หลี่เจี่ยหลิงยืนพิงขอบประตูทอดสายตามองชายหนุ่มบรรยากาศภายในห้องเต็มไปด้วยความเศร้าแต่กลิ่นอายบนตัวเขากลับเต็มไปด้วยการเข่นฆ่าและความอาฆาตแค้นอัดแน่นเสียจนนางเองยังรู้สึกได้
นางทอดสายตามองชายหนุ่มนิ่งถอนหายใจหนักมองไปยังาแบนตัวของเขาก็พอจะเข้าใจ
หลี่เจี่ยหลิงวางอ่างน้ำร้อนข้างเตียงเตาพร้อมผ้าฝ้ายละเอียดอีกหนึ่งผืน
จ้าวห่าวหลินหลุดจากภวังค์เหลือบสายตามองหญิงสาวนิ่งเงียบหลี่เจี่ยหลิงยังคงไม่พูดอะไรเพียงแค่จับแขนของเขามาจับชีพจรนิ่งตั้งสมาธิ
กระแสบางอย่างทำให้นางรู้สึกว่าภายในร่างของชายหนุ่มมีบางอย่างซ่อนอยู่นางใช้วิชาลับที่อาจารย์ถ่ายทอดโคจรลมปราณเข้าไปสำรวจภายในร่างของชายหนุ่มคิ้วเรียวย่นขมวดเข้าหากัน
มีบางคนสะกัดจุดเส้นลมปราณของเขาเอาไว้
หลี่เจี่ยหลิงถ่ายพลังเข้าไปในร่างของชายหนุ่มมากขึ้นลมปราณของนางชอนไชไปตามเส้นลมปราณของชายหนุ่มไม่นานดวงตากลมโตของหญิงสาวก็เบิกกว้างใชั่วครู่ก่อนจะนิ่งเหมือนไม่เกิดอะไรขึ้น
แต่เพียงแค่ท่าทีที่เปลี่ยนไปเล็กน้อยของหญิงสาวจ้าวห่าวหลินที่มองอยู่ตลอดย่อมรับรู้ เขาขมวดคิ้วสงสัยแต่ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา
“เ้าเป็หมอ?”แม้ว่าจะรู้อยู่แล้วแต่เขาก็อดที่จะเอ่ยถามหญิงสาวตรงหน้าไม่ได้อยู่ดี
ดูอย่างไรนางก็เป็เพียงหญิงสาวชาวบ้านอายุน้อยคนหนึ่ง
ไม่ใช่ว่าในเป่ยเฉิงจะไม่มีหมอหญิงเพียงแต่มีน้อยมาก เนื่องจากความสำคัญของผู้หญิงน้อยกว่าผู้ชายผู้ที่ได้ร่ำเรียนจึงมีเพียงผู้ชายเท่านั้น แม้แต่อาชีพหมอเองก็เช่นกัน
หมอหญิงส่วนใหญ่เป็พวกที่เรียนรู้ครูลักพักจำจากหมอชาวบ้านอีกทีหรือไม่ก็สืบทอดในครอบครัวแต่ก็ถึงอย่างนั้นไม่ว่าจะหมอชายหรือหมอหญิงก็ล้วนต้องอาศัยประสบการณ์เพราะแบบนี้หมอที่มีอายุมากจึงมีความน่าเชื่อถือกว่าหมออายุน้อย
หลี่เจี่ยหลิงไม่ได้โกรธนางเลิกคิ้วเป็เชิงถาม “ทำไมเพราะข้าเป็เพียงหญิงสาวชาวบ้านต่ำต้อยเ้าเลยกังวล?”เมื่อจ้าวห่าวหลินไม่ตอบนางก็เอ่ยเสริม “ไม่ต้องกังวลเมื่อคนไข้อยู่ในมือข้าไม่มีใครตายสักคน วางใจได้หรือยัง?”
ก๊อกก๊อก ก๊อก
หลี่เจี่ยหลิงลุกขึ้นไปรับชุดน้ำชาจากชุนเชียงมานั่งที่เดิมรินให้ตัวเองแก้วหนึ่งและรินอีกแก้วให้จ้าวห่าวหลินด้วยท่าทางสบายอารมณ์ราวกับคนที่นอนบนเตียงไม่ใช่คนที่าเ็สาหัสใกล้ตายอย่างไรอย่างนั้น
“ดื่มชาร้อนสักหน่อยสิมันดีต่ออาการของเ้า” หลี่เจี่ยหลิงพยุงตัวชายหนุ่มขึ้นพิงผนังหัวเตียงก่อนจะส่งถ้วยชาให้เขา
ท่าทางสุขุมเยือกเย็นของหลี่เจี่ยหลิงทำให้จ้าวห่าวหลินอดที่จะชื่นชมนางไม่ได้
“เ้ารักษาข้าได้หรือไม่?”
หลี่เจี่ยหลิงพยักหน้า“แน่นอนว่าข้ารักษาให้เ้าได้”
แววตาของจ้าวห่าวหลินบ่งบอกว่าแล้วทำไมเ้ายังไม่ลงมือ
หลี่เจี่ยหลิงยิ้มเยาะเท้าคางยกแก้วชาขึ้นมาจิบมองชายหนุ่มนิ่ง“ก่อนอื่นข้าควรจะถามเ้าว่าเป็ใครก่อนดีไหม?”
จ้าวห่าวหลินขมวดคิ้วไม่พอใจในคำถามก่อนจะถอนหายใจ“สำคัญ?”
“คงไม่สำคัญหากเ้าเป็แค่คนไข้คนหนึ่งที่ผ่านมาผ่านไปแต่ตัวเ้าเต็มไปด้วยาแฉกรรจ์ เพียงแค่ปรายตามองก็รู้ว่าถูกคนไล่ล่าฆ่าหนีตายมาที่นี่ข้ายังอยากมีชีวิตที่สงบสุขอยู่นะ”
จ้าวห่าวหลินถอนหายใจหนัก“ห่าวหลิน ชื่อข้าห่าวหลิน แล้วเ้า?”
“ไม่มีแซ่”ไม่มีคำตอบกลับ นางหัวเราะกับความทะนงตนของชายหนุ่ม “เจี่ยหลิง แซ่หลี่”
จ้าวห่าวหลินรู้สึกสนใจขึ้นมาแซ่ของแม่นางผู้นี้เหมือนกับท่านลุงหลี่เขาส่ายหัวรู้สึกว่าตัวเองช่างเพ้อเจ้อหญิงสาวชาวบ้านนางนี้จะไปเกี่ยวข้องกับลุงหลี่ได้อย่างไรกัน
หลี่เจี่ยหลิงมองท่าทางประหลาดของเขาอย่างไม่เข้าใจก่อนจะเอ่ยต่ออย่างมืออาชีพ “แม้าแของเ้าจะดูสาหัสแต่ไม่ได้ร้ายแรงถึงชีวิตสิ่งที่ร้ายแรงสำหรับเ้าตอนนี้คือ พิษที่อยู่ในร่าง”
จ้าวห่าวหลินมองลงบนร่างตัวเองเ้าแน่ใจ?
หลี่เจี่ยหลิงใจเย็นมากกับการตอบคำถามคนไข้เช่นนี้นางเติบโตมาพร้อมกับการติดตามรักษาคนไข้กับอาจารย์ของนางั้แ่เดินได้ย่อมเคยผ่านประสบการณ์รับมือคนไข้และญาติคนไข้ร่วมกับอาจารย์มาไม่น้อย
“าแเหล่านี้ค่อนข้างฉกรรจ์แต่ไม่มีาแไหนโดนจุดตายข้าได้ให้ยาห้ามเืและสมานแผลเ้าไปแล้ว เดี๋ยวจะเย็บแผลให้เ้ามันจะช่วยให้ร่างกายของเ้าฟื้นฟูได้ไวขึ้นดังนั้นอย่างที่บอกาแภายนอกไม่น่าเป็ห่วง แต่สิ่งที่เ้าต้องกังวลคือพิษในร่างของเ้าตอนนี้ต่างหาก”
“เช่นนั้นพิษในร่างข้าคือพิษอะไร?”หรือนางจะรู้ว่ามีพิษนั้นอยู่ในร่างของเขา
คงไม่ใช่นางเป็เพียงหญิงสาวชาวบ้านจะไปรู้ได้อย่างไร ขนาดหมอหลวงและหมอเลื่องชื่อ....
คิดไม่ทันจบความจริงก็ตีแสกหน้าเขา
“พิษที่อยู่ในร่างของเ้ามีด้วยกันสามชนิดพิษชนิดแรกเป็พิษแมงมุมแม่หม้ายดำเป็พิษสังหารที่สำนักัโลหิตชอบใช้คาดว่าคนที่ไล่ล่าฆ่าเ้าคงเป็พวกมันสินะ”
จ้าวห่าวหลินขมวดคิ้วสำนักัโลหิตเป็สำนักมารที่ถูกขับออกจากดินแดนเซียนพวกมันหากินด้วยการรับจ้างฆ่า มือของเขากำหมัดแน่นกัดฟันกรอดดูเหมือนเ้าพวกเมืองหลวงจะไม่ยอมปล่อยเขาไปจนกว่าเขาจะตายจริง ๆ สินะ
หลี่เจี่ยหลิงมองดูปฏิกิริยาของชายหนุ่มนิ่ง“พิษที่สองเป็พิษที่อยู่ลึกในร่างของเ้า ข้าไม่แน่ใจว่าเป็พิษอะไร แต่....”
“เ้ารู้”น้ำเสียงของชายหนุ่มมีความใเจืออยู่ในน้ำเสียงค่อนข้างมากแววตาคู่นั้นกวาดมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ
“ใช่ข้ารู้”หลี่เจี่ยหลิงรู้สึกสงสัยท่าทางที่ชายหนุ่มแสดงออกแต่ก็เอ่ยต่อ “เพราะพิษนี้ทำให้พิษแมงมุมแม่หม้ายดำที่ควรจะคร่าชีวิตเ้าถูกยับยั้งตอนนี้พิษทั้งสองตัวนี้กำลังต่อสู้กันอยู่ภายในร่างของเ้า”
“แล้วผลจะเป็อย่างไร?”หรือพิษแม่มุมแม่หม้ายจะไปช่วยแก้พิษเดิมที่เขามีได้แบบโชคช่วย
“เ้าคิดง่ายเกินไปแล้วพิษในตัวเ้าฝังอยู่ในร่างเ้าจนแทบจะหลอมกับร่างของเ้าอยู่แล้วจะจัดการง่ายเพียงนั้นเชียว” เสียงหวานดับฝันเขา “สุดท้ายแล้วพิษแม่มุมแม่หม้ายดำจะไปกระตุ้นให้พิษในร่างของเ้ากำเริบและทำให้เ้าตาย”
จ้าวห่าวหลินหลับตาก่อนจะเอ่ยต่อ“พิษที่สาม”
“พิษยวนยางสำราญรัก”นางยิ้มหยอกล้อ “ไม่ใช่ว่าเ้าไปติดหนี้ดอกท้อแล้วหนีมาหรอกใช่ไหม?”
จ้าวห่าวหลินมีแววตาเ็าปราม“เ้าสามารถรักษาทั้งสามพิษได้หรือไม่?”
“แน่นอนว่าข้าทำได้แต่มีเงื่อนไข”
“ไม่ว่าเ้า้าสิ่งใดข้ายินดีมอบให้เ้าทุกอย่าง” เขาจ้าวห่าวหลินสิ่งที่ไม่ขาดที่สุดก็เงินทองและอำนาจขอเพียงแค่รอดชีวิตไปได้เขาก็ยอมมอบได้ทุกอย่าง
นางมองเนื้อผ้าชั้นดีบนตัวของชายหนุ่มผ้าต่วนราคาแพงปักด้วยด้ายทองวิจิตรงดงาม ฝีเข็มและการปักเย็บละเอียดอ่อนไม่รวมไปถึงหยกพกประจำตัวของชายหนุ่ม เพียงมองก็รู้ว่าชายผู้นี้มีฐานะไม่ธรรมดา
“หากข้ารักษาเ้าข้าจะต้องพบเื่ยุ่งยากจากเ้าสู้ข้าแสร้งทำเป็ไม่รู้จักเ้าแล้วเอาศพเ้าไปทิ้งสักที่ในูเาเอาหยกพกเ้าไปขายแลกเงินไม่ดีกว่าหรือ?”
สิ่งที่นางพูดเขาไม่อาจปฏิเสธได้การที่นางจะต้องมาเสี่ยงกับชายแปลกหน้าที่แทบไม่รู้จักคนหนึ่งสู้ทิ้งศพไปเสียยังดีกว่า หากเป็เขาก็คงไม่ลังเลแม้แต่น้อยที่จะทำเช่นนั้น
“ข้ายินดีรับประกันความปลอดภัยของเ้า”
หลี่เจี่ยหลิงหัวเราะเยาะ“เ้ายังแทบเอาตัวไม่รอด หนีตายมาจนเจอกับข้าหากข้าไม่ไปพบเ้าคงนอนตายอนาถอยู่ข้างทางตรงนั้น ไม่มีใครรู้ศพเย็นอย่างโดดเดี่ยวอ้างว้างไปแล้ว”
บรรยากาศภายในห้องเยือกเย็นจนน่าขนลุกทันที“เจ้าต้องการสิ่งใด ข้ามอบให้เจ้าได้ทุกอย่างและข้ารับประกันความปลอดภัยของเจ้าได้”“ข้าสามารถถอนพิษแมงมุมแม่หม้ายดำและยับยั้งพิษปริศนาในร่างเ้าได้เพียงแต่... หากจะถอนพิษยวนยางสำราญรัก เ้า้าหญิงสาวคนหนึ่งในการช่วยถอนพิษ”
และในบ้านหลังนี้มีเพียงนางกับชุนเชียง
จ้าวห่าวหลินเข้าใจในทันทีหากจะหาคนอื่น ในเวลานี้ก็มีเพียงสาวชาวบ้านที่นี่เท่านั้น แต่ว่า...
“หากไม่ถอนพิษ?”
“เ้าก็ตาย”เสียงหวานเอ่ยเรียบง่าย“หากเป็หลังจากที่เ้าโดนพิษไม่นานข้ายังสามารถใช้วิธีอื่นได้แต่ตอนนี้พิษอยู่ในร่างนานเกินไป ข้าไร้ทาง”
จ้าวห่าวหลินคิดหนัก“นี่คือเงื่อนไขของเ้าอย่างนั้นหรือ?”
จ้าวห่าวหลินใจเย็นอย่างมากในการเจรจาครั้งนี้เขาแน่ใจว่าหากเป็เขาคนเก่าคงจะเอาดาบพาดคอให้หญิงสาวผู้นี้รักษาไปแล้วอย่างไม่สนใจแม้จะเป็่เวลาสั้นเขาก็มองเห็นได้ถึงความหยิ่งทะนงในตัวเองและความดื้อรั้นในตัวหญิงสาว
หากเขาทำแบบนั้นแล้วนางไม่สวนกลับสิแปลก
“อย่างแรกหากข้าจะมอบตัวเองรักษาเ้าข้าควรจะรู้ก่อนว่าเ้าเป็ใครมาจากไหน ครอบครัวเป็อย่างไรมีฮูหยินและลูกรออยู่ที่บ้านหรือไม่จริงไหม?”หากข้ามีอะไรกับเ้าแล้วโผล่กลับปรากฏว่าเ้ามีฮูหยินอยู่แล้ว นางไม่เสียเปรียบหรอกหรือข้าไม่ได้อยากเป็อนุใครสักหน่อย
จ้าวห่าวหลินแย้มยิ้มเล็กน้อยรู้สึกเอ็นดูหญิงสาวขึ้นมาเขาปลดหยกพกตัวเองออกมาหยกพกของเขาเป็ของติดตัวั้แ่เมืองหลวงเป็เหมือนตราประจำตัวเขาและที่สำคัญมันเป็หยกคู่เขาแบ่งชิ้นหนึ่งส่งให้หลี่เจี่ยหลิงและเก็บไว้ที่ตัวเองชิ้นหนึ่ง
“ข้าห่าวหลินเป็ลูกชายคนที่แปด บ้านของข้าเป็ตระกูลใหญ่เพราะข้าทำผิดเลยโดนขับไล่ให้มาอยู่ที่เป่ยเฉิงถูกตัดหางปล่อยวัดอยู่กับลุงคนหนึ่งที่นี่ ไม่มีฮูหยินและยิ่งไม่มีลูก ส่วนคนที่ตามฆ่าข้าคือแม่ใหญ่ภรรยาเอกของพ่อข้า”
“ช่างเป็ครอบครัวที่ซับซ้อนยิ่งนัก”หลี่เจี่ยหลิงเหลือบมองหยกที่ชายหนุ่มแบ่งส่งมาให้นาง ก่อนจะเอ่ยต่อ“ข้ามีเงื่อนไขสองข้อ”
“แค่ตัวข้ายังไม่พอ?”จ้าวห่าวหลินจำยอมจำนนมอบตำแหน่งสูงสุดข้างกายของเขาให้แล้ว ยังไม่พอหรือ?
“แน่นอน”หลี่เจี่ยหลิงลอยหน้าลอยตาจนน่าหมั่นไส้
“ขอเพียงเ้าสามารถถอนพิษในร่างของข้าทั้งหมดได้ข้าพร้อมยินดีมอบให้เ้าทุกอย่างไม่เว้นแม้แต่ตำแหน่งฮูหยินของข้า”น้ำเสียงชายหนุ่มหนักแน่นจริงจัง
เขาไม่เคยคิดเื่แต่งงานมาก่อนแต่หากนางสามารถถอนพิษได้เขาก็ยินดีมอบตำแหน่งข้างกายของเขาให้นางในเมื่อนางยินดีที่จะมอบตัวเองเพื่อช่วยชีวิตเขาเขาก็ควรจะมอบตำแหน่งที่เหมาะสมให้แก่นางตอบแทน
เขาไม่สนใจเื่ตำแหน่งภรรยาข้างกายแต่คุณตาของเขาในโลกก่อนย้ำเสมอว่าเป็ลูกผู้ชายสิ่งสำคัญที่สุดคือต้องดูแลและให้เกียรติภรรยาข้างกายตนเองให้ดี
หากนางยินดีเขาก็พร้อมดูแลนางอย่างแน่นอน
หลี่เจี่ยหลิงมองท่าทางจริงจังของชายหนุ่มก็ชะงักไปเล็กน้อยแก้มแดงก่ำรู้สึกปั่นป่วนขึ้นมาแปลก ๆ จนต้องเบือนหน้าหนี
“แม้ว่าข้า้าให้เ้าเป็สามีบำเรอของข้าและมอบทายาทให้ข้าหรือ”
“แตกต่างกันด้วย?”
หลี่เจี่ยหลิงเบือนหน้ากลับมาสบกับชายหนุ่มอีกครั้ง“เ้ามีข้าได้เพียงคนเดียว และจะต้องเชื่อฟังข้า อืม...ข้าไม่ดูแลงานบ้านเรือนหลังและอยู่เรือนคอยเลี้ยงลูกเด็ดขาด”
“ได้”จ้าวห่าวหลินมาจากโลกอนาคตที่ทุกคนเท่าเทียมกัน ความคิดของเขาเปิดกว้าง
หลี่เจี่ยหลิงมองจ้าวห่าวหลินอย่างไม่อยากเชื่อ“ได้?”
“ได้!” จ้าวห่าวหลินพยักหน้าหนักแน่น
หลี่เจี่ยหลิงรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั่วร่างความรู้สึกแปลกประหลาดพุ่งเข้ามาดวงตาคู่นั้นของชายหนุ่มช่างเปล่งประกายน่าหลงใหลยิ่งนัก นางรีบเบือนสายตาบางทีความรู้สึกแปลก ๆนี้อาจจะเป็เพราะกลิ่นพิษยวนยางที่ชายหนุ่มปล่อยที่ทำให้นางเคลิบเคลิ้ม
“เ้าสาบานว่าจะไม่กลับคำเด็ดขาด”
“ข้าจ้าวห่าวหลินสาบานว่าจะมีเพียงหลี่เจี่ยหลิงเป็ฮูหยินเพียงคนเดียว”
เปรี้ยง!
ฟ้าผ่าลงมาอย่างกะทันหันราวกับเป็พยานให้กับคำพูดของชายหนุ่มแววตาคู่นั้นของเขาไม่มีสั่นไหวแม้แต่น้อย แม้จะมีเสียงฟ้าผ่าลงมาก็ตาม
นางยอมรับว่าเขาช่างมีความสามารถทำให้นางหวั่นไหวเสียจริง
จ้าวห่าวหลินมองแก้มที่แดงระเรื่อของหญิงสาวอย่างสนใจสำหรับเขาแล้วหากนางสามารถถอนพิษให้เขาได้ไม่เพียงแค่เป็ผู้มีพระคุณแต่นางมีความสามารถมากพอ มากจนเขาเองก็ไม่คิดจะปล่อยมือนางเช่นกัน
คนเช่นนี้มีประโยชน์และมีประโยชน์ต่อแผนการแก้แค้นในอนาคตของเขา
เป็เขาเสียเองที่ดีใจที่นางยื่นข้อเสนอเช่นนี้กับเขาเพราะเขาไม่เสียเปรียบเลยแม้แต่น้อย
“แล้วอีกข้อ?”ความจริงด้วยเงื่อนไขข้อแรกนางก็น่าจะได้ทุกอย่างที่้าแล้ว
“ข้า้า...ช่างเถอะ ไว้ข้าบอกเ้า”
นางลุกขึ้นจากเก้าอี้ในเมื่อตกลงกันได้แล้วนางก็ควรจะเริ่มรักษาได้เสียทีนางลุกขึ้นไปปลดเสื้อผ้าของชายหนุ่มอย่างเชื่องช้า และบางส่วนก็ใช้กรรไกรตัดออกเพื่อไม่ให้แผลที่ติดกับเสื้อผ้าฉีกขาด
จ้าวห่าวหลินรู้สึกหน้าดำคล้ำ“ชายหญิงไม่ควรชิดใกล้ พฤติกรรมของเ้าต่อไปนี้อย่าไปทำกับชายอื่นเด็ดขาด”น้ำเสียงของเขาเข้มขึ้นโดยไม่รู้ตัว
หลี่เจี่ยหลิงที่กำลังโอบกอดปลดผ้าด้านหลังชายหนุ่มออกแย้มยิ้มกระซิบข้างหูของเขาแ่เบา “มีเพียงเ้าที่ทำให้ข้า...เปลื้องผ้า วางใจเถอะ”
“ดี!” คำสั้น ๆแฝงไปด้วยอารมณ์ที่ดีขึ้นทำให้นางเผลอยิ้มกว้างโดยไม่รู้ตัว
ไม่นานชุดหรูบนตัวของจ้าวห่าวหลินก็เปป็นเพียงเศษผ้ากระจายอยู่บนพื้นห้องอย่างน่าอนาถแม้ว่าร่างกายของชายหนุ่มจะเต็มไปด้วยาแและเื หุ่นผอมบางไปหน่อยแต่นางอดยอมรับไม่ได้ว่าเขามีเรือนร่างที่ยั่วยวนราคะเสียจริง
ดวงตากลมโตอดที่จะจ้องไปยัง‘อาวุธพร้อมใช้งาน’ ของชายหนุ่ม
จ้าวห่าวหลินมองตามสายตาของหญิงาวแล้วก็พูดไม่ออกหัวเราะไม่ได้ใบหน้าเริ่มแดงก่ำลามไปถึงใบหู นางช่าง...
“เ้าเป็สตรีเหตุใดจึงจ้องมองเช่นนี้ ช่างไม่รู้จักยางอายเสียจริง”จ้าวห่าวหลินอดไม่ได้ที่จะดุนาง
หลี่เจี่ยหลิงจำใจ‘ละสายตา’ จาก ‘อาวุธ’มองใบหน้าแดงก่ำของชายหนุ่มแทน มุมปากกระตุกยิ้มกว้างหยอกล้อ
“เ้าเขินข้า?”
“ข้ามิได้ไร้ยางอายเช่นเ้าเป็เ้าเสียอีกที่ไม่ปกติ มีอย่างที่ไหนจับจ้องของบุรุษเช่นนี้”ช่างไร้ยางอายเสียจนเขาไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาด่า
หลี่เจี่ยหลิงมองหยอกล้อจ้าวห่าวหลิน“การเรียนวิชาแพทย์ขั้นพื้นฐานที่สุดคือการเข้าใจสรีระร่างกายของคนและเพื่อให้เข้าใจร่างกายของคน ท่านอาจารย์ให้ข้าชำแหละศพในสุสานั้แ่เด็กข้าล้วนเคยเห็นมาหมดแล้วทั้งร่างของชายและหญิง”
หลี่เจี่ยหลิงเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ“อาวุธของเ้าข้าก็เคยเห็น มันออกจะนุ่มนิ่มเหมือนกันหมด...”พูดแล้วก็จับหมับเข้าให้เพื่อพิสูจน์คำพูดตัวเอง
หือ?ทำไมััมันไม่เหมือนเดิม
หลี่เจี่ยหลิงหันกลับไป‘จ้อง’ มันอีกรอบด้วยความแปลกใจ เอ่ยถามเสียงใส“ทำไมของเ้าถึงได้แข็งและร้อนแบบนี้ ไม่สบายหรือเปล่า?”
จ้าวห่าวหลินอยากจะกุมขมับอาจารย์ของเ้าช่างสอนทุกอย่าง แต่ทำไมไม่สอนเพศศึกษาด้วยเล่า
พอนึกภาพว่าในอนาคตนางจะไปถกกางเกงคนไข้ชายคนอื่นลงใบหน้าที่เคยแดงก่ำก็ดำคล้ำขึ้นมาทันที “ต่อไปเ้าอย่าได้ไปถอดกางเกงบุรุษเด็ดขาด”
“หือ?เ้ากำลังหวงข้า?”
“แม้ว่าจะเป็การรักษาคนไข้แต่นับว่าไม่เหมาะสม”นี่ข้าทำบ้าอะไรเนี่ย เกลี่ยกล่อมนาง... “ร่างกายของชายหญิงแตกต่างกันหากมีความ้าทางร่างกาย มันจะแข็งตัวพร้อมสำหรับเื่ในห้อง”
“ช่างน่าประหลาดนัก”นางสะกิดอาวุธเล่นอย่างสนุกมือจนจ้าวห่าวหลินใบหน้าบูดเบี้ยวสะกดกลั้นอารมณ์
“เลิกเล่น!” เสียงทุ้มเอ่ยดุ
หลี่เจี่ยหลิงยกมือขึ้นสองข้างมองของเล่นอย่างเสียดายลุกขึ้นมาเตรียมอุปกรณ์การผ่าตัด นางใส่ยาชา[1]ในชามไม้และนำเข็มเงินชุดหนึ่งใส่ลงไป
ระหว่างรอให้เข็มเงินเคลือบยาชานางก็ใช้ผ้าชุบลงไปในอ่างน้ำร้อน ในน้ำร้อนนางได้ผสมเหล้ายา[2] เอาไว้แล้วบิดหมาด ๆ เช็ดไปตามร่างของชายหนุ่มความแสบร้อนของเหล้ายาถูกาแทำให้ตัวของจ้าวห่าวหลินเกร็งเล็กน้อย
หลี่เจี่ยหลิงยอมรับชายหนุ่มอย่างยิ่งเหล้ายานี่ถูกนางปรับปรุงสูตรแล้วแต่มันก็ยังแสบร้อนไม่เบาอยู่ดีแต่ชายหนุ่มสามารถฝืนทนได้นับว่ามีใจสู้ไม่น้อย
เช็ดตัวด้วยเหล้ายาแล้วหลี่เจี่ยหลิงก็ใช้เข็มชุบยาชาปักไปตามจุดต่าง ๆมือบางเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วไม่หยุดเพียงพริบตาร่างกายของจ้าวห่าวหลินก็รู้สึกชาหน่วงไปทั่วร่างความเจ็บราวกับถูกหยุดไว้ชั่วขณะ มีแต่ความร้อนผ่าวด้วยแรงปรารถนา
หลี่เจี่ยหลิงมองแววตาที่สำรวจนางก็เม้มปากดึงผ้าเช็ดหน้าออกมาจากแขนเสื้อมัดปิดตาชายหนุ่มเสีย“ข้าไม่ชอบให้ใครก็ตามมาจับจ้องเวลาข้าทำการรักษา มันเสียสมาธิ”
จ้าวห่าวหลินหัวเราะแ่เบาแต่ไม่ได้ว่าอะไร
หลี่เจี่ยหลิงปักเข็มเงินอีกชุดหนึ่งไปตามจุดชีพจรเพื่อห้ามเืบริเวณปากแผลที่้าผ่าตัด
ตัวของชายหนุ่มและนางเริ่มกลับมาร้อนรุ่มอีกครั้งกลิ่นเหงื่อและกลิ่นกายของคนทั้งสองผสมเข้ากับพิษยวนยางจนทำให้สติพวกเขาแทบกระเจิงนางต้องใช้สมาธิอย่างสูงในการรักษาครั้งนี้
การผ่าตัดครั้งนี้ไม่นับว่าเป็เพียงการผ่าตัดเล็กๆ ไม่ได้ยุ่งยากนักสำหรับนางที่ร่วมมือกับอาจารย์ั้แ่อายุสามขวบ
หลี่เจี่ยหลิงตัดชิ้นเนื้อบางส่วนออกาแที่ถูกฝังเข็มกดจุดแล้วมีเืซึมออกมาเล็กน้อยเท่านั้นนางใช้ไหมเย็บแผลทำจากเส้นใยว่านเพลิงพืชสมุนไพรที่มีคุณสมบัติห้ามเืและช่วยสมานแผล อีกทั้งยังมีคุณสมบัติละลายตัวเองหลังผ่านไประยะหนึ่งในการผ่าตัดเย็บแผลครั้งนี้
ไม่นานการผ่าตัดเล็กๆ นี้ก็จบลง
หลี่เจี่ยหลิงทายาจิงชวง[3]รอบาแและพันแผลให้ชายหนุ่มอย่างคล่องแคล่วเพียงแค่สองชั่วยามาแทั่วร่างของจ้าวห่าวหลินก็ถูกจัดการเรียบร้อย
เหงื่อไหลโทรมกายร่างกายร้อนผ่าวสติเลือนรางเรียกร้องเต็มไปด้วยแรงปรารถนา้าทางอารมณ์
พิษยวนยางรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ แม้แต่นางเองก็เริ่มสะกดเอาไว้ไม่ไหว จ้าวห่าวหลินเองก็เริ่มหอบหายใจหนักมือจิกลงบนฟูกตามแรงอารมณ์
“ยังไหวอยู่หรือไม่?”หลี่เจี่ยหลิงใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดเหงื่อตามกรอบหน้าให้ชายหนุ่มแ่เบาคลายความร้อนรุ่มของเขา
“ข้า...”เสียงหอบหนักของชายหนุ่มเป็คำตอบได้
--------------------------------------
[1] ยาชาเป็ตำรับที่ช่วยร่างกายรู้สึกชาและง่วงงุนสับสนระหว่างผ่าตัดเป็ยาระงับความรู้สึกตำรับแรกของจีน คิดค้นโดยฮว่าถัว หมอเทวดาในสมัยฮั่นตะวันออก
[2] เหล้ายาคือเหล้าที่ใช้ทางการแพทย์ ใช้ในการฆ่าเชื้อ
[3] ยาจิงชวงเป็ยาสำหรับรักษาแผล สรรพคุณห้ามเื สมานแผล ช่วยเร่งเนื้อทำจากกระดูสัตว์ป่นเป็หลัก ใช้รักษาาแจากอาวุธโลหะ าแจากการทำร้ายต่อยตีเมื่อทายานี้ลงไปแล้วจะระงับอาการปวด ห้ามเืและไม่เป็หนอง
1K
![[Friend Zone] เพื่อนกันจริงดิ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1592974670_46248616.webp)
