บทที่ 7 หาเบาะแสที่หอซือเซิน
เสวี่ยเฟิงหนิงเทียนหยุดยืนอยู่หน้าหอนางโลมทั้งสองเงยหน้ามองป้ายหอด้วยแววตาสะอิดสะเอียน ซือเซิน...ความสุขและความลึกล้ำเหอะ!เสวี่ยเฟิงขยับเข้ามากอดแขนหนิงเทียนแน่นราวตนเองเป็สาวน้อยหนิงเทียนกรอกตามองบนท่าทางอย่างกับเขากำลังหลอกคนๆนี้เข้าไปกระทำชำเราอย่างไรอย่างนั้น!
“ท่านเ้าสำนักหากไม่ปล่อยท่านเจอดีแน่!”
หนิงเทียนเอ่ยเตือนน้ำเสียงกดต่ำแต่เสวี่ยเฟิงหาได้กลัวหนิงเทียนที่เขากลัวที่สุดเป็ข้างในต่างหาก!
“ไม่อาเทียนข้ายอมถูกเ้าตีดีกว่าอยู่ห่างเ้า”หนิงเทียนมองเสวี่ยเฟิงสายตาว่างเปล่าอย่าบอกนะว่าท่านเป็โรคกลัวผู้หญิง?
“เช่นนั้นก็รอข้าอยู่ข้างนอก”บอกอย่างตัดรำคาญ
“ข้าจะปล่อยเ้าเข้าไปเจอเื่ไม่ดีด้านในได้อย่างไร!”
นั่นก็ไม่เอานี่ก็ไม่ได้! หนิงเทียนส่ายศีรษะอย่างเอือมระอาคนๆนี้จับสลากได้เป็เ้าสำนักมาหรือไรไยปวกเปียกไม่สมกับร่างกายที่กำยำดูน่าเกรงขาม
คุณชายรองเหอเดินเข้าไปด้านในโดยมีเสวี่ยเฟิงกอดแขนไว้แน่นเพราะว่าตัวเขาสูงกว่าหนิงเทียนเวลากอดแขนคนตัวเล็กกว่าก็ต้องย่อลงเล็กน้อยหนิงเทียนอยากจะอัดคนข้างๆให้สลบคาเท้าแต่ไม่ได้กัดฟันเดินหน้าต่อไปแม่เล้าหอนางโลมซือเซินเดินเข้ามาต้อนรับเขาทั้งสอง
แม่เล้าลอบมองสังเกตคุณชายสวมหน้ากากบุคลิกนุ่มนวลอ่อนโยนคุณชายอีกคนก็หน้าตาหล่อเหลาอบอุ่นใจดีแต่...ไยต้องกอดแขนคุณชายสวมหน้ากากแน่นแล้วมองนางด้วยสายตาหวาดๆด้วยเล่ามิใช่ว่ามาหาความสุขจากหญิงงามหรอกหรือถึงนางจะเป็แม่เล้าแต่นางนั้นก็งดงามไม่ต่างจากเด็กๆในหอซือเซินนี้...
“คุณชายยามนี้ด้านล่างโต๊ะเต็มหมดแล้วเหลือเพียงชั้นสองที่เป็ห้องปิดแบบส่วนตัวเ้าค่ะ”แม่เล้าบอกกล่าวยิ้มๆ
“อืมข้าอยากได้ห้องที่เป็ส่วนตัวอยู่แล้วเชิญท่านนำทาง”
หนิงเทียนสวมบทบาทคุณชายสุภาพอ่อนโยนน้ำเสียงก็นุ่มทุ้มฟังแล้วชวนเคลิ้มฝันเสวี่ยเฟิงยังอดแปลกใจมิได้ไยเปลี่ยนเป็คนละคนเช่นนี้?
แม่เล้าเดินนำทั้งสองมายังชั้นสองห้องริมสุดหนิงเทียนมองสำรวจในห้องที่มีโต๊ะนั่งร่ำสุราตั้งอยู่กลางห้องอีกด้านก็เป็เตียงพร้อมเสร็จสรรพแม่เล้ายิ้มหวานห้องนี้เป็ห้องที่ดีที่สุดและแพงที่สุด
“เสวี่ยเฟิงเอารางวัลให้นาง”
เสวี่ยเฟิงมองหน้าหนิงเทียนอย่างโง่งมรางวัล...รางวัลอันใด?เคอ คุนสำลักอากาศและพยายามกลั้นขำสุดชีวิตคุณชายรองเหอขอรับท่านเ้าสำนักไม่เคยเข้าหอนางโลมไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับสตรีนางใดไม่แปลกที่ท่านเ้าสำนักจะมองหน้าท่านเช่นนั้น
ท่านเ้าสำนักช่างเป็บุรุษที่ใสซื่อไร้เดียงสาเสียจริงเห้อ...ถอนหายใจอย่างปลดปลงแม่เล้าเหลือบมองคุณชายสวมหน้ากากที่นิ่งแววตาภายใต้หน้ากากก็ว่างเปล่าเขาล้วงเข้าไปในแขนเสื้อตนเองแล้วเดินมาหานาง
“ข้ามีเื่อยากสอบถามท่านสักเล็กน้อยพอจะมีเวลาสักครู่หรือไม่”
น้ำเสียงหวานนุ่มทุ้มเอ่ยถามอย่างสุภาพแม่เล้าที่ไม่เคยถูกพูดจาเช่นนี้ใส่ก็หลงเคลิ้บเคลิ้มไปกับเสียงของคุณชายผู้สุภาพอ่อนโยนผู้นี้
“ได้เ้าค่ะ”
แม่เล้ายิ้มหวานให้หนิงเทียนทำเอาเสวี่ยเฟิงหางคิ้วกระตุกกับสตรีละพูดเสียงนุ่มอ่อนโยนกับเขานี่แทบจะดึงกระบี่มาเสียบหึ...ข้างอนเ้าแล้วอาเทียน!
เสวี่ยเฟิงปล่อยแขนคุณชายรองเหอแล้วเชิดใส่เดินไปนั่งที่โต๊ะที่มีสุราวางไว้เปิดไหสุราแล้วเทใส่จอกกระดกรวดเดียวหนิงเทียนปรายตามองแววตาไร้อารมณ์หันมาถามแม่เล้าที่ยืนยิ้มหวานหยดให้เขา
“ไม่ทราบว่าท่านพอจะทราบข่าวที่พ่อค้ากู้และคุณชายจิ่นถูกฆ่าเมื่อสองคืนก่อนหรือไม่”แม่เล้าพยักหน้ายิ้มๆ
“ทำไมหรือเ้าค่ะ”
“ข้าอยากทราบว่าคืนนั้นทั้งสองคนมาเที่ยวที่หอนางโลมอยู่กับคณิกาคนใดในหอซือเซินหรือ”
แม่เล้าทำหน้าคิดสองคืนก่อนพ่อค้ากู้มาที่หอซือเซินและซื้อความสุขกับคณิกาสาวงามอันดับหนึ่งในหอนางคือฉิงเหม่ย อีกคืนก็เป็คุณชายจิ่นก็ซื้อฉิงเหม่ยอีกเช่นกัน
“ฉิงเหม่ยเ้าค่ะสาวงามอันดับหนึ่งในหอซือเซินของข้าน้อย”
“ทั้งสองคนเลยหรือ?”แม่เล้าพยักหน้า
“ท่านสงสัยหอซือเซินของข้าน้อยหรือเ้าคะ”แม่เล้าตาโตริมฝีปากคุณชายรองเหอกดลึกคล้ายยิ้มและไม่ยิ้มพลางส่ายศีรษะ
“ไม่ใช่ข้าเพียงแค่อยากรู้ว่าเขาทั้งสองพบผู้ใดก่อนกลับเพียงเท่านั้น...ขอบคุณท่านที่ตอบคำถามนี่เป็น้ำใจเล็กน้อย”
หนิงเทียนหยิบถุงเงินอีกถุงออกมาจากอกเสื้อเป็คุณชายบ้านรวยจะมีเงินพกมากมายก็ไม่แปลกแม่เล้าตาโตรับถุงเงินไปแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่คุณชายท่านนี้กระเป๋าหนักต้องสั่งเด็กๆให้ดูแลดีๆ
“เช่นนั้นข้าน้อยจะให้คนนำอาหารและเรียกสาวงามมาให้เ้าค่ะ”
หนิงเทียนยังไม่ทันได้ปฎิเสธแม่เล้าก็พรวดพราดออกไปเสียแล้วหันกลับไปมองเสวี่ยเฟิงก็หน้าแดงก่ำนั่งโงนเงนก็ต้องถอนหายใจนอกจากจะไม่ช่วยอะไรแล้วยังเป็ภาระให้เขาต้องแบกกลับอีกหรือไง!เคอคุนรู้สึกอับอายนักท่านเ้าสำนักรู้ว่าตนคอไม่แข็งก็เล่นดื่มไปเสียหลายไหเลยนะขอรับ!
หนิงเทียนคิดว่าเขาควรเดินสำรวจที่นี่เสียหน่อยตัดสินใจเดินไปที่ประตูทิ้งเสวี่ยเฟิงอยู่ในห้องเพียงผู้เดียวในใจขบคิดเื่ที่ได้รู้เหยื่อทั้งสองคนมาหาความสุขที่นี่และได้ซื้อความสุขจากหญิงคณิกางามอันดับ1 นามว่าฉิงเหม่ยหากบอกว่าเป็อันดับหนึ่งก็คงงดงามมากทีเดียวหากงดงามย่อมมีคนคลั่งไคล้
มีอยู่สามข้อที่หนิงเทียนตั้งไว้ในใจหนึ่งฆาตกรทำเพื่อความสะใจของตนเองฆ่าบุรุษรูปงามเพื่อลบปมในใจตน
สองฆาตกรคลั่งไคล้ฉิงเหม่ยมากฆ่าทุกคนที่เข้าหาหรือซื้อความสุขจากนางแต่มีเื่ที่หนิงเทียนสงสัยอยู่ทำไมพึ่งมาลงมือฆ่าอย่างโเี้ตอนนี้หรือว่าจะทนไม่ไหวหรือหมดความอดทนที่เห็นผู้อื่นได้เสพสุขกับนางแต่ตนไม่ได้
สามฉิงเหม่ย...ที่เขาสงสัยนางเพราะในโลกก่อนอย่าลืมว่าผู้หญิงที่มองว่าอ่อนแอยังฆ่าเขามาแล้วฉะนั้นในโลกที่มีกำลังภายในวรยุทธ์อย่างนี้ไม่ได้มีกฎห้ามให้สตรีฝึกยุทธ์เสียหน่อย...
แล้วทำไมตรูต้องซีเรียสไม่ใช่เื่ของตัวเองเสียหน่อยคนร้ายจะไปฆ่าใครก็ไม่เห็นจะเกี่ยวกับเขาสักนิดแต่...หนิงเหอพี่ชายหนิงเทียนถือว่าหน้าตาดีมากไม่เบาหากถูกหมายหัวจิ๊...ยุ่งยากจริงๆ!!
“คิกๆท่านนี่ตลกจริงๆเ้าค่ะ”น้ำเสียงหวานหยดดังลอดออกมาจากห้องที่หนิงเทียนกำลังจะเดินผ่าน
“เหม่ยเอ๋อร์ชอบข้าก็ดีใจคืนนี้ข้าอยากรักเ้าทั้งคืนได้หรือไม่เหม่ยเอ๋อร์”
เสียงทุ้มของบุรุษเอ่ยพูดกับนางหนิงเทียนที่ทำท่าจะเดินต่อก็หยุดชะงักเหม่ยเอ๋อร์นี่ใช่ฉิงเหม่ยไหม?
“หากท่านปรารถนาข้าฉิงเหม่ยยินดีเ้าค่ะ”
น้ำเสียงหวานตอบอย่างอายๆชัดเลยแล้วทำไมเขาต้องมายืนฟังคนอื่นที่กำลังจะโป๊ะๆกันด้วยวะ!!ตัดสินใจหันหลังเดินกลับห้องที่มีเสวี่ยเฟิงรออยู่
“ไม่!!ปล่อยข้านะ! อาเทียนนน! ช่วยข้าด้วยข้าจะถูกสตรีขืนใจแล้วอาเทียนนนน!!”
น้ำเสียงโหยหวนเอ่ยเรียกร้องความช่วยเหลือจากเขาคุณชายรองเหอโคลงศีรษะเป็บุรุษสะเปล่าแหกปากอย่างกับหมากำลังจะโดนเชือด!
“คิกๆนายท่านนี่ตลกจังเลยมาม่ะข้าน้อยจะถอดอาภรณ์ให้ท่านแล้วมอบความสุขให้ท่านเองเ้าค่ะ”
หนิงเทียนเปิดประตูเข้ามาเงียบๆมองเสวี่ยเฟิงที่ถูกสาวงามในหอนางโลมรุมถอดอาภรณ์ให้เขาสามสี่คนด้วยแววตาว่างเปล่าหางตาเสวี่ยเฟิงเห็นบุรุษร่างโปร่งชุดฟ้ายืนมองเขานิ่งก็แทบร่ำไห้อย่ายืนมองอย่างเดียวสิอาเทียนช่วยข้าด้วยข้าหายงอนเ้าแล้วก็ได้ช่วยข้าที!!
“อาเทียนช่วยข้าด้วย!พวกเ้าอย่าไม่อ้ากกกก!!”เสวี่ยเฟิงร้องลั่นเมื่อตนถูกปลุกปล้ำถอดอาภรณ์สาปเสื้อแหวกกว้างจนเห็นกล้ามหน้าท้องที่เป็ลอนสวยงาม
พลั่ก!!!
“อุแค่ก!!!”
ตุ้บ!
ทุกอย่างรวดเร็วมากทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบเท้าของหนิงเทียนยังค้างอยู่ท่าเดิมคือท่ายกขาถีบเสวี่ยเฟิงจนร่างของชายหนุ่มกระเด็นกลิ้งไปอยู่ที่พื้นเคอ คุนอ้าปากค้างคะ...คุณชายรองเหอท่านไม่ยั้งแรงสักหน่อยหรือขอรับ...!
หนิงเทียนยิ้มมุมปากโค้งประสานมือขออภัยหญิงงามก่อนจะเดินไปค้นหยิบถุงเงินในอกเสื้อของเสวี่ยเฟิงมาวางบนโต๊ะสองถุง
“ทำให้แม่นางทั้งหลายใแล้ว...ขออภัยสหายข้าค่อนข้างขี้อายร้องโวยวายเป็หมะ-แค่ก!! เป็หมูถูกเชือดคงทำแม่นางทั้งหลายในี่เป็ค่าปลอบใจแก่แม่นางเล็กๆน้อยๆ”
กล่าวกับพวกนางน้ำเสียงสุภาพอ่อนโยนเสวี่ยเฟิงแทบร่ำไห้คนที่ใและขวัญเสียควรเป็เขามิใช่หรือ...เสวี่ยเฟิงน้ำตาคลออาเทียนเ้าใจดำนัก!!ถีบมาได้ไม่ยั้งแรงเลย!!
“มะ...ไม่เป็ไรเ้าค่ะคุณชาย...”
หญิงคณิกาคนนึงได้สติเอ่ยตอบคุณชายรองเหอหน้าแดงก่ำคุณชายผู้นี้สุภาพอ่อนโยนยิ่งนักภายใต้หน้ากากนั่นใบหน้าจะหล่อเหลาเพียงใดกันนะ...คิดในใจอย่างเหม่อลอย
หนิงเทียนเห็นพวกนางเหม่อลอยไม่รู้ว่าคิดสิ่งใดก็เดินไปกระชากลากเสวี่ยเฟิงเดินออกมาหนิงเทียนประคองร่างเสวี่ยเฟิงออกมาจากหอนางโลมได้ก็เล่นเอาเหนื่อยเหมือนกันไม่รู้ว่าไอ้คนหน้าหนานี่มันตัวใหญ่ถึกควายหรือว่าเขาตัวเล็กเกินไปแม่มเอ้ย!โคตรหนัก!
คุณชายรองเหอพยายามประคองเสวี่ยเฟิงให้เดินตรงๆเพราะคนเมาเดินขาขวิดกันไปขวิดกันมาก็กรอกตามองบนด้วยความเหนื่อยใจ!
“มาแล้วก็ไม่ช่วยอะไรแล้วยังทำตัวเป็ภาระอีก”
แล้วนี่ต้องไปส่งคนๆนี้ที่โรงเตี๊ยมที่เขาพักใช่ไหมทิ้งไว้แถวๆนี้ได้หรือเปล่าเห้อออไม่ได้ดิเกิดเ้าสำนักเสวี่ยเฟิงถูกฆาตกรรมขึ้นมาคนซวยก็เป็เขาและตระกูลแน่ๆ
“อาเทียน...คืนนี้เ้าอย่ากลับเลยนอนกับข้าเถิด”หนิงเทียนปรายตามองคนเมาแววตาเรียบเฉย
“เมาแล้วอย่าเรื้อนเดี๋ยวพ่อก็กะซวกไส้เข้าให้!”แขนแกร่งของเสวี่ยเฟิงเลื้อยลงไปโอบกอดเอวคุณชายรอง
“ดุข้าอีกแล้วอาเทียนทีกับสตรีทำไมอ่อนโยนนักกับข้าเ้าฆ่าได้คงฆ่าไปแล้วน่าน้อยใจยิ่งนัก!”หนิงเทียนกรอกตามองบนเมาแล้วพูดมากอีกด้วย!แล้วมือน่ะอยู่นิ่งๆ จับตรงไหนน่ะเห้ย!!
“หากยังไม่เก็บมือท่านกลับไปดีๆข้าจะตัดมือท่านเดี๋ยวนี้แหละ!”บอกน้ำเสียงกดต่ำเมาแล้วทะลึ่งลูบเอวตรูนะเดี๋ยวๆคนเมายู่ปากโอบเอวคนประคองเฉยๆ
เคอคุนได้รับคำสั่งให้คุ้มกันในเงาจนกว่าเ้าสำนักจะสั่งให้ออกมาได้พวกเขาก็อยากจะออกมาช่วยคุณชายรองแบกร่างท่านเ้าสำนักแต่เพราะคำสั่งเลยได้แต่มองดูเงียบๆอยู่ในเงาหนิงเทียนรู้สึกแปลกใจปกติคนติดตามของเสวี่ยเฟิงจะอยู่ข้างเขาตลอดยามนี้ไปไหนกันหมด!
เสี่ยวเอ๋อร์ที่คอยดูแลโรงเตี๊ยมสำนักไป๋เฮ่อเห็นคุณชายผู้หนึ่งประคองร่างท่านเ้าสำนักเดินเข้ามาก็รีบเข้ามาช่วยประคองอีกข้างแม้จะสงสัยไยท่านเ้าสำนักจึงได้เมามายกลับมาเช่นนี้ได้
“รีบพาไปห้องพักเขาสิข้าเมื่อย!”น้ำเสียงเ็าเอ่ยกับเสี่ยวเอ๋อร์
“ขะ...ขอรับ”ทั้งสองประคองเสวี่ยเฟิงจนมาถึงห้องพักของเขาหนิงเทียนปล่อยให้เสี่ยวเอ๋อร์ประคองคนเมาไปที่เตียงคนเดียว
เมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้วคุณชายรองเหอก็หันหลังเดินออกจากห้องแต่เสียงของเสวี่ยเฟิงดันร้องเรียกเขาเสียดังจนเขาต้องหันหลังกลับไปมอง
“อาเทียน!”คนเมาฝืนปรือตามองเขา
“อะไร?”
“อยู่ที่นี่เถิดเช้าแล้วเ้าค่อยกลับลืมไปแล้วหรือว่ายามนี้อันตรายเพียงใด”
หนิงเทียนเลิกคิ้วก็มาดิฆาตกรโหดก็ฆาตกรโหดเถอะผมคนนี้แทงสวนยับอะบอกเลยมันต้องตายกันไปข้างเสวี่ยเฟิงสะบัดมือไล่เสี่ยวเอ๋อร์ให้ออกไปเขาฝืนยันกายลุกนั่งพิงหัวเตียงปรือตามองหนิงเทียน
“เมาแล้วก็นอนอย่าสร้างความรำคาญ”เอ่ยอย่างเ็าหันหลังจะเดินออกจากห้อง
“นะ...อาเทียนอยู่ที่นี่เถิดเช้าแล้วเ้าค่อยไป”เสวี่ยเฟิงเอ่ยขอน้ำเสียงออดอ้อนน้ำเสียงแหบพร่าทุ้มนุ่มหูคุณชายรองเหอถอนหายใจ
“เช่นนั้นก็หาห้องให้ข้าสิข้าไม่นอนเตียงเดียวกับท่านหรอก”
เสวี่ยเฟิงยิ้มมุมปากเตียงข้าออกจะกว้างแต่ถ้ากวนอารมณ์คนดุตอนนี้มีหวังโดนฆ่าตายจริงๆแน่แต่ลองแหย่นิดหน่อยก็น่าสนุก...
“นอนกับข้าไม่ดีหรือข้ากอดอุ่นนะ”หนิงเทียนดึงมีดสั้นออกมาจากอก
“คงเบื่อที่จะมีลมหายใจอยู่แล้วใช่ไหมเสวี่ยเฟิง”กล่าวพลางแสยะยิ้มเย็น
“....”
เสวี่ยเฟิงเสหน้าหลบตาทำเป็ไม่เห็นแววตาหนิงเทียนที่พร้อมจะฆ่าเขากระแอมไอแล้วเรียกเคอออกมาจากเงา
“เคอจัดการห้องพักให้อาเทียน”
“ขอรับท่านเ้าสำนัก...เชิญทางนี้ขอรับ”เคอคุนคิดว่าท่านเ้าสำนักจะโดนฆ่าหมกห้องเสียแล้วดีที่ท่านเ้าสำนักเลือกเงียบสงบปากสงบคำ
“ฝันดีนะอาเทียน”เสวี่ยเฟิงพึมพำไล่หลังหนิงเทียนก่อนจะเลื้อยกายลงไปนอนดีๆ
1K
![แด๊ด(ไม่)รักผม [Nc25+]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721731735_56425450.webp)
![ราชันหมื่นมิติ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1706432209_2214917.webp)
