[GrimHunt] สมรภูมินักล่า

''พวกแกมั่นใจแน่นะว่ามันอยู่ในป่านี้จริงๆ ถ้าเวลาของฉันเสียเปล่าไปเพราะแกก็อย่าวหวังจะใช้ชีวิตสบายๆได้เลย เพราะฉันจะใช้แกเป็นเครื่องมือทดสอบอาวุธทุกๆชิ้น!''ชายคนหนึ่งได้หันหลังไปบ่นชายตัวเล็กที่มีบาดแผลรอยฟกช้ำเต็มตัว จากน้ำเสียงและท่าทางที่ดูอ่อนแอ เขาคงจะเป็นเพียงเบี้ยล่างที่น่าสงสารที่จะต้องคอยรองรับอารมณ์ตลอดวัน และจากคนอีก 4 คนที่อยู่โดยรอบนั้นมีท่าทีที่กำยำอันตรายยิ่ง ชายตัวเล็กจึงไม่น่ามีที่ยืนได้จุดนั้นได้เลยถ้าหากเขาไม่มีความแข็งแกร่งระดับสัตว์ประหลาดภายในป่าใหญ่แห่งนี้มีผู้คนอยู่มากมายหลายกลุ่ม เพียงกระแสข่าวที่เบาบางราวสายลมเกี่ยวกับ 'ความเสียใจของราชา' ก็เป็นดั่งน้ำผึ้งหยดเล็กที่ส่งกลิ่นเรียกให้เหล่าแมลงทั้งหลายเดินทางมารุมล้อม การต่อสู้ของผู้คนจึงเห็นได้อย่างง่ายดายรอบด้าน ทั้งยังเกลื่อนด้วยซากศพของเหล่าโนมนักรบที่พวกมันกำเนิดขึ้นจากภารกิจ ในแต่ละกลุ่มต้องเจอโนมนักรบหลายสิบ หากใครจัดการได้ก่อนมีการแทรกแซงจากกลุ่มอื่นนั้นก็ถือเป็นโชควาสนาอันดีไป แต่กลับกัน พวกที่กำลังต่อสู้กับกลุ่มอื่นและปรากฏโนมนักรบขึ้นมาพอดีนับเป็นโชคร้ายที่ยากจะหาสิ่งเปรียบชายตัวเล็กไม่ทราบว่ารู้ข่าวเกี่ยวกับเรื่องนี้มาได้อย่างไร แต่ตัวเขานั้นค่อนข้างมั่นใจเกี่ยวกับเรื่องนี้เป็นอย่างมาก''ฉันมั่นใจ! ตอนที่พวกนายบอกให้ฉันออกมาหาฝืน ฉันมั่นใจว่าเห็นคนคนนั้นจริงๆ มันกำลังถูกผู้คนหลายกลุ่มตามล่าอยู่ แต่ฉันที่มาแค่คนเดียวเลยไม่น่ามีพิษภัยสำหรับพวกมันพวกมันเลยปล่อยให้ฉันเอาเรื่องนี้มาบอกได้!'' ชายตัวเล็กพูดขึ้นด้วยความมั่นใจเต็มอกเห็นท่าทีแบบมันพวกมันก็สบายใจไปได้เล็กน้อย 'ไอ้ชายตัวเล็กนี้จะต้องไม่มีทางโกหกหลอกลวงพวกมันอย่างแน่นอน!' นี้เป็นความคิดที่พวกมันทั้ง 4 นั้นรู้ดีอยู่ในอก เขาคงจะไม่กล้าทำอะไรที่ทำให้พวกมันหงุดหงิดแน่นอน บทเรียนมันก็เกิดขึ้นแล้วกับอีก 2 คนที่เคยอยู่ในกลุ่มกับพวกมัน ซึ่งไร้ประโยชน์เกินไปจนถูกโยนให้เป็นตัวล่อให้กับพวกโนมทำให้พวกมันไม่สามารถที่จะใช้ชีวิตได้ครบ 13 วันดังนั้นพวกมันทั้ง 5 จึงได้ค่อยๆเดินทางเข้าไปภายในป่าขนาดใหญ่นี้ ซึ่งซากศพของโนมและมนุษย์ทั้งหลายทำเอาใจของพวกมันอยู่ไม่ค่อยสงบเท่าไหร่นัก ดาบ หอก ธนู มีด หรืออุปกรณ์อื่นๆแล้วแต่ถนัดมือถูกหยิดออกมาจัดเตรียมเอาไว้ เพื่อให้พร้อมต่อการรับมือในสถานการณ์ต่างๆได้อย่างทันท่วงทีกองซากศพกระจายกันอยู่ทั่วตัวป่า แต่หากลองมองดูดีๆแล้ว ไม่ได้มีเพียงแค่โนมกับมนุษย์เท่านั้น ยังมีซากของหมาป่าขนาดใหญ่ที่มีความยาวเกือบ 1.5 เมตร หมียักษ์ที่สูงได้ 2 เมตรโดยประมาณ วานร เสือ หรือแม้แต่สายพันธุ์เหล่าอสรพิษต่างๆก็มีศพไร้วิญญาณให้เห็นกระจายไปทั่ว''ป่านี้มันน่าขนลุกจริงๆ... แล้วพวกเราจะรู้ได้ยังไงว่ามันไปทางไหน?'' ชายผู้น่าจะเป็นหัวหน้ากลุ่มกล่าวถามขึ้นลอยๆ แต่กลับไม่มีเสียงตอบกลับมาจากคนอื่นๆเลยแม้แต่น้อยด้วยความสงสัยเพราะปล่อยเวลานานมากกลับไม่มีเสียงใดๆตอบกลับ ทั้งเสียงฝีเท้าก็ค่อยๆที่จะเงียบหายไปเรื่อยๆ มันจึงเริ่มรู้สึกไม่ดีและได้ใช้ออกด้วยพลังพรสวรรค์ ฉับพลันขาทั้งสองข้างของมันก็เปลี่ยนแปลงไป จากขาของมนุษย์ก็กลับกลายเป็นขาของเสือที่เล็บของมันแหลมคมจนพุ่งทะลุออกมาจากรองเท้าหนังเขาหันกลับไปพร้อมกับเหวี่ยงดาบ ถ้าหากมีศัตรูอยู่ข้างหลังของมันก็รับประกันได้ว่ามันจะต้องได้รับบาดเจ็บหรือตายจากไปเลย แต่ยังโชคดี ก่อนที่ดาบจะปะทะเข้ากับลำคอของมนุษย์ มันก็หยุดดาบของตัวเองเอาไว้ได้''อ๊าาา!!....'' ชายหนุ่มตัวเล็กร้องออกพร้อมหอบหายใจอย่างรุนแรง คมดาบอยู่ห่างจากลำคอของมันไปเพียงไม่กี่นิ้วเท่านั้น ตัวมันทำท่าทีราวกับไม่รู้เหตุผลว่าเพราะอะไร''ไอ้บ้าเอ้ย ถ้าอยู่ก็ช่วยส่งเสียงตอบกันหน่อยสิ'' เมื่อมันเห็นถึงท่าทีตกใจก็พอจะเข้าใจได้ ว่ามันนั้นกำลังหวาดกลัวกับสภาพบรรยากาศโดยรอบนี้ ที่เต็มไปด้วยซากศพมากมายหลากหลายชนิดสายพันธุ์ การที่มันไม่ส่งเสียงตอบออกมาก็อาจจะเป็นไปได้ว่ามันกำลังตกใจอยู่หากแต่เมื่อได้กวาดตามองไปโดยรอบ สหายของมันทั้ง 3 คนกลับหายไปไหนก็ไม่รู้ ''แล้วพวกมันไปไหนกันหมด? แยกย้ายไปเข้าห้องน้ำหรือไง'' มันค่อยๆเก็บดาบของตัวเองไปเพราะเหมือนจะไม่มีอะไรให้กังวลอีกต่อไป''อะ... อ๊าาาา'' หากแต่ชายหนุ่มตัวเล็กก็ยังไม่ได้พูดอะไรออกมา มันทำราวกับได้พบเจอสิ่งที่น่ากลัวจนทำให้มันแทบเสียสติไปแล้ว ทำเอาชายอีกคนที่มองมันอยู่ก็เกิดอาการไม่สบอารมณ์อย่างแรง''เป็นบ้าอะไรของแกวะ?'' มือข้างหนึ่งถูกยกขึ้นเตรียมที่จะตบลงไปบนใบหน้าเพื่อเรียกสติของมันให้กลับมา ก่อนที่มือมันจะถูกเคลื่อนไปตบก็เห็นว่ามีอะไรบางอย่างร่วงหล่นลงมาจากข้างบน ซึ่งเต็มไปด้วยต้นไม้สูงมากมายตุ๊บ....ร่างอันไร้ศีรษะของ 1 ใน 3 ชายที่หายร่างไปได้หล่นลงกระแทกกับพื้นหญ้าง ขวางกั้นระหว่างชายที่กำลังจะตบหน้ากับชายร่างผอมบางเอาไว้ สิ่งที่เกิดทำเอาพวกมันทั้งสองตื่นตะลึงด้วยความหวาดผวากับสิ่งที่เห็น ร่างอันไร้ศีรษะนั้นมีเลือดพุ่งออกมาจากบริเวณลำคอราวกับน้ำตกโลหิตสีแดง ไหลนองปะปนกับเลือดบนพื้นดินที่มีอยู่แต่เดิม การเอ่อนองของแอ่งโลหิตทำให้หญ้าที่เกิดขึ้นหลังจากนี้มีสีแดงน่าหวาดกลัวยิ่งมันใช้เวลาอยู่นานกับอาการตกตะลึง เมื่อได้สติขึ้นมันจึงกล่าวคำสบถออกมาดังลั่น ''บ้าเอ้ย!'' มันเก็บมือกลับเพื่อหวังที่จะชักดาบของมันออกมาจากฝัก แต่เมื่อเมือของมันจับลงไปบนด้ามก็เกิดมีมืออีกข้างหนึ่งมาจับข้อมือของมันเอาไว้อย่างรวดเร็ว อาการตกตะลึงเกิดขึ้นพร้อมกับมันที่เหวี่ยงศอกอีกข้างไปข้างหลังเพื่อจู่โจม แต่น่าเสียดายที่มันไม่อาจสัมผัสร่างของชายที่สังหารสหายของมันได้ เพราะเพียงไม่นานมันก็รู้สึกเหมือนมีแท่งหินขนาดใหญ่พุ่งเตะเข้าไปที่ข้อพับบริเวณหัวเข่าของมันจากด้านหลังอย่างแรง ส่งผลให้ร่างของมันสูญเสียสมดุลล้มลงไปในทันทีเมื่อมันล้มลงไป จึงได้เห็นว่าอีกฝ่ายเป็นชายหนุ่มผมสีทองที่มีแววตาสีคล้ายกับดวงตะวันน่าเกรงขามหวาดกลัว มือขวาของมันถือเอาไว้ด้วยศีรษะที่หายไปจากร่างแต่ก่อนที่มันจะได้ทำอะไรต่อไป ร่างของมันก็ถูกเท้าของรามเหยียบลงมาบนหน้าท้องของมันอย่างแรงจนทำให้มันรู้สึกคลื่นไส้เป็นอย่างมาก และไม่เพียงเท่านั้นรามยังได้เตะเข้าไปบริเวณกล่องดวงใจของมันอย่างแรง โดยเขาไม่สนใจด้วยซ้ำว่ามันจะรู้สึกอย่างไรกับการโดนจู่โจมแบบติดจุดอ่อนพร้อมคริติคอลแบบนี้ จากใบหน้าที่เคยหมองคล้ำก็เปลี่ยนเป็นดำ เขียว ม่วง เปลี่ยนแปลงไปตามความเจ็บปวดรามค่อยๆย่อตัวนั่งลงอยู่ข้างๆของมัน พร้อมยกศีรษะที่ไร้ร่างขึ้นมามองดูเล็กน้อย ''เพื่อนของแกถูกใจสิ่งนี้'' กล่าวจบก็ไม่มีอะไรจำเป็นต้องรีรอ รามจับศีรษะในมือแน่นก่อนจะกระหน่ำใช้ศีรษะของสหายมันทุบลงไปบนใบหน้าของชายที่หน้าเปลี่ยนสีอยู่อย่างรุนแรง ปั้กๆๆๆ จากการบรรเลงเพลงทุบลงไปอยู่นาน ศีรษะทั้งสองที่ได้จูบกันอย่างไม่ได้ตั้งใจก็ไม่มีอะไรขยับอีก รามได้ปล่อยศีรษะบนมือทิ้งไปก่อนจะเดินกลับไปหยิบดาบของตัวเองที่ปักฝากเอาไว้อยู่บนพื้น และได้หันหลังเดินกลับไปหาชายหนุ่มตัวเล็กอีกครั้งหนึ่ง''ทำได้ดีมากที่ไม่ได้บอกว่าฉันจัดการกับคนของแกไปหมดแล้ว'' รามกล่าวชื่นชมออกมาเบาๆ เขาเหวี่ยงดาบฟันอากาศอย่างรวดเร็วเพื่อให้เลือดที่ติดอยู่บนใบดาบนั้นไหลออกไปให้หมด จากนั้นแล้วเขาจึงได้รับข้อความแจ้งเกี่ยวกับคะแนนนักล่าที่ตัวเองพึ่งได้รับมา[ประกาศ : คุณได้รับคะแนนนักล่าครึ่งหนึ่งของผู้ที่คุณลงมือสังหาร คุณได้รับคะแนนนักล่าทั้งหมด 143 แต้ม]ตอนนี้รามมีคะแนนนักล่าอยู่ทั้งหมด 41 แต้ม หากรวมกับคะแนนนักล่าที่ได้มาจากการลงมือสังหารคนไป 4 คน เขาก็จะมีคะแนนนักล่าอยู่ในการครอบครอง 184 แต้ม ด้วยคะแนนนักล่าที่ได้มานี้รามสามารถพัฒนาตนเองให้ไปอยู่ในระดับ 3 ได้อย่างง่ายดาย แต่มันยังไม่ใช่สิ่งที่เขาจำเป็นจะต้องทำมันในตอนนี้ ดังนั้นรามจึงจะเก็บคะแนนนักล่าทั้ง 184 แต้มนี้เอาไว้ก่อนสำหรับสถานการณ์ที่เขาอาจจะไม่ได้คาดฝัน''คะ... คุณจะไม่ฆ่าผมใช่ไหม?'' คำถามแรกดังออกมาจากปาก ตอนนี้ไม่ว่าเป็นใครก็ต้องหวาดกลัวในความตายกันทั้งนั้น''นายเห็น 'ความเสียใจของราชา' ครั้งสุดท้ายอยู่ตรงส่วนไหนของป่า? หรือนายเห็นใครที่เหมือนกำลังไล่ตามอะไรบางอย่างอยู่บ้างหรือเปล่า?'' พวกมันโชคร้ายเพราะดันมีตัวที่รามต้องการรู้ข้อมูลอยู่ในกลุ่ม ถ้าหากไม่มีใครที่น่าจะพอมีข้อมูลรามก็จะไม่ลงมือกับพวกมันในเวลานี้ เขาไม่ตอบคำถามที่ชายตัวเล็กต้องการจะรู้ด้วยซ้ำ เขาทำราวกับมันไม่สิทธิที่จะมาพูดถามอะไรกับเขาได้ ซึ่งมันก็คือความจริงในตอนนี้''....'' ชายตัวเล็กทำท่าทีอ้ำๆอึ้งๆแปลกๆรามที่เห็นแบบนั้นก็ไม่ได้จะคิดทรมาณอะไรมันมากมาย ''นายมีสิทธิที่จะไม่ตอบ เพราะฉันไม่ได้ต้องการจะบังคับนาย แต่รู้หรือเปล่าวว่าตอนนี้กลุ่มของนายตายไปเกือบหมดแล้ว จะเหนือก็แค่นายคนเดียวเท่านั้นที่ฉันยังปล่อยให้มีชีวิตอยู่ ถ้าหากนายไม่ตอบฉันจะไม่ทำอะไรนายและปล่อยให้นายหนีไป แต่ถ้านายให้คำตอบที่น่าพอใจกับฉันได้ ฉันจะเสนอตัวช่วยให้กับนาย เพราะไม่คิดว่านายจะมีชีวิตอยู่ได้นานไปกว่าพรุ้งนี้ในตอนนี้ภารกิจในแต่ละวันได้เกิดขึ้น'' รามไม่คิดที่จะใช้การข่มขู่ เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยพร้อมบอกกับถ้อยคำที่จะให้โอกาสกับชายตัวเล็กน้อย แต่ด้วยท่าทีที่เย็นชาผสานน้ำเสียง มันก็ทำให้ชายตัวเล็กมองดูรามด้วยความหวาดกลัวชายตัวเล็กใช้เวลาคิดอยู่เพียงเล็กน้อย แค่ได้ยินรามพูดถึงภารกิจในแต่ละวัน ที่จะมีพวกโนมจำนวนมากออกมาชายตัวเล็กก็รู้สึกสิ้นหวังและหวาดกลัว เนื่องจากตอนนี้มันยังใช้พลังพรสวรรค์ไม่ได้เลยด้วยซ้ำ ตลอดมาก็ทำได้เพียงหลบอยู่หลังผู้อื่นและถูกทำร้ายตลอดถ้าหากมันไม่ตายด้วยน้ำมือของอีกฝ่ายตอนนี้ ตัวมันก็ต้องตายด้วยภารกิจในวันพรุ้งนี้อยู่ดี ดังนั้นแล้วเมื่ออีกฝ่ายยอมเสนอโอกาสมามันย่อมตอบรับ''ผะ... ผมเห็นมีคนพูดถึงเกี่ยวกับความเสียใจของราชา ว่าตอนนี้คนที่ครอบครองมันอยู่นั้นถูกตามล่าและวิ่งหนีไปทางตะวันออก แต่ตอนนี้ไม่มั่นใจแล้วว่าพวกเขาจะหนีไปทางไหนต่อ หรือบางทีความเสียใจของราชาอาจจะเปลี่ยนมือไปแล้วก็ได้...'' มันตอบกลับมาตามที่รู้ ด้วยคำพูดของรามทำให้ตอนนี้มันยินยอมจะทำเพื่อเขาทุกอย่างรามพยักหน้าขึ้นเบาๆ ''อืม... ทางทิศตะวันออกงั้นหรอ...''''คุณจะช่วยผมจริงๆใช่ไหม?'' ชายตัวเล็กถามขึ้นมาอีกครั้งเพื่อหวังจะมีชีวิตรอด''แน่นอน'' รามเปิดระบบตลาดมืดขึ้นมาอีกครั้ง เขาเลื่อนหาอะไรบางอย่างก่อนที่จะพบเจอมัน เพียงเมื่อเขาได้กดซื้อไปคะแนนนักล่าของเขาก็ปรับลดลงไป 20 แต้ม คงเหลือไว้สำหรับเขา 164 แต้มสำหรับเขาในตอนนี้ ''เอาดาบเล่มนี้ไปฝึกใช้ให้ดีๆ ฉันจะไม่ฆ่านาย และฉันช่วยนายได้แค่นี้'' รามวางดาบเอาไว้ตรงหน้าของชายตัวเล็ก ใจจริงเขาต้องการที่จะสังหารลงเพราะต้องการคะแนนนักล่า แต่เมื่อมองเห็นความน่าเวทนาทางกายและผ่านสายตาแล้วรามก็อดที่จะสงสารไม่ได้''คะ... คุณ...''''หากจะล่าใครก็ควรเตรียมใจถูกล่าเอาไว้ด้วย ถ้ายังไม่อยากเป็นแหล่งเงินชั้นยอดฉันคิดว่านายควรจะรีบออกไปจากป่านี้ดีกว่านะ'' รามให้คำแนะนำสุดท้ายของชายตัวเล็ก ที่ตอนนี้น้ำตาเริ่มเออคลอออกมาจากเบ้าตาด้วยความหวาดกลัวต่อความตาย เวลาเพียงหนึ่งวัน...เขาหลงเหลือเวลาในชีวิตอีกไม่ถึงวันเท่านั้น...รามไม่คิดจะอยู่ดูเรื่องเศร้าอีกต่อไป เขารีบเดินออกไปทางทิศตะวันออกตามคำบอกเล่าของชายตัวเล็กในทันที...
[วันนี้หยุดครับ เดี๋ยวจะลงให้ 4 ตอนเลย อิอิ]

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 1 ตอนที่ 21

นิยายแนะนำ

[GrimHunt] สมรภูมินักล่า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 1 ตอนที่ 21

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้