ไฟเริ่มมอดแล้ว ควันสีดำลอยตะคุ่มๆอยู่ทั่ว สนามเพลาะ แนวหน้าได้พังทลายแล้ว กองเนื้อสีดำไหม้สุมกันสูงใหญ่ ตอนนี้ ระลอกสอง เริ่มต้นขึ้นแล้ว
“ถ่วงเวลาได้นานกว่าที่คิดนะคะ”
“ใช่”
ปอยผมงี่เง่าของ อาเซเลียตั้งตรงเหมือนเสากระโดงเรือ
พวกเราสามารถถ่วงเวลามาได้ ั้แ่ไฟเริ่มไหม้ มาจนถึงไฟมอด ได้ประมาณ แปดชั่วโมงค่ะ
ตอนนี้ท้องฟ้ามืดมิดปกคลุมไปทั่ว แต่ดีนะคะ ที่รอบๆปราสาท และกำแพง ติดตั้งไฟไว้หมดแล้ว แถมข้างล่างเอง ก็มีไฟด้วยเหมือนกัน ถึงจะเล็กน้อยก็ตาม
“แผนการเหมือนเดิมสินะคะ”
“ใช่…รอให้พวกมันมาให้มากที่สุด ให้สไนเปอร์ยิงคัลทิสท ป้องกันกำแพงไปเรื่อยๆ”
“ร้อยโทโรวัน บอกแล้วค่ะ ลูกะุเหลือน้อยเต็มที แต่ก็น่าจะพอสำหรับระลอกสองนี้ค่ะ”
“ดี”
ในระลอกแรก จะเป็พวกที่เดินมาก่อน ซึ่งมีจำนวนน้อย แต่ระลอกสองนี้ น่าจะเป็่กลางๆของพวกมัน ทำให้มีวอล์คเกอร์จำนวนมากมายมหาศาล รวมไปถึงคัลทิสทด้วย
“เตรียมะเิแล้วสินะ”
“ค่ะ เตรียมพร้อมแล้วค่ะ ให้ทหารทุกคนบนกำแพงเตรียมไว้แล้ว พอมันมากระจุกกัน ค่อยใช้ทำลายการรวมตัวของมันค่ะ”
พวกวอล์คเกอร์มันไม่ฉลาด…ไม่สิ มันไม่คิดเลยค่ะ ดังนั้นเวลาเจอกำแพงหรือสิ่งปลูกสร้างสูงๆ มันจะเหยีบกันเอง ทับถมกัน จนสูง สร้างที่ปืนป่ายจากเืเนื้อของพวกเดียวกันเอง
“มันข้ามมาแล้ว ย้ำ มันข้ามมาแล้ว” หน่วยลาดตระเวนแจ้งข่าวไปทั่ว
“มันมาแล้ว”
“ค่ะ”
ทอดสายตาไกลออกไป วอล์คเกอร์เริ่มเดินข้ามเถ้าถ่านสีดำ ค่อยๆก้าวมาอย่างช้าๆ แต่จำนวนมหาศาล เกินกว่าที่หน่วยลาดตระเวนบอกไว้เมื่อวันวานค่ะ
“ไปแจ้งโรวันด้วย ว่าให้เตรียมพร้อม”
“ค่ะ พันตรีอาเซเลีย”
ตึก ตึก ตึก ฉันวิ่งไปตามทาง ลงจากกำแพงแล้ววิ่งไปยังกำแพงชั้นใน ที่ป้อมค่ายที่ติดกลับประตู ที่นั่นมีป้อมปืนใหญ่สีเงินติดตั้งอยู่ทั้งสองฝั่ง ส่วนลำกล้องปืนยื่นยาวออกมาสามกระบอก มีเรือนปืนทรงสี่เหลี่ยมครอบตัวลำกล้องไว้ ดูคล้ายกับ แพนเค้กที่ ซ้อนกันค่ะ มันชื่อว่า นี้ๆ ป้อมปืนนี้ใช้ะุขนาดประมาณ 110 มิลลิเมตร หนักประมาณสามสิบห้ากิโลกรัมเห็นจะได้ค่ะ
“ยังใหญ่เหมือนเดิมเลยนะคะเนี่ย”
เมื่อป้อมนี้ ยิงเพียงนัดเดียว ก็สร้างหลุมใหญ่ขนาด หก หรือเจ็ดเมตรได้สบายๆเลยค่ะ ถ้ายิงโดนพวกมันละก็ ไม่ตายก็เลี้ยงไม่โตแน่นอนค่ะ
ตึก ตึก ตึก ฉันเดินมาถึงข้างในแล้ว ที่นี่ เป็ห้องกระจกขนาดใหญ่ กระจกแบบพิเศษที่กันแรงกระแทกได้มาก ดูดซับเสียงปืนใหญ่ได้ด้วย
“หืม? เมอร์เทิล มีอะไร หรือเปล่า?”
“ค่ะ พันตรีอาเซเลียให้มาแจ้งว่า พวกมัน เริ่มเคลื่อนไหวแล้วค่ะ ป้อมปืนเป็ยังไงบ้างคะ?”
ร้อยโทโรวัน หรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยปากว่า
“ะุน่ะ…มีแค่หกนัดเอง…น้อยกว่าที่คิด”
“หกนัดเองเหรอค่ะ”
“อืม…ถึงะุนัดนึง จะทำลายพวกมันได้เป็พันๆก็จริง แต่คิดว่า…จะเก็บไว้ใช้กับพวกตัวไม่ปกติ แไม่ก็อิมเปราตอร์ ดีกว่าน่ะ”
“นั่นสินะคะ แผนสำรอง ถ้าเรายื้อไม่ไหว ก็แค่สังหารอิมเปราตอร์ให้ได้ แล้วกองทัพมันจะแตกไปเอง”
“พวก คัลทิสทเอง ก็กำลังมาเหมือนกันสินะ”
“ค่ะ แต่ตอนนี้มันยังไม่ขยับเลยค่ะ”
“ไม่ขยับ?” ร้อยโทโรวัน ทำหน้าสงสัยในข้อมูลที่ได้
“ค่ะ ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร แต่เหมือนว่าจะยืนนิ่งๆ อยู่หน้าสนามเพลาะแนวหน้าที่ไหม้เป็ถ่านไปแล้วอยู่อย่างนั้น”
ร้อยโทโรวัน ยืนนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง เอามือกอดอกยืนตัวตรง แล้วก็พูดขึ้นว่า
“อืม…งั้นเดี๋ยวจะให้สไนเปอร์ไปรอประจำที่ก่อน ก็แล้วกัน”
กันไว้ก่อนสินะคะ พวกมันทำตัวแปลกไปจริงๆ ไม่สิ…ไม่ว่ารอบไหนๆ ที่เจอเมื่อก่อน ก็แปลกมาตลอด ไม่เข้าใจพวกมันเท่าไหร่เลยค่ะ
“ฝากด้วยนะคะ แล้วมีอะไรอย่างอื่นที่ต้อง เตรียม หรือแจ้งไหมคะ?”
“ตอนนี้ก็…ไม่มีแล้วล่ะ”
“ค่ะ”
ฉันรีบเดินออกมาจากป้อมปืนใหญ่นั่น เดินกลับไปหาพันตรีอาเซเลียที่กำแพงชั้นนอกเหมือนเดิม
——————————
“ตามที่รายงานไปเลยค่ะ”
“อืม”
ปอยผมงี่เง่าของอาเซเลีย โยกไปมาอย่างสับสน
ใช่…มันน่าแปลกจริงๆค่ะ ทำไมพวกคัลทิสทถึงได้ยืนนิ่งแบบนั้นกันแน่ แถมพวกวอล์คเกอร์เอง ก็เริ่มวิ่งกันมากขึ้นด้วย วิ่งมากันเยอะมากๆเลย
ทันใดนั้นเอง…
ภายใต้หมอกสีแดงฉาน ก็มีร่างสูงใหญ่ของคัลทิสทตัวนึง ปรากฏออกมา
“คัลทิสท คัลทิสทั์” เสียงของหน่วยลาดตระเวนดังขึ้นไปทั่ว ข่าวสารนี้เป็สิ่งสำคัญมาก มันคือสิ่งใด อิมเปราตอร์หรือไม่?
ทุกคนหันออกไปด้านนอกกำแพง ที่ฝั่งตรงข้ามกำแพงนั่น มีร่างประหลาดสูงใหญ่ ยืนตระหง่านอยู่
“...”
ปอยผมงี่เง่าของอาเซเลียชูขึ้นเป็รูปสายฟ้า สายตาหรี่ลง และมองไปยังเ้าั์นั่น
“ทำไมมัน…ตัวใหญ่ขนาดนั้นกันคะ?”
คทาของมัน มีศีรษะที่ถูกตัดอยู่ครึ่งซีกั้แ่ผมถึงจมูกอยู่หลายหัว พันประดับด้วยเส้นเืลากยาวลงมาถึงพื้น ที่ผ้าหนังตรงใบหน้า มีรอยขีดเขียนด้วยเืวาดอยู่อย่างน่ากลัว เขากวางใหญ่เด่นผูกด้วยผ้ายันต์เก่าๆ ิัสีกาแฟแห้งติดกระดูก ตัวมันสูงกว่าตัวปกติราวๆ สี่เมตรเกือบๆห้าเมตร และที่สำคัญ…มันมีสี่แขน
“จะ เ้านี่สินะคะ อิมเปราตอร์น่ะ”
“...ไม่ใช่…”
ปอยผมงี่เง่าของอาเซเลียห่อเหี่ยวอย่างเศร้าใจ
“อ่ะ…จริงด้วยค่ะ”
“อิมเปราตอร์ ตัวจริงจะมีมงกุฎหนามแหลม ที่พันร้อยเรียงด้วยเพชรพลอยไพลินและอัญมณีต่างๆนานา คู่กับดอกไม้ แต่เ้านี่น่ะ ไม่มีของแบบนั้น”
“มันก็แค่…”
“ใช่…แค่ตัวที่อยู่มานาน ไม่ก็ประสบการณ์สูงเท่านั้นเอง”
ตัวใหญ่ขนาดนั้นเนี่ยนะคะ ความน่ากลัว และแรงกดดันนั่นอีก สถานการณ์เริ่มจะอันตรายขึ้นมาจริงๆแล้วค่ะ
“เมอร์เทิล ไปเอากล่องปืนสไนเปอร์ในห้องฉันมาให้ที”
“คะ ค่ะ”
พันตรีอาเซเลีย หยิบอุปกรณ์สื่อสารขึ้นมา เปิดไปใช้ในช่องเฉพาะคนที่เกี่ยวข้องเท่านั้น ในขณะที่ฉันวิ่งลงไปเอาปืนสไนเปอร์
“โรวัน ได้ยินแล้วใช่ไหม?”
“อ่า…ไม่นึกเลยนะ ว่าจะเจอของแบบนี้ พันตรีอาเซเลีย”
“เตรียมป้อมปืนเอาไว้ให้ดี”
“...โอเค เข้าใจแล้ว”
“ฝากด้วย”
ปอยผมงี่เง่าของอาเซเลียม้วนเป็รูปจันทร์เสี้ยวอย่างดงาม พร้อมจะสู้รบแล้ว
“เอาละ มาบรรเลงเพลงกันเ้าปีศาจั์”
พันตรีอาเซเลียยืนอยู่บนกำแพง สายลมพัดแรงขึ้น ตอนนี้แผนการได้ถูกวางไว้แล้ว ว่าจะกำจัดมันอย่างไรดี
——————————
“แผนการเป็ไปตามนี้นะ เมอร์เทิล โรวัน”
พันตรีอาเซเลียได้แจ้งแผนการไปยังทั้งสองคน ปอยผมงี่เง่าของอาเซเลียโยกซ้ายที ขวาที พร้อมกับมือ ที่ถือกล่องปืนไว้
“ค่ะ พันตรีอาเซเลีย”
“โอเค ป้อมปืนพร้อมะเิหัวพวกมันแล้ว”
“ดี ถ้าอย่างนั้น…” พันตรีอาเซเลียหยิบอุปกรณ์สื่อสารออกมา แล้วประกาศออกไปว่า
“ทหารทุกนาย ประจำที่” เสียงของ พันตรีอาเซเลียประกาศออกไป ทหารที่เกี่ยวข้องเริ่มกระจายไปยังจุดต่างๆแล้ว
ตึก ตึก ตึก ฉันเองก็ต้องไปประจำจุดที่วางไว้ เหมือนกันค่ะ จุดของฉันก็คือ ในป้อมค่ายฝั่งซ้ายมือของกำแพงชั้นนอก ไปรวมกลุ่ม กับพวกหน่วยลาดตระเวน คอยสอดส่องค่ะ พอดีฉัน ใช้ปืนไม่เก่งเท่าไหร่น่ะคะ
ส่วน ร้อยโทโรวันอยู่ที่ป้อมปืนใหญ่ หน่วยสไนเปอร์ พลชี้เป้าอยู่ตามกำแพง หลังใบบัง และในกำแพงที่มีช่องว่างไว้ยิงเล็กน้อย พร้อมกับกล้องส่องกลางคืนที่สร้างมาเพื่อดูพวกวอล์คเกอรืโดยเฉพาะ
และสุดท้าย พันตรีอาเซเลียอยู่ที่กำแพงตรงกลางของกำแพงชั้นนอกเลย ไม่มีคนชี้เป้าด้วยค่ะ ยืนเด่นคนเดียวเลย
“12 นาฬิกา พวกมันเริ่มขยับแล้ว”
เสียงฝีเท้าดังขึ้น พวกคัลทิสทค่อยๆขยับกันมาใกล้ เดินเรียงแถวหน้ากระดานมาหลายชั้น ส่วนตัวั์นั่น อยู่ตรงกลางพอดี และกำลังเดินตามมาเรื่อยๆ
“มีประมาณ…เอิ่ม…สามพันตัวครับ ย้ำสามพันตัว”
“เยอะกว่าคิดแฮะ” ร้อยโทโรวัน พูดออกมา
“ะุสไนเปอร์ มีไม่พอที่จะเก็บพวกมันทั้งหมดค่ะ ร้อยโทโรวัน” ทหารคนหนึ่งในป้อมปืนพูดขึ้นมา
ร้อยโทโรวัน หยิบเครื่องมือสื่อสารออกมา
“เล็งเฉพาะคัลทิสท ถ้าไม่มั่นใจ อย่าลั่นไกเด็จขาด”
“ค่ะ/ครับ” สหายโรม่า และทหารพูดขึ้น
เสียงประกาศจาก ร้อยโทโรวัน ดังขึ้นค่ะ ฉันเองก็เข้าใจค่ะ ว่าะุเหลือน้อยแล้ว ต้องใช้อย่างไม่ให้เสียเปล่า
“ดูจากขนาดมันแล้ว…ถ้างั้น…” ร้อยโทโรวัน จึงหยิบอุปกรณ์สื่อสาร และประกาศต่อว่า
“ไม่ต้องสนใจตัวใหญ่ ยิงแต่ตัวเล็กๆพอ” เสียงประกาศคำสั่ง ย้ำให้รู้ว่าควรจะทำอะไร
“หนึ่งนัด หนึ่งหัว ย้ำ หนึ่งนัด หนึ่งหัว”
“ครับ/ค่ะ”
ใช่ค่ะ แค่มองดูก็พอจะเข้าใจได้ เ้าตัวใหญ่นั่น น่าจะถึก และเก่งมากๆเลย ปืนปกติน่าจะยิงเข้าลำบากพอสมควร ไม่งั้นไม่อยู่มานานขนาดนี้แน่ๆค่ะ
พวกวอล์คเกอร์ วิ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่งแล้ว วิ่งมาใส่กำแพงกันมหาศาล มาเคาะ มาดัน กันหนักหน่วงมาก แต่เรามีหน่วยป้องกันอยู่ค่ะ
“หน่วยป้องกัน คอยสอดส่องวอล์คเกอร์ด้วย ถ้ามันเริ่มก่อตัวสูง โยนะเิลงไปได้เลย”
ปอยผมงี่เง่าของ อาเซเลียเต้นไปมา
“ครับ/ค่ะ”
สถานการณ์เริ่มตึงเครียดแล้วค่ะ แต่ก็ยังดีที่ะเิ ของเรา เป็ะเิที่ใช่ละลายร่างของวอล์คเกอร์ เสียงเลยไม่ดังมาก ไม่น่าจะรบกวนพวกสไนเปอร์เท่าไหร่ค่ะ
“เอาละ…”
ปอยผมงี่เง่าของอาเซเลียเริ่มตั้งชูชันแข็งโป๊กเหมือนไอศกรีมแท่งเย็นๆ
สายลมเริ่มพัดผ่าน ทหารจับปืนในมือแน่น สายตามองไปยังพวกมันด้านหน้า ลมหายใจหยุดลง
เสียงฝีเท้าของพวกมันดังสนั่น มันกำลังเข้ามาใกล้… ใกล้…ใกล้ขึ้นเแล้ว…
สายตาของสไนเปอร์ทุกคนมองไปยังด้านหน้าพร้อมพลชี้เป้า
สายตาของร้อยโทเมอร์เทิล และหน่วยลาดตระเวน มองไปยังกลุ่มหมอกสีแดง และเ้าั์
สายตาของร้อยโทโรวัน อยู่ที่ปุ่มสั่งยิงปืนใหญ่ไปยังเป้าหมาย
สายตาของพันตรีอาเซเลีย มองไปยังจุดที่ได้เตรียมตัวไว้ จุดที่จะสั่งเริ่มการปะาพวกมัน
“อีก สามร้อยเมตรจะถึงจุดที่เตรียมไว้” หน่วยลาดตระเวนประกาศขึ้นมา
ทุกสายตา จับจ้องไปยังข้างหน้านั่น
“อีก สองร้อยเมตร”
ใกล้แล้ว…จะถึง ระยะยิงแล้ว
“อีก หนึ่งร้อยเมตร”
ตึก ตึก ตึก ตึก
จนมาถึง…จุดที่ได้เตรียมกันไว้
“คอนบริโอ…”
กริ๊ก เสียงกดปุ่มดังขึ้นในป้อมปืน
ตึ้งงงงงงงงงงงงงงงงงงงง ซู่ววววววววววว…
เสียงป้อมปืนใหญ่ยิง ดังสนั่นกังวานไปทั่วสนามรบ ควันออกจากลำกล้องปืนใหญ่ ลูกะุ สองลูก จากปืนสองกระบอกซ้ายขวานั้น พุ่งตัดอากาศไปด้วยความเร็วสูง สร้างโซนิคบูมอย่างรุนแรง คลื่นกระแทกขนาดใหญ่ทำตัวปืนสั่นไหว
…ตู้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
ะุปะทะเข้ากับพวกมันอย่างรุงแรง สร้างหลุมขนาดใหญ่ไว้บนพื้นดินนั่น
เศษซากศพเดินได้กระจัดกระจาย แขนขวาที่ลอยเคว้งกลางอากาศ แขนซ้ายที่ฉีกขาดกระเด็นไปอีกฟาก ขาล่องลอยไปตามสายลม เืถูกแรงดันมหาศาล พุ่งออกรอบทิศทางกลายะุปืนลูกซองย่อมๆ พุ่งทะลวงทุกสิ่งที่มันผ่าน เจาะร่างพวกพ้องของมันให้ล้มลง
ฝุ่นควันสีแดงฉานราวกับกุหลาบลอยก่อตัวขึ้นมาก่อนจะเลือนหายไป…
“คร่อมเป้าหมาย” เสียงประกาศดังไปทั่ว
“สุดยอดดดดด”
“เย้ วู้ว”
“ปืนใหญ่จงเจริญ”
เสียงเชียร์ดังไปทั่วพอสมควร แต่ทหารในป้อมปืนใหญ่ยังคงตึงเครียดอยู่ บรรจุะุ และพร้อมที่จะยิงนัดต่อไปแล้ว
“...”
ปอยผมงี่เง่าของอาเซเลียหมุนไปมาเหมือนสว่าน
ควันค่อยๆจางออกไป เงาตะคุ่มๆเริ่มเข้ามาใกล้
พวกมัน เดินมาเสริมทันทีเลยเหรอค่ะเนี่ย จำนวนที่ลดลงไปนั่น คงเล็กน้อยสินะ สำหรับพวกมันน่ะ
“ยิงได้”
ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ เสียงของสไนเปอร์จำนวนหนึ่ง ที่ตั้งปืนรอเตรียมไว้แล้ว พอเห็นเงารูปร่าง คัลทิสท ก็ยิงออกไปอย่างรวดเร็ว สังหารมัน ก่อนที่มันจะได้ทำอะไรบางอย่าง
“ยืนยันการสังหารค่ะ”
“ยืนยันการสังหารครับ”
อืม เป็แบบนี้ต่อไปก็น่าจะดีนะคะ ว่าแต่…
“เ้าั์นั่น เป็อย่างไรบ้างค่ะ?” ร้อยโทเมอร์เทิล ถามทหารลาดตระเวนที่กำลังสังเกตอยู่
“นั่นสินะครับ ยังมองไม่ชัดเลยครับ” หน่วยลาดตระเวนพูดตอบ
ควันจากลูกปืนใหญ่เริ่มค่อยๆจางหายไป แต่ว่าภาพที่ปรากฏออกมานั้น…
“...”
“ไม่เป็ไรเลยสินะ” ร้อยโทโรวัน พูดออกมาอย่างเรียบเฉย เหมือนจะคิดไว้แล้วว่าจะเป็แบบนี้
“ค่ะ ก็คิดไว้แล้วเหมือนกัน แต่ถึงอย่างนั้น ก็ประหลาดใจอยู่ดี”
มีแผ่นวงกลมๆสีแดงเืบางๆ ห่อหุ้มั้แ่ด้านหน้าไปจนถึงหลังของคัลทิสทั์นั่นอยู่ มันเป็เกราะป้องกัน ที่เหมือนว่ามันจะใช้เืสร้างขึ้นมา
“ดูกี่ทีกี่ที ก็อดสงสัยไม่ได้แฮะ ว่ามันกันได้ยังไงกัน” ร้อยโทโรวัน พูดขึ้นอย่างสงสัย และทึ่งในภาพนั้น ภาพของอะไรสักอย่าง เวทมนต์เหรอ หรืออะไรกันแน่นะ
“นั่นสินะคะ สมเป็คัลทิสทจริงๆ”
“ร้อยโทเมอร์เทิล ครับ ลองดูตรงนั้นสิครับ” หน่วยลาดตระเวนพูดขึ้นพร้อมชี้ไปทางฝากฝั่งนั้น
“คะ?” ฉันหยิบกล้องมาส่องไปยังเ้าั์นั่น ตรงนั้นมัน…
หืม…นั่นมัน เืเหรอค่ะ ฉันจ้องมองไปยังมัน เห็นเ้าตัวั์กำลังสับสัน…ไม่สิ ใมาก กว่ามั้ง? ที่ข้างๆใบหน้าตรงขมับของมัน มีเืไหลอยู่ แต่ทว่ามันกลับจ้องมองมือตัวเองแทน นั่นมัน… มือข้างซ้ายอันหนึ่งของมัน หายไปค่ะ เหลือเพียงข้อมือ และเืเน่าๆพร้อมน้ำหนองที่ไหลออกมา
“ไม่ทันสินะ”
ปอยผมงี่เง่าของอาเซเลียเหี่ยวลงเหมือนต้นกล้าขาดน้ำมาสามวัน
“พันตรีอาเซเลีย…? นั่นมัน!”
ในจังหวะเมื่อกี้นี้ พันตรีอาเซเลีย ได้ยิงใช้สไนเปอร์พิเศษของตัวเอง ยิงะุไปพร้อมๆกับลูกะุปืนใหญ่ นัดแรกกะยิงที่หัว แต่เหมือนจะใช้เืมาเบี่ยงวิถีะุ และนัดที่สอง ยิงต่อกันอย่างรวดเร็ว น่าจะยิงใส่มือ กะจะไม่ให้มันใช้เืได้ แต่ไม่ทันสินะคะ
อาวุธพิเศษของคนระดับพันตรีขึ้นไป พอมีตำแหน่งใหญ่โตขึ้น จะได้รับอาวุธเฉพาะตัว ไม่ว่าจะดาบ ขวาน ปืน และอื่นๆแล้วแต่ตามถนัด ซึ่งของเหล่านี้จะใช้ระบบไบโอเมตริกซ์ ทำให้ไม่มีใครใช้ได้ หนึ่งคนจะมีหลายชิ้นมากเลยค่ะ
อ้าาาาาาาา…
อยู่ๆ นอกจากเสียงวอล์คเกอร์แล้ว ก็มีเสียง…เสียงเหมือนกำลังสวดอะไรซักอย่างค่อยๆดังขึ้น…
“ยิงได้”
ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ เสียงของสไนเปอร์บรรเลง ใส่พวกคัลทิสทที่กำลังพนมมือสวดคาถาอะไรสักอย่าง มันล้มลงทีละตัว…ทีละตัว…แต่มันก็ยังเดินมา แล้วสวดต่อไป
“ยืนยันการสังหารค่ะ”
“ยืนยันการสังหารครับ”
มือของพวกมันยื่นออกมาข้างหน้า ทำท่าปางประทานอภัย…แต่คราวนี้ทำทั้งสองมืองั้นเหรอค่ะ
ก้อนเืที่ฝ่าเริ่มใหญ่ขึ้น แล้วจู่ๆเืนั้นก็มารวมตัวกันระหว่างฝ่ามือทั้งสองข้าง
ท่าแบบนั้นมันคุ้นๆจังนะคะ หรือว่า…
“หรือว่า…บลัดเรย์(Blood ray)” ร้อยโทโรวัน พูดขึ้นมาด้วยความตื่นตระหนก
“หาที่กำบัง” พันตรีอาเซเลีย พูดใส่อุปกรณ์สื่อสารแล้ว กระจายเสียงไปทั่วให้ทุกคนได้รับทราบ
วู่ม…ฟู่ววววว
พวกคัลทิสท ยิงสายเืเป็เส้นหนา และเข้มข้นกว่าปกติออกมา จากเืที่รวมตัวกันระหว่างฝ่ามือ เืนั้น พุ่งมาข้างหน้าช้ากว่าปกติเล็กน้อย แต่มันใหญ่ และหนากว่าปกติมาก
ตู้ม ตู้ม ตู้ม เสียงของหิน เสียงของอิฐแตกกระจายล่วงหล่นตกพื้น บลัดเรย์นั้น พุ่งควงสว่านมาเป็สายยาว เจาะทุกสิ่งทุกอย่างระหว่างทางอย่างโหดร้ายราวกับเครื่องคอลิ่งที่กำลังเจาะคอนกรีต ซึ่งมันต่างกับการยิงปกติ ที่มีไว้ยิงเพื่อสังหาร แต่บลัดเรย์นี้ มีไว้ เพื่อทำลายสิ่งปลูกสร้าง…
“มีใคราเ็ไหมค่ะ” ร้อยโทเมอร์เทิล พูดผ่านอุปกรณ์สื่อสารอย่างเป็ห่วงเป็ใย
“หวะ เหวอ มะ…มีคนโดนยิง!”
“ชะ ช่วยด้วย ใบบังป้อมมัน…มันทับอยู่”
“ทางนี้ก็้าความช่วยเหลือค่ะ”
แย่ละสิค่ะ โดนยิงกันเยอะพอสมควรเลย บลัดเรย์นั่น โล่ธรรมดากันไม่อยู่แน่ๆค่ะ
คัลทิสทั์ เริ่มเดินต่ออย่างหนักแน่น เสียงฝีเท้า เสียงคทาเคาะพื้นดิน เสียงกองทัพ ของพวกมัน ตรงมาทางกำแพงนี้ อย่างรวดเร็ว
ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ ปืนสไนเปอร์ไรเฟิลยังคงยิงต่อไป คัลทิสทล้มลงไปมากมาย แต่ทว่า ภายใต้หมอกสีแดงนั้น กลับมีมาเพิ่มเติมอย่างไม่หยุดหย่อน…
“โรวัน!” พันตรีอาเซเลียพูดเรียกถามหา
“้าอะไร? พันตรีอาเซเลีย”
“บอกสไนเปอร์กลุ่มนึง ให้ไปรวมตัวกันทางกำแพงชั้นนอกซ้าย ใกล้ๆป้อมค่าย”
ร้อยโทโรวัน ยืนคิดอยู่เล็กน้อย จนกระทั่งเข้าใจในความคิดของพันตรีอาเซเลีย
“รับทราบ”
ร้อยโทโรวัน ได้หยิบอุปกรณ์สื่อสาร แจ้งให้คนที่กำหนดไว้จำนวนหนึ่ง ไปรวมกันที่ฝั่งซ้ายมือ
ตึง ตึง ตึง เสียงของสไนเปอร์พร้อมพลชี้เป้า วิ่งไปยังฝั่งซ้าย ไปรวมตัวกันประมาณ สี่สิบคนเห็นจะได้
“เล็งไปที่คัลทิสทั์ พร้อมๆกัน พอให้สัญญาณก็ยิงได้เลย” ร้อยโทโรวัน พูดออกมาผ่านอุปกรณ์สื่อสาร
“ครับ/ค่ะ”
หืม…พันตรีอาเซเลียเอง ก็วิ่งไปรวมกลุ่มด้วยเหรอค่ะ…อย่างนี้นี่เองสินะคะ เข้าใจสิ่งที่พันตรีอาเซเลียจะทำแล้วค่ะ
สไนเปอร์ทุกคนที่มา เริ่มตั้งปืน พลชี้เป้าบอกระยะทาง และเป้าหมาย เล็งไปยังคัลทิสทั์ สายตามองไปยังมัน…รอคำสั่ง…รอสัญญาณ…พร้อม…
“พันตรีอาเซเลีย ทางนี้พร้อมแล้ว” ร้อยโทโรวัน พูดขึ้น
“งั้น…เริ่มได้”
คัลทิสทั์ กำลังเดินมา ใกล้แล้ว…ถ้าจังหวะนี้ละก็…
3…2…1…
“คอนบริโอ”
ฟุ่บ…เสียงปืนสไนเปอร์ สี่สิบกระบอกยิงพร้อมกัน ไปยังจุดเดียวกัน เพื่อเป้าหมายเดียวกัน นั่นคือ ที่ส่วนศีรษะของมัน แต่ทว่า…
“มัน…ไม่เป็อะไรเลยค่ะ” ร้อยโทเมอร์เทิล พูดขึ้นมา
“อืม…ดูเหมือนจะกันได้ก่อนสินะ” ร้อยโทโรวัน พูดขึ้นอย่างน่าเสียดาย
คัลทิสทั์ โดนยิงไปพร้อมๆกัน แต่เหมือนเืของมันจะมากันให้ เป็โล่เล็กๆทรงหกเหลื่ยมสีแดงอ่อน ถึงจะมีบางจุดที่มันกันไม่ทัน แต่ก็…
“แผลเล็กๆเองแฮะ” ร้อยโทโรวัน เอ่ยขึ้นมา
สไนเปอร์ที่ยิงรู้สึกทึ่งกับมัน แต่ในใจก็เจ็บใจมาก ที่การยิงนั้น สร้างความเสียหายได้เล็กน้อย มีแค่หัวกะโหลก และของตกแต่งเท่านั้นที่หลุดร่วงลงมา
แต่ทว่า…
กริ้ง กริ้ง กริ้ง…เสียงของปลอกะุจำนวนหนึ่ง ร่วงหล่นลงพื้น เสียงนั่น…ดังมาจากปืนของบอส หรือว่า…
“ทำได้ดีมาก” พันตรีอาเซเลียเอ่ยปากชมพร้อมปอยผมงี่เง่าเด้งไปมาอย่างร่าเริง
คัลทิสทั์ ได้ยืนนิ่งอยู่ และจ้องไปผ้า ผ้าที่ปกคลุมส่วนขา และเข่าของมัน มีเืไหลซึมลงบนผ้านั้น มันถูกยิงที่กล้ามเนื้อบริเวณต้นขาขวา และ…มือข้างซ้ายที่เหลืออยู่เพียงข้างเดียว…บัดนี้…ตุบ…ได้ร่วงลงสู่ธรณีแล้ว…
“อะ…โอ้!”
“พะ พันตรีอาเซเลีย …ยิงโดนเหรอ!?”
“สุดยอด!”
สไนเปอร์ต่างทึ่งกันใหญ่ และเริ่มจะเข้าใจสาเหตุที่บอสเรียกพวกเรามารวมกันแล้ว…
เสียงเชียร์ เสียงดีใจดังขึ้น ใน่เวลาที่ทุกคนยิงไปยังจุดๆเดียวกัน คัลทิสทั์นั่น มันรู้ว่าสิ่งที่พุ่งเข้ามา ไม่สามารถสร้างาแได้ แต่ถ้ามันมาเยอะ และมาที่จุดๆเดียว ก็ต้องป้องกันอยู่ดี ป้องกันตัวเอง จนลดการป้องกันในส่วนอื่นลง
พันตรีอาเซเลีย จึงใช้่เวลานั้น ยิงไปยังขาของมัน เพื่อลดความเร็ว และยังยิงอีกที ไปยังแขนซ้ายของมันจนร่วงหล่น ั้แ่กล้ามเนื้อไบเซปส์ลงไป ขาด และหล่นสู่พื้น
อ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาา จู่ๆมันร้องขึ้นมา ส่งเสียงโหวยหวนขึ้นมาค่ะ มันเหมือนกับว่า…มันเริ่มที่จะโกรษแล้วค่ะ
ตึง ตึง ตึง…
“เป็ไปตามคาด…”
ปอยผมงี่เง่าของอาเซเลียหมุนไปมา เหมือนใบพัดเรือ
อืม…มันเหงนมองขึ้นมาทางฝั่งซ้ายที่พวกสไนเปอร์รวมกันอยู่ แล้วก็…มันเปลี่ยนเส้นทางการเดิน ขึ้นมาแถบด้านซ้ายแทนแล้วค่ะ
“อ่ะ…มันกำลังจะทำอะไรสักอย่างครับ” หน่วยลาดตระเวนส่งสัญญาณแจ้งเตือนออกไป
“นั่นมัน…” ร้อยโทเมอร์เทิล พูดขึ้นมาด้วยสีหน้าร้อนรน
“แย่แล้ว” ร้อยโทโรวันเปลี่ยนสีหน้าไป
“หลบ!” พันตรีอาเซเลียได้ะโแจ้งให้ทุกคนทราบออกมา
คัลทิสทั์นั่น ยกมือหันมาทางพวกสไนเปอร์ และบอสตรงกำแพง แล้วคัลทิสทที่เหลือ ก็ได้ยกมือตาม เืค่อยๆไหลมารวมกันที่ฝ่ามือ แล้วก็…
ฟู่ว ฟู่ว ฟู่ว ฟู่ว ฟู่ว สายเืพุ่งมากันเป็ร้อย…ไม่สิเป็พันได้เลยค่ะ แย่แล้ว
ตูม ตูม ตูม กำแพง้าแตกกระจาย ใบบังเป็รูใหญ่ เศษร่วงหล่นลงไปทับวอล์คเกอร์ข้างล่างนั่น
“ระวังตัวด้วย แยกย้ายกันกระจายตัวกันในแถบซ้ายนี้ ล่อมันมาฝั่งนี้ให้มากที่ที่สุด”
ร้อยโทโรวัน สั่งผ่านอุปกรณ์สื่อสารไปยังสไนเปอร์
“ครับ/ค่ะ”
ฟุ่บ ฟุ่บ ฟู่ว ฟู่ว การยิงตอบโต้ยังดำเนินต่อไป คัลทิสทั์พร้อมตัวเล็กๆปกติ เดินมาฝั่งนี้กันแล้วค่ะ ส่วนวอล์คเกอรืธรรมดายังมุ่งหน้าตรงไปเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง มันเดินมา เดินมา
“ยืนยันการสังหาร”
“ยืนยันการสังหารค่ะ”
จนกระทั่ง…
“ะุหมดครับ…”
“้าะุเพิ่มค่ะ…”
คำ คำนี้ถูกขานออกมา เสียงนี้ทำให้ทุกคนได้รู้ว่า…
ตอนนี้ พวกเรา ไม่สามารถตอบโต้ได้อีกต่อไป จบสิ้นแล้ว ะุปืนสไนเปอร์ไรเฟิล ที่มีน้อยเกินไป ไม่สามารถจัดการเด็จหัวมันได้หมด
“หมดเวลาแล้วสินะ…” ร้อยโทโรวันพูดขึ้น พร้อมดึงหมวกลงเล็กน้อย
“ค่ะ…” ร้อยโทเมอร์เทิลตอบกลับอย่างน่าเสียดาย
“...ถอย”
ปอยผมงี่เง่าของอาเซเลียงอลงเหมือนคนโค้งขอโทษ
“ทั้งหมดถอยได้ค่ะ” ฉันส่งเสียงออกไป แจ้งให้สไนเปอร์ และพลชี้เป้าให้ได้รับทราบข้อมูลนี้…
“ถอย ถอย”
“ถอยโว้ย ถอย”
ตึก ตึก ตึก ทหารตามกำแพงทุกคน เริ่มวิ่งลงไปข้างล่าง ไปยังกำแพงชั้นใน เพื่อเปลี่ยนอาวุธตามแผนที่วางเอาไว้
พันตรีอาเซเลียเอง ก็ลดปืนลงเหมือนกัน ยังยืนมองอยู่ต่อ และต่อจากนี้ จะยิงะุออกไป ก็คงจะยากสิ นะคะ เ้าั์นั่น น่าจะระวังตัวขึ้นเยอะเลย
“หน่วยลาดตระเวนค่ะ เ้าตัวั์นั่น มาถึงไหนแล้วคะ?” ร้อยโทเมอร์เทิล ถามขึ้นมา
“ครับ จากประตูตรงกลาง ตอนนี้มันเดินเฉียงขึ้นมาทางซ้าย ประมาณ…2 นาฬิกาจากฝั่งนั้น อีกไม่นาน น่าจะถึงสนามเพลาะที่สองครับ”
อีกไม่นานแล้วสินะคะ ถึงจะไม่สามารถยิงโต้กลับไป หรือลดจำนวนคัลทิสทลงได้แล้ว จากระยะไกลนี้ แต่ว่า…
แผนการของพวกเรา ยังคงดำเนินต่อไปค่ะ ดังนั้นแล้ว…เอาล่ะ
“โรวัน พันตรีอาเซเลีย อยากกินบาร์บีคิวหรือเปล่าคะ?”
“...ขอกุ้งด้วยละกัน”
“มีพิทซูกี้(Pizookie)*ไหม?”
“มีค่ะ ขนาด สามสิบเิเ พอไหมคะ? ”
“ขอ สิบสองแผ่น”
ปอยผมงี่เง่าของอาเซเลียดีดดิ้นดีใจ
อีกนิดเดียว มันจะมาถึงแล้วล่ะคะ อดใจรอชมฝีมือการทำอาหารของฉันคนนี้ได้เลยค่ะ ทุกคน
——————————
*พิทซูกี้(Pizookie)หมายถึง คุกกี้หน้าต่างๆที่ใส่ในถาดพิซซ่า หรือกระทะเหล็ก แล้วนำไปใส่เตาอบ หรือเตาย่างบาบีคิว มีลักษณะขอบเกรียมๆ และโปะด้วยไอศกรีมเย็นๆ
ตึก ตึก ตึก เสียงเดินของทหารดังไปทั่ว พร้อมกับเสียงยิงของ คัลทิสทสลับไปมา
ตอนนี้ ทหารส่วนใหญ่ลงไปอยู่ข้างล่างแล้วค่ะ เริ่มเปลี่ยนไปถือปืนกล ที่มีลูกะุอันน้อยนิดแล้ว บางส่วน ก็เริ่มจับอาวุธระยะใกล้มาติดตัวกันแล้ว
“...มันยังไม่เลิกยิงเืมาเลยนะคะเนี่ย”
“ใช่ครับ แต่พวกมันก็ไม่ใช้บลัดเรย์กันแล้วด้วย” หน่วยลาดตระเวนข้างๆตอบกลับ
พวกคัลทิสท เดินไปยิงะุสายเืมา พวกมันเล็งแต่้าๆอย่างเดียว คงคิดว่าพวกเราแอบอยู่สินะคะ
“อืม…กำแพงเริ่มร้าวเพิ่มขึ้น แต่ก็ยังดี ที่ตอนนี้พวกมันหันมายิงทางฝั่งซ้ายของกำแพงนี่หมด กำแพงอีกฝั่งยังสภาพดีอยู่นะคะ”
“ใช่ครับ พวกวอล์คเกอร์มันเดินมาตรงๆ ตรงมายังประตูตรงกลาง ที่ถูกโจมตีแค่นิดหน่อย น่าจะกันได้สบายๆครับ”
พันตรีอาเซเลีย ได้ล่อ คัลทิสทพวกนั้น มาฝั่งนี้ เป็เื่ที่ดีเลยค่ะ ถ้าพวกคัลทิสทยิงมาตรงกลางแถวประตู หากพังขึ้นมา มันจะตรงไปยังกำแพงชั้นในต่อได้เลย แต่ถ้ามันยิงทำลายแค่ฝั่งใดฝั่งหนึ่ง ต่อให้กำแพงพัง พวกมันก็ยังต้องเสียงเวลาเดินอ้อมอยู่ดี
ครืน…ครืน…เสียงนั่นมัน เสียงของป้อมปืนใหญ่กำลังหันหน้าสินะคะ หันมาท้างซ้ายแล้ว
“พร้อม” ร้อยโทโรวัน ตอบผ่านอุปกรณ์สื่อสาร
“ค่ะ ทางนี้ก็พร้อมแล้วค่ะ”
“อือ…มันกำลังเดินมาถึงจุดที่เตรียมไว้แล้ว”
ปอยผมงี่เง่าของ อาเซเลียสั่นไปมา
“หน่วยป้องกันเตรียมพร้อมขึ้นไปประจำที่กำแพง”
“ครับ/ค่ะ”
คัลทิสทั์ พร้อมกับพวกตัวเล็กๆ ได้เดินมาแล้ว เท้าที่ก่าวย่างมาข้างหน้า เสียงคทากระทบพื้นดัง ตึ่ง ตึ่ง ค่อยค่อยก้าวเข้ามา ก้าวเข้ามา
“อีก หนึ่งร้อยเมตร”
“ใกล้แล้วสินะคะ”
มันมาแล้ว มันกำลังจะเดินข้ามสะพานเนื้อนั่นมาแล้วค่ะ
ป้อมปืนใหญ่หันหน้าไปหาพวกมัน สายตา ร้อยโทโรวัน จ้องไปข้างหน้า กอดอก รอเอ่ยถ้อยคำสรรเสริญ แด่ะุ ที่พร้อมจะบรรเลงบทเพลงกัมปนาท
“อีก ห้าสิบเมตร”
มีสิ่งหนึ่งอยู่ในมือของ ร้อยโทเมอร์เทิล สิ่งนั้นเพียงััด้วยปลายนิ้ว จักอัญเชิญแสงบริสุทธิ์ผุดผ่อง ที่แผดเผาดวงิญญา ให้มอดม้วยมรณาเป็เถ่าถ่านได้…
มาแล้วค่ะ…มาแล้ว…มันยังไม่รู้ตัวค่ะ
“3…”
ความเงียบปกคลุมทุกที่…
“2…”
ทุกสายตา จับจ้องไปที่จุดเดียว…
“1…”
ที่สนามเพลาะแห่งที่สอง…และคัลทิสทยักษนั่น…
กริ๊ก…
ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
เสียงะเิ ได้เปิดม่านเปลวเพลิงขึ้น เปลวไฟลุกไหม้เป็ทางยาว สะพานเนื้อร้องโหยหวน วอล์คเกอร์ และคัลทิสทถูกย่างสด อย่างรวดเร็ว
“สำเร็จค่ะ บาบีคิวมแล้วค่ะทุกคน” ร้อยโทเมอร์เทิลพูดขึ้นอย่างร่าเริง
“เฮ้”
“เยส”
เสียงดีใจก้องไปทั่วปราสาท เปลวเพลิงลุกไหม้ขึ้น กำแพงไฟนี้เหมือนกับอันแรก มีวัตุประสงค์เดียวกันคือถ่วงเวลา ตอนนี้พวกมันโดนย่างไม่ต่างกับบาบีคิวเลยค่ะ
“โยนะเิเฟลชเมลเทอะได้” พันตรีอาเซเลีย ออกคำสั่งไปยังหน่วยป้องกันที่ขึ้นมาประจำจุดบนกำแพงแล้ว
“ครับ/ค่ะ” หน่วยป้องกันตามกำแพงโยนะเิลงไปตามขอบกำแพง
กำจัดพวกวอล์คเกอร์ที่เริ่มมีมากขึ้น เริ่มกระจุก และก่อตัวสูงขึ้นขนานกับกำแพงชั้นนอกนี้ เลยต้องจัดการหน่อยค่ะ พวกมันจะได้ก่อตัวปืนขึ้นมาไม่ได้เพราะจำนวนน้อยไปนั่นเอง
“เ้าั์นั่น…เป็อย่างไรบ้าง?” ร้อยโทโรวัน ถามขึ้นมา
“ยังไม่เห็นเลยค่ะ” ฉันตอบกลับไปตามที่เห็น ตอนนี้ ยังไม่รู้ว่ามันตายหรือยัง แต่หวังว่า จะไม่ลุกขึ้นมาต่อนะคะ
“...” ปอยผมงี่เง่าของอาเซเลียยังคงเป็เส้นตรงแข็งๆอยู่
และทันใดนั้น หน่วยลาดตระเวนได้สังเกตเห็นเงาดำๆขึ้นมา
“นะ นั่นมัน…” หน่วยลาดตระเวนพูดขึ้น
เงาสีดำตะคุ่มๆตรงเปลวไฟเผยออกมา ร่างใหญ่ั์ยังมิได้ล้มลง แล้วจู่ๆ…มันก็…
ตึ่ง ตึ่ง ตึ่ง ตึ่ง ตึ่ง ตึ่ง
มัน…มีบางสิ่งวิ่งออกมาจากเปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำนั่น
คัลทิสทั์ได้วิ่งออกมา ร่างติดไฟเล็กน้อย ผิวสีดำคล้ำเต็มตัว ผ้าผม ขาดไหม้เกรียมไปทั่วร่างเหมือนแผลไฟไหม้ระดับสามหรือสี่ เขากวางข้างขวาหักลง เศษผ้า เศษลูกปัด ลูกประคำ ต่างมอดไหม้ และขาดวิ่น
แขนซ้ายสองข้าง เหลือแค่กระดูก กลับกลายเป็ ท่อนยาวดุจแท่งปูนซีเมนต์กลมสีเืเข้ม ทั้งหนา และดูแข็งแกร่งมาก ที่น่าจะมีไว้ทุบศัตรูได้อย่างรุนแรง
ที่มือขวานั้นยิ่งกว่า มือด้านหน้าที่ถือคทา ได้มีหลอดเืดำแดง ชิ้นเนื้อ เศษสมอง และเครื่องในตับไต ได้พันหลอมรวมกับคทา แล้วกลายเป็พลั่วจันทร์เสี้ยว(Moon Crescent Spade)* สีเืสดขนาดั์ยาวราว สามเมตรครึ่ง
มัน…กำลังวิ่งมาอย่างรวดเร็ว แกว่งอาวุธอย่างโหดร้าย ตัดเศียรผู้ที่ขวางกั้น ฟาดกระแทกอย่างไร้หัวใจ เหยียบย่ำพวกพ้อง และน้องพี่ เืไหลเป็ทางยาวตามรอบเท้า แล้วกู่ร้องอย่างบ้าคลั่ง
——————————
พลั่วจันทร์เสี้ยว(Moon Crescent Spade) เป็ เดิมไม่ใช่อาวุธของพระ แต่มีเพื่อฝังศพของผู้คนตามทาง ตามหลักศาสนา แต่ภายหลังมีการเพิ่มเสริมใบมีดโค้งจันทร์เสี้ยว และใช้ปาดคอได้ นอกจากนี้ยังมีห่วง ห้าอัน แสดงถึง ดิน น้ำ ไฟ โลหะ และไม้
“มันกำลังตรงมาทางซ้ายของกำแพง ย้ำ ทางซ้ายของกำแพง” หน่วยลาดตระเวนรีบประกาศออกไปอย่างร้อนลน
“หวะ เหวอ อะ อะไรคะนั่นน่ะ”
“คลั่งแล้วสินะ”
“ไม่ต้องห่วง…เรารับมือได้อยู่แล้ว”
ปอยผมงี่เง่า ตั้งชูชัน บอสจ้องมองไปยังตัวมัน มันยังวิ่งมาอย่างบ้าคลั่ง
“โรวัน…ซ้ำมัน”
“รับทราบ”
ร้อยโทโรวัน ได้เตรียมตัวไว้แล้วเผื่อสถานการณ์แบบนี้ ป้อมปืนหันหน้ามาทางนี้เรียบร้อยแล้ว แต่ว่าการจะยิงมันในขณะที่วิ่งอยู่ ก็เป็เื่ยากพอสมควร ถึงลูกะุจะไวกว่าเสียงก็ตาม
“ต้องรอมันเลยสนามเพลาะที่สามสินะ” ร้อยโทโรวัน พูดออกมาหลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง
ใช่ค่ะ ฉันเองก็คิดอย่างนั้น มันโดนไฟของสนามเพลาะที่สองมาแล้ว กำลังวิ่งมาเรื่อยๆ ถ้ายิงพลาดก็ไม่คุ้ม กับะุที่เสียไป ถ้ายิงใส่ตอนถึงสนามเพลาะที่สาม มันอาจจะะเิได้ ก็จะเสียกำแพงเพลิงไปได้ค่ะ
“...” ร้อยโทโรวัน จมดิ่งไปกับตัวเอง คิดคำนวนในหัว
“อ่า…หมุนป้อมปืนได้”
“ค่ะ” ทหารในป้อมปืนรับคำสั่ง
ครืน…ครืน…ครืน…เสียงหมุนป้อมปืนดังขึ้น ทั้งหนัก ทั้งช้า การหมุนกินเวลาพอสมคววร ดังนั้นการจะยิงมันได้ ต้องยิงดักหน้ามัน จะพลาดไม่ได้ ะุสามนัดสุดท้ายนี้ ถือเป็ของชี้ชะตาได้เลย
“มันกำลังตรงมาครับ ทิศเดิม” หน่วยลาดตระเวนแจ้งออกมา
“พอ” ร้อยโทโรวัน สั่งหยุด แล้วก็
ตึง ตึง ตึง เสียงวิ่งเข้ามาของคัลทิสทั์ดังขึ้นจากที่ไกลๆ
“เอาล่ะ ใกล้จะถึงเวลาแล้ว”
ตึง ตึง ตึง เสียงวิ่งเริ่มชัดเจน มันเหยียบสะพานเนื้อที่สนามเพลาะสามแล้ว
“...3” ร้อยโทโรวัน ยกมือขวาขึ้นสูง
ตึง ตึง ตึง เสียงวิ่งเริ่มชัดเจนกว่าเดิม มันเข้ามาใกล้ปราสาทแล้ว…อีกนิดเดียว อึกใจเดียวเท่านั้น
“...2” นิ้วมือทั้งห้าเหยียดตรงชิดติดกัน เกร็งฝ่ามือ ท่าตรง
อ้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา เสียงคำรามกู่ก้อง
“...1” แขนตรงเหยียดยาวแนบชิด ใกล้หู
ตึง ตึง ตึง ตึง
“คอนบริโอ”
เอาแขนลงมาเป็ท่าฟันลงในแนวดิ่ง
ตึ้งงงงงงงงงงงงงงงงงงงง ซู่ววววววววววว…
ป้อมปืนใหญ่ ยิงะุออกไป เสียงดังสนั่นทั่วท้องฟ้า ะุพุ่งไปทางเ้าั์นั่น ซึ่งได้ยิงโดยอาศัยการคำนวนไว้แล้ว ว่ามันจะมาถึงจุดไหน
และแน่นอน มันต้องโดนแน่ๆ
“ตายซะไอ้ั์เอ้ย”
“กลับไปเป็ซากต่อไปซะ ไอ้เวร”
ทหารทั้งหลายคนที่มองอยู่ ต่างะโกัน
แต่ทว่า…หนึ่งในสิ่ง ที่อันตรายที่สุดของการต่อสู้
นั่นคือ…ความไม่รู้
ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
เสียงะเิดังสนั่น ร่างของพวกวอล์คเกอร์ และคัลทิสท ทั้งหลายได้ถูกทำลายลงเป็เศษซากตามพื้นดิน และท้องฟ้า ปลิวว่อนไปทั่ว แต่ทว่า…
“บะ บ้าน่า นี่มัน…ทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอค่ะ”
“ไม่ว่าจะเจอกี่ครั้ง ก็ทำเอาประหลาดใจได้เสมอแฮะ พวกมันเนี่ย”
“...เพราะแบบนี้ล่ะ” พันตรีอาเซเลียเอ่ยขึ้น
ภาพที่ปรากฏตรงหน้า ทำให้ทหารทุกคนต้องตกตะลึง
“มันเลยยังอยู่…มาจนถึงทุกวันนี้”
ในจังหวะ ที่ป้อมปืนใหญ่กำลังจะยิงะุออกมา เ้าคัลทิสทั์นั่น มัน…ะโขึ้นไปบนท้องฟ้า ะโสูงมาก มันหลบะุได้ อาจจะเพราะมันเห็นป้อมปืนงั้นเหรอ อาจจะเพราะมันได้ยินเสียงงั้นเหรอ หรืออาจจะเพราะมันเป็สัตว์ประหลาด…ก็เลยทำได้ก็ได้
เศษซากคัลทิสทตัวอื่น รวมถึงวอล์คเกอร์กระจายไปทั่วพื้นจากะุปืนใหญ่นั่น ในขณะที่มันอยู่กลางท้องฟ้า เหนือกลุ่มควันดำของดินะเิ
“มันะโแล้ว”
“มัน มัน มันทำได้ยังไงกัน”
“แม่จ๋า”
“ท่านั้นมัน…เหมือนกับ ท่าดั้งลูกบาสเลยค่ะ” ร้อยโทเมอร์เทิล เอ่ยขึ้นมาในขณะมองมันอยู่
มัน…กำลังะโมาถึงกำแพงนี่ จากระยะห่างขนาดนั้นเนี่ยนะคะ ทำได้อย่างไรกัน
มันชูมือด้านที่เป็แท่งยาวกลมสีเืขึ้นกลางอากาศ แล้วง้างมือจากจุดสูงสุดนั่น ลงมาฟาด กับกำแพง
ตึ่มมมมมมมมมมมม…
เสียงกำแพงแตก ดังสนั่น เศษซากอิฐหิน ร่วงระนาว กำแพงฝั่งซ้ายมือใกล้ๆป้อมค่าย ได้พังทลายลงแล้ว เป็รอยลากยาว ั้แ่้าลงมายาวจนเกือบถึงพื้นดิน และเป็รูใหญ่มากพอ…ที่จะให้พวกที่เหลือ ก้าวเข้ามาได้
“กำแพงแตกแล้ว” หน่วยลาดตระเวนประกาศออกมา
แป๊วววววววววววววววววววววววววว!
เสียงแตรสัญญาณดังขึ้นจ้าละหวั่นมาก ทหารเริ่มส่งเสียงดัง ต่างวิ่งไปเตรียมตัวกันยกใหญ่แล้ว
“มัน มัน มันเข้ามาแล้วเหรอ”
“เร็วเข้า เร็ว ไปเอาอาวุธมา”
ตึ่ง ตึ่ง ตึ่ง ตึ่ง เสียงฝีเท้าดังไปทั่วปราสาท
เ้าั์นั่น เผยตัวออกมาในหมอกควัน เป็ร่างที่สูงใหญ่ องอาจเป็อย่างมาก มันยืนนิ่งราวกับจะบอกว่า พวกมดปลวกอย่างแก ถูกกำจัดได้อย่างง่ายดาย แต่ทว่า…
ฉึก…เสียงเบาๆของดาบ ได้แทงลงไปที่ไหล่ของมัน มันมองขึ้นไปยังดาบ…ที่กำลังปักอยู่ที่ไหล่ขวานั่น
“พลังจากคุกกี้ หมดซะแล้วสิ”
เสียงของ พันตรีอาเซเลียเอ่ยออกมา พร้อมกับสองมือที่จับด้ามดาบอยู่ ยืนอยู่บนไหล่อันใหญ่ของมัน มองลงมาด้วยสายตาดูถูก มองลงมาเหมือนดูสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำ น่าขยะแขยง
อ้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา คัลทิสทั์ร้องออกมาอย่างเ็ป และรีบเหวี่ยงแขนขวา สะบัดพลั่วจันทร์เสี้ยวอย่างรุนแรง
ฟุ่ม!
แต่พันตรีอาเซเลีย ก็รีบชักดาบออก แล้วตีลังกาถอยหลังสองรอบ หลบเข้ามาข้างในพื้นที่ระหว่างกำแพงชั้นใน และชั้นนอก ลงพื้นอย่างสวยงาม
“โอ้…พันตรีอาเซเลีย ไวจังเลยแฮะ” ร้อยโทโรวันพูดชมขึ้นมา
“พันตรีอาเซเลีย…” เหล่าทหารที่ยืนมองอยู่พูดขึ้นมาเบาๆ
สะ สุดยอดไปเลยค่ะ พันตรีอาเซเลีย ตอนแรกพันตรีอาเซเลีย อยู่บนกำแพงนั่น พอมันใช้แขนที่ทำจากเืเป็แท่งๆนั่น ฟาดลงมาที่กำแพง พันตรีอาเซเลีย ก็ะโหลบไปข้างๆ แล้วพอมันถึงพื้น ก็ะโเอาดาบไปแทงมัน แต่เหมือน…พลังคุกกี้จะหมดสินะคะ เลยไม่โดนหัว
——————————
ตัดภาพมาที่ห้องกระจกในป้อมปืนใหญ่
“ข้างนอกนั่น พวกมันเริ่มเดินเข้ามาแล้ว” ร้อยโทโรวัน พูดขึ้น
“ค่ะ แถม…มันยังกรูมากันเยอะด้วยค่ะ ร้อยโทโรวัน”
สหายโรม่า ที่กลับเข้ามาหลังจากไปสู้กับพวกมันที่บนกำแพงชั้นนอก
“ให้ทหารบางส่วนหยิบปืนกลที่เหลือ ไปช่วยยิงสกัดพวกที่จะเข้ามาในกำแพง ส่วนข้างล่าง เ้าตัวั์นั่น…ฝากให้บอสจัดการไป”
“ค่ะ ร้อยโทโรวัน”
พวกเราเอง ก็ต้องเฝ้าเ้าปืนใหญ่นี่ เผื่อเหตุการณ์ไม่คาดฝัน จะได้ใช้ยิงสวนได้ เหลือะุอีกแค่ สามนัดสินะ ทางขวา สอง ซ้าย หนึ่ง…
——————————
ตัดภาพมาที่ป้อมค่ายฝั่งซ้ายมือ
“ฉันเอง…ก็ต้องไปแล้วค่ะ ฝากเฝ้าระวังต่อไปด้วยนะคะ หากมีเื่ด่วนต้องแจ้ง ก็ส่งข้อความมาได้เลยค่ะ” ร้อยโทเมอร์เทิล พูดกับคนที่อยู่ในป้อมค่ายฝั่งซ้ายใกล้ๆกำแพงที่ถล่ม
“รับทราบ ขอให้มีชัยครับ”
“ค่ะ”
ร้อยโทเมอร์เทิล วิ่งออกไปจากป้อมค่ายนั้น และวิ่งกลับไปยังกำแพงชั้นใน ไปเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้
“ต้องไปเอาปืน…แล้วก็ขวาน…ไม่สิ ดาบดีกว่าค่ะ” ฉันพึมพำกับตัวเอง ในจณะที่วิ่งกลับไป เอาล่ะ ต้องไปช่วยสนับสนุนแล้ว
ตึก ตึก ตึก
หืม…นั่น สหายเลนทิล นี่นา กำลังจะไปข้างนอก ไปป้องกันวกที่จะกรูเข้ามากันสินะคะ ถ้าอย่างนั้น…
“เลนทิล”
“หืม…ร้อยโทเองเรอะ”
“กำลังจะไปข้างนอกนั่นสินะคะ”
“ก็เออสิ อดใจรอไม่ไหวแล้ว ตอนนี้เืกำลังเดือดพล่านเลยนะเฟ้ย”
“ดีค่ะ ถ้าอย่างนั้น มีเื่จะให้ช่วยหน่อยค่ะ”
“เื่ให้ช่วย?”
“ค่ะ”
ฉันบอกสิ่งที่อยากให้ สหายเลนทิลทำ แล้วก็วิ่งไปหยิบอาวุธต่อไปค่ะ
——————————
ตัดภาพมาในพื้นที่ระหว่างกำแพง
พวกวอล์คเกอร์ค่อยๆเดินผ่านช่องกำแพงที่ถล่มนั่น ค่อยๆเดินเข้ามา ทีละนิด ทีละนิด…แต่ยังไม่ถึงขั้นจะเข้ามาเยอะจนเกินไป
ตึก…ตึก…ตึก…
พันตรีอาเซเลีย เดินอย่าง ช้าๆ…ค่อยๆก้าวไปข้างหน้า…ไปหามัน…เ้าคัลทิสทั์นั่น
“ฉันจะบอกอะไรดีๆให้นะ เ้าั์…”
พันตรีอาเซเลีย ค่อยๆก้าวไปข้างหน้า ก้าวเล็กๆ
“พวกเราเซาน์ดอ็อฟอ๊ายเอิ่ร์น…”
ตึง ตึง ตึง ทหาร ที่อยู่หลังกำแพงชั้นในก้าวเท้าออกมา
“มิได้องอาจ ในระยะไกล…”
ตึง ตึง ตึง…ทหาร ตั้งแถวเรียงหน้ากระดานเดินมาช้าๆ
“ระยะประชิด คือเขตสังหาร…
ตึง…พันตรีอาเซเลีย หยุดลง ทหารทั้งหมดตั้งแถวเรียงหน้ากระดาน ตั้งโล่ลงกับพื้น หอกยื่นไปด้านหน้า
“และพวกเรา…คือาาในเขตนั้น”
สายตาของ พันตรีอาเซเลียมองไปยังมัน…ยกดาบขึ้นมาตั้งตรงระหว่างอก ปลายดาบชูขึ้นบนท้องฟ้า อยู่ห่างระหว่างคิ้ว
“จำเอาไว้ให้ดี…”
…เวลาได้หยุดลง และ…
อ้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา มันกรีดร้อง พร้อมกับวิ่งเข้ามา เข้ามาพร้อมกับวอล์คเกอร์ ที่ทะลักเข้ามากัน
“แกรนด์…ฟินาเล่(Grand Finale)”
“Face the gear,Respect the iron”
เสียงร้องดังก้องกังวาน คำพูดะโออกมาอย่างบ้าคลั่ง วิ่งไปด้วยความุ่งมั่น จับอาวุธด้วยความภูมิใจ พวกเรา จะต้องชนะ
ในขณะนั้น พวกวอล์คเกอร์ก็ไหลเข้ามาจากช่องว่างของกำแพงนั้นอย่างมากมาย วิ่งเข้าใส่ไม่ยั้ง อย่างหิวกระหาย ปากอ้าน้ำลายยืด เืไหลเป็ทางยาว
ย้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก เสียงทหาระโกันดังสนั่นไปทั่ว พร้อมวิ่งไปเข้าไปหาพวกมัน
ตอนนี้ พวกเราแบ่งเป็สองส่วนค่ะ ส่วนแรกจะรับมือคัลทิสทั์ และอีกส่วนจะวิ่งผ่านมันไป แล้วไปดันพวกวอล์คเกอร์ ให้ออกนอกกำแพงแล้วปิดรูช่องว่างนั่นค่ะ
พันตรีอาเซเลีย วิ่งออกไปคนแรก ใช้คมดาบจากฝัก ฟันแนวนอนผ่านร่างพวกมันด้วยมือเดียว คมดาบัักับิัที่เหี่ยวย่น เฉือนผ่านชั้นไขมันอันน้อยนิดลงไปยังกล้ามเนื้อหน้าท้อง แล้วสะบั้นลำไส้ให้ติดไปกับคมดาบ จนถึงกระดูกไขสันหลัง แล้ว…ฉัวะ ผ่าตัวของพวกมันออก เป็สองท่อน แล้วเก็บดาบเข้าฝัก
“เข้ามา เ้าั์”
ปอยผมงี่เง่าของอาเซเลียโค้งไปข้างหน้า
คัลทิสทั์ ยกมือข้างขวา ที่มีพลั่วเสี้ยวจันทร์ขึ้นสู้ฟ้า ฟาดลงมาตรงๆยังด้านหน้า…
ตึม…
ทหารคนหนึ่ง ถูกมันผ่าร่างเป็สองส่วน และอีกหลายคนกระเด็นออกไปตามแรงกระแทก
ควันคละคุ้ง พื้นมีรอยแตกเป็ทางยาว แต่ทว่า…
“หัดเอาผ้าปิดหน้าออกบ้างนะ”
พันตรีอาเซเลีย หลบไปทางขวา วิ่งอย่างรวดเร็วแล้วชักดาบ…ฟันไปที่สีข้างของมัน ลึกไปยังกล้ามเนื้อท้องด้านข้าง เืไหลพุ่งออกมา จากนั้นก็เก็บดาบไปในฝักเหมือนเดิม
เ้าั์รีบหมุน ใช้พลั่วเสี้ยวจันทร์ฟาดฟันทุกสิ่งในรัศมีรอบตัว
อ้ากกกก ทหารหลายต่อหลายคน ที่มาช่วยกัน ถูกปาดตัวขาดครึ่ง ราวกับตัดเต้าหู้
พันตรีอาเซเลีย รีบก้มหลบ และในจังหวะที่มันกำลังหมุนมาด้านหลัง แล้วก็พุ่ง ชักดาบปาดไปที่บริเวณน่องขวา แล้วไปโพล่อีกฝั่งของมัน
มันเซไปมา เริ่มขยับได้ลำบากขึ้น
“อย่างนี้นี่เอง…ที่แกะโได้สูงเพราะ เอาเืมารวมกันไว้ที่ขา ทำให้ยืดหยุ่นเหมือนกล้ามเนื้อ แล้วดีดตัวออกต่างสปริงสินะ”
คัลทิสทั์ ยกมือข้างซ้ายที่เป็แท่งเื ฟาดไปมา แต่บอสก็ะโหลบได้หลายต่อหลายที แล้วฟัน เฉือน สร้างแผลตื้นๆ โต้กลับไป
“ย้ากกกกกกกกกก”
ทหารถือโล่ และขวาน สามคนวิ่งเข้าไป มันแกว่งพลั่วจันทร์เสี้ยว แล้วปาดมา ทั้งสามคนตั้งโล่กันได้แต่ว่า…
“แรงมันเยอะมากเลยครับ พันตรีอาเซเลีย”
“แรงวัวแรงควายนี่มันอะไรกัน!”
ทั้งสามโดนลากไปกับพื้น ทั้งๆที่ยืนถือโล่อยู่
“ระวังตัวด้วย!”
ในจังหวะนั้นเอง พันตรีอาเซเลียก็วิ่งอ้อมหลังไปฟันขาซ้ายมันได้ จากนั้นก็ะโกลับมา เพื่อหาจังหวะจะเข้าไปฟันต่อ…
แต่เ้าั์ยังไม่หมดพิษสง มันเริ่มพึมพำบทสวดบางอย่าง แล้วควบคุมเืตัวเองให้เป็แท่งเหมือนหินย้อยที่แหลมคม ราวๆ ยี่สิบอัน แล้วสั่งให้พุ่งมายังบอส
ฟุ่ม ฟุ่ม ฟุ่ม ฟุ่ม ฟุ่ม ฟุ่ม
อ้ากกกกกกกก ทหารถือโล่บางคนยกโล่กันไม่ทัน และยังมีทหารที่อยู่รอบๆโดนลูกหลงไปด้วย
พันตรีอาเซเลีย ชัดดาบฟันแท่งเืที่ลอยมาจนแตกเหมือนกระจกที่ตกพื้นอย่างรุนแรง
แต่ทว่า…ในจังหวะที่ดาบได้ฟันไปนั้น ภาพที่อยู่ตรงหน้าของ พันตรีอาเซเลีย…
เ้าั์นั่น มันกำลังรวบรวมเืไว้ที่ฝ่ามือขวาอันหลัง ก้อนกลมๆใหญ่ขึ้น หรือว่า
“บลัดเรย์สินะ”
เ้าั์นี่ มันก็วางแผนได้เหมือนกันสินะ มันกำลังจะยิงได้แล้ว เืเริ่มใหญ่ขึ้น จนเยอะมากพอที่จะยิงแล้ว ในขณะที่เืกำลังจะเปลี่ยนเป็สาย ก็…
“แกพลาดแล้ว” พันตรีอาเซเลียพูดขึ้นมาในระหว่างที่หลบไปมา
ตับ ตับ ตับ เสียงปืนดังขึ้นมาจากบนกำแพงชั้นใน เสียงนั้นมาจาก ร้อยโทเมอร์เทิล ที่กำลังถือปืนกล ยิงลงมาใส่มือของมัน
“รออยู่เลยค่ะ”
ตอนนี้ เืที่ผ่ามือได้แตกออก ไม่สามารถรวมกลุ่มได้แล้ว การรวมตัวถูกขัดขวาง แม้เพียงน้อยนิดก็ทำให้ใช้ท่า บลัดเรย์ไม่ได้ แล้วจู่ๆก็มีเสียงดังขึ้นจากด้านหลังของคิลทิสทั์นั่น…
“โอ้สสสสสสสสสส”
“ย้ากกกกกกกกก”
สหายเลนทิล และทหารอีกสามคน พุ่งเข้ามาจากด้านหลังของมัน ถือขวานศึกขนาดใหญ่ ฟันลงไปกลางหลังของมัน เ้าั์นั่นเหมือนจะไม่รู้ตัว หมกมุ่นกับบอสนานเกินไป
“เป็ไงล่ะ ชิมรสชาติขวานฉันหน่อยไหมวะ?”
สหายเลนทิล หลังจากฟันเสร็จก็ะโออก พร้อมกับทหารทั้ง สาม ที่ฟันลงไปเหมือนกันแต่ว่า…
เ้าั์ แกว่งอาวุธไปมา ทำท่าคล้ายกับไล่ตียุงที่บินวนเวียนข้างหู ปาดอีกสามคนที่หลบไม่ทัน ตัวขาดครึ่ง ฉัวะ…
“ชิ ไอ้เวรนี่!”
ใน่เวลานั้นเอง…พันตรีอาเซเลียอาศัย่ที่มันหันไปหา สหายเลนทิล และทหารที่มาช่วย ชักดาบฟันไปที่หลังของมันซ้ำอีกที ฉัวะ แผลลึกเืไหลนอง น้ำหนองเน่าไหลรินลงมา
ตับ ตับ ตับ เสียงปืนยิงเสริมขึ้นมาจากร้อยโทเมอร์เทิล และทหารอีก สองคน แต่ว่า…
“ะุ หมดแล้วค่ะ”
“ไม่เป็ไร พวกเราสู้ได้”
“เข้ามาเลย ไอ้ั์”
พันตรีอาเซเลีย และสหายเลนทิล เข้าไปตะลุมบอนกัน พลัดกันฟันไปมา พร้อมกับทหารอีก ห้าคนที่มาช่วย
ฉัวะ
“ชิ!”
สหายเลนทิล โดนมันฟันเฉี่ยวๆที่ไหล่ไปนิดนึงค่ะ แย่แล้ว
“เป็อะไรไหม?”
“ยังสบายดีโว้ย พันตรี!”
“ดี…ลุยต่อได้”
“โอ้สสสสสสสสสสส”
พันตรีอาเซเลีย และสหายเลนทิล ยังวิ่งเข้าไปใส่มันต่อค่ะ เ้าั์นั่นเริ่มแกว่งอาวุธไปรอบๆตัว เหมือนจะป้องกันไม่ให้ขวานศึกได้ฟัน ส่วนบอสก็หาจังหวะชักดาบเฉือนทีละนิดๆ
อ้ากกกกกกกกกกก ทหารที่มาช่วยค่อยๆโดนฟัน โดนทุบไปทีละคน จนตอนนี้ไม่เหลือแล้วค่ะ
“เก่งเหมือนนี่หว่า ไอ้ั์”
เ้าั์ ยื่นข้อศอกไปด้านหลัง ทำท่าจะแทงมาตรงๆ สหายเลนทิล เลยก้มเล็กน้อย แล้วใช้ขวานตวัดขึ้น้า ปัดอาวุธของมัน…
แกร๊ง!
“พันตรี!!!”
“อือ”
พันตรีอาเซเลีย พุ่งเข้าไปในขณะที่พลั่วเสี้ยวจันทร์ของมัน ถูกขวานขัดไว้
ฉึก…ดาบได้แทงเข้าที่หน้าท้องของมัน แต่ทว่า
“ตื้นไปรึ…”
มันเอียงตัวหลบเล็กน้อย เลยไม่โดนตรงกลางหน้าท้อง เฉี่ยวไปด้านข้างเล็กน้อย จากนั้นมันรีบแกว่งแท่นเืที่ข้างซ้าย ทำท่าปาดมาด้านหน้า
พันตรีอาเซเลีย ถูกฟาดกระเด็นออกไป
“พันตรีอาเซเลียค่ะ”
“พันตรี!”
แย่แล้วค่ะ โดนจังๆเลยค่ะ
พันตรีอาเซเลีย กระเด็นลอยไปข้างๆ ไปชนกับกำแพงอีกฝั่งนึง…
ตึง!
แล้วในจังหวะนั้นก็มีทหารวิ่งเข้าไปใช้ดาบฟันมันอีกคน แต่มันก็ใช้มือขวา อันหลังจับศีรษะแล้ว…
ตึ่ม…เสียงเหมือนแตงโมะะเิออก เืไหลกระจายไปทั่ว ร่างไร้ิญญาค่อยๆร่วงลงมายังพื้น
“แก นะแก!” สหายเลนทิล วิ่งเข้าไปใช้ขวานฟันมันพร้อมๆ กับทหารรอบข้างอีกสี่คน
ฉัวะ…เสียงฟันเข้ากับร่างกายอันใหญ่โตของมัน แต่มันก็จับแท่งเืกระแทกไปยังทหารคนหนึ่ง บดขยี้เข้ากับกำแพง จนร่างนั้นเละเืติดผนังกำแพง
ทุกคนไล่ฟาดฟันมัน หลบบ้าง สวนกลับบ้างไปสักครู่หนึ่ง…
อืม…อือ…เสียงพึมพำเบาๆดังขึ้นที่กำแพง
พันตรีอาเซเลียลืมตา และลุกขึ้นมาได้แล้ว มีอาการมึนหัว ตาพร่า ที่ศีรษะมีเืไหลงมายังแก้มเล็กน้อย แต่ยังประคองไหวอยู่
“ดาบ…”
ดาบของพันตรีอาเซเลีย ยังคงปักอยู่ท้องของมัน เืไหลซิบๆออกมา พันตรีอาเซเลีย จึงเดินตรงไป
“นี่ถ้า…อาวุธของเรา ไม่ได้ส่งไปซ่อมละก็…” พันตรีอาเซเลียพึมพำบางอย่างในระหว่างเดิน
แกร๊ง เสียงขวานกับพลั่วเสี้ยวจันทร์กระทบกัน และพลัก สหายเลนทิลกระเด็นออกมา
“ชิ! แรงเยอะจังนะแก”
“สหายเลนทิล ฝากด้วย” พันตรีอาเซเลียเดินมาข้างแล้วๆพูดขึ้น
“โอ้สสสสส พันตรี”
พันตรีอาเซเลีย กับสหายเลนทิล และทหารบางส่วน วิ่งไปด้านหน้า จากนั้น พันตรีอาเซเลียก็หยิบะเิควันจากเอว ปาเข้าไป ควันสีเทา ลอยไปทั่วดั่งม่านหมอกในยามเช้า ปกปิดทัศนวิสัยของทุกคน เ้าั์นั่นเริ่มสับสน มัน…จึงได้เหวี่ยงแขนแท่นเืขนาดใหญ่ฟาดลงพื้นดัง ตึ่ม…
ในขณะที่ควันฝุ่นลอยขึ้นนั่นเอง ก็มีเงาดำปรากฏขึ้น เ้าั์นั่น มันจำได้ว่าเงานั่นเป็ของใคร จึงรีบใช้พลั่วเสี้ยวจันทร์แทงไปยังเงานั่น แต่ทว่า…
“ทำได้ดี สหายเลนทิล”
“แน่นอน พันตรี”
เงานั่น เป็เงาของสหายเลนทิล ที่ใช้ผ้าคลุมของ พันตรีอาเซเลีย และในจังหวะนั้น พันตรีอาเซเลียก็วิ่งเข้าไปชักดาบคืนมา พร้อมกับหมุนตัวฟันไปทีนึง ก่อนจะะโออกมา
“ฮะฮะฮะ ว่าแล้ว แกคงจำจำไม่ได้ละสิ ไอ้โง่เอ๊ย!” สหายเลนทิล หัวเราะและแลบลิ้นเยาะเย้ยมัน
“อ่า”
ปอยผมงี่เง่าของอาเซเลียเด้งขึ้น และเริ่มเต้นเบรกแดนซ์ไปมาอย่างร่าเริง
นั่นน่ะสิค่ะ มันจำพลาด ถ้ามันจำปอยผมงี่เง่าได้ล่ะก็ คงจะไม่แทงพลาดหรอกค่ะ
สหายเลนทิล และพันตรีอาเซเลีย พร้อมทหารอีก สามคนต่างวิ่งเข้าไปฟันมันกัน ก้มตัวหลบ แล้วแทงสวน วิ่งเข้าข้างๆแล้วฟันมัน ตอนนี้มันเสียเปรียบเราแล้ว
มันเริ่มเอามือขวาด้านหลังนั่น ทำท่าจะยิงเืออกมา แล้วก็..
ฟุ่บ เืเป็สายพุ่งออกไป พันตรีอาเซเลีย และสหายเลนทิล หลบได้ทันควัน แต่ทหารที่อยู่ข้างหลังที่กำลังจะวิ่งไปสมทบไม่ทันระวัง
เืพุ่งทะลุหัวใจ สี่คนรวดเดียว…
“ไอ้ เวรเอ๊ย จะเก่งไปไหนว่ะ!?”
สหายเลนทิล ก้มหลบหลีกการฟันของพลั่วเสี้ยวจันทร์จันทร์ แล้วใช้ขวานนั่น ปาดไปยังขาขวาหน้า
ฉัวะ!
เืไหลรินลงมา แต่แผลนั้นตื้นเกินไป มันยังเดินได้อยู่…
มันแกว่งพลั่วจันทร์เสี้ยวไปมา จนปาดทหารอีก สามคนตัวขาดครึ่ง และในจังหวะนั้น พันตรีอาเซเลียก็วิ่งเข้าไปฟันสวนได้เหมือนกัน
“ยังไม่หมดแรงสินะ…”
พันตรีอาเซเลีย วิ่งเข้าไปใช้ดาบฟันอย่างต่อเนื่องไปที่ท้องของมัน
ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!
เ้าั์ เริ่มเดินถอยหลังไป มันเริ่มรู้ตัวแล้วค่ะ มันส่งเสียงกรีดร้อง และระวังตัวมากขึ้น เริ่มเดินถอยหลังทีละนิด ถอยหลังไป…ถอยหลังไป…จนหยุดนิ่ง หลังเกือบชิดกำแพง มันก้มตัวเล็กน้อย จ้องมาข้างหน้า ทำท่ายืนถือพลั่วจันทร์เสี้ยวมือเดียวพาดไหล่ มัน…เริ่มรวบรวมสมาธิแล้ว
“จะตัดสินกัน…ในดาบเดียวสินะ”
“ได้เลย พันตรี!” สหายเลนทิลก็เริ่มตั้งท่าเหมือนกัน
พันตรีอาเซเลียเก็บดาบเข้าฝัก จ้องไปข้างหน้าพร้อมก้มตัวลงเล็กน้อย
อืม…พันตรีอาเซเลีย ตัดใจจะฟันมันแล้วสินะคะ
“เอาล่ะ…เข้ามา เ้าั์”
พันตรีอาเซเลีย และสหายเลนทิล วิ่งไปข้างหน้า ตรงไปหามัน ในขณะที่มันหยุดนิ่ง รวบรวมสมาธิ และทันใดนั้นก็ได้แกว่งพลั่วจันทร์เสี้ยวฟันไปในแนวนอน
“โอ้สสสสสสสสส”
พลั่วจันทร์เสี้ยวได้แกว่งออกมา ปาดแนวนอนยาวดั่งดวงจันทร์ครึ่งดวง สหายเลนทิล ที่วิ่งมาข้างหน้า ได้ใช้ขวานรับอาวุธของมัน แต่ทว่า…
“เวรเอ๊ย!”
แกร๊ง เสียงอาวุธทั้งสองกระทบกัน และ…
สหายเลนทิล ไม่สามารถรับไว้ได้ กระเด็นออกไป คัลทิสทั์ ตัวสูงใหญ่ ย่อมมีแรงมากกว่าพวกเรา
พันตรีอาเซเลีย อาศัยจังหวะนั้นวิ่งเข้าใกล้ สหายเลนทิล ที่เข้าไปรับหน้าก่อน แต่คราวนี้ พันตรีอาเซเลีย ไม่ได้ฟัน…แต่เป็
ฉึก…
แทง…พันตรีอาเซเลีย แทงดาบไปด้านหน้าผ่านเสื้อผ้าที่ขาดหลุ่ย…ผิวที่แห้งเหี่ยวทะลุ…ไปยังหัวใจของมัน
แต่ทว่า…มันยังไม่ล้ม มันยังยืนหยัดอยู่ต่อได้ และ…
เ้าั์นั่น ได้ยกมือซ้าย ที่เป็แท่งเืขนาดใหญ่ขึ้นฟ้า มันกำลังจะเอาแท่งนั้น ทุบลงมาที่พันตรีอาเซเลียแล้ว
อ้าาาาาาาาาาาาาาาาาา มันส่งเสียงดังเหมือนจะประกาศว่า ตนเองชนะแล้ว
“เ้าน่ะ ตายไปแล้ว…”
ฉึก…
เสียงดาบ…ดาบที่ได้แทงทะลุเนื้อ…ดังขึ้งเบาๆ
คัลทิสทั์นั่น สับสน มันยืนนิ่ง มันถูกอะไรฟันกัน มันถูกทำอะไรกัน ทำไมภาพมันมัว สั่นไหวขนาดนี้กัน…
ตอนนี้มันเริ่มรู้สึกแล้ว…เืที่ไหลลงมายังใบหน้านี่…หรือว่า…
“ค่ะ…”
ร้อยโทเมอร์เทิล ะโลงมาพร้อม กับดาบในมือ ะโจากกำแพงชั้นในนั่น ลงมาแทงไปยังกลางศีรษะของมัน ดาบทะลุเส้นผมลงผ่านหนังศีรษะ้า ทะลุสมองไปจนถึงคาง
เ้าั์เริ่มเอนไปด้านหน้าเหมือนจะล้มลง
พันตรีอาเซเลีย ดึงดาบที่เสียบหัวใจ แล้วนำกลับมาใส่ในฝัก รวบรวมสมาธิเล็กน้อย แล้วก็
ฉัวะ…
ตวัดดาบขึ้นฟ้าไปยังลำคอ ศีรษะถูกตัดขาดจากร่าง ร่วงหล่นลงสู้พื้น ตุบ…กลิ้งไปตามทาง…จนหยุดนิ่ง แล้วร่างนั้น…
ก็ล้มลง
ตึง…เสียงล้มดังขึ้น บัดนี้ คัลทิสทั์นั้นได้พ่ายแพ้ลงแล้ว…
เฮ เสียงเชียร์ดังสนั่นลั่นไปทั่วกำแพง ทุกคนต่างๆดีใจที่ล้มมันได้
“สุดยอด พันตรีอาเซเลีย!”
“พันตรี! พันตรี! พันตรี!”
“ร้อยโทเมอร์เทิลสุดยอด!”
พันตรีอาเซเลีย นำดาบเปื้อนเืเก็บเข้าฝักแล้วพูดว่า…
“อย่ารีบดีใจไป! รีบดันมันกลับไปซะ แล้วอุดช่องว่างนั่น พวกเราจะได้กินคุกกี้กันแล้ว!”
“โอ้!”
ตึก ตึก ตึก เสียงฝีเท้าวิ่งไปยังช่องว่าง ไปช่วยกันสังหารพวกที่เข้ามา และออกไปด้านนอกบ้าง
“หน่วยซ่อมแซม มาได้เลยค่ะ”
“ครับ/ค่ะ”
หน่วยซ่อมแซม ก็เป็ทหารทั่วๆไปนี่ล่ะคะ แต่ว่ามีฝีมือการช่างอยู่ เลยได้ควบตำแหน่งไปด้วย
ตึง ตึง ตึง ทหารวิ่งแบกแผ่นไม้ แผ่นเหล็กมาช่วยกันกัน มันอุดรู ในขณะที่ทหารบางส่วนยังอยู่ด้านหน้ากำแพงที่รั่วนั่น คอยตั้งโล่ กัน ดาบหัน ขวานฟันบ้าง จนกระทั่ง…
“รีบเข้ามาได้แล้ว ไอ้พวกบ้า!” สหายเลนทิละโบอกขึ้นมา
“เข้ามาๆ จะอุดเสร็จแล้ว!”
“โอ้!”
“เร็วเข้า เร็ว!”
ตึก ตึก ตึก
ทหารที่กันให้เริ่มทยองเข้ามา แล้วทหารที่ถือหอกก็แทงมันไปด้านหน้า กันไม่ให้วอล์คเกอร์เข้ามาได้ รวมกับทหารที่ถือปืนกลยิงช่วย
“เสร็จแล้วครับ”
“ดี ตรวจสอบให้แน่ใจว่าไม่มีจุดอื่นให้มันเข้ามาได้”
“ครับ/ค่ะ”
ตอนนี้ ทุกอย่างสำเร็จแล้วค่ะ พวกเรายื้อไว้ได้ ถึงกำแพงจะพังไปก็ตาม กำแพงเพลิงด้านนอกยังลุกโชติ่อยู่ แถมพวกคัลทิสทที่เหลือ ก็ไม่ได้ยิงเืกันแล้ว คงเพราะว่าเราไม่มีการโต้ตอบทางไกลสินะคะ หรือไม่ก็…เพราะเ้าั์นั่นได้ตายไปแล้วดีจังค่ะ
“พาคนเจ็บไปสถาพยาบาลด้วยค่ะ”
“ครับ/ค่ะ”
“ไหวไหมเพื่อน”
“โอ้ยย ขาฉัน”
ตอนนี้ ทุกคนกำลังช่วยกันอยู่ ช่วยกัน เพื่อให้รอดต่อไปค่ะ
พูดถึงคนเจ็บแล้ว จากการต่อสู้เมื่อกี้…ก็มีคนเสียชีวิตค่ะ ถึงชุดเกราะ ชุดผ้าของพวกเราจะกันการกัด กันเืที่พุ่งได้บางส่วนก็ตาม อีกทั้งพวกเรา ทหารของเซาน์ดอ็อฟอ๊ายเอิ่ร์น นี้จะสามารถตัวคนเดียวสู้กับพวกมันได้สามสิบสี่สิบตัวก็ตาม แต่ถ้าถูกรุมก็สู้ไม่ได้ค่ะ
นอกจากนี้…เนื่องจากพวกเราเป็สิ่งมีชีวิตกินเนื้อเป็สำคัญ เวลาอะดรีนาลีนพุ่งพล่าน ก็อาจจะออกไปสู้โดยไม่สนใจสิ่งรอบข้างได้เลย บางคนก็ออกไปแบบไม่รู้ตัวด้วยซ้ำไป ไปต่อสู้โดยไม่สนใจชีวิตของตัวเอง…สิ่งนี้ ถือเป็จุดอ่อนอย่างร้ายแรงของพวกเราค่ะ
“โอ้ส ร้อยโทไปล้างหน้ากัน” สหายเลนทิล พูดขึ้นหลังจากไปช่วยจัดการงานแถวๆนั้นเรียบร้อยแล้ว
“ค่ะ”
นั่นน่ะสิค่ะ เืกระเด็นไปทั่ว ชุดแประเปื้อนด้วยเื น้ำหนองและอื่นๆ ที่น่ารังเกียจ แย่จังค่ะ
แต่ตอนนี้พวกเราก็ผ่านมันมาได้แล้วค่ะ ยังมีชีวิตอยู่ค่ะ
277
