ระบบล็อกอินสร้างอวตารในโลกอันเตอร์

บทที่ 98

ทำอย่างไรต่อ

เปลวเพลิงสีฟ้าแผดเผาทั่วทั้งร่างกาย หัวหน้าของกลุ่มจิ้งจอกแดงส่งเสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวดก่อนที่เสียงกรีดร้องนั้นจะค่อยๆหายไป

พร้อมกับร่างของมันที่ไม่เกรียมและนอนแน่นิ่งลงกับพื้น มันโดนการโจมตีนั้นสังหารตายในครั้งเดียว

ในครั้งนี้ไม่มีเกราะป้องกันภายนอกแน่นอนว่าไม่สามารถป้องกันเปลวเพลิงสีฟ้าได้ทั้งหมด เพราะแบบนั้นเมื่อโดนการโจมตีนี้เข้าไปแม้จะเป็นฮันเตอร์ระดับ a มันเองก็ไม่สามารถทนต่ออาการบาดเจ็บได้

แต่หลังจากที่ปล่อยการโจมตีออกไปแน่นอนว่าเอ็กซฺ์ใช้มานาภายในร่างกายของตนเองออกไปเป็นจำนวนมาก ร่างกายไม่สามารถขยับได้ดั่งใจ

“ หัวหน้า ”

“ แล้วแบบนี้พวกเราจะเอายังไงต่อครับ ”

“ คนพวกนี้แม้ว่าจะไม่มีสังกัดกิลด์ ”

“ แต่ว่าพวกมันเองก็มีกลุ่มเป็นกลุ่มจิ้งจอก ซึ่งเป็นฮันเตอร์ที่มีชื่อเสียง ทั้งจากภายในหอคอยและก็ด้านนอกหอคอย ” 

“ เพราะแบบนั้นการหายตัวไปของพวกมันคงจะทำให้ผู้คนมากมายตั้งข้อสงสัยอย่างแน่นอน ”

“ ไม่จำเป็นจะต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนั้น ถึงแม้ว่าผู้ควรจะรู้ว่าพวกมันหายไป ”

“ แต่ทางสมาคมเองก็ไม่สามารถเข้ามาตรวจสอบภายในสถานที่แห่งนี้ได้ เพราะว่าทางสมาคมนั้นประกาศออกไปแล้วว่าจะแต่งตั้งให้สถานที่แห่งนี้เป็นเขตแดนไร้กฎหมาย ” 

“ เมืองแต่งตั้งปลายเป็นเขตแดนไร้กฎหมายพวกเขาจะไม่สามารถสอบสวนได้อีก ”

“ เพราะแบบนั้นถึงแม้ว่าผู้คนมากมายจะสงสัยว่าพวกมันหายตัวไปบ้าง แต่มันเองก็คงจะไม่มีผลกระทบมาถึงพวกเราที่อยู่ภายในสถานที่แห่งนี้หรอก  ”

“ เพราะแบบนั้นไม่จำเป็นจะต้องกังวล ”

“ โลกภายในหอคอยมันก็โหดร้ายแบบนี้นี่แหละ ”

“ ถ้าเกิดว่าพวกเราไม่ฆ่ามันแน่นอนว่าคนที่นอนอยู่ตรงนั้นก็คงจะเป็นพวกเราเอง ”

“ สิ่งที่ฉันพูดไปหวังว่านายเองก็คงจะนำเอาไปใช้นะ นายไม่ใช่คนโง่เพราะแบบนั้นรู้ดีอยู่แล้วว่าภายในหอคอยแห่งนี้มันอันตรายขนาดไหน ” 

“ คนที่อยากจะเป็นฮันเตอร์ครึ่งๆกลางๆ ไม่สามารถเอาชีวิตรอดภายในหอคอยที่โหดร้ายอย่างนี้ได้หรอก” เอ็กซฺ์พูดออกมาให้อีกฝ่ายฟัง

เพราะตัวของเขามองเห็นว่าเวเลนในตอนนี้ยังคงอ่อนประสบการณ์ ถ้าเป็นเวเลนที่ต่อสู้กับคนพวกนี้คงเลือกที่จะไม่ฆ่าพวกมันแล้วปล่อยพวกมันไป 

แน่นอนว่าสำหรับภายในหอคอยเรื่องโลกสวยเช่นนั้นมันเป็นเรื่องที่ไร้สาระ ถ้าเกิดว่าไม่ฆ่ามันแล้วปล่อยพวกมันไปเมื่อพวกมันมีโอกาสพวกมันเองก็จะย้อนกลับมาทำร้าย 

เพราะแบบนั้นในตอนนี้เขาทั้งสองบทเรียนให้กับเวเลน การจะเอาชีวิตรอดภายในหอคอยแห่งนี้มันยากเย็นกว่าที่คิดมาก

มีเพียงแค่ความสามารถอย่างเดียวมันไม่เพียงพอหรอกมันจำเป็นจะต้องมีอย่างอื่นด้วย ไม่ว่าจะเป็นความเด็ดขาดหรือแม้กระทั่งความไร้ปราณี 

“ อยู่ด้านนอกหอคอยกฎหมายอาจจะควบคุมฮันเตอร์แล้วก็มนุษย์ได้”

“ แต่สำหรับภายในสถานที่แห่งนี้ไม่ใช่ นายต้องจำเอาไว้ไม่ว่าใครถ้าเกิดว่าหันคงดาบให้พวกเราไม่ว่าจะเป็นมนุษย์หรือมอนสเตอร์ก็ต้องฆ่ามันยังไม่ลังเล ” เอ็กซฺ์พูดออกมา 

“ เข้าใจแล้วครับหัวหน้า ”  

“ พวกเราจะออกไปจากสถานที่แห่งนี้ ”

“ พวกของที่เราเก็บเกี่ยวมาได้มันเองก็มีจำนวนมากพอแล้ว เอาไปขายให้กับฮันเตอร์ทางสมาคมภายในหอคอยที่กำลังรับซื้ออยู่คงจะสามารถทำเงินได้จำนวนมหาศาล  ”

“ เรื่องนี้ก็ต้องฝากนายด้วย ” เอ็กซฺ์หันไปหาเวเลน

“ วางใจได้เลยครับหัวหน้า”

“ แต่ว่าหัวหน้าผมสงสัยว่าทำไมหัวหน้าไม่เข้าไปขายพวกของพวกนี้เอาเอง ”

“ มันน่ารำคาญน่ะสิตัวของฉันยังไม่อยากโดนสมาคมฮันเตอร์จับตามอง ” 

“ เพราะแบบนั้นเลยต้องฝากนายจัดการเกี่ยวกับเรื่องนี้ ”

“ เงินสดเลยนะครับ ”

“ ใช่เงินสด ” เอ็กซฺ์พยักหน้า

“ เอาล่ะออกจากสถานที่แห่งนี้ได้ ”  ตอนนี้ถึงเวลาที่พวกเขานั้นจะเดินทางออกจากหอคอยชั้นที่ 20 หลังจากที่อยู่ภายในสถานที่แห่งนี้มาเป็นเวลาร่วมเดือน 

หลังจากที่ก่อเรื่องใหญ่เช่นนี้ขึ้น เอ็กซฺ์ก็ไม่คิดจะอยู่ภายในสถานที่แห่งนี้อีกแล้ว ถ้าเกิดว่ามีใครมาเจอพวกเขาในสถานการณ์ที่พึ่งฆ่าพวกฮันเตอร์ระดับ a ไปนับ 10 คน 

คงจะกลายเป็นเรื่องใหญ่และมันเองก็คงจะไม่เป็นผลดีกับตัวของเขาเองด้วยเช่นเดียวกัน เพราะแบบนั้นในตอนนี้ออกจากสถานที่แห่งนี้ถือว่าเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด 

พวกเขาออกจากหอคอยชั้นที่ 20 แล้วกลับมาตั้งหลักที่เมืองภายในชั้นที่ 5 ที่เป็นเมืองที่คุ้นเคยของพวกเขา 

เมืองเวลตัน

สถานที่แห่งนี้มีคนจะสมาคมคอยรับซื้อของต่างๆจากพวกฮันเตอร์อยู่ เวเลนได้นำเอาพวกแล่หายากพวกนั้นไปขายให้กับทางสมาคม 

ถ้าสมาคมจะนำเอาของพวกนั้นไปจัดแจงแล้วก็ส่งขายออกไปอีกครั้ง เอาจริงๆแล้วถ้าเกิดว่านำเอาแร่พวกนี้ไปขายให้กับพวกกิลด์ต่างๆคงจะทำเงินได้มากกว่านี้ 

แต่ว่าขายกับสมาคมฮันเตอร์ปลอดภัยที่สุดแล้วพวกอยู่ต่างๆมีเล่ห์กลอุบายมาก บางคนนำเอาของพวกนี้ไปขายให้กับกิลด์ใหญ่ๆพวกกิลด์ใหญ่ก็ฆ่าคนคนนั้นปิดปาก

ข่าวแบบนี้มีเห็นอยู่เป็นประจำภายในหอคอย เอ็กซฺ์เลยเลือกที่จะขายให้กับทางสมาคม

เอ็กซฺ์รออยู่ที่โรงแรมภายในเมือง หลังจากที่เวเลนไปขายของพวกนั้นเสร็จก็แบกถุงเงิน 2 ถุงใหญ่กลับมา

เข้ามาภายในห้องพัก

“ เรียบร้อยแล้วครับหัวหน้า  ”

“ ครั้งนี้ขายได้เท่าไหร่ ”

“ แร่ทั้งหมดพวกเราขายได้ประมาณ 250 ล้านเครดิตครับ ” เวเลนพูดขึ้นด้วยแววตาเปล่งประกาย 

เอ็กซฺ์ยกยิ้มขึ้นที่มุมปากแน่นอนว่าช่วงเวลาร่วมเดือนสามารถทำเงินได้ขนาดนี้ถือว่าอยู่เหนือความคาดหมายของเขามาก

อาจจะเป็นเพราะว่าแร่พวกนั้นที่ตามหาได้มันเป็นแร่ที่มีมูลค่าสูงในช่วงนี้ แถมยังเป็นที่ต้องการภายในตลาด

“ ถ้าแบบนั้นก็แบ่งครึ่งคน 125 ล้านเครดิต ”

เวเลนถึงกับกลืนน้ำลายไม่คิดว่าตนเองจะสามารถทำเงินได้ขนาดนี้ “ 125 ล้านเครดิตเลยอย่างนั้นหรอครับ”

“ เงินมากขนาดนี้พวกเราหาได้ในช่วงระยะเวลาสั้นๆ”  

“ ไม่ต้องตกใจไปหรอกอาชีพฮันเตอร์ก็เป็นแบบนี้ ”

“ ถ้าเกิดว่าดวงดีก็สามารถทำเงินได้เป็นจำนวนมากในช่วงข้ามคืน ”

“ นายควรจะทำใจเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้วมองว่ามันเป็นเรื่องปกตินะ เพราะว่าในวันข้างหน้าพวกเราจะสามารถทำเงินได้มากกว่านี้อีก ” 

“ เอาล่ะรีบออกจากหอคอยกันเถอะตัวของฉันเองก็จะออกจากหอคอยแล้ว ”

“ ครับแล้วครั้งหน้าเราจะเจอกันเมื่อไหร่”

“ นั่นสินะเดี๋ยวส่งข่าวไปอีกทีนึง ช่วงนี้เราทำการขายพวกแร่จำนวนมากขนาดนั้นพวกสมาคมคงหันมาจับตามองพวกเรานายเองก็ไม่ต้องเข้ามาภายในหอคอยสักพัก ” 

“ ไม่เช่นนั้นคงจะได้วุ่นวายกับพวกทางสมาคมแน่ ” เอ็กซฺ์รู้ได้ในทันทีว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้ 

มันเป็นจริงอย่างที่ตัวของเขาคิดในตอนนี้ทางสมาคมกำลังวุ่นวายเกี่ยวกับแร่จำนวนมากที่พวกมันนั้นได้มาจากฮันเตอร์ปริศนา 

จบบท