ช่วยเอาตรงนั้นออกให้หน่อย
ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูห้องที่อยู่ตรงหน้าด้วยใจกล้า ๆ กลัว ๆ แต่ก็มืดแปดด้าน ไม่รู้จะให้ใครที่ไหนจะช่วยฉันได้อีกแล้ว เท่าที่พอจะนึกออก ก็มีแต่เขา
เพื่อนสนิทของฉันเอง
ไม่สิ จะเรียกว่าสนิทก็ไม่เชิง
เรียกว่าเคยสนิทซะมากกว่า
ก๊อก ก๊อก
“ภัทร นี่ บีมเอง”
แต่พอเกิดเื่ขึ้นมา ก็คงมีแต่เขา เขาคนเดียวเท่านั้นแหละที่ฉันพอจะนึกออก ถ้าจะขอความช่วยเหลือในเื่แบบนี้
ภัทร เพื่อนมัธยมที่ถึงแม้ว่าตอนนี้เราจะไม่ได้คุยกันเท่าไหร่ แต่ไม่รู้ว่าบังเอิญหรือเปล่าที่เขากับฉันดันมาเรียนอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกัน คณะเดียวกัน
แถมยังอยู่คอนโดเดียวกันอีกต่างหาก แต่อยู่ห้องคนละชั้นกัน มันเลยเป็เหตุผลที่ฉันต้องมายืนอยู่หน้าห้องเขาตอนนี้ เวลานี้
“บีม บีมเหรอ” น้ำเสียงเขาดังขึ้นเหมือนคนใ ก่อนจะค่อย ๆ แ่ลงเหมือนนึกขึ้นได้
ก็ั้แ่มอต้นที่เราเคยตัวติดกัน ไปไหนมาไหนด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน หรือว่าจะเป็เื่เรียนต่าง ๆ ก็มีเขาที่เคยช่วยฉันเรียน ช่วยฉันทำการบ้านมาโดยตลอด
“อื้ม บีมไง จำไม่ได้เหรอ”
พอขึ้นมอปลาย ถึงแม้ว่าเราจะอยู่คนละห้อง แต่ก็ยังถือว่าเป็คนละห้องที่ยังเป็สายเดียวกัน ไม่รู้สิ เหมือนมันดันเป็ช่องว่างที่ทำให้เราไม่ได้สนิทกันเหมือนเมื่อก่อน จนฉันเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเราทั้งคู่ ยังสนิทกันอยู่หรือเปล่า
“จำได้สิ”
“บีมขอเข้าไปได้ไหม”
“ได้สิ มีอะไรหรือเปล่า” น้ำเสียงเขาอนุญาต แต่มันแอบห่างเหินหรือเปล่านะ ฉันไม่แน่ใจเลย
ตอนที่เขามีเพื่อนกลุ่ม มีเพื่อนผู้ชายเพิ่มขึ้นหรือ่ที่เราเริ่มคุยกันน้อยลง มันทำให้ตัวฉันเองนี่แหละ ไม่กล้าที่จะสนิทกับเขาแบบเดิมอีกแล้ว
“มี เอ่อ เรามีเื่อะไรให้ช่วยนิดหน่อย”
“อ๋อ ได้เลย ถ้าเป็บีม อยากให้ช่วยอะไรล่ะ”
“สัญญาก่อนได้ไหม ว่าจะไม่บอกใคร” ฉันเน้นย้ำด้วยคำหนักแน่น ถึงแม้ในใจรู้อยู่แล้วว่าเขาคงไม่คิดจะไปบอกใคร
“สัญญาสิ เราเป็เพื่อนกันหนิ”
เคยเป็เพื่อนกันต่างหาก ฉันคิดในใจ
“สัญญาจริง ๆ นะ”
“บีมมีอะไรกังวลหรือเปล่า”
เขาเลิ่กคิ้วถาม คงเห็นสีหน้าไม่ค่อยจะดีของฉัน
“ก็นิดหน่อย” ฉันตอบพร้อมกับเผลอกัดเล็บตัวเองไปด้วย
“เราช่วยบีมเอง ทุกเื่ที่บีมขอเลย”
“ทุกเื่เลยใช่มั้ย”
“อื้มม ทุกเื่แหละ”
“อ่า…แต่เป็เื่ที่มันไม่ผิดกฎหมายใช่เปล่า” เขาพยักหน้ารับคำ แต่แอบกระซิบตอนท้าย
“บ้าเหรอ ไม่ ๆ ไม่ได้ผิดกฎหมายอะไร แค่…เอ่อ”
“แค่อะไร?” เ้าตัวถาม
“เป็เื่ที่มัน เอ่อ น่าอายนิดหน่อย อ่า…เราเลยไม่อยากให้ภัทรบอกคนอื่น” ฉันเกาจมูกเพราะความเขิน
“อ่า ถ้าเป็เื่นั้น ตรงนี้ไม่มีใครซะหน่อย บีมสบายใจเถอะ”
“งั้น ภัทรมาตรงนี้หน่อยสิ”
มือของฉันเข้าไปกุมมือของภัทร ไม่สิ เรียกว่าลากก็ได้ ฉันค่อย ๆ ลากภัทรมาที่โซฟาตัวยาวที่ตั้งอยู่ตรงกลางห้องของเขา
“หืมม”
“ช่วยเราหน่อยนะ นะ” ฉันส่งสายตา พร้อมน้ำเสียงเชิงอ้อนวอน
“บีม หมายถึง…”
เขากลืนน้ำลายลงคอดังอึก มันดังมาพอที่ทำให้ฉันได้ยิน แต่คงไม่ใช่เวลาที่จะมารู้สึกอะไรในตอนนี้
เพราะเื่นั้น…มันสำคัญกว่า
“ภัทรช่วยบีมหน่อย”
ฉันหย่อนตัวนั่งลงบนโซฟาอย่างไม่ลังเล ทั้ง ๆ ที่ภัทรเองมีสีหน้ากังวลเล็ก ๆ ออกมาให้เห็น ก่อนที่ตัวฉันเองจะตัดสินใจ กลั้นความเขินเอาไว้จนแทบหลับตาปี๋ ถลกกระโปรงตัวสั้นของตัวเองที่ใส่อยู่ ให้เขาเห็นส่วนสำคัญของฉันอย่างง่ายดาย เพราะฉันไม่ได้ใส่สิ่งปกปิดมันไว้ั้แ่แรก
“บีม! ทำอะไรน่ะ”
เ้าตัวตาโต คว้ามือของฉันให้เอามาปิดกระโปรงจนมือเรายุ่งเหยิงแทบจะพันกันไปหมด
“นะ บีมไม่รู้จะให้ใครช่วยแล้ว”
“เอ่อ…บีม คงไม่ได้ หมายถึง…”
3K
