ตอนที่ 27 ปะทะกลุ่มของมาคัส1
พระอาทิตย์ลาลับขอบฟ้าดวงดาราเคลื่อนค้อย ถึงเวลาตื่นของเคนจิ เขามักจะออกล่าในเวลากลางคืนเพราะความสามารถของเขาจะแกร่งขึ้นรวมถึงทักษะดาบจันทราเช่นกัน เมื่อเหลือบไปยังที่นอนของอลันเขาพบเพียงความว่างเปล่าเขาลุกขึ้นจากเตียงเดินทอดน่องไปยังหน้าถ้ำ ดวงดาราที่เกลื่อนท้องฟ้าดวงจันทร์ที่ใหญ่โต มันช่างงดงามกว่าของโลกที่เป็จริง
เคนจิสำรวจรายชื่อเวทย์มนต์ซึ่งส่วนใหญ่เขาได้ผสานเวทย์ความมืดลงไปแล้วเวทย์แต่เวทย์ของเขารุนแรงยิ่งขึ้น เมื่อมองไปยังผืนป่าก๊อบลินเขาสวมใส่หน้ากากพร้อมทั้งชุดแฟนตาซีพุ่งทะยานเข้าไปในป่าทันทีเพื่อทดสอบเวทย์ผสานระหว่างทางที่เคนจิพบเจอฝูงมอนเตอร์เขาจะลองเวทย์ผสานทุกครั้งจนตามทางที่เคนจิผ่านจะทิ้งร่องลอยของเวทย์มนต์สีดำ
การจัดการฝูงมอนเตอร์ง่ายดายดุจผลิกฝ่ามือไม่ว่าจะเป็ดิน น้ำ ลม ไฟ สายฟ้า อนุภาพของมันรุนแรงจนหน้าเหลือเชื่อหากพบเจอบอสอีกครั้งการปราบพวกมันสำหรับเคนจิแล้วมันคงง่ายยิ่งกว่าเดิมเคนจิพักร่างกายจากการทดสอบเวทย์มนต์ระดับของเขาเพิ่มขึ้นมาเป็ 500เขาอัพพ้อยต์ทั้งหมดลงที่ความฉลาดและความแม่นยำ ความรวดเร็วในการร่ายและความรุนแรงเพิ่มขึ้นจะเคนจิรู้สึกได้
ในขณะที่เขากำลังมีความสุขกับการทดสอบพลังเวทย์ เสียงฝีเท้าของกลุ่มคนทำให้เขาหลุดออกจากภวังค์ เขารีบลุกขึ้นและหลบซ่อนตัวในทันทีอย่างว่องไวกลุ่มคน 10 ปรากฏตัวขึ้นไม่ห่างจากตัวเขามากนักสองคนที่อยู่ด้านหน้าทำให้เขาต้องวิตกกังวลนั้นคือ มาคัสและยูริพร้อมทั้งลูกกิลของเขาอีกแปดคน
“พวกเราระวังตัวด้วยร่องลอยเวทย์มนต์สิ้นสุดบริเวณนี้ คนที่ใช้ต้องอยู่ไม่ไกลแน่ๆ”
มาคัสร้องเตือนคนในกลุ่มพวกเขากำอาวุธแน่นถนัดมือ ยูริเปิดหนังสืออัญเชิญ วงแหวนเวทย์หมุนควงไม่นานหมาป่าขนสีทองปรากฏตัวขึ้นมันสูดดมไปทั่วบริเวณพื้นที่ แล้วมาหยุดอยู่บริเวณที่เคนจิซ่อนตัวอยู่มันทำให้เคนจิหัวใจสั่นระรัวมันเหลือบมองบริเวณจุดที่เคนจิซ่อนตัวอยู่แล้วเดินจากไปหัวใจเคนจิโล่งเหมือนยกูเาออกจากอกหมาป่ากระโจนไปหายูริแล้วหันมาเห่าใส่จุดที่เคนจิซ่อนอยู่
“โฮ่ง..โฮ่ง..โฮ่ง!!!”
“นั้น!! เขาอยู่ตรงนั้น จอมเวทย์ยิงเข้าไป!”
“ไอ้หมาบัดซบ! มันหลอกให้เราตายใจ เ้าเล่ห์นัก”
เวทย์สารพัดธาตุจู่โจมใส่บริเวณที่เคนจิซ่อนตัวอยู่ เขาสบถด่าหมาป่าในใจ พุ่งทะยานหนีออกมาแล้วเขาก็ถูกพวกมาคัสล้อมกรอบไว้ทันที ลีโอยิ้มอย่างสะใจ
“เ้าริชเตอร์!! วันนี้แกต้องตาย แกต้องตายยย..ยย ! วันนี้ข้าจะไม่ประมาทเ้าเหมือนวันก่อน”
มันพุ่งกระโจมใส่เคนจิทันทีกาต้าธาตุแสงส่องสว่างวับ ท่ามกลางความใของคนอื่นๆมาคัสส่ายหน้าให้กับความประมาทของลีโอ แต่เขาก็เข้าช่วยลีโอจากอีกฝั่งทันที ลีโอฟันกาต้าใส่เคนจิเขาหายไปในพริบตาปรากฏตัวด้านหลังลีโอ เขาเตรียมฟาดไม้เท้าใส่ด้านหลังลีโอใน่ไม่กี่อึดใจไม้เท้าจะกระหน่ำลงที่หลังลีโอมาคัสเข้าชาร์จได้ทันท่วงทีแรงโล่ของเขาส่งให้เคนจิลอยออกไปไกล
เคนจิม้วนตัวลงอย่างนิ่มนวลการโจมตีจากมาคัสไม่ส่งผลให้เขามากนักเคนจิลุกขึ้นอย่างงดงาม ท่าทีของเขาไม่มีอาการอะไรแสดงออกถึงความเ็ปดวงตาสีแดงก่ำของเขาทำให้กลุ่มมาคัสต้องหวาดผวา ลีโอหน้าซีดเขาเกือบพลาดอีกแล้ว เคนจิเค้นเสียงตัวเองกล่าวออกไปภายใต้หน้ากากแน่นอนมาคัสและยูริไม่มีทางจำได้แน่นอน
“ลงมือโดยไม่คุยกันก่อนเลยหรอ ?โหดร้ายเกินไปไหมสำหรับกลุ่มของพวกเ้า”
“เหอะ! กับปีศาจอย่างแกไม่จำเป็ต้องคุย ความอับอายที่แกทำกับฉัน ฉันจะเอาคืนนับพันเท่า”
“กับคนชั่วๆ อย่างแกแค่นั้นมันน้อยเกินไป ผู้หญิงตัวเล็กๆ ก็ลงมือได้อย่างโเี้”
คำพูดของเคนจิทำให้ทุกคนในกลุ่มหันไปทางลีโอเป็สายตาเดียวด้วยนิสัยของลีโอ ยูริเริ่มเข้าใจในสิ่งที่จอมปีศาจริชเตอร์พูด
“ลีโอ! ไหนนายว่าถูกจอมปีศาจริชเตอร์ลอบโจมตีไง นี้หมายความว่ายังไง ?”
“ลอบโจมตี ? ฮ่า ฮ่า ฮ่า! กับคนอย่างมัน ข้าไม่จำเป็ต้องลอบโจมตี ข้าจะเล่าความจริงให้ฟังเ้านี้มัน้าให้ผู้หญิงคนหนึ่งตกเป็ของมัน แต่สาวเ้าไม่ยอมมันเลยจะทรมานหญิงคนนั้นให้ตาย และจะตามจองล้างจองผลาญผู้หญิงคนนั้นจนกว่าเธอจะยอมเป็ของมัน หากข้าไม่ผ่านไปแถวนั้นพอดีผู้หญิงคนนั้นต้องตกตายไปแล้วไม่รู้กี่รอบไอ้บ้าตัณหา!!”
คำพูดของเคนจิภายใต้หน้ากากปีศาจริชเตอร์ทำให้ลีโอโกธรจนหน้าแดงก่ำ สายตาของมาคัสจ้องมองลีโออย่างเอือมระอายูริไม่ต่างจากมาคัสแต่สายตาของเธอนั้นจ้องมองอย่างรังเกลียดไม่เว้นแต่สายตาของลูกกิลคนอื่นๆ ลีโอทนรับไม่ได้จากการมองที่ดูิ่ของผู้คน มันพุ่งทะยานโจมตีเคนจิอีกครั้งซึ่งเคนจิก็หลบได้อย่าง่ายดายจนลีโอพลาดเป้าไปชนกับต้นไม้ดัง “ปังง!”
“มาคัสหากนายไม่ฆ่ามันฉันจะถอนทุนที่บริจาคกิลทั้งหมด และพ่อนายจะถูกไล่ออกจากที่ทำงานของพ่อฉัน!!”
คำพูดของลีโอจี้จุดบอดในใจเขาเขาพุ่งทะยานจู่โจมอย่างไม่เต็มใจ เขาจับดาบเล่มใหญ่จากบอสก๊อบลินในท่าจับสองมือเหวี่ยงจากบนลงล่าง ความรุนแรงของมันยิ่งกว่าบอสก๊อบลินโจมตีเคนจิร่ายเวทย์กำแพงดินหน้าอสูรตั้งรับกำแพงหน้าอสูรแตกกระจายในทันทีที่ตัวดาบกระทบ ลมพายุหมุนจากตัวดาบเข้ากระทบเคนจิดัง“ปัง!!” ตัวเขาลอยไปไกลก่อนที่จะกระแทกกับต้นไม้เคนจิม้วนตัวกลับ ใช้เท้าทั้งสองขายันที่ต้นไม้ใหญ่ะโลงพื้นอย่างนิ่มนวล
“การโจมตีของนายมีเพียงเท่านี้รึไงมาคัส เอาจริงเอาจังหน่อยซิว่ะ”
“เออ!! รู้แล้วน่า อย่ากดดันนักซิว่ะ!”
ลีโอะโใส่มาคัสพร้อมทั้งบุกเข้าโจมตี ทันทีที่เคนจิจะโจมตีใส่ลีโอ มาคัสจะเข้ามาช่วยอย่างทันควันทำให้ลีโอรอดพ้นทุกครั้งไปยูริจะคอยสั่งการอสูรหมาป่าคอยโจมตีเมื่อมาคัสกระแทกเคนจิออกมา แผนนี้เหมือนกับที่พวกเขาใช้กับบอสก๊อบลินการประสานงานของพวกเขานั้นยอดเยี่ยมอย่างมากในสายตาของเคนจิ
กลุ่มของมาคัสคนอื่นๆก็โจมตีจากรอบนอก มันทำให้เคนจิหลบเลี่ยงอย่างยากลำบากแต่เขาก็สามารถหลบได้อย่างทันท่วงทีด้วยทักษะก้าวพริบตา นักบวชสองคนคือเป้าหมายของเคนจิคนหนึ่งคอยสวดมนต์เพื่อให้เคนจิเคลื่อนที่ค่อนข้างลำบาก อีกคนคอยซัพพอร์ตให้ทีมของพวกเขาอย่างต่อเนื่องทั้งความเร็วและพละกำลังพวกมันไม่สามารถร่ายมนต์เพื่อโจมตีเคนจิได้เนื่องจากไม่รู้เผ่าพันธุ์ของเคนจิ
วงแหวนสีแดงปนดำปรากฏขึ้นที่ฝ่ามือของเคนจิเกิดเป็เส้นสายลมหมุนวนเป็ทรงกลมขึ้นที่ฝ่ามือ ความรุนแรงของมันทำให้เศษดินใบไม้ลอยขึ้น เมื่อสะบัดมันออกไปบอลลมสีดำพุ่งเข้าหาหนึ่งในนักบวชคนที่คอยร่ายมนต์ใส่เขาด้วยความเร็วสูง ทิ้งทางยาวด้วยเศษหิน ดิน ทรายที่ปลิวว่อนมันกระแทกเข้าที่หน้าท้องของนักบวชอย่างจัง แรงบิดเกลียวของบอลลมบิดหมุนจนนักบวชควงสว่านบินออกไปกระแทกกับโขดหินใหญ่แรงบิดของมันทำให้นักบวชทะลุโขดหินไปอีกด้านเมื่อบอลลมสลายไปนักบวชยังกลิ้งไปกับพื้นจนเกิดเป็รอยทางยาว
การโจมตีของเคนจิ คนอื่นๆในกลุ่มไม่สามารถขัดขวางได้ มันทั้งรุนแรงและรวดเร็วมาคัสพยายามวิ่งไปหาเคนจิเพื่อขัดขวางเขา เมื่อกระแทกโล่ใส่ก็พบกับความว่างเปล่าท่ามกลางความมึนงงของอีกหลายคน มาคัสหันกลับไปมองทางที่นักบวชปลิวไปด้วยสีหน้าอันตกตลึงเม็ดเหงื่อปรากฏอยู่บนหน้าเขานับไม่ถ้วน เขาะโออกไปทันทีทุกสายตาหันไปหานักบวชอย่างพร้อมเพียงกัน
“คุ้มกันนักบวช เร็ว!”
นักบวชพยายามดันตัวเองลุกขึ้น“อั๊กก!!” มันกระอักเืออกมาคำโต HP ของมันเหลือไม่มาก ขณะที่กำลังจะร่ายมนต์เพิ่มพลังชีวิต เคนจิก็มาปรากฏตัวด้านหน้ามันแล้วไม่รอช้าเคนจิร่ายเวทย์ในฝ่ามือ วงแหวนสีแดงปนดำปรากฏขึ้นพร้อมกับลูกไฟสีดำเขายื่นมือไปจับศรีษะของนักบวชอย่างแ่เบา ไฟสีดำลุกโชติ่ท่วมร่างนักบวชเสียงกรีดร้องลั่นอย่างโหยหวน
“อ๊ากกกก!!!!”
เสียงนักบวชเงียบหายไปพร้อมกับร่างกายของเขาที่เหลือเพียงเศษขี้เถ้า ภาพที่สยดสยองทำให้กลุ่มมาคัสต้องหวาดผวาเม็ดเหงื่อปกคลุมไปทั่วทั้งใบหน้าของกลุ่มมาคัส เคนจิเหลือบมองไปยังกลุ่มของมาคัสแสงสีแดงจากดวงตาของเขาทำให้พวกเขาต้องขนลุกชัน เคนจิสบถเบาๆมันยิ่งทำให้กลุ่มมาคัสเริ่มหวาดกลัว
“เสร็จไปหนึ่ง”
“คอยคุ้มครองนักบวช!”
กลุ่มมาคัสตีกรอบล้อมรอบนักบวชทันที เคนจิหายไปในพริบตาจากจุดที่เขายืนอยู่ มันหายไปอย่างรวดเร็วเมื่อไม่คนคอยจำกัดความเร็วของเขาเขาว่องไวกว่าเดิมเป็อย่างมาก ทุกสายตาสอดส่องไปทั่วบริเวณ พวกเขาไม่พบเห็นเคนจิหมาป่าขนสีทองเห่าหอนมองไปบนที่ท้องฟ้า ยูริสบถออกมาทันที
“ระวังข้างบน!!!”
“ตูมมม!!!”
“ช้าไป”
เคนจิปรากฏตัวอีกครั้งพร้อมกับเสียงะเิที่ดังลั่นนักบวชอีกคนกำลังดิ้นไปมาใต้ฝ่าเท้าของเขามือข้างหนึ่งของเคนจิมีดวงไฟสีดำรอไว้แล้ว เขากระแทกดวงไฟสีดำอย่างรวดเร็วและรุนแรงใส่ร่างนักบวชที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าเกิดเสียงะเิสนั่นหวั่นไหว
“บรึ้มม!!”
กลุ่มของมาคัสแตกกระจายออกจากกันพร้อมรอยคราบเื เศษอวัยวะที่ติดอยู่ตามร่างกายของพวกเขา ยูริกรีดร้องอย่างดังลั่นศีรษะของนักบวชอยู่ในอุ้มมือของเธอ เธอสะบัดเหวี่ยงทิ้งไปด้วยความหวาดกลัว
“เสร็จไปอีกหนึ่งตอนนี้ตัวน่ารำคาญก็หมดไปเสียที”
เคนจิดันตัวเองลุกขึ้นพร้อมกับสบถออกมาการที่ทีมไม่มีนักบวชนั้นกลุ่มมาคัสจะลำบากยิ่งขึ้นนักบวชถือได้ว่าเป็หัวใจหลักของทีมบนเสื้อผ้าของเคนจินั้นไม่คราบเืหรือแม้กระทั่งเศษอวัยวะ เสื้อผ้าของเขายังดูใหม่เหมือนกับว่าพึ่งหยิบออกมาจากตู้เคนจิเหลือบมองเป้าหมายต่อไปนั้นคือกลุ่มโจรอีกสองคน
เหมือนกลุ่มโจรรู้ชะตากรรมของตัวเองการโจมตีของพวกมันไม่ได้รุนแรงมากนักแต่ความสามารถในการวางกับดักของพวกมันก็เป็ที่น่ารำคาญแก่เคนจิ ซึ่งมันทำให้เคนจิติดกับดักพวกมันหลายครั้งพริบตาเคนจิหายไปอีกครั้งมาโผล่ที่หน้าโจรผู้หนึ่ง เขาฟาดไม้เท้าใส่หัวมันทันที
“ปลดอาวุธ!!!”
ไม้เท้าเคนจิหายไปอยู่ในช่องมิติทันทีทำให้เคนจิสตั้นชั่วครู่ไม้เท้าเวทย์หายไปมันทำให้เขาทำเพียงเหวี่ยงหมัดผ่านหน้าโจรเท่านั้น มาคัสโผล่มาทันทีด้วยทักษะเคลื่อนที่พริบตา ถึงแม้ระดับของมันจะต่ำกว่าเคนจิเป็อย่างมากแต่่เวลานั้นเคนจิไม่สามารถหลบได้ทันที โล่กระแทกเคนจิดัง “ปัง!” ส่งเคนจิลอยและกลิ้งออกไป เมื่อตั้งหลักแล้วลุกขึ้นมาได้ปรากฏเืไหลออกมาจากด้านล่างตามขอบหน้ากากของเคนจิ
“ทักษะปลดอาวุธน่ารำคาญจริงๆ”