาดบนเอวคอด

      “พี่ซื้อซูชิของโปรดไนน์มาฝากด้วยนะ”

      เมื่อได้ยินคำว่าซูชิร่างเล็กก็ดีดผึงขึ้นมาทันที ส่งผลให้คนที่นอนกอดอยู่ด้านหลังกลิ้งตกโซฟาจนก้นจ้ำเบ้า

      “ขอโทษค่ะ พี่ธีร์เจ็บไหม” ณัฐธิดารีบเข้าไปช่วยพยุงแฟนหนุ่มขึ้นมานั่งโซฟาเหมือนเดิม

      “นิดหน่อย แค่ได้ยินคำว่าซูชิก็ตื่นเลยเหรอ” ธีร์ถามด้วยน้ำเสียงขบขัน

      “พี่ธีร์รู้ได้ยังไงว่าไนน์ชอบซูชิคะ” เธอชอบซูชิมากเพราะจะมีแค่โอกาสพิเศษถึงจะได้กิน ถึงจะมีขายตามข้างทางชิ้นละห้าบาท แต่รสชาตินั้นแตกต่างจากชิ้นละห้าสิบโดยสิ้นเชิง

      “ก็ไนน์เคยให้สัมภาษณ์นี่นา” เขาสั่งให้เลขาจดรายการที่เธอชอบและไม่ชอบมาให้ตั้งแต่ยังไม่เป็นแฟนกันด้วยซ้ำ แต่ตอนจีบยังไม่กล้าซื้ออะไรให้เธอเพราะกลัวหญิงสาวอึดอัด

      “น่าจะนานแล้ว ขนาดไนน์เองยังจำไม่ได้เลยค่ะว่าให้สัมภาษณ์ไว้เมื่อไหร่” ดวงตาคู่สวยเบิกโต รู้สึกทึ่งที่เขารู้ข้อมูลส่วนตัวเธอแทบทุกอย่าง

      “งั้นเราไปกินกันดีกว่า พี่หิวแล้ว” ธีร์เดินจูงมือแฟนสาวเข้าห้องครัว บนโต๊ะกินข้าวมีซูชิจำนวนเกือบร้อยชิ้นที่เขาแกะวางใส่จานไว้ก่อนแล้ว

      “โห” ณัฐธิดาได้แต่อ้าปากค้าง ไม่คิดว่าเขาจะซื้อเซตใหญ่ขนาดนี้มา

      “พี่ไม่รู้ว่าไนน์ชอบกินหน้าอะไรเลยจัดมาให้หมดเลย” เขาบอกพลางเลื่อนเก้าอี้ให้เธอนั่ง

      “อยู่กันแค่สองคนแบบนี้จะกินยังไงหมดคะเนี่ย”

      “พี่ยังไม่ได้กินข้าวเที่ยงเลย ตอนนี้กินช้างได้ทั้งตัว กินไนน์เพิ่มได้ด้วยนะ” สายตาของเขาเป็นประกายวิบวับไม่น่าไว้วางใจเมื่อพูดประโยคสุดท้าย

      “ทะลึ่ง ถ้าหิวก็รีบกินสิคะ” ณัฐธิดามองค้อนขณะที่ใบหน้านวลแดงระเรื่อ เขินอายกับสายตาที่สื่อความนัยของเขา เธอหยิบตะเกียบแล้วคีบซูชิคำแรกไปจุ่มซอสก่อนจะป้อนเข้าปาก

      “อร่อยไหม” ธีร์เอ่ยถามเมื่อเห็นเธอนิ่งไปนาน

      “อร่อยมาก ๆ ค่ะ ไนน์ไม่เคยกินอะไรอร่อยขนาดนี้มาก่อนเลย” นี่ต้องเป็นซูชิแพง ๆ ชิ้นละหลายร้อยบาทที่เธอไม่มีปัญญาซื้อมากินแน่เลย ต่อให้ไม่มีความรู้ด้านอาหารมากนักก็รู้ว่าเป็นวัตถุดิบชั้นดี เพราะเนื้อปลาแทบจะละลายในปาก และรสชาติที่กลมกล่อมของข้าวบ่งบอกว่าคือของคนละเกรดกันที่เธอเคยกิน

      “ขนาดนั้นเลยเหรอ ฮ่า ๆ” คำพูดที่เปิดเผยความรู้สึกของเธอทำให้เขาหัวใจพองฟู

      “อื้อ” ณัฐธิดาพยักหน้าตอบเสียงอู้อี้ก่อนจะคีบอีกชิ้นเข้าปากตาม ส่งผลให้กระพุ้งแก้มเธอพองออกคล้ายกระรอก

      “ค่อย ๆ กินก็ได้ ไม่มีใครแย่งหรอก”

      “วันนี้คุณแม่พี่ธีร์ไลน์มาหาไนน์ด้วยค่ะ” ณัฐธิดาพูดขึ้นหลังจากกลืนข้าวลงคอจนหมด

      “อ๋อ ใช่ แม่พี่โทรมาขอเบอร์ไนน์ตั้งแต่เมื่อคืน ท่านเห็นข่าวเลยเป็นห่วง บ่นพี่ใหญ่เลยว่าทำให้ไนน์เดือดร้อน”

      “จริงเหรอคะ”

      “ใช่ แล้วท่านก็ชวนไนน์ไปบ้านวันพรุ่งนี้ด้วยนะ”

      “คะ?”

      “เห็นบอกในไลน์กลุ่มครอบครัวว่าถูกใจไนน์มากเลยอยากให้เจอกับคุณพ่อด้วย”

      “พรุ่งนี้น่ะเหรอคะ”

      “ใช่ แต่ถ้าไนน์ไม่สะดวกเราเลื่อนไปก่อนก็ได้นะ”

      “ไม่เป็นไรค่ะ ช่วงนี้ไนน์อยู่ว่าง ๆ ก็รู้สึกเบื่อเหมือนกัน”

      “ก็ไม่บอกพี่แต่แรก จะได้หากิจกรรมแก้เบื่อให้ทำ”

      “ทำอะไรเหรอคะ”

      “อยู่บ้านกันสองคนทำอะไรแก้เบื่อดีน้า” ธีร์ลากเสียงยาวอย่างมีเลศนัย

      “กินข้าวกันต่อเถอะค่ะ” ณัฐธิดารีบคีบซูชิชิ้นต่อไปมากินเพราะพอจะเดาออกว่า ‘กิจกรรม’ ที่เขาหมายถึงคืออะไร

      “ลองกินอูนิดูสิ ของโปรดพี่” เขาคีบไข่หอยเม่นลงในจานของแฟนสาว

      “ขอบคุณค่ะ อื้ม อร่อยจัง”

      “จริงเหรอ ป้อนพี่หน่อย” ธีร์ขยับเก้าอี้ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามไปนั่งติดกับแฟนสาวแทน

      “อ้าปากค่ะ”

      ชายหนุ่มทำตามอย่างว่าง่าย ก่อนจะเคี้ยวอูนิคำโตที่ณัฐธิดาป้อน

      “อร่อยจริงด้วย ขออีกคำซิ” เขาชอบเวลาที่เธอเอาใจเขา ยิ่งได้นั่งมองใบหน้าจิ้มลิ้มใกล้ ๆ แบบนี้หลังเลิกงาน ความเครียดเมื่อช่วงกลางวันก็พลันหายเป็นปลิดทิ้ง ร่างหนาทิ้งตัวพิงพนักอย่างสบาย ๆ แล้วชี้นิ้วสั่งให้เธอป้อนต่อ

      “พี่ธีร์ชอบแซลมอนย่างไหมคะ”

      “ชอบหมดถ้าไนน์ป้อน”

      “อ้าปากค่ะ” ณัฐธิดามองใบหน้าแฟนหนุ่มที่ยักคิ้วให้อย่างนึกหมั่นไส้ เธอแอบจุ่มซูชิลงไปในถ้วยน้ำจิ้มจนชุ่มอย่างรวดเร็วก่อนจะส่งเข้าปากแฟนหนุ่มที่อ้ารอ

      สงสัยจังว่าจะชอบทุกอย่างที่เธอป้อนจริงเหรอ

      “แค่ก ทำไมมันเผ็ดแบบนี้” มือหนารีบคว้าแก้วน้ำที่ใกล้ที่สุดมาดื่ม รสชาติของวาซาบิสร้างความเผ็ดร้อนตั้งแต่ปลายลิ้นขึ้นไปถึงสมอง

      “อ้าว พี่ธีร์ไม่ชอบเหรอคะ” ณัฐธิดาทำตาโตใสซื่อถาม

      “ไนน์แกล้งพี่เหรอ” ธีร์วางแก้วแล้วหยิบทิชชูมาเช็ดน้ำตากับน้ำมูกที่เริ่มไหลออกมาแทน

      “ขอโทษค่ะ ไม่คิดว่าพี่ธีร์จะเผ็ดขนาดนี้ เป็นอะไรมากรึเปล่าคะ” ณัฐธิดาวางตะเกียบก่อนจะเติมน้ำให้เขาจนเต็มแก้วอีกครั้ง ความอยากแกล้งหายเป็นปลิดทิ้งเมื่อเห็นน้ำตาคลอเบ้าของคนข้างตัว

      “พี่ไม่เป็นไร ก็ยังอร่อยอยู่ดี แค่ก ๆๆ ไนน์กินต่อเถอะ ไม่ต้องป้อนพี่แล้ว” ธีร์รับน้ำไปดื่มจนหมดแก้วแต่อาการก็ยังไม่ดีขึ้น

      “ไม่เป็นไรแน่นะคะ” ยิ่งอีกฝ่ายไอไม่หยุดจนหน้าแดงไปถึงลำคอก็ยิ่งทำให้ณัฐธิดารู้สึกผิด

      “พอดีคุณหมอไม่ให้พี่กินเผ็ดมากเกินไปน่ะ แต่ถ้าไนน์ป้อนพี่ก็ยินดีกินทุกอย่าง แค่ก ๆ”

      “ทำไมไม่บอกไนน์ก่อนล่ะคะ แล้วนี่จะเป็นอะไรมากไหม พี่ธีร์ดูอาการไม่ค่อยดีเลย ไปหาหมอดีไหมคะ”

      “ไม่เป็นไร หมอบอกว่ามีวิธีช่วยอยู่น่ะ แค่ก ๆ โอย” ธีร์เริ่มไอจนตัวโยน

      “รีบบอกสิคะ มียาไหม” น้ำเสียงเธอร้อนรนเพราะเป็นห่วงแฟนหนุ่มที่มีสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด

      “เซ็กซ์น่ะ แค่ก ๆ มีเซ็กซ์สักชั่วโมงเดี๋ยวก็หาย งั้นเรามะ...”

      “ตายซะเถอะ” ณัฐธิดารัวฝ่ามือฟาดที่ต้นแขนกำยำนับครั้งไม่ถ้วน

      เธอก็อุตส่าห์เป็นห่วงนึกว่าเขาป่วยเป็นโรคอะไรสักอย่าง ที่ไหนได้ เธอโดนหลอกต่างหาก เขาเล่นละครได้แนบเนียนกว่าดาราบางคนซะอีก

      “โอ๊ย พี่ขอโทษ ไนน์อย่าโกรธพี่เลยนะ ถือว่าหายกันนะครับ นะ” ธีร์รวบข้อมือเล็กทั้งสองข้างด้วยมือใหญ่เพียงข้างเดียว

      “ก็ได้ค่ะ ไนน์ก็ผิดเหมือนกัน ถ้าพี่ธีร์ป่วยขึ้นมาจริง ๆ ไนน์คงแย่”

      “เป็นห่วงพี่มากใช่ไหม” ธีร์คลายมือให้เธอเป็นอิสระจากการกอบกุม

      “เดี๋ยวโดนตำรวจจับ ไนน์ยังไม่อยากติดคุก”

      “อ้าว” ใบหน้าคมเข้มหุบยิ้มในทันที

      “ล้อเล่นค่ะ ไนน์ก็ต้องเป็นห่วงพี่ธีร์อยู่แล้ว เรามากินข้าวกันต่อเถอะค่ะ คราวนี้ไม่แกล้งแล้ว” ณัฐธิดาคีบซูชิหน้าซาบะให้แฟนหนุ่ม ซึ่งเขาก็เปิดปากรับอย่างไม่ลังเล

      “งั้นพี่ป้อนกลับบ้าง”

      ทั้งคู่ผลัดกันป้อนให้กันจนอาหารที่วางอยู่เต็มโต๊ะเหลือเพียงจานเปล่านับสิบใบ

      “ไม่น่าเชื่อว่าเราจะกินกันหมดนะคะ”

      “ไนน์ก็กินเก่งเหมือนกันนะเนี่ย”

      “นาน ๆ ทีได้กินของอร่อยขนาดนี้ สงสัยพรุ่งนี้ต้องงดมื้อเย็นแล้ว”

      “ไม่ต้องงดหรอก ไนน์ผอมจะตาย ต้องกินเยอะ ๆ สิ”

      “ไม่ได้หรอกค่ะ ไอดอลต้องรักษาน้ำหนัก...”

      “มีอะไรเหรอ” ธีร์หันไปถามแฟนสาวที่จู่ ๆ ก็ชะงัก

      “ถ้าไนน์ยังได้เป็นไอดอลต่อไปก็คงต้องรักษาน้ำหนักให้คงที่ค่ะ” รอยยิ้มสวยแฝงไปด้วยความเศร้าเล็ก ๆ แม้จะคบกับคนที่มีตำแหน่งเป็นถึงผู้บริหารแต่ยังไงอาชีพนี้ก็ต้องได้รับการสนับสนุนจากแฟนคลับเป็นหลัก ซึ่งถ้าคนส่วนใหญ่ไม่ยอมรับเธอ ธีร์ก็คงช่วยอะไรไม่ได้มากเหมือนกัน

      “ไม่ต้องห่วงหรอก พี่คิดว่ายังพอมีทางออกอยู่”

      “ยังไงเหรอคะ” ณัฐธิดาตื่นเต้นกับทางออกที่เขาจะบอก ดวงตาเป็นประกายรอฟังคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ

      “ขึ้นอยู่กับว่าคืนนี้ไนน์ทำให้พี่ประทับใจได้แค่ไหน” หลังจากพูดจบใบหน้าหล่อเหลาก็มีรอยฝ่ามือประทับจาง ๆ ที่ข้างแก้ม