ในขณะที่ยังไม่รู้จุดหมายที่จะเดินทางในวันนี้โมนิคนั่งเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่ในร้านอาหารของอธิปเพื่อค้นหาร้านอาหารอร่อยขึ้นชื่อ และนั่งจดบันทึกอย่างจริงจัง
ปกติเพจของเธอจะมีรีวิวอาหารอย่างน้อยสัปดาห์ละสองร้านจุดเด่นของการรีวิวของเธอคือการบรรยายที่เห็นภาพและรูปอาหารที่ใช้แสงอย่างลงตัวและท่องเที่ยวชิมอาหารไปทั่วทุกเมืองสำคัญและประเทศต่างๆ
เมื่อแฟนคลับมีจำนวนมากขึ้นเริ่มมีการท้าให้เธอไปรีวิวที่ร้านอาหารดังๆ โดยมีเงินสนับสนุนในการเดินทางทำให้เกิดคอนเทนต์ตระเวนชิมอาหารร้านดังในเมืองต่างๆ
หลังจากนั้นเธอก็เริ่มมีผู้ติดตามมากขึ้นเรื่อยๆและเสนอให้เธอเดินทางข้ามประเทศเพื่อรีวิวอาหารขึ้นชื่อของแต่ละประเทศโดนทุกครั้งเธอจะได้รับการสนับสนุน รวมถึงมีโฆษณาให้เธอรีวิวทั้งอาหารสำเร็จรูปเครื่องเทศ เครื่องปรุงต่างๆ
โมนิคจึงตัดสินใจที่จะเดินทางท่องเที่ยวรอบโลกในหนึ่งเดือนเธอเดินทางไปยังเมืองหรือประเทศปลายทางเฉลี่ยเดือนละ 3-4 ที่ใช้เวลาอยู่ที่เมืองหรือประเทศนั้นราวๆ 5-6 วันก่อนจะเดินทางต่อ
ทุกครั้งเธอจะต้องแสดงยอดเงินในบัญชีและการใช้บัตรเครดิตให้แก่พ่อกับแม่ดูว่าเธอสามารถควบคุมงบประมาณในการเดินทางได้ตามที่พวกท่านกำหนดให้
‘มีเงิน แต่ก็เอาออกมาใช้ไม่ได้’ คือคำพูดที่เธอมักบ่นอยู่เสมอ แต่ก็เข้าใจพวกท่านว่ากังวลเกี่ยวกับงานเธอ
ตัวบิดาเองนั้นไม่เท่าไรเขาสนับสนุนให้เธอลองผิดลองถูกและให้อิสระกับการใช้ชีวิต แต่กับมารดาที่เป็คนไทยไม่ว่าเธอจะมีอายุสักแค่ไหนก็ยังไม่ยอมปล่อยเธอให้เผชิญโลกกว้างและเป็ห่วงเธออยู่เสมอ แม้โมนิคจะพิสูจน์ให้เห็นว่าสามารถเอาตัวรอดได้แล้วก็ตาม
การที่เธอเดินทางมายังประเทศไทยในครั้งนี้เป็ระยะเวลานานกว่าทุกที่ที่เธอเคยไป เพราะมันเป็การมาเยี่ยมบ้านเกิดของมารดารวมถึงอาหารที่แตกต่างกันของแต่ละภาค ทำให้เธออยากลองเที่ยวไปให้ทั่วเหมือนกับตอนที่เธอเดินทางไปยังเมืองต่างๆ ในตอนที่อยู่ประเทศของตัวเอง
‘สต๊อกรีวิวที่เราซ่อนโพสต์ไว้มีถึงสัปดาห์หน้าเราต้องรีบหาร้านรีวิวแล้ว แต่ว่าจะถ้ารีวิวร้านนี้เชฟนั่นก็จะหงุดหงิดใส่เราอีกว่าแมนเชสตัวจริงไม่ได้มาทานด้วยตัวเอง บ้าจริงก็ฉันนี่แหละแมนเชส’
“เอ่อ คุณโมนิคจะรับเครื่องดื่มอะไรเพิ่มหรือเปล่าคะ”น้ำหนึ่งเดินไปถามเธอเพื่อเอาใจ
“ไม่ค่ะ ขอบคุณ ฉันกำลังจะออกไปข้างนอก”
“คุณโมนิคจะเริ่มคุยกับคุณแมนเชสเื่รีวิวร้านอาหารของเราตอนไหนคะ”น้ำหนึ่งถามเธอด้วยน้ำเสียงที่ดูร้อนใจ
“พอดีว่าคุณแมนเชสอยากรีวิวร้านอื่นดูก่อนค่ะของร้าน PITA น่าจะเป็กลางเดือนหน้า” โมนิคตอบไปอย่างนั้นทั้งๆ ที่เธอยังไม่ได้มีแผนอะไร แค่คิดว่าเร็วไปที่เธอจะรีวิว
“แต่ถ้านานขนาดนั้น ร้านเราคงรับมือไม่ไหวแน่รบกวนช่วยลัดคิวรีวิวให้เราก่อนได้หรือเปล่าคะ”น้ำหนึ่งพูดแล้วถือวิสาสะนั่งลงตรงข้ามกับเธอด้วยความกังวล
โมนิครู้ได้ทันทีว่าสำเนียงการพูดของเธอนั้นเป็คนเดียวกันกับที่ส่งข้อความมาขอร้องให้แมนเชสมาช่วยรีวิวให้ร้านความร้อนรนและสีหน้าที่เป็กังวลของอีกฝ่ายทำให้โมนิคเข้าใจว่าเธอคือคนรักของอธิปที่กำลังร้อนใจแทนคนรักของเธอ
“เอาเป็ว่าฉันจะช่วยเบื้องต้นก่อนนะคะเพราะฉันคุยกับคุณอธิปแล้วเขายังไม่เชื่อมือฉันเท่าไรนัก”
“ช่วยเบื้องต้น คือแบบไหนคะ”น้ำหนึ่งอยากให้รีบรีวิวให้จบเธออยากให้ร้านอาหารของเ้านายหนุ่มที่เธอหมายปองกลับมาคึกคักอีกครั้ง
เขาจะได้ชื่นชมความคิดของเธอที่แนะนำเขาเื่แมนเชสรวมถึง้า และหาทางบีบโมนิคออกไปจากบ้านของอธิปหลังจากที่แมนเชสรีวิวให้ทางร้านเรียบร้อยแล้ว
“ดูคุณจะร้อนใจแทนคนรักของคุณมากเลยนะคะ ไม่ต้องห่วงค่ะอย่างไรฉันก็มีขั้นตอนการทำงานของฉัน คุณคอยดูผลงานของฉันดีกว่า”
น้ำหนึ่งอดยิ้มอย่างพอใจไม่ได้ที่โมนิคเข้าใจว่าเธอคือคนรักของอธิป
“ขอบคุณนะคะที่ช่วยเหลือวันไหนที่คุณโมนิคอยากชิมอาหารของทางร้านก็บอกฉันได้เลยนะคะเราจะได้ให้เชฟเตรียมเอาไว้ให้” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่สุภาพและไม่ได้แก้ตัวออกมาเื่ที่โมนิคเข้าใจว่าเธอเป็คนรักของอธิป
“ค่ะ” โมนิครับคำตามมารยาท
หากแต่ความเป็จริงแล้ว เธอมักจะรีวิวโดยไม่บอกล่วงหน้าเธอ้ารีวิวสภาพอาหารตามความเป็จริงที่ขายให้กับลูกค้าทั่วไปไม่ใช่จัดเอาไว้เพื่อการรีวิวเป็พิเศษ
**********************
เชฟหนุ่มเดินออกมาจากห้องครัวหลังจากที่ครัวปิดรับออร์เดอร์แล้วเขาเปลี่ยนเป็ชุดลำลองแล้วเอาชุดเชฟสีขาวสะอาดตานั้นใส่ลงในถุงกระดาษเพื่อเตรียมนำกลับไปซักทำความสะอาด
“โมนิคไปไหน” เขาถามน้ำหนึ่งขณะที่ยืนอยู่ข้างๆเธอที่เคาน์เตอร์แคชเชียร์
“ออกไปข้างนอกค่ะเชฟ”
“ให้ตายสิ จะไปไหนมาไหนก็ไม่บอกเกิดอะไรขึ้นผมก็ต้องรับผิดชอบ” อธิปพูดอย่างเป็กังวล เกรงว่าชาวต่างชาติอย่างเธอจะมีอันตรายจากมิจฉาชีพเอาได้
“คุณโมนิคเธอดูเก่งพอตัวอยู่นะคะ หนึ่งว่าเธอเอาตัวรอดได้แน่อีกอย่างเธอบอกว่าจะกลับมาให้ทันตอนร้านปิด อีกไม่นานก็คงมา”
“นี่ผมต้องรอเขาใช่ไหม”อธิปส่ายหน้าด้วยความระอา การอยู่ด้วยกันวันแรกเธอก็ทำเขาหงุดหงิดแล้ว
อธิปเดินไปนั่งรอตรงโต๊ะที่ว่างมองลูกค้าตอนนี้ที่มีอยู่สามโต๊ะ หากเป็เมื่อก่อนคงจะเต็มร้านจนรับออร์เดอร์แทบไม่ทันมันก็ยิ่งทำให้เขาทั้งหงุดหงิดและเป็กังวล
สักพักโมนิคก็มาถึงเธอเดินไปนั่งร่วมโต๊ะกับเขาแล้วยิ้มให้
“จะกลับเลยไหมคะ พอดีฉันเหนื่อยมาก อยากรีบอาบน้ำ”
“ยัง ผมต้องรอร้านปิดและเคลียร์เอกสารก่อน”เขาบอกเธอเสียงเรียบ
“เอ่อ งั้นฉันทำงานรอก็ได้”โมนิคหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วแสดงรีวิวร้านอาหารในรัฐมอนทาน่าที่เธอเตรียมเอาไว้ก่อนหน้าที่จะเดินทางมาที่ประเทศไทยเพื่อให้เพจมีการเคลื่อนไหว
ไม่ถึงหนึ่งนาทีหลังจากเผยแพร่ คนเข้ามาดูนับพันรวมถึงคอมเมนต์ที่ถามหารีวิวร้านอาหารไทยจากแฟนคลับที่รู้ว่าตอนนี้เธอเดินทางมาถึงประเทศไทยแล้วทำให้เธอยิ้มกริ่มและใช้โอกาสนี้ตอบคอมเมนต์ไป
“ฉันเจอร้านอาหารไทยอยู่หลายร้านและมีแผนว่าจะไปชิมอาหารที่ร้าน PITAซึ่งเป็ร้านอาหารไทยฟิวชั่น หากมีโอกาสได้ไปชิมแล้วฉันจะรีวิวให้ได้ชมกันแต่ในระหว่างนี้ฉันจะเลือกรีวิวร้านอาหารไทยแบบดั้งเดิมก่อน รัก แมนเชส”
เธอแสดงความเห็นใต้โพสต์รีวิวอาหารของตนเองเป็ภาษาอังกฤษก่อนจะยิ้มเมื่อมีคนมากดถูกใจความเห็นของเธอเป็จำนวนมาก
**********************
2K
