หลังจากที่จูหมิ่งช่วนหญิงเอ๋อไปพบ โจด้วยกันกับเค้าแล้วนั้นจูหมิ่งเค้าคิดกับตัวเองว่า โจนั้นเป็เพื่อนที่ปรึกษาทุกอย่างได้ แต่ตอนนี้จูหมิ่งรู้สึกไม่แน่ในเท่าใดในตัวเพื่อนเค้านักเค้าได้ทำการโทรนัดโจให้มาที่สถาบันวิจัย แทนที่จะเป็ที่บ้าน จูหมิ่งก็ไม่รอช้ารีบโทรหาโจโยทันที
"ฮัลโหลไงโจใช่ไหม"
"อาว! ไงจูหมิ่งโทรมาดึกขนาดนี้มีอะไรป่าว"เสีงโจเค้าดูปรกติดี
"โจ ในวันพรุ่งนี้นายไปเจอฉันที่สถาบันได้ไหม"จูหมิ่งพูดแบบไม่คอยเต็มใจจะให้โจมา เพราะตอนนี้เค้าเริ่มจะละแวดระวังแล้วไม่ว่าใครทำให้เกิดะเิขึ้นแต่มันก็เพื่อจะทำการสังหารหญิงเอ๋อเป็แน่ และจูหมิ่งมันใจเดี่ยวกับเหตุการต่างๆมันเกี่ยวกับผลที่เค้ารายงานไปในตอนที่เค้าเป็สายลับแน่นอน
"ทำไมละนายไม่ไว้ใจอะไรฉันหรอ มีอะไรก็บอกได้เลยนะพวกเราแมนๆกันอยู่แล้วนิ มีอะไรก็บอกมาเลย"โจถึงกับต้องถามจูหมิ่งด้วยความสงใสว่าทำไมจูิถึงพูดกับเค้าแบบนั้น
"อ๋อป่าวหรอกโจแค่หญิงเอ๋อเค้าชอบบ่นนะเลยอยากให้ไปเจอนายด้วย ได้ไหมละนายเข้าใจไหมว่าเป็ยังไงพอเมียบ่น" จูหมิ่งทำใจนิ่งๆแล้วตอบโจไป และโยนเค้าผิดให้หญิงเอ๋อเพื่อไม่ให้โจเกิดความสงใสอะไรอีก
"5555"โจถึงกับหลุดหัวเราะออกมาดังลั่น
"อ๋อถ้างั้นก็ได้ ฉันบอกนายแล้วอยู่เป็โสดแบบฉันดีกว่าเยอะ พอมีเมียแล้วก็จะเป็แบบนี้แล้วนายก็ไม่เชื่อฉัน ฉันบอกนายแล้วนะ 55555" พอได้ฟังอธิบายจากที่จูหมิ่งพูดเค้าก็ไม่ได้สงใสอะไรจูหมิ่งอีก
"โอเคงั้นเจอกันพรุ่งนี้นะโจ" จูหมิ่งรู้สึกสะบายใจมากขึ้น
เช้าวันรุ่งขึ้น จูหมิ่งและหญิงเอ๋อไปที่สถาบันวิจัย ระหว่างรอโจ จูหมิ่งและหญิงเอ๋อก็ทำงานปกติ อยู่ๆโทรศัพของจูหมิ่งก็ดังขี้น
"จู โทรศัพเข้า นายพลโทรมา"หญิงเอ๋อรีบเรียกจูหมิ่งเพราะเค้าตั้งไว้บนโต๊ะของหญิงเอ๋อ "ให้รับสายให้เลยไหม" หญิงเอ๋อถาม
"อ๋อ นายพลหรอ รับสายได้เลยนั้นเ้าโจไง"จูหมิ่งติดธุระเล็กน้อยกำลังล้างมือเพื่อมารับโทรศัพ
"Hllo! ดีค่ะหญิงเอ๋อ"หญิงเอ๋อทำการรับสายและพูดไปในทันที
"ดีครับโจครัยนี้เบอร์จูหมิ่งหรือป่าวครับ"โจถึงกับสงใส
"ค่ะ! เบอร์ของจูค่ะแต่เค้าไม่ว่างมารับสายนี้หญิงเอ๋อพูดสายอยู่ค่ะ โจใช่ไหมค่ะเค้ากำลังนะมารับสายแล้วค่ะ โอ๊ย!" หญิ่งเอ๋อบอกโจไป เธอก็กลัวโจจะวางสาย เธอเลยรีบๆพูดจนถึงกับถึงกับกัดปากของตัวเอง
"อ๋อโอเค ผมมารอทีร้านกาแฟข้างล่างนะ เที่ยงแล้วพวกคุณจะพักแล้วนิ เสร็จแล้วเจอกัน ฝากบอกจูหมิ่งด้วย อุสารีบตอบจนกับปากตัวเองเลยหรอ 5555 งั้นผมรอข้างล่างนะ"โจไม่อยากจะรอคำตอบเลยตัดบทว่าเค้าจะรอสองคนนั้นลงมา
"ไงหญิงเอ๋อ ไหนละโทรศัพ"จูหมิ่งถาม
"โจวางไปแล้ว เค้าบอกเค้าจะรอที่ร้านกาแฟข้างล่าง"หญิงเอ๋อตอบ
"ไปงั้น พวกเราไปหาเค้ากัน" จูหมิ่งตอบและรีบเก็บของพาหญิเอ๋อลงไป ระหว่างที่เค้าลงไปด้วยความรีบ เค้าถึงกับลืมวางท่าเดินจุงมือผ่านหน้าทุกคน หญิงเอ๋อถีงกับมีอาการหน้าแดงแจ๊เลยทีเดียว"-////-" แต่ก็ดีใจที่จูหมิ่งจับมือเธอ แล้วพวกเค้าก็เดินไปข้างล่าง
ไป๊หลี่เห็นพวกเค้าเดินจับมือกันเกิดความโกรธและอิฉา"จูหมิ่ง ฮึๆมีความสุขไปเถอะอีกไม่นานนักหรอก สวนหญิงเอ๋อฉันจะดูแลเอง ฮึๆๆๆ"
"โย่ ไงโจ","ดีค่ะโจ" พวกเค้าได้ไปเข้าไปหาโจทันที
"ไง , ดีหญิงเอ๋อ ลงมาเหนื่อยๆไม่ต้องรีบร้อน กินอะไรกันก่อนมา" โจทักพวกเค้าแล้วก็ชวนกันกินข้าว หลังคุยไปกินกันสักพัก โจ้าจะคุยกับจูหมื่งเป็การส่วนตัว เข้าจึงพยักหน้าให้กับจูหมิ่ง จูหมิ่งก็เข้าใจในทันที
"หญิงเอ๋อ เดียวผมไปสูบบุหรี่กับโจหน่อยนะ นานๆเจอกันทีหนึ่ง" จูหมิ่งโกหกหญิงเอ๋อและรีบลุกออกไปทันที ส่วนโจก็ยิ้มให้หญิงเอ๋อและรีบลุกเดินตามออกไปในทันที
หญิงเอ๋อเธอไม่ใช่คนโง่ เธอรู้ว่าจูหมิ่งไม่ชอบสูบบรี่ด้วยซ้ำและรีบเดินตามออกไปแอบฟังเค้าคุยกัน
"จูหมิ่ง ฉันไม่อ้อมค้อมแหละ ตอนนี้นายออกจากองกรณ์แล้วใช่ไหมนายจะไม่เปลี่ยนใจแน่นะ"โจถามเค้าตรงๆ
"ใช่ตอนนี้ฉันออกมาจากองค์กรแล้ว ที่ฉันออกมาฉันก็ไม่คิดเสียใจอะไรหรอกนะ ฉันเบื่อนักแล้วกับการทำงานแบบนี้การที่ได้เป็นักวิทยาศาสตร์ทำให้ฉันได้พบกับอะไรหลายๆอย่าง"จูหมิ่งตอบโจแบบลูกผู้ชาย
"นายคิดผิด! ตอนนี้ยังไม่สายที่จะกลับไปกลับไปเถอะจูเห็นกับความเป็เพื่อนของเราแล้วฉันจะคุยกับนายพลชอนให้นายเอง"โจบอกจูหมิ่งเพื่อให้เค้าเปลี่ยนใจเค้าถือว่าโจเป็เพื่อนที่ดีที่สุดสำหรับเค้า ั้แ่วันที่เค้าพบโจทำงานหน่วยข่าวกรองแล้ว ตอนนั้นเค้าคิดว่าต้องปกป้องจูหมิ่งเพราะหน้าที่ ส่วนจูหมิ่งเป็หน่วยข่าวคอยชี้เป๋าให้หน่วยทิ้ง Boom เมือเค้าทำการชี้เป๋าจนสำเร็จภาระกิจ พวกเค้าทำการหลบหนี พวกเค้าหนีเข้าไปในป่าตามหลังด้วยข้าศึกเป็จำนวนมาก โจกำลังหนีลูกน้องของโจถูกยิงจนหมดเหลื่อแต่เค้ากับจูิ ในที่สุดโจก็โดนยิงที่ขาาเ็ จูหมิ่งไม่ลังเลที่จะทำลายวิทยุทิ้งและกลับไปแบกโจไปยังจุดรับตัวทำให้โจกับจูหมิ่งได้เป็เพื่อนที่สนิทกันมาก
"ไม่ละโจฉันไม่อยากกลับไปอีกแล้ว ตอนนี้ใจฉันไม่ได้อยู่กับงานอีกแล้วมันมีคนดูแลแล้ว นายคงเข้าใจนะ"จูหมิ่งบอกกับโจ เพราะตอนนี้ใจของจูหมิ่งได้อยู่กัหญิ่งเอ๋อและลูกแล้ว ไม่สามารถกลับไปทำงานได้อีก
"ได้จู! ฉันได้รับคำสั่งให้เก็บนายในทันทีที่นายปฏิเสธ แต่นายไม่ต้องกังวนอะไรฉันไม่สามารถฆ่าเพื่อนได้หรอกแต่ ขอให้นายระวังตัวไว้ด้วยดูแลหญิงเอ๋อดีๆละ เพราะคงไม่ได้มีแค่ฉันที่จะเก็บนาย"โจเสียใจเป็อย่างมากที่ต้องเสียเพื่อนเค้าไป
"เอ๊อะ! จูหมิ่งหญิงเอ๋อเธอก็โดนสั่งเก็บด้วยเพราะพวกเค้าได้รับเอกสารทุกอย่างจากนายแล้วแหละเื่ที่เกิดะเิในสถาบันก็เกี่ยวกับเื่นี้ด้วยเพื่อที่จะเก็บเธอ แต่เธอกับโชคดีสามารถรอดตัวมาได้พอดี ยังไงก็แต่เถอะองค์กรไม่เอาเธอไว้แน่ เอาเถอะฉันจะทำการทำลายเอกสารนั้นทิ้งเองถ้านายเป็อะไร แต่พวกเค้าจะไม่กล้าทำอะไรหญิงเอ๋ออีกฉันช่วยนายได้เท่านี้ ฝากบอกหญิงเอ๋อด้วยฉันมีธระด่วนฉันต้องไปก่อน" โจหันหลังและรีบเดินจากไปเพราะในใจเค้ารู้เค้าต้องเสียทั้งสองคนไปอยู่ดีเพราะหญิงเอ๋อก็เป็เพื่อนกับเค้าตอนเรียนมหาลัยอีกคนก็เป็เพื่อนตายของเค้า
"โลกใบนี้ชั่งแคบจริงๆ" โจพูดกับตัวเอง
หลังจากได้ยินทั้งหมดหญิงเอ๋อแอบร้องไห้และ เมื่อเห็นโจเดินจากไปเธอก็รีบวิ้งกลับไปที่โต๊ะ ตาเธอแดงเล็กน้อย เธอรีบซับน้ำตาและปรับอารมณ์
"กลับมาแล้วหรอ แล้วโจละพวกนายคุยกันนานมากเลยนะพูดถูกคอขนาดนั้นเลยหรือไง"หญิงเอ๋อทำใจแข็งถามจูหมิ่งไป
"ใช่โจเค้ามีธุระ"จูหมิ่งตอบ เค้าไม่ได้สังเกตอาการของหญิงเอ๋อเลย
"ปะเรากลับไปทำงานกันเถอะ"หญิงเอ๋อบอกกับจูหมิ่ง
"น้องเก็บตังค์" หลังจากจูหมิ่งเรียงเก็บตังค์พวกเค้าก็รีบเดินขึ้นไปทำงาน โดยตอนนี้เป็ต่างคนต่างเดินขึ้นไป
หลังจากหญิงเอ๋อเดินแยกกับจูหมิ่งออกมาเธอก็คิดถึงกับคำพูดของโจ สถานะของจูหมิ่ง เธอได้แต่คิดไปร้องไห้ไปไม่สามารถรับอะไรที่เข้ามาในทีเดียวหลายๆเื่ได้ แต่ที่เธอห่วงที่สุดคือลูกในท้องเธอจะทำยังไงกับเค้าต่อไปดี
หลังจากโจจากพวกจูหมิ่งและหญิงเอ๋อมาแล้วเค้าก็ได้คิดจะช่วยทั้งสองคน เค้าจึงโทรนัดทีมเค้าในทันที "เราจะทำการทำลายเอกสารและเก็บนายพลชอนทิ้งซะ นี้เป็ปฏิบัติการลับสุดยอดเย้าในนะทุกคน " หลังจากทุกคนได้รับข้อความที่ฝากไว้ ทุกคนในทีทำการทำลายมือถือและซิมทิ้งในทันที และไปรอโจที่ฐานทัพลับในทันที
"จูหมิ่ง หญิงเอ๋อ ฉันไม่ให้พวกเธอต้องมาตายเพราะความบ้าอำนาจของนายพลชอนเป็อันขาด"ระหว่างที่เค้ากลับไปยังฐานเค้ากลับพูดและให้สัญญากลับตัวเองว่าเค้าต้องปกป้องเพื่อนเค้าให้ได้
6K
