เพชรชมพูตื่นแต่เช้า อาบน้ำเตรียมตัวไปโรงเรียนตามปรกติ ก่อนออกจากบ้านไม่ลืมส่งสายตาพิฆาตให้นิลภัทรหนึ่งที เย็นนี้เจอกันไอ้น้องชาย นิลภัทร ส่งสายตาแมวเหมียวง้อกลับมาหนึ่งที พี่สาวสะบัดหน้าใส่อย่างไม่ยกโทษให้เื่นี้ไม่มียอมความ ก่อนสะพายกระเป๋าก้าวฉับๆ ไปขึ้นรถสองแถว ก่อนจะออกประตูหลังยังอดแอบมอง เ้านินจาของเฮียโมกข์ แต่เป็เ้าด้วงกว่างของนิลภัทร แล้วอดเป็กังวลว่าเ้าของรถจะไม่สบาย จะไปโรงเรียนไหวหรือเปล่า? แต่เธอจะไปโรงเรียนสายแล้วเลยไม่ได้แวะไปดู แต่ก็ค่อยสบายใจหน่อยเพราะตอนนั่งสองแถวเห็นเ้าด้วงกว่าง เอ้ย! เ้านินจาแซงรถสองแถวไปจอดติดไฟแดงอยู่ข้างหน้า เฮียโมกข์แม่งโคตรอึดเลยวะ เธอแอบยิ้มอยู่คนเดียว
วันนี้เธอรู้แล้วว่าพวกแก๊งไอติมจ้องเล่นงานเธอ เธอเลยระวังตัวเป็พิเศษ เธอกังวลเื่เรียนอย่างเดียวก็พอแล้วมั้ง? เื่เพื่อนใครไม่อยากคบก็ไม่ต้องคบ กินข้าวคนเดียวก็ดีจะตาย กินเสร็จไวก็ไปห้องสมุดไวไม่ต้องรอใคร ไม่มีใครชวนกินขนมจุกจิก ก็ดีไม่เปลือง ส่วนงานกลุ่มเธอไม่เก่งก็จริงแต่เธอมั่นใจเธอขยัน เธอเล็งเป้าหมายไปที่กลุ่มเพื่อนที่เรียนกลางๆบ้านอยู่ต่างอำเภอเช้าไปเย็นกลับทุกวัน ข้อเสียของกลุ่มนี้คือนัดคุยงานกลุ่มนอกเวลาเรียนไม่ได้เลย เพราะเลิกเรียนปุ๊บ พวกจะตารีตาเหลือกแบกกระเป๋าวิ่งขึ้นรถท่าเดียว แต่นั่นแหละมันกลับเป็ข้อดีสำหรับเธอ นอกเวลาเรียนไม่มีการนัดทำงานกลุ่มแบบจุกจิกเสียเวลา ถ้าต้องซื้อของอะไรทำงานกลุ่มเธอก็มักจะอาสาดีซะอีกเธอว่าอะไรดีเธอก็ซื้อ คะแนนเป็เอกฉันท์จะตาย ส่วนแก๊งไอติมนี่เธอจะจัดการอย่างไรดี เธอไม่เคยมีประสบการณ์เื่แบบนี้มาก่อน ชีวิตเธอจนถึง ป.6 เรียบง่ายสงบสุขมาตลอด
วันนี้เธอเป็เวรทำความสะอาดห้องเรียนก่อนกลับบ้าน เป็ความซวยของเธอจริงๆ นักเรียนชายสองในสามของกลุ่มนี้ เป็เวรทำความสะอาดกับเธอ ขณะที่เธอกับเพื่อน อีกสามคนทำความสะอาดอยู่ สองคนนี้ก็คุยกันเสียงดังแล้ว ไอ้โป้งคนตัวอ้วนๆใหญ่ๆ ใส่เหล็กดัดฟัน กับไอ้โอ๊ต เพื่อนคู่หูตัวโตและอ้วน พอๆกัน ก็ะโถามว่า "เฮ้ย!!! กูมีนัดเตะบอลกระชับมิตรนัดสำคัญ กับพี่ ม.5 พวกมึงทำกันไปได้ป่ะวะ"ท่าทางเขาภาคภูมิใจในตัวเองมากอยากจะแสดงให้เพื่อนๆเห็นว่าตัวเองสนิทกับพี่ ม.5 ปัดโถ่!!!ฉันคิดในใจทำความสะอาดห้องแค่นี้ ฉันทำคนเดียวยังได้เลย!!นี่มีตั้งสามคน จะไปตายที่ไหนก็ไปเถอะย่ะ
ถ้าเื่มันจะจบแค่นี้ก็ดีนะสิ ไอ้สองคนดันเดินย้อนกลับมาถาม ว่า "เฮ้ย!!พวกมึงเล่นข้างพวกกูคนละเท่าไหร่วะ!!" เื่อื่นอะไรก็พอทน พูดเื่เงินกับไอ้เพชร ไอ้เพชร ทนไม่ได้!! เธอที่กำลังเขย่งลบกระดาน หันขวับกลับมา เห็นช้างตัวเท่าแมว พวกนิสัยเสีย วันวันคิดแต่จะไถเงินชาวบ้าน คนก็กำลังกลุ้มใจจะหารายได้จากที่ไหน ั้แ่ย้ายบ้านมารายได้จากปลูกผักขายก็ไม่มี ทุกวันนี้ซื้ออุปกรณ์ทีควักเงินเก็บมาใช้แทบจะหมดตัวอยู่แล้ว มือไวเท่าความคิด ปั้ง!!!! ทั้ง 5 ชีวิตไม่เว้นเธอเอง ตะลึงตาค้าง เสียงแปรงลบกระดาน กระแทกข้างฝาเฉียดหัวไอ้โอ๊ตไม่ถึงคืบ เท้าไวกว่าความคิด ไอ้เพชรวิ่งอ้อมไปหยิบกระเป๋าที่โต๊ะรีบวิ่งจี๋ออกประตูหลังด้วยความไว แต่ไม่ไวเท่าไอ้สองคนนั้น "กูไม่ไปเตะบอลแล้วกูจะช่วยไอ้เพชรทำเวร"
สภาพเธอนั่งสองแถวกลับบ้าน หัวเต็มไปด้วยฝุ่นชอล์ก เสื้อผ้าเต็มไปด้วย น้ำซักผ้าถูพื้น เธอนั่งกัดฟันกลั้นน้ำตามาบนรถสองแถว เธออยากจะะโบอกไอ้ั์สองคนนั้นว่า กูจะไปฟ้องพ่อ แต่ก็จนใจเธอไม่มีพ่อ แถมเธอยังให้แม่รู้เื่นี้ไม่ได้ แม่ลำบากพอแล้ว เื่แค่นี้เธอจัดการได้ คิดมาถึงตรงนี้ก็ยกหลังมือมาปาดน้ำตาป้อยๆ เธอลงรถสองแถวเดินเขาซอยข้างบ้านเพื่อไปเข้าประตูข้างหลัง เดินเข้ามาจนถึงประตู โถ่ประตูล็อก ซะงั้น!! น่าจะเป็เพราะมีการเจาะถนนหน้าประตูหลังเพื่อซ่อมแซม เธอต้องเดินตากแดดย้อนกลับมาเข้าทางประตูหน้าแทน ประตูหน้าใช้สำหรับขับรถเข้าซึ่งจะตรงไปยังโรงรถแล้วเวลาคนขับรถออกก็จะถอยจากโรงรถแล้วออกทางประตูหลังได้เลย แต่เธอเดินไปนั่งรถสองแถวก็เข้าออกประตูหลังประจำ วันนี้ไม่อยากให้ใครเห็นสภาพี้เีตอบคำถาม ก็เลยเดินผ่านทางเดินข้างสระว่ายน้ำไป ก็เลยไปจ๊ะเอ๋เ้าของบ้านที่ปรกติเวลานี้เขาน่าจะยังไม่ถึงบ้าน พิโมกข์ดันตัวขึ้นจากสระว่ายน้ำพอดีตอนที่เธอเดินมาถึง เขาหันหลังไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาเช็ดหน้าเช็ดหัว จังหวะที่เขาหันหลังไปหยิบผ้าเช็ดตัวเธอก็รีบวิ่งเร็วจี๋ผ่านไป เขาคงไม่ทันเห็นเธอหรอกนะ ได้ยินเสียงะโตามหลังมาว่า "ไก่ทอดเกลือนะ เอาสมุดการบ้านมาด้วย" เธอน่าจะรู้เฮียโมกข์เขาตาดีจะตาย คิดไปวิ่งไปพอถึงบ้านเล็กเธอแอบหลังประตูค่อยๆแง้มประตูดูแม่ แม่อยู่ในครัวพอดีเธอรีบวิ่งจี๋กะจะรีบเข้าห้องไปเปลี่ยนชุด เจอไอ้ตัวดีพอดี นิลภัทรเห็นพี่สาวทำลับๆล่อๆ ก็ยิ้มกลุ้มกลิ่มะโเรียก "แม่" ดังๆ จนฉันต้องตบหัวไป 1 ทีเบาๆ ก่อนที่จะรีบวิ่งเข้าห้อง ได้ยินเสียงหัวเราะเ้านิลไล่หลังตามมา
เธออาบน้ำเสร็จสะพายกระเป๋านักเรียนเดินไปบอกแม่ในครัว " แม่ เพชรไปให้เฮียโมกข์สอนการบ้าน เดี๋ยวกลับมากินข้าว ไม่เกิน 1 ทุ่มนะแม่"
แม่ถามขึ้น เพชรไปจะกวนคุณโมกข์ เขาหรือเปล่า แล้วเพชรไม่กลัวเขาหรือลูก"
เพชรชมพูส่ายหน้า ไม่กวนแม่เพชรทำกับข้าวให้เฮียโมกข์กินเป็การตอบแทน คุยกันแล้วคะ อีกอย่างเพชรไม่กลัวเฮียโมกข์ นะแม่ เพชรมั่นใจว่าเฮียโมกข์ เป็คนดี เฮียโมกข์บอกว่าเขาไปโรงเรียนทุกวันนะแม่ และเพชรเชื่อว่าเฮียโมกข์ ไม่โกหกเพชรคะ"
แม่พยักหน้า "แม่เชื่อเพชรจ๊ะ เพชรเอากล้วยบวชชีไปแบ่งบ้านนั้นกินกันนะลูก" ฉันเดินผ่านนิลภัทรที่นั่งทำการบ้านอยู่หน้าบ้าน " พี่เพชร นิลไปทำการบ้านด้วย การบ้านเยอะมาก ยากมากไม่รู้จะถามใคร"
"อ้าวนิลไม่ให้แม่สอนละ" เ้านิลทำหน้ายุ่งยากใจ "วันนี้ป้ามุกดาโทรมาเหมือนจะเป็เื่อาการป่วยของยายนะ แม่ดูเหม่อๆ นิลไม่กล้ากวนนะ"
เพชรชมพูทำท่าจะเดินย้อนกลับไปในครัว นิลภัทรลุกขึ้นดึงกระเป๋าพี่สาว ทำการบ้านก่อน ตอนกินข้าวแม่คงเล่าให้ฟังเองแหละ สองพี่น้องเดินคุยกันไปคนหนึ่งแบกกระเป๋ามือถือกล่องพลาสติกใบใหญ่ใส่กล้วยบวชชี คนหนึ่งหอบหนังสือ เพชรชมพูก็เลยรู้ความจริงที่โดนทิ้งเมื่อวานว่านิลภัทรเข้ามาหยิบกล่องยาแล้วพอดีแม่ออกมาเข้าห้องน้ำเขาก็เลยแอบแม่อยู่บนพรมตรงห้องนั่งเล่นแล้วเผลอหลับไปจนเช้า แม่ตื่นตอนเช้ามาเจอเขายังใ เข้าใจว่าเขาละเมอมานั่งกอดกล่องยา กลัวพี่สาวจะไม่เชื่อยังชี้ให้ดูรอยยุงกัดเต็มหน้าเต็มแขน พี่สาวได้ยินเื่ก็หัวเราะขำน้องชาย
พิโมกข์เงยหน้าขึ้นจากกีตาร์มองพี่น้องสองคนคิดในใจซื้อหนึ่งแถมสองหรือนี่ ไม่เอาของแถมได้เปล่าเห็นหน้าคมๆ ดำๆ ตาโตๆ แล้วไม่ถูกชะตา สองพี่น้องยกมือไหว้ เขาพยักหน้าให้นิดๆ
พี่สาววางกระเป๋าแล้วบอก "เฮียโมกข์ เอาไก่ทอดเกลือนะ เพชรขอเวลาไม่เกินครึ่งชั่วโมงคะ อ่อ! เฮียโมกข์ ช่วยนิลทำภาษาอังกฤษก่อนได้ไหมคะ นิลเขาก็ไม่มีใครสอนนะคะ เพชรก็การบ้านเยอะแถมก็อ่อนอังกฤษด้วยนะคะ" เพชรชมพูบอกแล้วรีบเดินไปในครัวพร้อมกล่องใส่ขนม ทักทายพี่จอยและป้าจวง สองคนคุ้นเคยกับเพชรชมพูเป็อย่างดี แถมป้าจวงดูจะดีใจที่มีคนมาช่วยทำอาหารให้คุณหนูของเธอเพราะเธอเองก็ไม่รู้ว่าจะทำอาหารอะไรให้เขากิน เพราะทำอะไรไปก็เหลือ บางจานก็ไม่แตะเลย ไอ้เธอจะถามว่าเขาจะกินอะไรก็ไม่กล้าเพราะไม่สนิทกัน แต่ถ้าเป็เด็กเพชรนี่ทำอะไรไป คุณโมกข์ก็ทานจนหมด
พิโมกข์มอง นิลภัทรแล้วถาม "มาทำไมอ่ะเรา?" นิลภัทรลอยหน้าลอยตาตอบบ้าง
"มาเฝ้าพี่เพชร" พิโมกข์หรี่ตามอง "ไม่ทำอะไรซะหน่อยจะเฝ้าทำไม" นิลภัทรไม่ลดลาวาศอก
"จะไปรู้เหรอ เผื่อผีเข้าแบบเมื่อวานไง" พิโมกข์ง้างเท้าขึ้นในท่าถีบ คนตัวดำก็ไวสมกับที่เป็ลิง รีบลุกขึ้นยืน
"ถ้าถีบ กูจะฟ้องพี่กู" พิโมกข์มองนิลภัทรอย่างประเมิน "ไม่ทำอะไรพี่มึงหรอก....ถ้าเขาไม่ยอม"
นิลภัทรโมโห " ถึงเขายอมก็ห้ามทำ พี่เพชรยังเด็กอยู่" นิลภัทรไม่ลดลาวาศอก "มึงก็เด็กเสือกเก่ง" พิโมกข์พูดขึ้น
นิลภัทรตอบ "กูไม่มีพ่อ กูเป็ผู้ชายกูต้องดูแลพี่ดูแลแม่" พิโมกข์ยิ้มมุมปาก ชอบไอ้เด็กนี่ นิด นิด นะ..
“มึงต้องสัญญาแบบลูกผู้ชาย ว่าจะไม่ทำอะไรพี่กู” คนตัวดำกว่าต่อรอง พิโมกข์ยิ้ม ยื่นมือมาให้เขาจับ นิลภัทรมองมือที่ยื่นมาเขาค่อยๆยื่นมือน้อยๆของเด็ก 8 ขวบไปจับมือขาวและใหญ่ของคนตัวโตกว่าข้างหน้า
พิโมกข์ยิ้มกวนประสาทก่อนจะพูดว่า "จนกว่าพี่มึงจะโตพอ" นิลภัทรกัดฟันตอบ "ไอ้-เฮี้ย-โมกข์"
พิโมกข์ยิ้มแย่งหนังสือการบ้านมาดู ภาษาอังกฤษ ป.3 หมูๆ พลิกๆดูก่อนจะพูดว่า “ก่อนอื่นพี่ชายขอแนะนำว่า เวลาเขียนหนังสือให้ใช้มือเขียนน”
เพชรชมพูถือไก่ทอดชามโตมาพร้อมโถข้าวสวย “เฮียโมกข์ทานข้าวเลยไหมคะ”กลิ่นไก่โชยมา เด็กหนุ่มกับเด็กชายที่นั่งทะเลาะกันมากกว่าสอนการบ้านกัน หันขวับมาตอบอย่างพร้อมเพียงกัน
“ยัง”
“นิลกิน”
"เอาอย่างนี้เรามาทานอะไรรองท้องกันก่อนดีไหมคะ กินอิ่มแล้วจะได้คิดออก"
“นิลไปเอากล้วยบวชชีกับจานแบ่งมาเพิ่ม 3 ชุด ไป!”
นิลภัทร วิ่งแจ้น อย่างคนที่เห็นแก่กิน
“เฮียโมกข์ทานกล้วยบวชชีนะคะ แม่ฝากมาให้” เฮียโมกข์หันขวับมามอง “ไม่”
เพชรชมพูไม่บังคับใจ “มาเฮียโมกข์มากินไก่เพชรทอดมาให้” ตอนแรกพิโมกข์ก็แอบหงุดหงิดที่มีคนมาแย่งทานอาหาร แต่แย่งกันกินก็สนุกดีเหมือนกัน เพชรชมพู ผู้รู้จักทักษะกินไวของน้องชาย ต้องคอยหยิบไก่ใส่จานให้พิโมกข์ผู้ค่อยๆ เคี้ยวกินอย่างประณีต เรียบร้อย ทานอาหารเสร็จ ก็เริ่มการสอนการบ้าน
พิโมกข์พูดน้อยก็จริงแต่เวลาเขาสอนเขาสอนเข้าใจง่าย ยกตัวอย่างเห็นภาพ มีเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยเพื่อช่วยในการจำอะไรเขาก็บอกหมด พิโมกข์ได้ข้อสรุปว่าสองพี่น้อง เรียนอ่อนอยู่สองวิชา คือภาษาอังกฤษกับคณิตศาสตร์ ที่เพชรชมพูเคยบอกว่าทำแบบฝึกหัดเยอะแยะแต่ทำข้อสอบไม่ได้ นั่นเพราะว่าเธอไม่ได้ทำด้วยความเข้าใจ ระหว่างรอนักเรียนทำการบ้าน พิโมกข์ก็หยิบกีตาร์มาแกะเพลงรอ พอเด็กๆมีคำถามเขาก็จะตอบอย่างใจเย็น การบ้านของนิลภัทรเสร็จก่อนเพราะปริมาณการบ้านน้อยกว่า
นิลภัทร ค่อยเรียบเคียงถาม “เฮียโมกข์รถสวยดีนะ”
“อ๋อเ้านินจานะเหรอ" นิลภัทรยิ้มกว้าง “ใช่ ๆ เฮียรักรถมากป่าว”
“รักสิ คันนี้เก็บเงินซื้อเองเลยนะ” นิลภัทรยิ้มประจบ “ถ้าเฮียรักรถเฮียควรให้นิลดูแลรถให้เฮียนะ”
พิโมกข์อมยิ้ม เขาดูเหมือนเศรษฐีที่โดนนักต้มตุ๋น โง่ๆ สองคนสลับกันหลอก ที่น่าแปลกเขากลับสนุกกับเกมนี้ “ยังไง”
“นิล จะล้างรถให้เฮียทุกวันอาทิตย์” พิโมกข์ ชิงพูด "ฉันล้างที่ร้าน 300 บาท ทุกอาทิตย์ นายไม่มีความชำนาญฉันให้ได้ตามคุณภาพแรงงาน ไม่เกิน250 อาทิตย์นี้ทดลองงาน ถ้าไม่ผ่านไม่เซนต์สัญญา
นิลภัทรผู้ไม่เคยละความพยายาม “เฮียรู้ได้ไงว่านิลทำได้ไม่ดีเท่าที่ร้าน ถ้านิลทำได้ดี นิลควรได้300 อีกอย่างถ้าคุณภาพงานเท่ากัน เฮียจ่ายนิล 300 เท่ากันก็จริง แต่เฮียได้ประหยัดค่าน้ำมัน ทั้งไปและกลับ เฮียมีแต่ได้กับได้นะ”
พิโมกข์ยิ้มกว้างถูกใจ “ดีล” นิลภัทรจ้องมองรอยยิ้มตรงหน้าอึ้งๆ เชี่ย!!!!! หล่อวัวตายควายล้ม
นิลภัทรกินก็กินแล้ว การบ้านก็เสร็จแล้ว งานที่จะหาโอกาสพูดก็ได้พูดแล้ว ไอ้ที่เคยบอกว่ามาเฝ้าพี่สาวก็ชักจะลืมๆ เพราะการ์ตูนเื่โปรดกำลังจะมาไม่ได้อยากจะทิ้งพี่เพชรเลยแต่มันจำเป็จริงๆ นิลภัทร รีบบอกพี่สาวจะกลับบ้านก่อนนะแล้วหันหน้าไปไหว้ อาจารย์ และอนาคตนายจ้างอย่างเรียบร้อย เหมือนลิง แล้วกวาดสมุดบนโต๊ะได้ก็จ้ำอ้าวกลับบ้านด้วยความเร็วสูง
พิโมกข์ บอกเพชรชมพูว่าก่อนกลับขอให้ช่วยล้างแผลให้หน่อยนะ เธอลืมไปสนิทเลยว่าเขามีแผลแก้วบาดที่ขา พิโมกข์นั่งห้อยขาตรงเก้าอี้สระว่ายน้ำ คนตัวเล็กนั่งขัดสมาธิที่พื้นเธอเอาผ้าขนหนูผืนเล็กรองที่ตักแล้วยกเท้าเขาขึ้นวางบนผ้า ปากก็บ่นเขาว่าแผลยังไม่หายทำไมยังลงไปว่ายน้ำ พิโมกข์นั่งฟังนิ่งๆไม่ได้ว่าอะไร แล้วเขาก็ถามกลับ
“ฉันเห็นเธอตอนกลับจากโรงเรียนเกิดอะไรขึ้น?” เธอเล่าให้เขาฟังเื่พวกแก๊งรีดไถในห้อง “เฮียเพชรควรจะทำอย่างไรดี เพชรไม่เคยเจอคนแบบนี้เลยนะ” “ให้ฉันจัดการให้ไหม” “เฮียโมกข์จะทำยังไงคะ”
“ลูกไม่ดี ก็เพราะพ่อแม่ไม่สั่งสอน เราก็ต้องสั่งสอนพ่อแม่ให้เขาไปจัดการลูกเขาสิ” เฮียโมกข์แต่เราจะทำแบบนั้นได้อย่างไรละคะ “ทำได้สิถ้ามีเงิน" เพชรชมพูบอก"เฮียแต่เงินก็อาจจะแก้ปัญหาทุกอย่างไม่ได้นะคะ"
“เงินแก้ปัญหาได้หลายอย่าง ถ้ามากพอ เธอเชื่อฉันสิ”
“แล้วมันต้องใช้มากแค่ไหนละคะ แล้วเพชรจะจ่ายเฮียไหวหรือคะนี่”
พิโมกข์มองเธอนิ่งๆ “เธอจ่ายไหวสิ” แต่ฉันเองก็ไม่เคยค้าขายขาดทุนเขาต่อในใจ
“เพชรอยากลองจัดการเองดูก่อนนะเฮียโมกข์” เพชรชมพูพูดขึ้นหลังจากเธอลองคิดดู การพึ่งพาคนอื่นมากเกินไปอาจทำให้เราอ่อนแอ
พิโมกข์ บอกเธอเบาๆ “ตามใจเธอ”
เพชรชมพูชวนคุยต่อ “เฮียโมกข์ทำอย่างไรคะถึงมีเพื่อนมากๆ เพชรเห็นเฮียมีเพื่อนหลายแบบ แล้วก็เป็ที่ยอมรับจากเพื่อนๆนะ ทั้งที่เฮียโมกข์ก็พูดน้อย ต้องเป็เพราะเฮียโมกข์เรียนเก่งแน่ๆเลย”
พิโมกข์ ส่ายหน้าตอบกลับมา “ฉันใช้เงินซื้อนะ” เพชรชมพูทำหน้าเหรอ “อะไรนะ! ใช้เงินซื้อเพื่อนได้ด้วยเหรอคะ”
พิโมกข์ พูดต่อเรียบๆ “ไม่เห็นจะต้องคุยเก่งอะไรเลย ฉันพูดอยู่ประโยคเดียว ทุกอย่างจบครบแฮปปี้ ไม่เกี่ยวกับเรียนเก่งไม่เก่งด้วยนะ เพราะคนอื่นเก่งกว่าฉันเยอะแยะ ก็แค่อยากได้คนไหนเป็เพื่อนก็ซื้อมา”
เพชรชมพูถาม “รวมถึงเฮียอาร์ตพี่ชายมะปรางด้วยไหมคะ” “ไอ้อาร์ตไม่ได้ใช้เงินซื้อมาบ้านมันรวยอยู่แล้ว คบกันมาั้แ่จำความได้ คุณตาของฉันเป็เพื่อนกับคุณปู่ไอ้อาร์ต น่าจะเป็คนเดียวที่ฉันนับเป็เพื่อนจริงๆ”
“เออ เฮียโมกข์ ว่าแต่ไอ้ประโยคเดียวที่เฮียโมกข์พูดประจำนะ พูดว่าอะไรเหรอ เพชรขอจำไปใช้บ้างได้ไหม”
พิโมกข์ยิ้มมุมปากตอบกลับมา “เธอเอาไปใช้ไม่ได้หรอกคุณสมบัติเธอยังไม่พอ”
“แหม เฮีย นึกว่าจะถ่ายทอดกำลังภายในให้หมดเหมือนตอนสอนการบ้านซะอีก” เพชรชมพูพูดขึ้นอย่างโอดครวญ
“ฉันพูดว่า กู-จ่าย-เอง แค่นี้จริงๆ” เง้อ!!!!!! เธอพูดไม่ได้จริงๆ ด้วย
213K
