นิยายแห่งการรำลึกถึงรักแท้ เพราะรักของฉัน.. คือเธอ เขียนโดย สลักกานต์
ตอนที่ ๑
บทนำ
เตโชยืนมองตัวบ้านที่เขาอยู่มากว่ายี่สิบปีมีความผูกพันนานากับบ้านหลังนี้มากมาย แม้บ้านหลังนี้มิใช่เรือนแห่งรักแต่ก็พูดได้เต็มปากว่าเป็.. เรือนแห่งชีวิต
สารพัดเื่ราวเกิดขึ้นที่นี่ทั้งเื่ที่ตราตรึง เื่ที่หม่นเศร้า เื่ที่ร้าวราน เื่ที่หวานล้ำ ..ภาพอดีตนานาปรากฏขึ้นในความทรงจำของเขา
แต่ในอีกไม่ช้า เตโชต้องย้ายออกไปจากที่นี่ไปสู่อีกสถานที่พักกาย ที่ตอนแรกเขาคิดว่าจะต้องใช้เงินทั้งชีวิตที่เก็บหอมรอมริดมาซื้อมัน เพื่อที่เขาจะมีชีวิตบั้นปลายกับลูกชายสุดที่รัก
ตอนนี้ กลับมีเศรษฐีคนหนึ่งอยากให้เตโชไปเป็ครูสอนโรงเรียนของเขาและเขายินดีให้เตโชกับลูกชายไปพักอาศัยอยู่ในบ้านหลังหนึ่งของเขาซึ่งอยู่ติดกับอาคารที่ใช้เป็โรงเรียนสอนการแสดง เตโชจึงมิอาจปฏฺิเสธได้
เตโชเดินเข้าไปในตัวบ้านหลังเก่าเพื่อร่ำลา ..เขามองไปทีละซอกทีละมุม .. เพื่อเก็บความรู้สึกดีๆ ความทรงจำต่างๆ ไว้ในใจ ..จนไปถึงห้องนอน .. เตโชมองไปรอบๆ ห้องที่เคยใช้เป็ที่พักกาย..พักใจ.. มาตลอดยี่สิบกว่าปี
เมื่อต้องจากไป.. ก็อดใจหายไม่ได้!!
เขาเปิดตู้โชว์ ..รื้อของจากตู้เก็บของที่เขาเก็บสารพัดสิ่งอย่าง.. จนถึงมุมหนึ่ง ..มุมที่เตโชแทบจะไม่เคยเปิดดูเลย .. เขาเกือบลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่ามีมุมนี้อยู่ในตู้เก็บของ
แต่.. สิ่งของที่เตโชเก็บไว้มานาน..นานกว่าอายุบ้าน ก็ยังวางนิ่งอยู่ที่เดิม เขาหยิบกล่องโลหะเก่าคร่ำคร่าทั้งสองกล่องออกมาและเปิดออกดู
กล่องแรกเป็ของกระจุกกระจิกมากมายที่เขาเก็บไว้เพื่อระลึกถึงแต่ละโอกาสในอดีตที่ผ่านมา ทุกอย่างจัดวางอยู่ในกล่องนั่นอย่างเป็ระเบียบ
อีกกล่องที่เตโชเปิดดู กลับเป็ห่อถุงพลาสติกใสแต่ด้วยความเก่า จึงซีดจนเหลือง เตโชหยิบถุงพลาสติกนั่นขึ้นมาอย่างทนุถนอม
ในถุงพลาสติคเก่านันคือ.. เสื้อนักเรียน ม.ปลายที่ขาวหม่นจนเหลืองในบางส่วนจากการเก็บไว้อย่างยาวนาน
เตโชคลี่เสื้อนักเรียนตัวนั้นอย่างบรรจง มันคือเสื้อนักเรียนที่เขาใส่ในวันปัจฉินนิเทศเมื่อเกือบสามสิบปีก่อน หมึกจากปากกาสารพัดสีที่เขียนชื่อบ้างลายเซ็นต์บ้าง คำร่ำลาบ้าง ชัดบ้าง จางบ้าง สลับกันไป แทบจะทั่วทั้งตัวเสื้อ
แต่.. ที่สะดุดใจเตโช คือกระเป๋าเสื้อนักเรียน มีหมึกสีชมพูเลือนลาง เขียนข้อความไว้อย่างชัดเจน ...
... ทุกอย่างก้าว ขอมีส่วนร่วม ...
..... ทุกลมหายใจ มีส่วนัักับฉัน .....
................................... ไม่ลืม..............................
...................................... ไม้...................................
เตโชมองตัวหนังสือสีชมพูนั้น เนิ่นนาน ...
ภาพอดีตแสนหวาน.. ที่จมลึกอยู่ในซอกของความทรงจำ.. ก็.. ผุดขึ้นมาพร่างพรายในความรู้สึกของเขา
ภาพจักรยานสองคัน .. ของเด็กหนุ่มสองคน ..ขี่ล้อกันไปมาบนถนนดินดาน .. ราวกับผีเสื้อสองตัวบินล้อกันไปมา ..เพื่อพร่ำพรอดคำรักต่อกัน
ภาพเด็กหนุ่มสองคน ..เดินเข้าไปในลานหญ้าคาที่สูงท่วมหัวอย่างเบิกบานใจ .. หาใดจะมาเทียบเทียมได้
หรือ..ภาพเด็กหนุ่มคนหนึ่งโพสท่าถ่ายภาพท่ามกลางดอกฝิ่นสีสดแสนสวย มีเด็กหนุ่มอีกคนจัดท่วงท่า และทำการบันทึกภาพนั่น
ภาพอดีตนานา.. หลั่งไหลจากหลุมลึกในซอกของหัวใจ.. มาปรากฏชัดในความรู้สึกของเตโช เขายิ้มเศร้าๆให้กับภาพเ่าั้
.. แล้วน้ำตาก็เอ่อล้นขึ้นมาที่ดวงตาและหลั่งรินโดยที่เ้าของมิได้สนใจจะเช็ดมัน ...
ก็ภาพความทรงจำทั้งมวลนั่น มันคือความสุขความเศร้า ความรัก ..
คือทุกอย่างของชีวิต
เมื่อมันกลับมาโลดแล่นในความรู้สึก
ก็ไม่แปลก ที่เขาจะเสียน้ำตาให้มัน.. !!
อีกครั้ง!!
14K
