บนรถม้าที่โคลงเคลงไปมาเล็กน้อยภายในมีคน 3 คนนั่งอยู่ ตาหวานนั่งมองชายหนุ่มที่นอนไร้สติอย่างเป็ห่วง มือบางจับมือของเขาไว้แน่นไม่ปล่อยแม้เพียงเสี้ยววินาทีเดียว อยู่ๆ ก็มีหยดน้ำสีใสไหลออกมาจากตางามอย่างห้ามไม่ได้ หญิงสาวไม่รู้สึกตัวด้วยซ้ำว่ามีหยดน้ำตาไหลออกมาตอนนี้นางหวังเพียงว่าชายหนุ่มจะไม่เป็อันใดมากและจะต้องฟื้นขึ้นมาในไม่ช้า ถิงถิงสาวใช้คนสนิทที่นั่งมาด้วยล้วงมือเข้าไปในแขนเสื้อก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมา จากนั้นสาวน้อยจึงซับน้ำตาให้ผู้เป็นายโดยที่ไม่เอ่ยถามสิ่งใดแม้เพียงสักคำ นางรู้ดีว่าตอนนี้หญิงสาวเป็ห่วงชายหนุ่มเป็อย่างมาก นางเองจึงไม่อยากที่จะรบกวนหญิงสาวตอนนี้ทำได้เพียงอยู่ข้างๆ หญิงสาวเท่านั้น สาวน้อยั้แ่เข้ามาอยู่ที่จวนแห่งนี้นางก็ได้มาเป็สาวใช้ของหญิงสาวมาั้แ่ต้นเพราะอายุที่ไม่ได้ห่างกันมากทำให้เข้าใจกันและกันเป็อย่างดี นางไม่เคยเห็นผู้เป็นายชอบพอกับบุรุษคนใดมาก่อนแม้ว่าบุรุษทั่วทั้งเมืองต่างเข้ามาเกี้ยวหญิงสาวด้วยความที่นางมีหน้าตาอันงดงามเหนือสตรีทั่วทั้งเมืองอีกทั้งยังฐานะร่ำรวยที่สุดในเมืองหยางผิงแห่งนี้ แต่ต่างจากชายหนุ่มที่ตอนนี้หลับใหลไม่ได้สตินางเห็นหญิงสาวมีความสุขทุกครั้งที่ได้อยู่กับเขาหญิงสาวยิ้มออกมาจากใจจริง บุรุษผู้นี้ต้องเป็คนที่นางรักอย่างแท้จริง สาวน้อยจึงจะไม่ถามอะไรก็ตามที่หญิงสาวตัดสินใจทำเพื่อคนที่นางรัก ภายในรถม้าตอนนี้ช่างเงียบสงัดราวกับสามารถได้ยินเสียงลมหายใจของคนที่อยู่รอบข้างได้อย่างไรอย่างนั้น
“ข้าไม่เป็อันใดหรอก เ้าไม่ต้องเป็ห่วง” เสียงหวานเอ่ยขึ้นหลังจากเงียบไปนาน หญิงสาวหันไปบอกแก่ถิงถิงที่ตอนนี้สาวน้อยก็เป็ห่วงนางเช่นกัน
“คุณหนูอย่ากังวลให้มากนะเ้าคะ เดี๋ยวท่านจะล้มป่วยไปอีกคนคุณหนูเพิ่งหายจากป่วยหนักมาเพียงเดือนเดียวเองนะเ้าคะ” ถิงถิงกล่าวอย่างห่วงใยผู้เป็นายเพราะนางเองก็ป่วยหนักมาเช่นกัน
“ข้าสบายดี เ้าออกไปถามเฉาอี้ว่าอีกนานหรือไม่กว่าจะถึงจวน”
“เ้าค่ะ”
สิ้นเสียงของหญิงสาวถิงถิงได้ออกไปด้านนอกเพื่อทำตามที่ผู้เป็นายเอ่ยสั่ง เวลาผ่านไปไม่นานรถม้าของฟู่อี้เฉินก็มาหยุดที่ด้านหลังของจวนที่ไม่ค่อยมีผู้คนผ่านไปมา หญิงสาวจึงได้ให้คนรีบพาชายหนุ่มไปไว้ที่เรือนของนางและกำชับว่าให้คนในจวนรู้เื่นี้ให้น้อยที่สุด นางยังได้สั่งให้ถิงถิงไปตามท่านหมอประจำตระกูลให้รีบมาที่นี่อีกด้วย เพราะหมอท่านผู้นี้เป็หมอที่เรียกได้ว่าเก่งที่สุดในเมืองและจะไม่เอ่ยถามหรือเก็บเื่ที่เห็นในจวนไว้เป็ความลับไม่นำไปแพร่งพรายที่อื่น
.
1 ชั่วยามผ่านไป
“ท่านหมอคุณชายจางิ่เป็เช่นไรบ้างเ้าคะ” หญิงสาวถามด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล
“คุณชายท่านนี้เสียเืมาก แต่ยังดีที่ท่านห้ามเืและทำแผลมาก่อนหน้าทำให้เขาไม่เป็อันตรายถึงแก่ชีวิต ข้าจะจัดยาบำรุงเืและยาสมานแผลให้อีก 1 สัปดาห์าแของเขาน่าจะดีขึ้นคุณหนูไม่ต้องเป็ห่วงขอรับ” ท่านหมอเอ่ยอธิบายอาการของชายหนุ่มให้ฟู่อี้เฉินฟังอย่างละเอียดเพื่อให้นางคลายความกังวลใจ
“ขอบคุณท่านหมอมากเ้าคะ” หญิงสาวเอ่ยออกมาด้วยความดีใจพลางมีรอยยิ้มบนใบหน้าหลังจากเคร่งเครียดจากที่เห็นอาการของชายหนุ่มมานาน
“เช่นนั้นเมื่อไม่มีอันใดแล้วข้าขอตัวก่อนนะขอรับ” ท่านหมอกล่าวลาเมื่อหมดหน้าที่ของตนเองแล้ว
“ขอบคุณท่านหมออีกครั้งนะเ้าคะ เดี๋ยวข้าให้คนไปส่งเ้าค่ะ” หญิงสาวเอ่ยขอบคุณท่านหมออีกครั้งพลางโค้งคารวะ จากนั้นมองไปทางถิงถิงเพื่อเป็สัญญาณให้นางไปส่งท่านหมอกลับเรือน
เมื่อทุกคนออกไปจากห้องหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างเตียงของชายหนุ่มจึงเอื้อมมือไปดึงผ้าห่มขึ้นมาให้ชายหนุ่มเล็กน้อยเพื่อให้ร่างกายของเขาอุ่นขึ้น ตาหวานนั่งจ้องใบหน้าอันหล่อเหลาเบื้องหน้าไม่กะพริบตาพลางกุมมือไว้ไม่ห่าง ‘นี่ข้าชอบท่านมากเพียงนี้เชียวหรือ ทั้งที่เราพึ่งจะรู้จักกันไม่นานแท้ๆ แต่ทุกครั้งที่ข้าอยู่กับท่านข้ามีความสุขยิ้มออกมาอย่างสบายใจและนั่นมันทำให้ข้าอบอุ่นที่หัวใจเป็อย่างมาก ไม่รู้ว่าท่านจะคิดเช่นเดียวกันกับข้าหรือไม่ จางิ่นี่ท่านเป็ใครกันแน่รอยแผลพวกนี้ท่านไปทำเื่ใดมากันถึงาเ็หนักเช่นนี้ ข้าไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวท่านเลยแต่ข้าดันรักท่านไปเสียอย่างนั้น’ หญิงสาวกล่าวกับตนเองในใจอย่างยืดยาวนางเพิ่งรู้ตัววันนี้ว่านางชอบชายที่อยู่เบื้องหน้าของนางไปเสียแล้ว
มือเรียวยาวหยิบผ้าเช็ดหน้าชุบน้ำจากนั้นบิดพอหมาดนำมาเช็ดตัวให้ชายหนุ่ม มือบางเช็ดใบหน้าคมอย่างเบามือจากนั้นค่อยๆ เลื่อนลงมาที่อกกว้าง หญิงสาวค่อยๆ เปิดเสื้อออกอย่างช้าๆ ตาหวานมองเห็นมัดกล้ามดูสุขภาพดีที่อัดแน่นอยู่ภายในเสื้อบาง ผิวขาวเนียนราวกับผิวหญิงสาวมือบางเลื่อนเช็ดที่หน้าอกแน่นอย่างเบามือสายตาก็จับจ้องอย่างไม่ลดละพลางลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ อยู่ๆ ใจบางก็เต้นแรงขึ้นมาเสียอย่างนั้นเม็ดเหงื่อผุดขึ้นที่หน้าผากทั้งที่อากาศกลับเย็นสบาย อุณหภูมิภายในตัวของหญิงสาวเพิ่มสูงขึ้นใบหน้าเริ่มแดงระเรื่อ อยู่ๆ ก็มีโลหิตสีแดงหยดลงที่แผ่นอกขาวเนียน ‘นี่ข้าคิดเื่อะไรอยู่เนี่ย เขาาเ็อยู่แท้ๆ ข้านี่มันช่าง~~’ หญิงสาวกล่าวกับตนเองในใจ จากนั้นเช็ดเืที่หยดลงบนอกกว้างแล้วใช้แขนเสื้อเช็ดเืที่จมูกตนเองอย่างลวกๆ และรีบเดินออกจากห้องไป
“คุณหนูท่านออกมาแล้วหรือคุณชายจางิ่อาการเป็เช่นไรบ้างเ้าคะ นั่นมันเืด!! เป็อันใดมากไหมเ้าคะคุณหนูเดี๋ยวข้าไปตามท่านหมอกลับมาดูอาการ” ถิงถิงกล่าวอย่างใเพราะนางคิดว่าคุณหนูของนางอาจล้มป่วยขึ้นมาอีกคน
“ข้าไม่เป็อันใดเ้าไม่ต้องเป็ห่วงง~~”
สิ้นเสียงหญิงสาวนางก็วิ่งออกไปด้วยความเขินอาย ถิงถิงที่เห็นเช่นนั้นได้แต่งงงวยพลางนึกสงสัยภายในใจว่านายของตนเป็อันใดไปกันแน่เหตุใดต้องรีบวิ่งออกไปเช่นนั้น
.
ณ ป่าไผ่แห่งหนึ่ง
ภายในมีต้นไผ่มากมายที่ขึ้นเบียดเสียดทั่วทั้งพื้นที่กิ่งไผ่โอนเอนไปตามสายลม ปรากฏคนราว 60 กว่าคนกำลังขนกล่องไม้ขึ้นรถม้าอย่างเร่งรีบ หนึ่งในนั่นสวมหมวกปิดบังใบหน้ายากที่จะมองเห็นได้อย่างชัดเจนทั้งตัวสวมใส่ชุดผ้าไหมสีแดงที่ดูราคาแพงและเป็ผ้าไหมหายากมีแต่ขุนนางขั้น 2 หรือคนในราชวงศ์เท่านั้นที่สวมใส่ได้
“นายท่านขอรับของที่ท่านให้จัดเตรียมข้าหาได้ตามที่นายท่าน้าแล้วขอรับ” มู่หยางที่ดูเหมือนไม่เคยเกรงกลัวต่อผู้ใดกลับก้มหน้ามองพื้นพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“เช่นนั้นก็ดี คนที่ข้าส่งไปเป็เช่นใดบ้าง” ชายลึกลับผู้นั้นเอ่ยถามอย่าง้าคำตอบ
“เอ่อคือ….คนเ่าั้ถูกฆ่าตายหมดแล้วขอรับ แต่ข้าให้คนกำจัดหลักฐานจนหมดสิ้นไม่มีทางที่พวกมันจะสืบมาถึงนายท่านได้เป็แน่ขอรับ” มู่หยางตอบกลับอย่างหวาดกลัวว่าจะโดนกล่าวโทษจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
“สมกับเป็เ้าสังหารยอดฝีมือที่ข้าส่งไปได้ด้วยตัวคนเดียว ดีเช่นนี้คงน่าสนุกขึ้นมาหน่อย ฮ่า ฮ่า ฮ่า” ชายคนนั่นกล่าวอย่างดีใจเสียอย่างนั้นทั้งที่คนที่เขาส่งไปถูกสังหารไปจนหมดสิ้น มู่หยางที่ได้ยินเช่นนั้นก็ดีใจที่ตนไม่ถูกลงโทษแต่ก็แปลกใจอยู่ไม่น้อยที่ชายลึกลับผู้นี้พูดเหมือนอย่างรู้ว่าคนที่ฆ่าลูกน้องของเขาเป็ใครแต่กลับไม่โมโหที่แปลกกว่านั้นคือเขากลับดีใจเสียอย่างนั้น
“นายท่านรู้จักมือสังหารผู้นั้นหรือขอรับ” มู่หยางเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“เ้ารู้เท่าที่ข้าบอกก็พอ รู้มากไปอาจทำให้ชีวิตเ้าสั้นลงก็เป็ได้” ชายลึกลับกล่าวเสียงเข้ม
“ข้าน้อยมิบังอาจ ข้าปากมากเกินไปขอนายท่านอย่าได้โมโหขอรับ” ชายหนุ่มกล่าวพลางสั่นไปทั่วทั้งตัวเพราะหวาดกลัวต่อชายที่อยู่ตรงหน้า
...........................................
ยัยน้องหนูคิดอะไรอยู่ลูกถึงขนาดเืกำเดาไหลขนาดนั้น ไม่ได้นะลูกเราเป็ผู้หญิงเก็บอาการหน่อยย
เื่นี้ไรท์ตั้งใจเขียนมากๆ เลยนร้าา หวังว่ารี๊ดทุกคนจะมีความสุขในการอ่าน อย่าลืมคอมเม้นต์ให้กำลังใจไรท์้ด้วยนะทุกคน
74K
