เปิดมิติหัวใจเอกภพ
ณ เกาะโจวซาน ทะเลจีนตะวันออก
จวินอู่ฮวางส่งสมุนปีศาจทางทะเลนับแสนตน ต่อต้านการรุกรานของกองทัพ์คลื่นั์ในมหาสมุทรถาโถมเข้าหากัน ทั้งจากฝ่ายเทพ และฝ่ายมาร
พลรบของเ้าสมุทรใช้สามง่ามแทงปีศาจทะเล
ัน้ำพ่นพิษใส่ปีศาจหอย ปีศาจปู
เ้าแม่ทะเลใช้แหทองคำโอบล้อมจับกองทัพปีศาจกุ้งปลา
ส่วนบนอากาศ
เหล่าแม่ทัพใช้อาวุธโจมตีปีศาจนกปีศาจแร้งที่บินโฉบยานรบของเทพเซียน ศรวิเศษเสียบทะลุร่างปีศาจอินทรีร่วงสู้พื้น
ทางบก ทัพหน้าของเง็กเซียนนำโดยจือชางบุกตะลุยฝ่ากองทัพปีศาจนับแสนนาย
สองขุนพลชายหญิงใช้อาวุธฟาดฟันเหล่ามารร้ายอย่างเมามัน
เซียวเยี่ยนหลง และหนี่หวงอิ๊นเหาะข้ามไปซัดพลังเพลิงมารถล่มทัพหลังของจอมมารจักรวาลเพื่อตัดทางถอย
แม่ทัพภาคทั้งหมดนำพลรบบดขยี้กองทัพมารอย่างง่ายดายราวกับใช้มีดโกนหนวดเคราบนแก้ม
ในที่สุดกองทัพ์ก็บุกไปถึงฐานที่มั่นของจอมมารจักรวาล
บนยอดเขาสูงใจกลางเกาะโจวซาน ทะเลตะวันออก
เบื้องหน้าถ้ำนั้น
มีตราวงกลมขนาดใหญ่ ตรงกลางมีด้ามจับรูปกากบาดวงรอบตรามีช่องสิบสองช่อง ใช้สำหรับเสียบมณีนักษัตรทั้งสิบสองชิ้น
จวินอู่ฮวางในชุดขาวราวสุภาพบุรุษ กำลังเสียบมณีนักษัตรชิ้นสุดท้ายลงบนดวงตราหน้าถ้ำ
“พร้อมจะเปิดมิติหัวใจเอกภพได้แล้ว”เขากล่าวอย่างดีใจ
เมื่อหมุนด้ามจับที่กลางดวงตราแล้วหมุนสองสามทีก็บังเกิดแสงหลากสีวิบวับจากมณีทั้งสิบสองชิ้นรอบดวงตรานั้นก่อนที่ประตูถ้ำจะเปิดออก
เมื่อเดินเข้าไปภายในมีอาณาเขตกว้างใหญ่ราวกับเป็โลกอีกมิติหนึ่ง
มองไปแลเห็นเสาทองคำ อันมีกุญแจไขจักรวาลเสียบอยู่บนยอดเสา
จอมมารจักรวาลเอื้อมมือไปหมายจะจับกุญแจ
ทันใดนั้น
“หยุดนะ” เสียงเซียวเยี่ยนหลงะโ ก่อนจะซัดพลังที่ได้คืนจากม่อเทียนหลงเข้าใส่ร่างของจวินอู่ฮวางกระเด็นออกไปด้านข้างก่อนหัวเราะเริงร่า
“ ฮ่าฮ่าฮ่า ในที่สุด วันที่ข้ารอคอยก็มาถึงแล้วทีนี้หละ ข้าจะได้จักรวาลสมใจเสียที”
แล้วเขาก็ตรงไปดึงกุญแจไขจักรวาล ทว่าองค์ชายดึงอย่างไรก็ดึงไม่ออก
“เอ๊ะ ทำไมมันแน่นอย่างนี้”เยี่ยนหลงหัวเสียอย่างยิ่ง
ฉับพลันนั้น
หยวนจี๋ต้าตี้ได้ปรากฏกายขึ้นแล้วเสกสายโซ่มหาเทพรัดร่างของ เซียวเยี่ยนหลง ไว้ติดกับเสา
“เ้ามาติดกับจนได้ ม่อเทียนหลง” องค์เทพสูงสุดกล่าว
องค์เง็กเซียน เ้าแม่ทั้งสองและเหล่าเทพ์ทั้งหลายเดินทางมาถึงก็ยืนรุมล้อมดูเหตุการณ์
หยวนจี๋ต้าตี้กล่าวต่อไป “ เ้ายังจำได้ไหมม่อเทียนหลง
เมื่อครั้งเ้ายังเป็ศิษย์ของข้า
เ้าได้รู้ถึงการสร้างมณีทั้งสิบสองกับกุญแจไขจักรวาล
จนจิตโลภ รอเวลาจะได้
เ้าชั่วช้านักที่ใส่ร้ายจวินอู่ฮวางจนต้องถูกส่งออกไปสุดขอบจักรวาล
และยังทำให้ซู่เหลียน แม่ของซั่งเอ๋อตายเป็การปิดปากเพื่อปกปิดความผิดของเ้า เื่ขโมยยาเม็ดะของข้า
บัดนี้ถึงเวลาสะสางบัญชีกับเ้าแล้ว
“เทพทั้งหลาย จงรวมพลังสังหารมันเดี๋ยวนี้”มหาเทพสั่ง
แต่เทพทุกองค์เกรงใจเง็กเซียนฮ่องเต้ ไม่กล้าทำร้ายโอรส์
หยวนจี๋ต้าตี้: “นิ่งอยู่ทำไมพวกเ้าไม่กล้าหรือ ถ้าเช่นนั้นข้าลงมือเอง”
มหาเทพกล่าวแล้วใช้แส้สีขาวฟาดไปยังเซียวเยี่ยนหลงหมายสังหารให้ตาย แต่เง็กเซียนฮ่องเต้เข้าไปขวาง ได้รับาเ็ใกล้ดับจิต
เซียวเยี่ยนหลงตกตะลึงร้องถามเง็กเซียน
“ท่านทำแบบนี้ทำไม?”
เซียวหลิงเทียนที่ฟุบกับพื้นเงยหน้าขึ้นมองบุตรชายแล้วกล่าว
“ ม่อเทียนหลง ชาติก่อนข้าสังหารท่านชาตินี้ข้าขอชดใช้ด้วยชีวิต
ถือว่าเราไม่ติดค้างกัน” เง็กเซียนกล่าวแล้วก็แน่นิ่งไป
ซีหวางหมู่ จิ่วเทียนเสวียนหนี่ องค์หญิงชิงหลิงต่างก็ร้องไห้เศร้าเสียใจ
ชุนฮวาที่ยังคิดว่าม่อเทียนหลงเป็พ่อที่แท้จริงของตนก็วิ่งไปคุกเช่าเบื้องหน้าหยวนจี๋ต้าตี้
“ข้าแต่มหาเทพ ข้าน้อยขอร้องอย่าฆ่าเซียวเยี่ยนหลงเลยเขาเป็พ่อของข้าเมื่อชาติก่อน” สาวชาวป่าอ้อนวอนทั้งน้ำตา
แต่เจียวถิงร้องบอก
“เ้าเข้าใจผิดแล้วชุนฮวาม่อเทียนหลงไม่ใช่พ่อของเ้า
ข้าเองคือซู่เหลียน แม่ของเ้าในชาติที่แล้ว
ข้ากสับชาติมาเกิดเป็เจียวถิง
ที่ข้ารู้เพราะเ้าแม่จิ่วเทียนเสวียนหนี่ดูกระจกส่องิญญาให้
ั้แ่หนีออกจากตำหนักมาร
เื่ที่จวินอู่ฮวางเล่ามาทั้งหมด เป็ความจริง
ม่อเทียนหลงให้ร้ายพวกเราพ่อแม่ลูกจนต้องพลัดพรากจากกัน
ใส่ร้ายจินอู่พ่อของเ้าจนระหกระเหินไปสุดขอบจักรวาล
ปลิดชีพข้าปิดปาก เพื่อมิให้อาจารย์รู้ความลับ
และยังเสี้ยมสอนเลี้ยงดูเ้าให้เป็นางมารร้ายของยุทธภพ
เพียงแค่นี้ยังชั่วไม่พออีกหรือสำหรับม่อเทียนหลง”
ไต้เทียนอ๋องก็รับสารภาพ “แม่นางชุนฮวาที่เจียวถิงกล่าวล้วนสัจจริง
ตัวข้าเอง ยอมรับว่าได้กินยาเม็ดะเข้าไปจริง
แต่ยาเม็ดนั้น ม่อเทียนหลงขโมยมาจากหยวนจี๋ต้าตี้
ระหว่างทางพบเจอหญิงสาวข้างทาง ก็คิดจะย่ำยีนางคนนั้น
จึงฝากยาเม็ดไว้กับข้า ข้าเห็นว่าม่อเทียนหลงเลวทราม
ไม่สมควรกินยาะ จึงลงมือกินเสียเอง”
ชุนฮวาได้ฟังคำบอกเล่าของทุกคนก็ยืนนิ่งพูดอะไรไม่ออก
หล่อนสับสน ว้าวุ่นใจ อะไรจริง อะไรเท็จนางควรทำอย่างไรดี
หยวนจี๋ต้าตี้ จึงเปิดเผย
“เื่ราวทุกอย่าง ข้ากับจวินอู่ฮวางสร้างสถานการณ์ล่อเซียวเยี่ยนหลงมาติดกับเอง
ทั้งเื่รวบรวมมณีนักษัตร
เื่ปีศาจไปก่อกวนที่ต่าง ๆ
ล้วนเป็ข้าบงการทั้งสิ้น
ฉากประชาชนประสบภัยก็เป็ภาพลวงตาทั้งหมด”
มหาเทพหันไปกล่าวกับเซียวเยี่ยนหลง
“ข้าได้ให้โอกาสเ้ากลับใจมาหลายครั้งแล้ว
ั้แ่ให้กลับมาเกิดใหม่เป็โอรสของเง็กเซียน
แทนที่จะประกอบกรรมดี กลับมีแต่ความอิจฉาจือชาง
เมื่อรู้ว่าตนเป็ม่อเทียนหลงมาเกิดยังไม่กลับใจอีก
จนสุดท้ายยังคิดจะแย่งกุญแจไขจักรวาลอีกหมดโอกาสให้อภัยแล้ว”
มหาเทพหันไปสั่งชุนฮวา
“เ้าจงใช้พลังยิงไปที่กุญแจนั้น เพื่อเปิดประตูมิติจักรวาล“
ชุนฮวารับคำสั่ง “เ้าค่ะ”
แล้วใช้พลังม่อซั้งซั่งในชาติก่อนที่ได้คืนมาพุ่งลำแสงสีม่วงไปยังกุญแจไขจักรวาล ประตูมิติจักรวาลก็เปิดออกแลเห็นหลุมดำสนิทอยู่ภายใน
“จบสิ้นกันเสียที” หยวนจี๋ต้าตี้กล่าวก่อนจะเหวี่ยงแส้สีขาวในมือไปจับเซียวเยี่ยนหลง โยนเข้าไปในหลุมดำของจักรวาล
“ไม่......” เสียงของจอมมารม่อเทียนหลงโหยหวนก่อนหายเข้าไปในความมืด
“มันจะถูกขังในนั้น ชั่วนิจนิรันดร์”
มหาเทพกล่าว ก่อนจะหันไปหาไต้เทียนอ๋อง
“สำหรับเ้า ข้าจะให้ไปทำหน้าที่เป็แกนหมุนของโลกธาตุตราบจนโลกแตกสลาย”
“อะไรนะ...” อดีตเ้า์อุทาน
“หรืออยากจะเข้าหลุมดำเหมือนไอ้หมอนั่น?”มหาเทพถาม
“เอ่อ ไปเป็แกนหมุนดีกว่าขอรับ แหะแหะ”
หยวนจี๋ต้าตี้จึงเสกไต้เทียนอ๋องหายวับไปอยู่ใจกลางโลกในทันที
ทุกคนยืนสงบนิ่ง คิดทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้น
เสียงใครคนหนึ่งดังขึ้นทำลายความเงียบ
“โอ้ย...ปวดเมื่อยจังเลยใครก็ได้ช่วยนวดให้ข้าที”
เง็กเซียนฮ่องเต้ฟื้นคืนชีวิตลุกนั่งก่อนจะบิดี้เี
ทุกคนประหลาดใจมาก
“ฝ่าา....” สองเ้าแม่อุทานพร้อมกัน ทั้งตะลึงทั้งดีใจ
เซียวหลิงเทียนจึงเล่า
“ ก่อนหน้านั้น หยวนจี๋ต้าตี้ให้ข้ากินยาเม็ดฟื้นคืนชีพเพื่อใช้แผนยอมตายแทน เป็การแก้ไขปมในใจของม่อเทียนหลงจนตายใจน่ะ”
“อ๋อ เป็เช่นนี้เอง” เทพเซียนต่างพูดพร้อมกัน
ณ “สวนหยกท้อ์” ตำหนักสระทิพย์ตะวันตกอันนิ่งสงบ
เ้าแม่ซีหวางหมู่ทรงประทับบนแท่นหยก มองเหล่าเทพเซียน นักรบ และบุคคลสำคัญจากทั้งสามภพที่มาร่วมงานเลี้ยงฉลอง
“พันธสัญญาสันติภาพสามภพ”
ต้นท้อพันปีสีชมพูผลิดอกพร้อมกันราวกับรับรู้ถึงสัญญาณแห่งการสิ้นสุดของาครั้งยิ่งใหญ่เสียงสายลมพัดเอื่อย หอบกลีบท้อสีชมพูอ่อนโปรยปลิวช้า ๆ วนกลางอากาศราวกับท้องฟ้าเองก็ถอนใจ
บรรดาเทพ เซียน นักรบจากสามภพ ทั้ง์ โลกและแดนมาร ต่างพร้อมใจกันมาร่วมงานเลี้ยงนี้ แม้บางคนจะเคยเป็ศัตรูกันในสนามรบแต่ในวันนี้กลับนั่งร่วมโต๊ะเดียวกัน ดื่มชาเดียวกัน และยิ้มให้กันได้
เ้าแม่ซีหวางหมู่ในอาภรณ์สีขาวปักลายเมฆมงคลประทับบนแท่นหยกท้อสูงสุด พระวรกายเปล่งประกายแสงเรืองรองริมฝีปากงามเอื้อนเอ่ยขึ้นเบา ๆ
ซีหวางหมู่: “พวกเ้าทุกคนล้วนผ่านเปลวเพลิงแห่งความแค้นเื น้ำตา และความเสียสละ แต่ในที่สุด สามภพก็กลับมายืนเคียงกันได้อีกครั้ง...นั่นคือของขวัญที่งดงามที่สุด”
เสียงดนตรีโบราณเริ่มบรรเลง เหล่านางฟ้าร่ายรำอ่อนช้อยเบื้องหน้า
ซอหกสายบรรเลงเสียงใสดอกหยกแต่งโต๊ะอาหารละเมียดละไม
บ่งบอกว่ามีตัวแทนจากฝ่ายสำคัญ
เฟิงจือชาง นั่งข้างเซียวชิงหลิง ทั้งคู่ยังดูเหน็ดเหนื่อยจากศึกใหญ่
แต่ดวงตาสบกันเต็มตื้นด้วยความเข้าใจ
เซียวชิงหลิง (ยิ้มบาง): “ขอบคุณที่ไม่ทิ้งข้าไว้กลางสนามรบ...เช่นเดียวกับที่ข้าไม่อาจทิ้งเ้าได้”
เฟิงจือชาง: “หากโลกนี้จะไม่มีวันสงบข้าก็จะขอเป็คนแรกที่ยืนกลางไฟแทนเ้า”
อีกฟากหนึ่ง เฟิงจื่อหาน ยืนเคียง ชุนฮวาใต้ต้นท้อใหญ่ที่สุด แม้เขาจะเคยเป็ศัตรูของ์แต่วันนี้กลับเป็หนึ่งในผู้ผนึกจอมมารตัวจริงร่วมกับทุกฝ่าย
ชุนฮวา (เบาเสียง): “ในที่สุดเ้าก็ปล่อยอดีตลงได้...”
เฟิงจื่อหาน (พยักหน้า): “ข้าคิดว่าตนต้องเผาโลกเพื่อรักษาความรักแต่เ้า... ทำให้ข้าเข้าใจว่าความรักไม่จำเป็ต้อง”
เสียงหัวเราะดังขึ้นจากอีกโต๊ะ
จวินอู่ฮวาง ยกถ้วยเหล้าท้อขึ้นชนกับหนี่หวงอิ๊น ทั้งคู่หัวเราะลั่นราวมิตรแท้
หนี่หวงอิ๊น: “ไม่คาดฝันว่าข้าจะมีโอกาสกลับชาติมาเกิดได้พบหน้าลูก ได้เจอหน้าท่านอีกครา และได้อยู่ร่วมกับครอบครัวของลูกหลานนับเป็วาสนาของข้านัก”
จวินอู่ฮวาง (หัวเราะ): “แม้เนิ่นนานนับแสนปีข้านี้จะขอติดตามเ้า”
เจียงลี่ซือ นั่งสงบเงียบบนพญานกฟินิกซ์ที่ลอยนิ่งเหนือแท่นหนึ่ง เธอนึกทบทวนเื่ที่ต้องสูญเสียเซียวเยี่ยนหลงไปหมาดๆ
เซียวหลิงเทียนหรือองค์เง็กเซียนเดินมาปลอบใจนางพร้อมกระซิบข้างหู
“เ้าอย่าเศร้าโศกเสียใจไปเลยม่อเทียนหลงทำตัวของเขาเอง เราทั้งสองยังหนุ่มยังสาวมีโอกาสจะให้กำเนิดบุตรหลานได้อีก เ้าต้องได้เป็แม่คนอีกครั้งแน่นอน”
เ้าแม่จิ่วเทียนได้ฟังดังนั้นก็มองสบตาพระสวามียิ้มที่มุมปาก ก่อนจะกล่าว
“ท่านมีเวลาทำให้ข้าหรือมิต้องไปดูแลองค์ราชินีหรือไร”
หลิงเทียนจึงกล่าว
“จะทำตอนนี้เลยก็ได้ ไปไหม”เขาพูดจบก็กุมมือเจียงลี่ซือ
“บ้า...มันใช่เวลานี้ซะเมื่อไหร่”เ้าแม่กล่าวแล้วหัวเราะ ก่อนจะวิ่งหนี องค์เง็กเซียนก็วิ่งไล่ตามทั้งสองก็เล่นไล่จับกันอยู่ในสวน์แห่งนั้นอย่างมีความสุข
เ้าแม่ซีหวางหมู่ยกถ้วยหยกขึ้นอีกครั้ง
ซีหวางหมู่: “แม้์จะแบ่งภพมนุษย์จะแบ่งใจ มารจะแบ่งสายเื… หากวันหนึ่งเราสามารถนั่งโต๊ะเดียวกันโดยไม่ชักดาบ โลกนั้น… ย่อมคู่ควรกับความเป็นิรันดร์”
เสียงระฆังทองสามครั้งดังขึ้น ชาวฟ้า ชาวดินชาวมาร ต่างพร้อมใจกันยืนขึ้น ยกถ้วยรับคำกล่าว ดอกท้อโปรยปรายทั่วสวนท้องฟ้า...
ท่ามกลางท้องนภาสีอำพัน เฟิงจือชางหลับตาลงสูดลมหายใจแรกแห่งยุคใหม่ แล้วหันไปสบตาเซียวชิงหลิง
— สามภพ…ได้ยินเสียงของสันติอีกครั้ง —
นับแต่นั้น
เฟิงจื่อหานก็ได้ครองรักกับชุนฮวาหรือฟางหรูเมื่อชาติก่อนที่กระท่อมน้อยบนเกาะผู่ถัวซาน ( 普陀山) อย่างมีความสุขตลอดไป
เฟิงจือชางได้แต่งงานกับเซียวชิงหลิง เป็ราชบุตรเขย
เจียวถิงแต่งงานกับจินอู่ ต่างก็เป็ราชองครักษ์ให้จือชางและชิงหลิง
หลังจากนั้นแผ่นดินจีนก็ก้าวเข้าสู่ยุคประวัติศาสตร์
เริ่มจากราชวงศ์เซี่ยซาง โจว กระทั่งฉินสื่อหวงตี้รวบรวมอาณาจักรให้เป็ปึกแผ่น
จบบริบูรณ์
(แต่งจบเื่วันที่15 ก.ค.68 )
หมายเหตุ
ศัพท์จีนที่เกี่ยวข้อง
หยวนจี๋ต้าตี้ 原極大帝 เทพสูงสุดต้นธาตุต้นธรรมผู้สร้างจักรวาล
754
![[จบ] MY BROTHER [镜幻情人]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1608301743_43848707.webp)
