วันนี้เป็วันเปิดเรียนเป็วันแรกคนกว่า500 คนล้วนนั่งเรียนอยู่ด้วยกันและหนึ่งในนั้นก็มีจินเฉิ่นอู่ รวมอยู่ด้วยส่วนพวกเหล่านักเรียนกลุ่มอัจฉริยะทั้ง30 คนถูกคัดแยกออกไปพวกมันไม่ต้องมานั่งเบียดเสียดอย่างเช่นนักเรียนห้องธรรมดาและการเรียนการสอนล้วนได้รับคำชี้แนะจากอาจารย์ชั้นยอดผู้มากไปด้วยฝีมือและศาสตร์ทางความรู้เหล่านักเรียนห้องอัจฉริยะแทบจะทั้งสิ้นล้วนจะเป็ลูกหลานคนใหญ่คนโตหรือเป็ผู้มาจากตระกูลใหญ่พวกมันทุกคนล้วนได้รับการสั่งสอนมาอย่างดีแต่ก็มีบางคนที่เป็เพียงแค่ลูกหลานชาวบ้านธรรมดาทีมีความสามารถมากพอที่จะเข้ามายังห้องอัจฉริยะได้
"ข้าหวังเป็อย่างยิ่งว่าพวกเ้าทุกคนจะตั้งใจเรียนในสิ่งที่ข้าได้พร่ำสอนไปในการที่พวกเ้าเข้ามาในกลุ่มอัจฉริยะได้นั่นก็หมายความว่าทางโรงเรียนของเรานั้นคาดหวังกับอนาคตของพวกเ้าไม่ว่าจะทรัพยากรด้านไหนที่พวกเ้าขาดเหลือและมันมีความจำเป็ต่อการพัฒนาการและเรียนรู้ทางโรงเรียนแห่งนี้จะสนับสนุนอย่างเต็มที่
"ข้ามีนามว่าเฉินห้าวหนานเป็ผู้สอนวิชาการใช้กลยุทธ์ในา เอาล่ะพวกเ้าทั้ง 30 คนจงยืนขึ้นทีละคนและจงแนะนำตัวออกมาว่าเป็ใครมาจากไหน
"ข้าเอี้ยนหนันเฟย มาจากเมืองหยกขาว
"ข้าจูหยวนจางบิดาข้าคิดแม่ทัพใหญ่ทิศใต้ของเมืองแห่งสายน้ำ
นักเรียนแต่ละคนล้วนแนะนำตัวอย่างแข็งขันพวกมันแต่ล่ะคนต่างบรรยายสรรพคุณความยิ่งใหญ่อวดโอ้ชาติกำเนิดของตนด้วยความพากภูมิเพราะกลัวว่าตนนั้นจะดูด้อยค่ากว่าผู้อื่นจนกระทั่งมาถึงอู๋ซวง
"ข้า อู๋ซวง บิดาของข้าคืออู๋ซางแม่ทัพใหญ่แห่งเมืองดารา์
"จิ๊ จิ๊ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้าไม่คิดเลยว่าบุตรชายของแม่ทัพผู้หยิ่งใหญ่คนนั้นจะมีความสามารถมากพอที่จะสามารถเข้ามาเรียนภายในห้องเรียนอัจฉริยะกับเขาได้ด้วยอยู่ๆก็มีเพื่อนร่วมห้องคนหนึ่งมันหัวเราะออกมาอย่างเสียมายาทกิริยาท่าทางของมันนั้นเหมือนมีอะไรแอบแฝงบางอย่าง
"เ้ารู้จักท่านพ่อของข้าด้วยอย่างงั้นหรือเด็กหนุ่มถามกับไปเพราะเขาเองก็้าจะรู้ว่าเ้าหมอนี่มันคือใครกันแน่ทั้งที่ตนเองยังไม่ได้ทำอะไรให้มันไม่พอใจแต่มันก็เลือกที่จะมากวนอารมณ์ก่อน
"ทำไมข้าจะไม่รู้จักล่ะชื่อเสียงของบิดาเ้านั้นดังมาถึงเมืองที่ข้าอยู่เชียวนะแต่มันไม่ใช่เื่ดีนะ ไอ้ที่ดังก็มีแต่เื่ชั่วๆของตระกูลเ้า ทั้งนั้นไม่ว่าจะเป็การปล้นหรือการฆ่าและความหน้าด้านไร้ยางอายบิดาของเ้านั้นคือตัวตนอันดับหนึ่งเชียวแหล่ะข้าเซียวหยวนซาน แห่งตระกูลเซียว
อ่อ ที่แท้ก็พวกตระกูลเซียวนิเองเด็กหนุ่มก็เคยพอได้ยินมาบ้างว่าตระกูลของตนก็ไม่ค่อยจะยาทดีก็คนพวกนี้มากนักเพราะดูเหมือนจะไปขัดผลประโยชน์อะไรบางอย่าง
"ท่านอาจารย์เฉินห้าวหนานรบกวนท่านช่วยหยุดเ้าหมอนี่ทีเ้านั่นมันกำลังพูดจาว่าร้ายตระกูลของข้าและกำลังที่จะพยายามให้ตัวของข้านั้นต้องรู้สึกอับอายอู๋ซวงเลือกที่จะเป็ฝ่ายของร้องอาจารย์ให้มาช่วยแก้ปัญหาเพราะหากตนหาทางแก้ปัญหาเองกลัวว่าเื่มันจะไม่จบโดยง่าย
"หึหึหึ เ้าหนุ่มปัญหาของใครก็ควรที่จะแก้ด้วยตัวเองข้าเป็เพียงแค่ผู้สอนไม่ใช่พี่เลี้ยงของเ้าที่ต้องมาคอยแก้ปัญหาอะไรให้ใครจะทำแล้วไงแล้วใครจะตายแล้วไงมันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับข้าถึงจะฆ่ากันตายขึ้นมาจริงๆก็ไม่ถือว่าเป็การผิดกฎเพราะพวกมันอ่อนแอกันเอง
"แต่ท่านคืออาจารย์ นะตัวท่านไม่คิดจะทำอะไรบ้างเลยเหรอ อู๋ซวงกล่าวอย่างใจเย็น
"อาจารย์แล้วไง อาจารย์ก็คนนะเด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมเช่นเ้ามีสิทธิ์จิกหัวใช้ข้าได้เช่นงั้นรึ
"ฮ่า ฮ่า ฮ่าเ้าขี้ขาดเ้ากลัวข้าถึงขั้นฟ้องอาจารย์เลยรึ เซียวหยวนซานในยามนี้น่าตาของมันเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่เบิกบานที่คนตรงหน้าของมันดูเหมือนกำลังจะหวาดกลัว
"ท่านแน่ใจใช่ไหมว่าฆ่ากันตายก็ไม่เป็ไรไม่ว่าที่ไหนเด็กหนุ่มเริ่มมืดมนแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เ็า เขาไม่เคยคิดเลยว่าขนาดคนระดับนี้จิดใจของพวกมันก็เต็มไปด้วยความสกปรกและเกียจค้าน
"ก็ตามนั้นข้าขอพูดคำเดิมปัญหาของใครก็แก้กันเอาเองหน้าที่ของข้าเพียงแค่สอนเท่านั้นเฉินห้าวหนาน มองอู๋ซวงด้วยสายตาดูแคน เปิดเรียนแค่วันแรกก็คิดจะมาขอความช่วยเหลือจากมันเสียแล้วโดยส่วนตัวมันก็ไม่ค่อยชอบเด็กหนุ่มมากนักเพราะตัวมันคิดว่าเด็กคนนี้เป็พวกไร้ความสามารถแต่ที่มันเข้าเรียนห้องแห่งนี้ได้เป็เพราะใช่เส้นของผู้อำนวยการ
"จิ๊ จิ๊ ฮ่า ฮ่า อาจารย์ขอรับได้โปรดช่วยข้าน้อยด้วย กลัวแล้วกลัวเหลือเกิน เซียวหยวนซาน ทำน่าตากวนประสาทพร้อมทั้งทำปากจู๋เสียงเล็กแหลมของมันช่างกวนประสาทดีเหลือเกินไม่ว่าใครได้ยินและเห็นการกระทำของมันต่างก็พากันหัวเราะดังร่าด้วยความสนุกชอบใจแม้แต่อาจารย์ผู้สอนเองก็เกือบจะกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่
ฮ่า ฮ่า ฮ่า
ตู๊มมมมมมมมมมม
เกิดเสียงะเิดังสนั่นหวั่นไหวไปทั้งโรงเรียนเืสาดไปทั่วห้องของเหล่าอัจฉริยะ
หัวของ เซียวหยวนซานขาดกระจุยไม่เหลือแม้แต่เศษซากร่างของมันยังคงยืนหยุดนิ่งราวกับตายไปโดยไม่รู้ตัวเืของมันพุ่งออกมาราวกับบ่อน้ำพุร้อนร่างของมันค่อยๆร่วงหลุ่นไปกับพื้นตามแรงดึงดูดพร้อมทั้งค่อยๆชักกระตุกจนแน่นิ่งไปทางด้านอาจารย์ผู้สอนร่างของมันเนื้อตัวของมันกับเต็มไปด้วยคาบเืมันถึงกับเกิดอาการสั่นด้วยความหวาดถึงแม้ว่ามันจะเป็อาจารย์ผู้สอนเหล่าเด็กอัจฉริยะแต่พลังของมันก็ช่างน้อยนิดเสียเหลือเกินมันมีความถนัดทางด้านการวางแผนในการรบแต่การใช้กำลังนั้นแม้แต่เด็กน้อยก็มีความสามารถมากพอที่จะสังหารมันได้
"จิ๊ จิ๊ จิ๊นอกจากนักเรียนจะสามารถสังหารกันเองแล้ว ยังสามารถสังหารผู้สอนได้หรือไม่ท่านอาจารย์
อาจารย์ผู้สอนวิชา การใช้กลยุทธ์ในาถึงกับขากางเกงเปียกชุ่มออกมามันะโอย่างสุดชีวิตเท่าที่มันจะทำได้ช่วยข้าด้วยเ้าปีศาจร้ายตนนี้จะฆ่าข้า ใครก็ได้ช่วยข้าด้วย…………