"ครับแม่ไม่ต้องห่วงครับ ครับสบายดีครับอ๋อเื่นั้นผมว่าจะปรับปรุงนิดหน่อยครับผมคุยกับพ่อแล้ว คร้าบ คิดถึงนะครับเที่ยวให้สนุกนะครับ บาย"
"แม่ว่าไงบ้างพี่"คินที่กำลังฝึกตามตารางพี่โล้นซ่าถามขึ้นหลังจากที่จินคุยกับแม่ผ่านมือถือเสร็จ
"แม่โทรมาเช็ค ว่าทุกอย่างปกติดีมั้ยก็เท่านั้น"จินตอบและเริ่มฝึกตามเมนูต่อโดยไม่สนใบหน้าของคินที่กำลังบิดเบี้ยว
'ปกติหรอ? จะเรียกว่าปกติได้มั้ยล่ะนั่นไอ้ที่พี่กำลังสร้างอยู่ตอนนี้มันห่างไกลจากสิ่งที่เรียกว่าปกติไปไกลสุดๆเลย'
คินนึกถึงสถานที่ที่เคยเป็ท้องทุ่งนาตอนเด็กๆที่เขาเคยไปวิ่งเล่นตอนนี้มันมีคลองกว้างเเปดเมตรลึกหกเมตรยาวอีกสองกิโลเมตรล้อมรอบเป็วงกลมตรงกลางยังมีการขุดหลุมขนาดใหญ่โตโคตรๆอีกคินเคยถามพี่เขาแล้วว่าจะสร้างอะไรส่วนคำตอบที่ได้นั้น ก็สุดแสนจะกวนบาทา"ป้อมปราการ" 'นี่พี่แกจะเบียวไปถึงไหนมิทราบ'พอได้คำตอบมาแบบนี้คินก็เลยไม่สนใจที่จะถามต่อ
"ทำตามตารางฝึกเสร็จก็อย่าลืมซ้อมหวดดาบต่อล่ะพี่มีธุระไปละ" สั่งเสร็จจินก็ออกจากบ้านไปไม่รอให้คินถามอะไรอีก
จินขับรถมาที่ ขนส่ง เพื่อมารับใครบางคนตามที่นัดไว้ เพราะนี่ก็ผ่านมาสามวันแล้วและฝนส่งข้อความมาบอกว่าจะมาวันนี้
รอสักพักจินก็เห็นหญิงสาวคนนึงผิวพรรณดีสะอาดสะอ้านหน้าตาเรียกเต็มปากไม่ได้ว่าสวยแต่ก็ไมใช่ขี้เรี้ยวขี้เหล่อะไรส่วนสูงก็พอๆกับมาตราฐานหญิงไทยทั่วๆไปถึงจะเป็แบบนั้นแต่ถ้ารวมหุ่นที่ได้มาตราฐานและบุคลิคของเธอก็จัดว่าเธอเป็ผู้หญิงที่มีเสน่ห์คนหนึ่งเลยจินโบกมือให้กับเธอ เมื่อเธอเห็นเขา ก็เดินเข้ามาหาfh;pivpbh,
"ไงไม่เจอกันนานสบายดีนะ? เดินทางเป็ไง" จิน
"ก็ดีนะ" ฝน
"มีที่ ที่ต้องไปก่อนไหม" จิน
"ไม่มีนะ" ฝน
"งั้นก็ไปกันเถอะ" จิน
ทั้งสองขึ้นรถและเซนต์สัญญาจ้างกันที่สำนักงานที่พึ่งไปเช่ามาเมื่อวาน
"เดี๋ยวเราพาไปดูสถานที่ทำงานจริงๆ ที่กำลังสร้างอยู่ก่อนละกันจะได้อธิบายหลายๆอย่างไปด้วย" จิน
"ได้เลยเ้านาย ว่าแต่พนักงานคนอื่นล่ะ? "ฝน
"ตอนนี้มีแค่เรานี่แหละแต่ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวจะมีมาเพิ่ม" จินตอบพลางเดินนำไปที่รถ
ขณะนั่งรถไปดูสถานที่ก่อสร้าง
"แล้วทำไมไม่ให้โมมาทำด้วยล่ะหรือว่าให้เป็คนนับตังอยู่บ้าน" อยู่ๆฝนก็ถามถึง โมแฟนของจินปกติตอนเรียนไปไหนมาไหนด้วยกันตลอดจนเพื่อนๆอิจฉาแต่ครั้งนี้มาแปลกทั้งที่ตั้งบริษัทแต่ไม่เห็นเพื่อนสาวของเธอ แฟนของจินเลย
"เธอไปเป็ครูที่จังหวัดxxxหน่ะอีกอย่างเราเลิกกันแล้ว" จินตอบด้วยน้ำเสียงธรรมดา ขณะขับรถฝนที่พยายามจะเอ่ยแซวเื่ราวสมัยเรียนมหาลัยก็ต้องเงียบปากทันทีจินที่เห็นดังนั้นก็ยิ้มพร้อมบอกว่า
"ไม่ต้องทำหน้าจ๋อยขนาดนั้นก็ได้ เธอ(โม) ตัดสินใจในสิ่งที่เธอคิดว่าดีสำหรับเธอแล้วและเราก็เคารพการตัดสินใจของอีกฝ่าย" จินตอบ 'ก็มันผ่านมาห้าปีแล้วนี่นะแต่เอาจริงตอนนั้นก็ทรมานสุดๆเลยแหะเราตอนนั้นไม่มีอะไรไปสู้ไอ้หน้าเก๊กแฟนใหม่โมได้เลยนี่นะว่าแล้วมันชื่ออะไรนะจำชื่อไม่ได้แล้ว อย่าให้เจอละกันคราวนี่พ่อจะอัดให้เละ'จินคิดถึงเื่ในอดีตฝนที่เห็นจินเงียบไปนานก็ถามขึ้นเพื่อเปลี่ยนเื่คุยทันที
"แล้วเื่ที่ถามตอนนั้นเกี่ยวกับหุ้นล่ะหรือว่าจะให้เรามาเป็คนดูแลเื่นี้เกี่ยวกับที่ที่เรากำลังจะไปหรอ"
"อ่าจริงด้วยอ่ะนี่ เราอยากให้ฝนซื้อหุ้นสโมสรฟุตบอลนี้ให้เราหน่อยน่ะใช้เงินทั้งหมดในบัญชีนั่นเลยนะ แต่เราอยากให้ค่อยๆทะยอยซื้อน่ะ ในกรอบเวลาสองสามอาทิตย์นี้คิดว่าทำได้รึป่าว"ที่จินให้เวลาสองอาทิตย์เพราะฟุตบอลกำลังจะจบฤดูกาลแล้วเท่าที่จินจำไม่ผิดพี่โด้จะย้ายทีมซึ่งมันทำให้หุ้นสโมสรนั้นพุ่งสูงสูดในรอบทศวรรตเลย ส่วนคนที่ถือหุ่นของสโมสรนั้นก็พากันยิ้มแก้มปริเพราะมันพรุ่งขึ้นจากเดิมตั้งเจ็ดเท่าจินหยิบมือถือที่เชื่อมกับบัญชีธนาคารของเขาสำหรับการลงทุนนี้ให้
"ซื้อหุ้นต่างประเทศหรอ?ก็ทำได้นะแล้วเงินที่จะให้ซื้อนี่เท่า...15ล้าน!"ฝนที่ดูข้อมูลในมือถือที่จินส่งให้และเปิดดูเงินในบัญชีถึงกับร้องเสียงดัง!
"ใช่ข่าววงใน(ในอนาคต)บอกว่าหุ้นตัวนี้จะพรุ่งน่ะเลยว่าจะซื้อเอาไว้"จินตอบเพื่อยืนยันในสิ่งที่จะให้ฝนทำ
และแล้วทั้งสองก็มาถึงสถานที่ก่อสร้างขนาดใหญ่ที่ตอนนี้มีทั้งคน รถ เครื่องจักรต่างๆกำลังทำงานกันอึกทึกสำหรับฝนมันคือคลองขนาดใหญ่ล้อมรอบหลุมขนาดใหญ่ที่อยูตรงกลางและมีกำแพงขนาดใหญ่ที่กำลังวางโครงก่อสร้างไกล้กับครองด้านในซึ่งจินบอกว่าจะสร้างเป็ที่พัก(ที่หลบภัย)และพื่นที่ว่างภายในคลองก็จะปลูกพืชผักขายและที่เห็นเป็กำแพงเพราะเขาจะทำระบบปิด(ปิดไม่ให้มอนเตอร์เข้ามา)ส่วนคลองรอบๆนี่ยาวสองกิโลเมตรเพื่อเก็บน้ำไว้ใช้ลดน้ำพืชผัก(จริงๆเพื่อกันให้พวกมอนเตอร์บุกเข้ามายากขึ้นก็เท่านั้นเอง)ส่วนหลุมขนาดใหญที่กำลังขุดกันอยู่ตรงกลางจะเอาไว้ทำเป็แทงค์เก็บน้ำดื่มและทำเป็ที่พักอาศัยใต้ดินและห้องเก็บผลผลิต(เสบียง)ด้วย
"ก็นะ ถ้าทำดีๆหน่อยก็น่าจะเป็สถานที่ท่องเที่ยวได้แหละฝนคิดว่าไงคิดว่ามันจะไปได้ดีรึป่าว?"จิน
"อืม..มันก็เป็อะไรที่แปลกใหม่ดีนะอาจจะเวิล์ค ก็ได้"ฝนตอบ
"งั้นหรอแล้วนี่มีที่พักรึยัง" จิน
"เราจองที่พักไว้แล้วล่ะ" ฝน
"โอเค งั้นเดียวเราไปส่ง" ว่าเสร็จจินก็เดินนำไปที่รถ
กลับมาถึงบ้านจินก็เห็นคินใส่ชุดเคนโด้ยืนถือดาบไม้รอหน้าบ้านด้วยท่าทางจริงจังสุดๆ
"วันนี้ต้องได้ 1,000 " คินพูดด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยวมากแต่ผลงานของเขากลับไม่ได้สอดคล้องกับความมั่นใจเลยซักนิดเพราะสองสามวันมานี้คินยังฟันจินไม่โดนแม้แต่ชายเสื้อเลยและดูเหมือนยิ่งฝึกจินก็เริ่มจะทำได้ดีกว่าเดิมหลังๆมาเขาแทบจะไม่ป้องกันแล้วแค่จินหลบอย่างเดียวคินยังฟันแทบจะไม่โดนเลยพอคิดว่าจะฟันโดนก็โดนปัดทิ้งอีก
จินที่เห็นน้องชายกระตือรือร้น ก็เดินเข้าไปเปลี่ยนชุดเพื่อสนองความ้าของน้องชายทันที ก่อนเริ่มจินก็เหวี่ยงดาบจากบนลงล่างสองสามครั้งเล่นก่อนลงมือจริง
ฟึบ! ฟึบ! คินที่เห็นแบบนั้นก็กลืนน้ำลายเหนียวๆลงคอทันที เพราะทุกครั้งที่จินวาดดาบลงไปแรงลมมันได้พัดฝุ่นที่พื้นฟุ้งกระจายหากถูกหวดด้วยแรงแบบนี้ไม่อยากนึกว่าจะมีสภาพยังไง
"เอ่อ ถ้าแค่โดนเฉียดๆนี่นับมั้ย?" คินเริ่มเขว๋หลังจากดูการเหวี่ยงดาบของพี่ชาย ตัวเขาที่ฝึกเหวี่ยงดาบมาหลายวันแล้วก็เข้าใจทันทีว่าการจะทำแบบนั้นได้มันยากแค่ไหนแต่พี่เขาทำมันได้ง่ายๆเลยคินจึงพยายามต่อรอง
"หือ? ความมั่นใจเมื่อกี้มันไปไหนละ"จินสงสัยที่อยู่ๆน้องชายตัวเองก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว
"มันก็ไปพร้อมกับฝุ่นเมื่อกี้นั่นแหละ" คิมพึมพำเบาๆ
หลังจากการดวลเดือดอยู่ฝ่ายเดียวของคินเพราะอีกฝ่ายดูท่าว่าจะชิวๆั้แ่ต้นจนจบและก็เป็เช่นเคยคินหวดไม่โดนเลยแม้แต่ครั้งเดียว คินก็นอนแผ่หลาอยู่กลางพื้น
โลกใบนี้มีสิ่งที่ไม่ยุติธรรมอย่างพร์อยู่สินะฝีมือของเขากับพี่ถึงได้ต่างกันราวฟ้ากับเหวเช่นนี้ คินได้แต่คิดและก็สงสัยอยู่ๆทำไมพี่ถึงเก่งศิลปะการต่อสู้แบบนี้กันทั้งๆที่เมื่อก่อนก็เอาแต่เล่นเกมด้วยกันแท้ๆ
"ถ้ารวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงกลับมาได้แล้วก็ลุกขึ้นมาอาบน้ำกินข้าวนะวันนี้พี่ซื้อไก่ทอดมา"จินพูดเสร็จก็เดินเข้าบ้านโดยไม่รอแม้หลายอย่างจะเริ่มลงตัว แต่เขาก็ยังมีอีกหลายอย่างที่ต้องรีบทำ
2K
