ตอนที่ 1 ชีวิตนางเอกละครดัง
ค่ำคืนในผับหรูใจกลางเมือง เสียงเพลงดังกระหึ่มไปทั่ว แสงไฟหลากสีสาดส่องกระทบผู้คนที่กำลังเต้นรำอย่างบ้าคลั่ง มิราห์ นางเอกสาวผู้โด่งดังแห่งยุค กำลังโยกย้ายร่างกายไปตามจังหวะดนตรี
เธอสวมชุดเดรสสั้นสีแดงเข้ม รัดรูปอวดสัดส่วนเย้ายวน ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความมั่นใจและแรงดึงดูดที่ทำให้ผู้คนไม่อาจละสายตาได้
ข้างกายเธอคือ นิ เพื่อนสนิทผู้ซี้ปึ้ก และทีมงานกองละครที่เพิ่งปิดกล้อง ต่างดื่มกินเฮฮาฉลองความสำเร็จกันอย่างเต็มที่
มิราห์คือดาวเด่นที่สุดในงานนี้ ไม่ใช่แค่เพราะเป็นางเอกของละครที่เพิ่งปิดกล้อง แต่เพราะเธอเป็นางเอกที่ดังที่สุดในเวลานี้ ใบหน้าสวยคม ดวงตาคมกริบ ริมฝีปากอิ่มเอิบ และเรือนร่างสุดเซ็กซี่ที่ไม่ว่าใครเห็นก็ต้องเหลียวมอง
ทุกการเคลื่อนไหวบนฟลอร์คือการแสดงที่ไม่มีใครเทียบได้ เธอคือนิยามของคำว่าสวยร้าย เย้ายวน และเต็มไปด้วยพลังที่ทำให้คนรอบตัวตกอยู่ในอำนาจของเธอ
สายตาคมกริบของมิราห์มองไปยังมุมหนึ่งของผับ ที่นั่นมี เอก พระเอกหนุ่มคู่ขวัญในละครที่เธอเพิ่งเล่นจบ เขาเป็ชายหนุ่มหน้าตาดี หุ่นล่ำสัน และเต็มไปด้วยเสน่ห์ที่ทำให้แฟนละครหลงใหล
แต่ในสายตาของมิราห์ เธอรู้ดีว่าเอก้าเธอมากแค่ไหน เขาอยากเธอจนแทบสั่น แต่เธอก็ไม่เคยเล่นด้วยสักที คืนนี้เธอคิดว่าจะจบทุกอย่างกับเขาแบบเด็ดขาด
“มิราห์ดูสิ พี่เอกมองแกไม่วางตาเลยนะ คืนนี้ต้องจัดแล้วแหละ”
นิหันมากระซิบพลางหัวเราะคิกคัก
“ไม่ต้องห่วง คืนนี้ฉันจะจัดการแน่”
มิราห์ตอบกลับด้วยรอยยิ้มเ้าเล่ห์ พลางโยกย้ายร่างกายยั่ว ๆ ให้เพื่อนหัวเราะตาม
ค่ำคืนยังคงดำเนินต่อไปด้วยเสียงหัวเราะ เสียงแก้วชน และบรรยากาศแห่งความสำเร็จ จนในที่สุดงานเลี้ยงก็เลิกเมื่อถึง่ดึก ทุกคนต่างแยกย้ายกลับบ้าน
มิราห์เดินตรงไปยังลานจอดรถ ก่อนจะเจอเอกที่ยืนคุยโทรศัพท์อยู่พอดี เขาหันมาเมื่อเห็นเธอ
“มิราห์ กลับไหวมั้ยครับ”
เอกถามขึ้นเมื่อสังเกตว่าเธอดูเหมือนจะเมาเล็กน้อย
“ถ้ามิราห์ขับกลับไม่ไหว พี่เอกจะไปส่งเหรอคะ”
มิราห์ถามเสียงยั่ว พร้อมส่งรอยยิ้มให้
“แล้วมิราห์อยากให้พี่ไปส่งมั้ยล่ะครับ”
เขาตอบพลางมองด้วยแววตาเ้าเล่ห์ ทั้งสองรู้ดีว่าสายตาที่มองกันนั้นหมายถึงอะไร
“งั้นรบกวนด้วยนะคะ” เธอส่งเสียงหวาน
“ด้วยความยินดีครับ”
เอกเปิดประตูรถให้ ก่อนจะเป็คนขับพาเธอกลับคอนโด ระหว่างทางมิราห์แสร้งทำเป็เมา หลับตาพริ้มพิงเบาะ แต่ความจริงเหล้าที่ดื่มไปไม่อาจทำอะไรเธอได้เลย 'เธอแค่แกล้งเท่านั้น'
เวลาผ่านไปไม่นาน
เมื่อถึงคอนโด เอกเอื้อมมือมาเขย่าเบา ๆ
“มิราห์ ถึงแล้วครับ”
เธอแกล้งสะดุ้งตื่น ลืมตาอย่างงัวเงีย ก่อนจะเดินลงจากรถอย่างซวนเซ เอกจึงรีบเข้ามาพยุง
“เดี๋ยวพี่ขึ้นไปส่งข้างบนดีกว่า”
มิราห์เพียงพยักหน้าเบา ๆ ทั้งสองจึงเดินเข้าลิฟต์ไปด้วยกัน เมื่อถึงห้อง เธอหยิบคีย์การ์ดเปิดประตูทันที ก่อนจะเดินเข้าไปพร้อมกับเอกที่คอยประคอง
เธอใช้แขนคล้องคอเขาไว้ ก่อนจะยิ้มเย้ายวน
“วันนี้ปิดกล้องแล้ว เสียดายจัง คงไม่ได้เจอกันบ่อย ๆ แล้วสิ ได้ข่าวว่าพี่เอกถ่ายละครเื่ใหม่ต่อเลยใช่มั้ยคะ”
“ครับ พี่เริ่มถ่ายใหม่เลย”
“งั้นคืนนี้คงเป็คืนสุดท้ายที่ได้เจอกันแบบนี้สินะ”
เธอพูดจบ ก่อนจะขยับใบหน้าเข้าใกล้และประกบริมฝีปากกับเขา
เสียงจูบดังขึ้นพร้อมการแลกลิ้นอย่างเร่าร้อน ร่างกายทั้งคู่ร้อนระอุ มิราห์ครางเบา ๆ อย่างยั่วยวน ก่อนจะผละออกเล็กน้อยแล้วกระซิบ
“ขออาบน้ำก่อนนะคะ ก่อนที่เราจะทำอะไรสนุก ๆ กัน”
เธอหันหลังให้เขา แล้วค่อย ๆ เอื้อมมือปลดซิปเดรสลงช้า ๆ ผ้ารัดรูปแนบเนื้อค่อย ๆ เลื่อนลงเผยให้เห็นแผ่นหลังขาวเนียนสะท้อนกับไฟห้อง
เอกเบิกตากว้างเมื่อเดรสหลุดจากไหล่ลงมากองที่ปลายเท้า ร่างอวบอิ่มของมิราห์ปรากฏเต็มสายตา หน้าอกเต่งตึง หัวนมชมพูเข้มชูชัน ขับกับผิวขาวเนียนอย่างยั่วยวน เส้นหมอยบางเฉียบเหนือร่องหีที่ปิดสนิท ยิ่งทำให้เธอดูน่ากลืนกินเกินห้ามใจ
เธอยกมือปัดผมยาวทิ้ง พลางหันหน้ามายิ้มหวานยั่วให้เขา สองเต้ากลมเด้งกระเพื่อมเบา ๆ ตามจังหวะการหันตัว
เอกกลืนน้ำลายดังอึก ร่างกายแทบจะพุ่งเข้าไปกอด แต่ต้องข่มใจเมื่อเห็นเธอก้าวขาเรียวขาวหายลับเข้าไปในห้องน้ำ เหลือเพียงกลิ่นกายและภาพร่างเปลือยเปล่าตราตรึงติดตาเขาไม่ลืม
เอกทรุดตัวลงบนโซฟา มือควักถุงยางออกมาจากกระเป๋ากางเกง ยิ้มร้ายก่อนพูดเบา ๆ
“คืนนี้พี่จะจัดมิราห์ให้หนักเลย”
แต่เพียงไม่นาน เสียงดังสนั่นก็ดังขึ้นจากห้องน้ำ ตามมาด้วยเสียงกระแทกเหมือนร่างใครล้มกระแทกอย่างแรง เอกสะดุ้งวาบ ใบหน้าซีดเผือด หัวใจเต้นโครมคราม รีบวิ่งพุ่งเข้าไป
ภาพตรงหน้าทำให้เขาชะงักแทบล้มทั้งยืน มิราห์นอนแน่นิ่งบนพื้นห้องน้ำ ร่างกายบิดเบี้ยว ศีรษะพาดผิดรูปพาดกับขอบโถชักโครก น้ำที่ยังไหลจากฝักบัวกระเซ็นเปียกตัวเธอจนทั่ว เส้นผมเปียกชื้นปิดบังใบหน้าสวยที่ไร้การขยับ
เอกรีบคุกเข่าลงข้างกาย มือสั่นสะท้านพยายามเขย่าตัวเธอเรียกชื่อ แต่ไม่มีเสียงตอบกลับนอกจากความเงียบที่เย็นะเื เขามือไม้สั่นคว้าโทรศัพท์โทรเรียกรถพยาบาลทันที
ในห้องฉุกเฉิน
ร่างของมิราห์ถูกลำเลียงเข้ามาอย่างเร่งด่วน เพื่อนสนิทอย่างนิรีบร้อนตามมา น้ำตาไหลพรากเมื่อเห็นสภาพเพื่อนรัก
เื้ัประตูห้องฉุกเฉิน แพทย์และพยาบาลต่างกรูกันเข้ามาล้อมรอบ เสียงสั่งการดังขึ้น เครื่องมือถูกหยิบใช้ทันที การปั๊มหัวใจดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง เสียงเครื่องกระตุ้นไฟฟ้าและสัญญาณชีพดังระงม
บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดและสิ้นหวัง เหงื่อของทีมแพทย์ผุดพรายบนหน้าผาก ทว่าร่างกายของมิราห์ก็ยังคงแน่นิ่ง ไม่ตอบสนองแม้เพียงน้อยนิด ทุกวินาทีคือความทรมานที่กรีดหัวใจคนรอบข้างอย่างช้า ๆ
ในที่สุด เสียงคุณหมอก็ดังขึ้นอย่างชัดเจน
“คนไข้เสียชีวิตเวลา ตีหนึ่งห้าสิบนาที”
ความเงียบงันปกคลุมทั้งห้อง เหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนทันที
โปรดติดตามตอนต่อไป.
52
