เซซิเลียมองเรเวลที่เดินไปออกนอกประตู
“เรเวล…” เธอรีบเดินไปจับแขนเสื้อเรเวล..แล้วรั้งเขาเอาไว้เป็นครั้งสุดท้าย
“เรเวล..คือว่าคุณจะเลิกกับฉันจริงๆใช่มั้ยคะ?” เซซิเลียกล่าวพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินออกมา
“ใช่” เรเวลตอบแบบไม่ลังเล
“งั้นคุณช่วยรับฟังคำขอสุดท้ายของฉันได้มั้ยคะ”
“ถ้าคำขอนั่นมันทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับฉันจบลงได้..ฉันก็จะทำ”
“ค่ะ” หลังกล่าวจบเซซิเซียวิ่งเข้ามากอดทันที
“คำขอของฉันก็คือ..ก่อนที่พวกเราจะเลิกกัน..ฉันขอกอดคุณแบบนี้เป็นครั้งสุดท้ายได้มั้ยคะ..” เซซิเลียกอดเรเวลทั้งน้ำตา พร้อมกับเอาหูของเธอแนบลงไปบนหน้าอกของเขาเพื่อฟังเสียงเต้นของหัวใจ
อ้อมกอดของเด็กหนุ่มที่ไม่ว่ากอดกี่ครั้งก็รู้สึกอบอุ่นเสมอ
เสียงเต้นของหัวใจที่ฟังแล้วให้ความรู้สึกสงบราวกับอยากเข้าไปอยู่ในที่แห่งนั้น
ไม่อยาก…
ไม่อยากเลย..
เราไม่อยากเลิกกับเขา….
เซซิเลียร้องไห้พร้อมกับคร่ำครวญในใจ
“เรเวล..คุณช่วยกอดฉันแบบที่ฉันกอดคุณด้วยได้มั้ย” เซซิเลียเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับทำสายตาอ้อนวอน
เมื่อดวงตาสีแดงได้จ้องไปยังดวงตาสีฟ้าที่งดงามราวกับทะเลสาบนั่นที่เต็มไปด้วยน้ำตา..เด็กหนุ่มก็ใจอ่อนยอมทำตามคำขอเอาแต่ใจสุดท้ายของเธอ
“ได้สิ..ฉันจะกอดเธอเอง..เซซิเลีย” เรเวลโอบเอวของเซซิเลียเลียเข้ามาแล้วกอดเบาๆ
“กอดให้แน่นกว่านี้ได้มั้ยคะ”
“อืม” เรเวลกอดเซซิเลียแน่นขึ้นยิ่งกว่าเดิม
เด็กหนุ่มกับเด็กสาวกอดกัน
บรรยากาศสุดแสนมืดมนและน่าเศร้า..ราวกับนี่คืออ้อมกอดสุดท้ายระหว่างเธอและเขา
.
เวลาผ่านไป5นาที
.
“เซซิเลีย..พอได้แล้วมั้ง”
“ขออีกนิดเถอะนะคะ”
.
ผ่านไป10นาที
.
“เซซิเลีย..ฉันว่าพอได้แล้วนะ” หลังกล่าวจบ..เรเวลเอามือออกจากเอวของเซซิเลียทันที
แต่ว่าสิ่งที่ไม่คาดคิดก็ได้เกิดขึ้น
เซซิเลียกอดเรเวลแน่นแล้วหมุนจนหลังของเรเวลหันไปยังทิศตรงข้ามกับประตูพร้อมกับออกแรงดัน
“ดะ..เดี๋ยว..เซซิเลีย..เธออย่าดันฉันสิ”
เซซิเลียออกแรงดันเรเวลไปเรื่อยๆ..ตอนนั้นเองเรเวลพยายามจะออกแรงต้าน..แต่ว่าไม่ทันแล้ว
“อ้ะ!..”
ขาของเรเวลไปสะดุดบางอย่างเข้าจากด้านหลัง..ซึ่งก็คือขอบเตียงนอนของเขานั่นเอง
‘ฟุบ’
เรเวลล้มนอนลงบนเตียง..โดยที่มีเซซิเลียนอนทับอยู่ด้านบนในสภาพกอดเขาไว้โดยที่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมา
“เซซิเลีย!..เธอจะทำบ้าอะไรของเธอ!?” เรเวลพูดด้วยน้ำเสียงโมโหทันที
“..” เซซิเลียไม่ตอบ
“ปล่อยฉันนะ” เรเวลพยายามออกแรงดันตัวเธอออกไป
“ไม่ค่ะ” เซซิเลียกอดเรเวลแน่นกว่าเดิม
ด้วยที่สเตตัสด้านกำลังที่เลเวล30ของทั้งคู่ซึ่งทัดเทียมกัน...ต่อให้เรเวลออกแรงดันแค่ไหน..ก็ยากที่จะดันเซซิเลียออกไปได้..ตัวเขาจึงถามเธอขึ้นมาทันที
“ทำไมถึงทำแบบนี้..เราทำข้อตกลงกันแล้วไม่ใช่หรอ?”
“ที่ฉันทำข้อตกลงกับคุณ..คือขอกอดเป็นครั้งสุดท้าย..แต่ฉันไม่ได้บอกว่าจะกอดจนถึงเมื่อไหร่นี่คะ”
“เอ๋?” เรเวลตกใจขึ้นมาทันที..เพราะรู้สึกว่าตัวเองติดกับดักบางอย่างของเธอเข้าเต็มเปา
“ฉะนั้นตราบใดที่ฉันยังฉันยังกอดคุณแบบนี้อยู่..หมายความว่าช่วงเวลาที่พวกเราจะเลิกกันก็จะไม่มีทางมาถึงไงล่ะ”
ใช่แล้วล่ะ..ข้อตกลงก็คือ ขอกอดเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่จะเลิกกัน ถ้างั้นตราบใดที่ยังกอดอยู่ การเลิกกันก็ยังมาไม่ถึงจริงๆนั่นแหละ…เมื่อเด็กหนุ่มคิดได้แบบนั้น..เหงื่อก็ไหลขึ้นมาทันที
“ถะ..ถะ..ถ้างั้นเธอจะกอดฉันแบบนี้ถึงเมื่อไหร่ล่ะ”
“ชั่วชีวิตเลยค่ะ” เซซิเลียตอบในสภาพก้มหน้านอนซบหน้าอกของเรเวลอยู่แบบนั้น
“แล้วถ้าฉันไม่ยอมล่ะ?” เรเวลถามกลับไป
“ถ้าหากเป้าหมายของคุณคืออยากเป็นจักรพรรดิเวทย์มนต์จริงๆ คุณต้องรักษาสัญญานี้ได้แน่ค่ะ..เพราะ..ถ้าแค่สัญญาข้อเดียวกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งยังรักษาไม่ได้..คุณคิดว่าคุณจะเป็นจักรพรรดิเวทย์มนต์ได้จริงๆงั้นหรอคะ?”
“อึก..” เรเวลเถียงไม่ออกในทันที
“เอาเถอะ..จะกอดแบบนี้ไปเรื่อยๆงั้นหรอ..ได้สิ…ฉันเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าเธอจะทนอยู่แบบนี้ไปได้นานแค่ไหน..สุดท้ายแล้วเธอก็จะรู้เองนั่นแหละว่าคนทื่จะผิดสัญญาคนแรกไม่ใช่ฉัน..แต่เป็นเธอ”
เรเวลวางแขนของเขาข้างลำตัวในสภาพนอนนิ่งบนเตียง
“คุณเองก็ต้องกอดฉันด้วยค่ะ..อย่าเอาเปรียบกันสิคะ”
“เฮ้ออ..เข้าใจแล้ว..กอดก็ได้” เรเวลยื่นมือไปกอดเซซิเลียอีกครั้ง
.
1 ชม. ผ่านไป
“..”
2 ชม. ผ่านไป
“..”
3 ชม. ผ่านไป
“..”
4 ชม. ผ่านไป
“..”
5 ชม. ผ่านไป
“นี่เซซิเลีย”
“คะ?”
“แบบนี้คนที่เสียเปรียบก็คือฉันไม่ใช่หรอ”
ถึงแม้ตัวเซซิเลียจะนุ่มนิ่มและมีน้ำหนักไม่มาก..แต่พอโดนตัวเธอนอนกอดแล้วกดทับไว้นานๆ เรเวลก็เริ่มรู้สึกชาและเมื่อยเล็กน้อยเหมือนกัน ถึงแม้ว่าจะอาศัยสเตตัสความทนทานระดับเลเวล30 ที่เหนือกว่ามอนสเตอร์ทั่วไปลิบลับ อาจจะสามารถทนไหวได้แบบสบายๆ แต่ถ้าปล่อยแบบนี้ไปเรื่อยๆ คนที่จะถึงขีดจำกัดก่อนก็คือเรเวลคนแรกแน่นอน
“เรเวลเสียเปรียบยังไงหรอคะ?” เซซิเลียถามพร้อมกับทำแววตาน่ารัก
“เธอนอนทับฉันแบบนี้ ฉันเองก็ชาและเมื่อยเป็นเหมือนกันนะ”
“แต่ฉันไม่ได้ห้ามให้คุณนอนทับบนตัวฉันนี่คะ..พวกเราจะลองสลับตำแหน่งกันดูมั้ยล่ะ?”
เซซิเลียเสนอให้เรเวลนอนทับบนตัวเธอแทน
เรเวลหน้าแดงขึ้นมาทันที
“นะ..นี่เธอจะบ้าไปแล้วรึไง!?”
“สัญญาต้องเป็นสัญญาค่ะ..ฉะนั้นอย่าบ่นเลยนะคะ”
“อึก.." เรเวลเถียงไม่ออกอีกครั้ง..พร้อมกับหันหน้าไปด้านข้างด้วยท่าทีอึดอัด
.
2 ชม.ผ่านไป
.
“โถ่เอ้ยย..ฉันเมื่อยไม่ไหวแล้วนะ” เรเวลกอดเซซิเลียเอาไว้ แล้วขยับตัวเธอไปวางไว้ด้านข้างทันที
ทั้งคู่นอนกอดกันในสภาพหันหน้าเข้าหากัน
“เป็นเด็กผู้ชายที่ความอดทนต่ำจริงๆเลยนะคะ ><” เซซิเลียยิ้มให้เขาเล็กน้อยแล้วเอาหน้าไปซบลงบนหน้าอกเขา
“เธอเองก็เป็นเด็กผู้หญิงที่ตามจองเวรไม่เลิกเหมือนกันแหละน่า”
.
1 ชม. ผ่านไป
.
นับตั้งแต่เรเวลตื่นนอน..ตอนนี้เวลานี้ได้ผ่านไปแล้ว 8 ชม.
น้ำก็ไม่ได้กิน
ห้องน้ำก็ไม่ได้เข้า
แถมอาหารมื้อเช้าก็กินมาน้อยอีก
เรเวลเหลือบไปมองนาฬิกาทันที
‘18:00 น.’
“นี่เซซิเลียตอนนี้มัน6โมงเย็นแล้วนะ..เธอไม่หิวข้าวหรืออยากเข้าห้องน้ำบ้างเลยหรอ?”
“ไม่ค่ะ”
“แล้วที่นัดกับท่านไอรีนนี่ไม่ต้องไปหาแล้วรึไง?”
“ก็ถ้าฉันแพ้คุณเมื่อไหร่..เราค่อยไปหาเมื่อนั้นก็ได้ค่ะ..แต่ถ้าคุณทนไม่ไหว คุณจะยอมแพ้ก่อนก็ได้นะคะ..และถ้าคุณเป็นฝ่ายผิดสัญญาก่อน คุณจะต้องคบกันฉันเหมือนเดิม..และเป็นคนรักเพียงคนเดียวของฉันไปชั่วชีวิตเลยค่ะ”
“นี่เธอวาแผนไว้แบบนี้ตั้งแต่แรกแล้วหรอเนี่ย!?”
“ก็ฉันไม่อยากเลิกกับคุณนี่คะ..เรเวล”
เซซิเลียยื่นหน้าเข้าไปใกล้เรเวลทันที..พร้อมกับใช้ฝ่ามืออันอ่อนนุ่มสัมผัสใบหน้าและเส้นผมของเขา
ลมหายใจอุ่นๆของทั้งคู่รดใส่กัน
ตั้งแต่ทั้งคู่นอนกอดกันในสภาพหันหน้าเข้าหากันจากด้านข้างมา 1 ชม. แม้ว่าขีดจำกัดเรื่องความเมื่อยจะหายไป แต่ก็ต้องพบกับขีดจำกัดอย่างอื่นจำนวนมากเข้ามาแทน
"ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ด้วย” เรเวลถามเธอไปแบบนั้น
“เพราะฉันรักคุณและอยากอยู่กับคุณไปชั่วชีวิตยังไงล่ะ”
“ฉันไม่เชื่อคำนั้นหรอก”
“ถ้างั้นคุณก็ต้องชนะเกมนี้ให้ได้นะคะ ><” เซซิเลียยิ้มให้
‘ชิ..ยัยแม่มดเจ้าเล่ห์เอ้ย’ เรเวลคิดในใจแบบนั้น
.
ผ่านไป 30 นาที
.
“นี่เรเวล..”
“หืม..อะไรอีกล่ะ?”
“ฉันขอจูบคุณได้มั้ยคะ”
“ถ้าฉันจำไม่ผิด..ในข้อตกลงมันไม่ได้มีเรื่องจูบเข้ามาด้วยนะ”
“แต่ก็ไม่ได้มีข้อห้ามใช่มั้ยล่ะคะ”
“!” ชิ..โธ่เอ้ยย..ช่องโหว่มันจะเยอะเกินไปมั้ยวะนิ..
เอ๋!?…เดี๋ยวก่อน..แต่มันก็ไม่ได้มีข้อห้ามเรื่องปฎิเสธนี่นา…
เมื่อคิดได้แบบนั้นเรเวลจึงปฎิเสธไปทันที
“ไม่ได้”
“ค่ะ..น่าเสียดายจังนะคะ" เซซิเลียยิ้มให้เล็กน้อยแล้วเอาหน้าซบลงไปที่หน้าอกเรเวลเหมือนเดิม
.
30นาทีผ่านไป
.
‘19:00 น.’
“นี่เซซิเลีย..ฉันว่าพอเถอะ..ถ้ารูอันหรือคนอื่นๆมาเห็นพวกเราในสภาพนี้จะเป็นเรื่องใหญ่เอาได้นะ”
“ความหมายก็คือ..คุณจะยอมแพ้ใช่มั้ยคะ?”
“ไม่สักหน่อยเฟ้ยยย” เรเวลตะโกนเสียงดัง
“ค่ะ ><”
ผ่านไป 10 นาที สิ่งที่เรเวลกังวลที่สุดก็ได้เกิดขึ้น
‘แกร๊กๆ..แอ๊ด’ เสียงเปิดประตูดังขึ้น
“วันนี้ขอบใจมากเลยนะชีน่า..เดินเที่ยวในเมืองหลวงวันนี้ผมสนุกมากเลยล่ะ ><”
“ไม่เป็นไรหรอกรูอัน..เราเป็นเพื่อนกันนี่นา..แถมเป็นสมาชิกปาตี้เดียวกันด้วย ” ชีน่ายืนหน้าประตูคุยกับรูอันในสภาพหน้าแดงเล็กน้อย
“ชิบหายแล้ว!..เซซิเลีย..มีคนเข้ามาแล้วเห็นมั้ย เธอรีบออกไปจากตัวฉันเร็วเข้า” เรเวลมองไปทางหน้าประตูพร้อมกับเริ่มเหงื่อตกอย่างรุนแรง
“ถ้าคุณยอมแพ้เมื่อไหร่..ฉันจะออกไปทันทีเลยค่ะ ><” เซซิเลียไม่ใส่ใจแม้แต่น้อยว่าจะมีใครเข้ามา
“โธ่เอ้ยย..ทำไมเธอดื้อด้านแบบนี้กันนะ”
“งั้นวันนี้แค่นี้ก่อนนะ..ชีน่า..เดี๋ยวอีกสักพักเรเวลคงกลับมาจากปราสาทราชวงศ์แล้วล่ะ” ตอนที่รูอันหันหน้าไปในห้องแล้วกำลังจะปิดประตูนั้นเอง
“อะ!..” รูอันอ้าปากค้างทันที
“หืม?..มีอะไรหรอรูอัน” ชีน่าที่รู้สึกถึงความผิดปกติจึงเดินเข้ามาในห้อง
“!?” ชีหน้าเมื่อเห็นภาพนั้นก็ช็อคไม่ต่างกัน
“ถะ..ถะ..ถะ..”
เซซิเลียกับเรเวลนอนกอดกันบนเตียง..แม้ว่าทั้งคู่จะใส่เสื้อผ้าอยู่ แต่ภาพนั้นชวนให้เข้าใจผิดอย่างสุดแสน
“นี่พวกเธอ..ทำอะไรกันเนี่ย” ชีน่าตะโกนขึ้นมาทันที พร้อมกับหน้าแดง
“อย่าเข้าใจผิดนะ..ฉันกับเซซิเลียไม่ได้มีอะไรสักหน่อย..” เรเวลพยายามแก้ต่างทันที แต่ว่าตัวเขาก็นอนกอดเซซิเลียไว้อยู่ ทำให้ไม่ว่าแก้ต่างยังไงก็ฟังไม่ขึ้น
“คะ.คือ..ผะ..ผมก็เข้าใจนะว่ามันเป็นอารมณ์วัยรุ่น..แต่ว่ามาทำกันในหอพักโรงเรียนแบบนี้มันก็ดูยังไงๆอยู่ไม่ใช่หรอออ” รูอันตะโกนพร้อมกับหน้าแดงเหมือนกัน
“พะ..พวกเราไปกันเถอะรูอัน..ยะ..ยะ..อย่าไปกวนพวกเขาเลยย” ชีน่ารีบจูงมือรูอันออกไปทันที..แล้วปิดประตูดัง ‘ปัง’
“..” เซซิเลียนิ่งเงียบ..
เธอเงยหน้าขึ้นมามองเรเวลแล้วยิ้มให้
“ไม่ต้องมามองแล้วยิ้มให้ฉันเลย..เป็นเพราะเธอคนอื่นเลยเข้าใจผิดเลยเห็นมั้ย!”
“ถ้าคุณยอมแพ้เพื่อผิดสัญญาตั้งแต่แรก..ปัญหาพวกนี้ก็ไม่เกิดไม่ใช่หรอคะ ?”
“ถ้าเธอ..ยอมผิดสัญญาตั้งแต่แรก..ปัญหามันก็ไม่เกิดเหมือนกันไม่ใช่รึไง!!.." เรเวลหันหน้าหนีจากเซซิเลียทันที
“เพราะฉันไม่อยากผิดสัญญาไงละคะ..ฉันจึงไม่ยอมปล่อยคุณและกอดคุณไว้อยู่แบบนี้” เซซิเลียกล่าวในสภาพที่ตัวเธอเองยังคงกอดเรเวลไว้อยู่
“อีกอย่าง..ผู้ชายดีๆแบบคุณตอนนี้ก็แทบจะสูญพันธุ์หมดโลกไปแล้วล่ะค่ะ..ฉะนั้นไม่ว่ายังไงฉันก็จะไปยอมปล่อยให้หลุดมือไปเด็ดขาดด...ไม่ยอมเลิกแน่ค่ะ!"
เซซิเลียกอดเรเวลแน่นขึ้นยิ่งกว่าเดิม
235K
