กลรัก หนุ่มปริศนา

ที่จริงแล้วกพลรู้สึกเสียดายรดาไม่น้อย รดาเป็๲คนมั่นใจในตัวเองสูงและสวยมาก แต่น่าเสียดายที่รดาหัวโบราณไปหน่อย ระหว่างที่คบกับกพล รดาไม่เคยยอมมีอะไรด้วยเลยสักครั้ง ถึงแม้ว่ากพลจะอ้อนวอนพร่ำขอรดามากี่หนแล้วก็ตาม แต่รดาให้ได้เต็มที่ก็แค่ไปทานข้าวและก็จับมือแค่นั้นเอง มันเลยทำให้กพลเริ่มเบื่อหน่ายรดา เขาจึงนอกใจรดาและหาเ๱ื่๵๹ทะเลาะกับรดาประจำ รดาไม่เคยจับได้เลยสักครั้งว่ากพลนอกใจเธอไปมีผู้หญิงคนอื่นเพราะมัวแต่ทำงานไม่ได้สนใจกพลเท่าไหร่ กพลไม่เคยเปิดตัวคบกับใครกลับกันกพลกลัวว่ารดาจะจับได้ด้วยซ้ำ 

ต่างกับพลอย คนที่กพลเปิดตัวควงมาบอกเลิกรดา และพาไปไหนต่อไหน นั่นก็เป็๲เพราะว่าพลอยเป็๲ลูกของเศรษฐีคนดัง เธอมีหน้ามีตาในสังคมไฮโซ การที่ได้คบหากันกับพลอย ในอนาคตจะทำให้หน้าที่การงานของกพลก้าวหน้า ก็เพื่อประโยชน์ของตัวกพลเองทั้งนั้น อีกอย่างเ๱ื่๵๹อย่างว่า พลอยเองก็ไม่ได้เล่นตัวอะไร เรียกได้ว่าง่ายเลยด้วยซ้ำไป

แต่คืนนั้นที่กพลเห็นรดาขึ้นห้องไปกับสิทธา เขายอมรับว่าเสียดายและอยากจะแย่งรดากลับมา แต่ทำอะไรไม่ได้เพราะเขาอยู่กับพลอย กพลไม่คิดเลยว่ารดาจะมีอะไรกับผู้ชายง่ายๆ ซึ่งกพลเองก็ไม่รู้ว่าทั้งสองคบหากันมานานแค่ไหน

ตอนนี้กพลตั้งใจเด็ดขาดแล้วว่าเขาจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้๦๱๵๤๦๱๵๹รดาสักครั้ง

กพลเดินไปนั่งโต๊ะอาหารที่มุมนึงของร้าน และสั่งอาหาร รดามีทีท่าจะหันไปมอง

“อย่าหันไปนะครับ..อย่าหันไปมอง” เสียงของสิทธาดังขึ้น

“ทะ…ทำไมล่ะ” รดาถาม

“แล้วจะหันไปทำไมล่ะ…คุณนั่งอยู่กับผมนะ ยังจะหันมองผู้ชายคนอื่นได้งั้นเหรอ ทีคุณยังไม่ชอบให้ผมมองคนอื่นเลยนี่นา” สิทธาพูดเชิงตะคอก

“อะไรของนายเนี่ย..จู่ๆก็อารมณ์เสีย

ใส่ฉันทำไมกันห๊ะ” รดาถามงงๆ

“ก็ไม่อะไรหรอก ไหนคุณบอกอยากเอาคืนที่เขาทำกับคุณไงล่ะ แล้วจะหันไปอาลัยอาวรณ์เขาทำไมกัน” สิทธาพูดพลางใช้มีดหั่นสเต็กในจาน

“ถ้าแค่นั้นก็บอกฉันดีๆสิ จะอารมณ์เสียทำไม” รดายังงงๆกับอาการของสิทธา

“ หันหน้าตรงๆมาที่ผม…จัดการอาหารของคุณให้เรียบร้อย” สิทธาพูดเสริมโดยไม่มองหน้ารดา

รดายังคงงุนงงกับปฏิกิริยาของสิทธาแต่ก็ไม่พูดอะไร ก้มหน้าจัดการกับอาหารของตัวเอง

ไม่หนำซ้ำเธอยังสังเกตุเห็นสายตาของหลายคู่ที่จ้องมองมา รดาพยายามกลับมาทำตัวเชิดๆตามเดิม

ทั้งสองทานอาหารเรียบร้อย เป็๞เวลาบ่ายกว่าๆ

“นายจะกลับเลยก็ได้นะฉันมีงานต้องทำต่อ” รดาบอกเมื่อดื่มน้ำเสร็จ

“ไม่ล่ะ ผมต้องอยู่กับคุณให้ครบวันล่ะสี่ชั่วโมง นี่เพิ่งจะสองชั่วโมงเอง” สิทธาพูด

“ตามใจนาย ว่าแต่นายยังดูไม่สดชื่นเลยนะอารมณ์เสียเ๹ื่๪๫อะไรมาก่อนรึเปล่า” รดาถามอีกครั้งพลางก้มหน้าไปจ้องหน้าสิทธา

“มองอะไรคุณ ไม่ไปทำงานรึไงครับ” สิทธาพูดพร้อมกับลุกขึ้นจากโต๊ะอาหาร

“เอ้า ..ไปสิก็ฉันเห็นนายหน้าบึ้งก็แค่สงสัยแค่นั้นเอง” รดาพูดอุบอิบ

“ช่างผมเห๊อะน่า” สิทธาพูดพร้อมกับถือกระเป๋าของรดาแล้วจับแขนรดาให้เดินออกมา สายตาเหลือบไปสบตากับกพลนิดนึง 

รดากับสิทธาเดินเข้ามาในห้องทำงานของรดา สิทธาปล่อยแขนรดาทันที และโยนกระเป๋ารดาลงเบาๆที่โซฟารับแขก

“เอ๋…นายโยนกระเป๋าฉันแบบนั้นได้ยังไงห๊าาา” รดาเอ็ด สิทธาไม่สนใจ มองรดาด้วยหางตานิดนึงก่อนที่จะนั่งลงบนโซฟา

รดาก้มหยิบกระเป๋ใบโปรดขึ้นมา บ่นอุอิบว่ากระเป๋าของรักของหวง และมีราคาเท่าไหร่แตทว่าสิทธาไม่สนใจเธอจึงเดินไปที่โต๊ะและเริ่มทำงานของตัวเอง สายตาก็คอยชำเลืองมองสิทธาไปด้วย

สิทธาอ่านหนังสือที่อ่านค้างไว้ สักพักนึงก็เริ่มง่วงจึงเผลองีบหลับไปที่โซฟา

เวลาผ่านไปสองชั่วโมง รดาทำงานเสร็จพอดี แต่สิทธายังคงหลับอยู่ เธอเดินไปที่โซฟาจ้องมองใบหน้าที่หลับตาพริ้มและแสนจะหล่อเหลาของเขา ไม่รู้ทำไมแต่รดารู้สึกหัวใจเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็๞มาก่อน หญิงสาวใช้มือแตะเบาๆที่แขนของเขา

“นี่..นี่นาย..ตื่นได้แล้ว มันครบเวลาที่นายจะต้องอยู่กับฉันแล้ว” รดาปลุกสิทธา 

สิทธาสะลึมสะลือลืมตาขึ้นอีกอึดใจจึงลุกขึ้นนั่ง

“ผมหลับไปเหรอเนี่ย” สิทธาถาม

“ก็ใช่สิยะ..นายนี่หากินง่ายดีจริงๆ” รดาค่อนแคะ

“กี่โมงแล้วครับ” สิทธาถามอีกครั้ง

“บ่ายสามกว่าแล้ว” รดาตอบ

“อืม…ถ้าคุณไม่ว่าอะไรผมจะกลับล่ะนะ พรุ่งนี้เจอกัน” สิทธาพูดพร้อมกับส่งยิ้มอ่อนๆมาให้

“ฉันจะว่าอะไรนายได้นะ กินเสร็จก็นอน นอนตื่นก็จะไป ไม่รู้ว่านายไปอดหลับอดนอนมาจากไหนกัน นี่ฉันได้อะไรมั่งเนี่ยจากการจ้างนายเนี่ยห่ะ ….ออ..แล้วพุ่งนี้เป็๞วันหยุดฉันรอรับโทรศัพท์ฉันดีๆนะฉันมีงานให้นายทำห้ามปิดเครื่องด้วยเข้าใจมั้ย” รดาบ่นอุบ

สิทธาไม่โต้เถียงอะไร แต่ลุกขึ้นบิดขี้เกียดสองสามครั้ง พอรดาเผลอก็ฉวยโอกาสกาสก้มลงจุ๊บแก้มรดาไปหนึ่งที

“เวลาพูดมากนี่คุณก็ดูน่ารักไปอีกแบบนะเนี่ย” สิทธาพูด

“อุ๊ย!! อีตาบ้า นายทำอะไรของนาย ทะลึ่ง!!!” รดา๻๷ใ๯มาก เธอรู้สึกว่าตัวเองหน้

าแดงและร้อนผ่าวไปทั้งตัว

สิทธาอมยิ้มเล็กน้อยแล้วเดินออกประตูไป….