เช้าวันหยุดแรกหลังจากย้ายมาอยู่ที่บ้านหลังนี้มาถึง แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านผ้าม่านสีครีมเข้ามาในห้องนอน ฉันนอนกลิ้งไปมาอยู่บนเตียงอย่างสบายใจ ปล่อยเวลาให้ผ่านไปอย่างเชื่องช้า
เมื่อนอนเล่นอย่างสบายใจจนเวลาล่วงเลยไปถึงเกือบแปดนาฬิกา จึงยืดแขนบิดี้เี ก่อนจะหอมแก้มตุ๊กตาหมาตาโตคู่ใจที่ชื่อว่า 'ชักกี้' เพื่อนคู่ใจที่ฉันพกติดตัวมาั้แ่เด็ก
“หวาาดดีชักกี้” ฉันเล่นกับมันเหมือนทุกครั้งก่อนจะลุกไปอาบน้ำแต่งตัว
หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ฉันเลือกชุดสบาย ๆ สำหรับวันหยุด แต่พอก้าวเข้าสู่โถงบ้าน ความเงียบก็ทำให้ฉันหยุดชะงัก
ปกติยามเช้าจะเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยของแม่กับป้าเมย์ แต่วันนี้เงียบผิดปกติ ฉันกวาดตามองรอบ ๆ ห้องนั่งเล่น ก่อนจะเอ่ยเรียก
“แม่คะ ป้าเมย์” แต่ไร้ซึ่งเสียงตอบกลับ มีเพียงแค่ร่างสูงของพี่เจที่เดินตามฉันลงมาจากบันไดอย่างเงียบ ๆ
ในขณะที่ฉันกำลังจะถามว่าแม่และป้าเมย์ไปไหน เสียงโทรศัพท์ของพี่เจก็ดังขึ้น เขาหยิบมือถือขึ้นมารับสายด้วยท่าทีสบาย ๆ
“ครับแม่…ได้ครับ” จบประโยคพี่เจก็ยื่นโทรศัพท์มาให้ฉัน แล้วบอกเพียงแค่ว่าแม่พี่ขอคุยด้วย ฉันจึงได้แต่รับโทรศัพท์มาคุยอย่างงง ๆ
“ค่ะป้าเมย์”
“หนูส้มจ้ะ พอดีแม่ของหนูกับป้าไปทำงานแล้วบังเอิญเจอเพื่อนเก่าที่ต่างจังหวัด เลยคิดว่าจะค้างที่นี่กันสักสองสามวัน แต่ป้าดันลืมไปเสียสนิท ว่าวันนี้ป้ามีงานเลี้ยงสำคัญ หนูไปเป็เพื่อนพี่เจได้ไหมจ๊ะ ถือว่าไปในนามของลูกหลานบ้านเรานะลูก”
ฉันนิ่งไปครู่หนึ่ง คงจะไม่เหมาะสมเท่าไหร่นักถ้าฉันจะปฏิเสธ จึงได้ตอบตกลงออกไป
“ได้ค่ะ...ป้าเมย์” ป้าเมย์ทำเสียงดีอกดีใจที่ฉันตอบรับ
หลังจากวางสาย พี่เจก็ยืนพิงเคาน์เตอร์ครัวสายตาจับจ้องมาทางฉัน ราวกับรู้ว่าป้าเมย์พูดอะไรกับฉัน
“ห้าโมงครึ่งเจอกัน พี่ไม่ชอบรอใครนาน ๆ” เขายังคงพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบเช่นเดิม นี่ฉันคิดผิดหรือเปล่านะที่รับปากไป…
เมื่อเข็มนาฬิกาชี้ที่เลขสามช่างแต่งหน้าและช่างทำผมพากันมาถึงบ้านพร้อมอุปกรณ์ครบครัน บรรยากาศในห้องแต่งตัวที่เคยเงียบสงบกลายเป็คึกคักขึ้นมาทันที
“คุณน้องคะ…พี่ว่าแบบนี้ดีกว่า ใช่เลยค่ะ! คุณน้องส้มค่า ขอหันหน้านิดนึงค่า!”
เสียงของพี่ช่างแต่งหน้าเจื้อยแจ้วไม่หยุด ทำเอาฉันที่แอบเผลอหลับไปหลายครั้ง ตื่นขึ้นมาหลายครั้งด้วยความงัวเงีย ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นร่างสูงของพี่เจผ่านเงาสะท้อนกระจกบานใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลาของเขายังคงนิ่งสงบแต่แววตาที่เขามองมาทำให้ฉันต้องหลบตาอย่างไม่รู้ตัว
“เสร็จแล้วค่ะ คุณน้องส้มสวยมากเลยค่ะ” ฉันจึงหันกลับมามองตัวเองในกระจกอีกครั้งแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
ชุดเดรสสีฟ้าอ่อนเผยให้เห็นหัวไหล่เนียนสวย เกาะอกแบบเรียบหรูขับผิวฉันให้ดูขาวอมชมพูยิ่งขึ้น ผมยาวสีน้ำตาลถูกดัดเป็ลอนธรรมชาติ ช่วยขับใบหน้ารูปไข่ที่ได้รับการแต่งแต้มอย่างประณีตทำให้ดูหวานละมุน นี่ฉันเหรอเนี่ย…ไม่อยากจะเชื่อว่าฉันจะดูดีได้ขนาดนี้
หลังจากทีมพี่ช่างแต่งหน้าถ่ายรูปเพื่อเก็บผลงานและตรวจสอบความเรียบร้อย ช่างทุกคนก็ทยอยกลับไปเหลือแค่ฉันกับพี่เจ เขายืนรอด้วยใบหน้าเบื่อหน่าย
“ไปได้ยัง” เขาถามขึ้น
ฉันเบะปากในใจก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ แต่เมื่อขยับเท้าเดินด้วยความรวดเร็วด้วยความที่ไม่ชินกับรองเท้าส้นสูงทำให้ขาทั้งสองแทบเสียหลัก แขนแข็งแรงของพี่เจก็รวบฉันไว้ได้ทัน
“ระวังหน่อยสิ” เสียงราบเรียบกระซิบที่ข้างหู
เมื่อเงยหน้าขึ้นก็พบว่าใบหน้าของเราอยู่ห่างกันเพียงแค่คืบ ดวงตาคมทอดมองมาอย่างนิ่งสนิท ฉันรีบพึมพำขอบคุณแล้วขยับตัวออกห่าง แต่ก่อนจะก้าวพ้นวงแขนของเขา กลับรู้สึกถึงความเย็นวาบของโลหะที่ััตรงลำคอ
พี่เจทาบสร้อยเส้นบางที่มีจี้รูปหัวใจประดับเพชรลงมา สีของมันเข้ากับชุดเดรสที่ฉันสวมอย่างพอดี
“แม่ฝากมา ย้ำว่าต้องให้เราใส่ให้ได้ ถ้าคืนนี้ไม่เห็นคงได้บ่นทั้งคืน” น้ำเสียงเรียบเฉยดังขึ้นพร้อมกับมือที่จัดตำแหน่งสร้อยอย่างใจเย็น
แม้ว่าจะไม่มีส่วนใดของร่างกายที่ัักัน แต่หัวใจฉันกลับเต้นรัวผิดปกติราวกับโลหะเย็นนั้นส่งแรงสั่นะเืเข้ามา พี่เจไม่พูดอะไรอีกเพียงแค่ก้าวนำไปยังรถยนต์หรูที่จอดรออยู่ บรรยากาศระหว่างเรากลับมาเงียบงันอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงเพลงคลอเบา ๆ ที่เขาเปิดไว้
ทันทีที่ก้าวลงมาจากรถยนต์ ฉันก็เหมือนถูกพาเข้าไปในอีกโลกหนึ่ง บรรยากาศงานเลี้ยงหรูหราราวกับอยู่ในละคร เหล่าคุณหญิงคุณนายแต่งกายด้วยเสื้อผ้าเครื่องประดับและกระเป๋าแบรนด์ดังมากมายราวกับแข่งกันอวดโฉม
ความประหม่าที่มีเพียงเล็กน้อยเมื่อครู่กลับทวีคูณขึ้นเรื่อย ๆ ยิ่งเมื่อยืนข้างพี่เจความรู้สึกนั้นยิ่งชัดเจนขึ้น เขาถูกผู้คนเข้ามาทักทายไม่ขาดสาย ทั้งนักธุรกิจชื่อดัง แขกต่างชาติ หรือแม้แต่หญิงสาววัยใส วัยสูงอายุที่มองเขาอย่างชัดเจนเกินกว่าจะปิดบัง ฉันได้แต่ยืนเป็รูปปั้นพร้อมกับรอยยิ้มแห้ง ๆ ข้าง ๆ พี่เจ สายตาที่มองมาที่ฉันเต็มไปด้วยความสงสัยที่ว่า ‘นี่เป็ใครกันนะ’ ทำให้ฉันยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเป็สิ่งกีดขวางที่ยืนเกะกะอยู่ตรงนี้
ทุกครั้งที่เริ่มต้นบทสนทนาราวกับวิดีโอที่วนเล่นซ้ำ “น้องสาวครับ” และหน้าที่ของฉันคือการส่งยิ้มบาง ๆ ให้กับแขกเ่าั้
เมื่อได้โอกาสฉันจึงค่อย ๆ ปลีกตัวออกมาและเดินไปยังโซนอาหารทางด้านหลัง ฉันหันกลับไปมองพี่เจก็เห็นว่าพี่พิมพ์กำลังเดินตรงไปหาพี่เจพอดี ต่อจากนี้เขาคงไม่มีเวลามาสนใจฉันมากนักหรอก
คนตัวเล็กจึงยิ้มออกมาน้อย ๆ แล้วมองสำรวจไปรอบ ๆ งาน ถือว่าเปิดหูเปิดตาเสียหน่อยคงไม่เสียหายหรอกมั้ง คิดได้เช่นนั้น เมื่อเหลือบไปเห็นเครื่องดื่มหลากสีวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะจึงนึกสนุกขึ้นมา
บริกรเดินเข้ามาพร้อมถาดเครื่องดื่ม ฉันหยิบไวน์แก้วหนึ่งขึ้นมาจิบเบา ๆ แล้วก็ต้องแอบเบ้หน้า…ไม่อร่อยแฮะแก้วนี้
ฉันเลยลองเปลี่ยนไปจิบแก้วอื่น อืม…อันนี้ใช้ได้ แล้วลองจิบอีกแก้ว...เปรี้ยวชะมัด แก้วต่อไปเป็สีใสแต่รสชาติกลับขมปร่าแบบแปลก ๆ ยังไม่ทันได้เปลี่ยนแก้วใหม่ ก็มีเสียงผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นจากด้านข้าง
“ลองแก้วนี้ดูสิครับ รสชาติดีดื่มง่าย”
ฉันหันไปตามเสียง แล้วก็สบตากับผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังเดินเข้ามาหา ร่างสูงโปร่งท่าทางสุภาพในชุดสูทสีเข้มตัดกับใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มอ่อนโยน เขามีลักยิ้มบุ๋มลงบนแก้มทั้งสองข้าง ทำให้ เขาดูน่ารักจนฉันเผลอยิ้มตาม ทำไมกระต่ายต้องมาใส่ชุดสีดำด้วยนะ ประโยคนี้ผุดขึ้นในหัวฉันทันที
“วิคเตอร์ครับ ยินดีที่ได้รู้จัก…?”
“เอ่อ…ส้มส้มค่ะ” ฉันยิ้มตอบกลับไป
ฉันเหลือบมองไปทางพี่เจอีกครั้ง ก็พบว่าพี่เจและพี่พิมพ์ตัวติดกันอย่างกับปาท่องโก๋ ทั้งสองคนดูเข้ากันได้ดีอย่างไม่มีที่ติ ส่วนฉันนั้นราวกับเด็กที่หลงเข้ามาในที่ที่ไม่ใช่ของตัวเอง เสียงทุ้มของพี่วิคเตอร์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้ฉันหลุดออกจากห้วงความคิด
พี่วิคเตอร์อายุมากกว่าฉันสี่ปี ดูเป็คนสุภาพและสุขุม เราคุยกันค่อนข้างถูกคอ ทำให้การสนทนาเป็ไปอย่างธรรมชาติ และทำให้รู้ว่าครอบครัวของเขาทำธุรกิจมากมายที่เพียงแค่เอ่ยชื่อทุกคนในประเทศก็คงจะต้องรู้จัก ไม่ว่าจะเป็อสังหาริมทรัพย์ Data Center และอื่น ๆ อีกมากมาย การได้พูดคุยกับเขาช่วยลดความประหม่าของฉันลงได้มากทีเดียว ฉันจึงจิบแก้วในมืออย่างลืมตัว
เมื่อขยับตัวจึงพบว่า...
“พี่วิคเตอร์...ทำไมพี่มีสองคนล่ะคะ?” พูดจบฉันหลุดหัวเราะออกมา เสียงหัวเราะของพี่วิคเตอร์ก็ดังตามมาเช่นกัน
“ขอโทษที่ขัดจังหวะนะครับ” เสียงเข้มทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้น เป็พี่เจเดินเข้ามาพร้อมกับพี่พิมพ์
ฉันจึงยิ้มกว้างให้ แต่เขากลับมองฉันด้วยแววตาที่เรียบนิ่งไม่สบอารมณ์ อะไรกันคนอุตส่าห์ยิ้มให้!
“ส้ม แม่โทรมาบอกว่ามีเหตุสุดวิสัย อาจจะกลับช้าไปอีกสองวัน” พี่เจพูดเรียบ ๆ แต่สายตายังไม่ละจากฉัน
“แม่โทรหาเราแล้วไม่ติด เลยโทรหาพี่แทน”
“เอ๊ะ…เหรอคะ” ฉันยกโทรศัพท์ขึ้นดู มีสายไม่ได้รับจริง ๆ ด้วย ฉันคงจะคุยจนเพลินจนไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ ในขณะที่ฉันกำลังจะเอ่ยปากขอโทษพี่เจ...
312K
