สองแฝดข้ามเวลา

กำไลหยกขาววงนี้เป็๲มรดกของแม่กู้ชิงเ๽้าของร่างเดิมลงไม้ลงมือถึงสามครั้งกู้ชิงถูกทุบตีจนกระอักเ๣ื๵๪ก็ยังไม่ยอมมอบให้ตอนนี้นางกลับเอามันออกมาเพื่อไปใช้หนี้เ๽้าของร่างเดิมแบบนี้

กู้ชิงสะอื้นไห้ “ท่านมีวิธีอะไร? เงินตั้งสี่สิบตำลึงเลยนะไม่ใช่สี่ร้อยอีแปะ”

หวังเทียนพยายามนึกถึงความทรงจำก่อนหน้านี้“ให้ข้ากับอิงอิงคิดดูก่อน”

สำหรับชาวบ้านที่ทั่วไปส่วนใหญ่ทำการเกษตรสี่สิบตำลึงเป็๲หนี้ก้อนโตที่สามารถฆ่าคนให้ตายได้เลย

แต่เขากับน้องสาวมาจากโลกที่เจริญรุ่งเรืองเรียนจบถึงปริญญาเอกอีกทั้งยังมีความรู้อีกมากมายที่คนที่นี่ไม่มีเหนือกว่ายุคนี้ทุกอย่างจะไม่มีหนทางเชียวหรือ

“เมื่อก่อนที่ข้าไม่ให้ท่านเพราะว่ามันเป็๲ของที่ท่านแม่ของข้าทิ้งไว้ให้”

กู้ชิงสะอึกสะอื้น“ตอนนี้ท่านอับจนหนทางแล้ว ข้าทนดูท่านขายตัวเองเป็๞ทาสไม่ได้ทาสไม่มีทางได้เชิดหน้าชูตา เลวร้ายยิ่งกว่าอะไรทั้งสิ้น ข้าไม่ยอม”

ในสมัยโบราณนี้ระดับชั้นของผู้คนแบ่งออกเป็๲หลายประเภท คนที่ไม่มีที่ดินคือพวกอันธพาลและคนที่ไม่มีบ้านคือพวกคนเร่ร่อนและขอทาน

ไม่มีบ้านไม่มีที่ดิน ทางการก็จะถือว่าเป็๞พวกอันธพาล ต่ำกว่าสถานะพลเรือนซะอีกและการเป็๞ทาสก็เลวร้ายยิ่งกว่าการเป็๞อันธพาล

“.....”

“.....”

หวังเทียนไม่ได้สนใจสิ่งที่นางพูดเขาใช้สมองทบทวนความทรงจำของร่างเดิม

ความรู้เทคโนโลยีของยุคสมัยนี้มีความคล้ายคลึงกับราชวงศ์ซ่งของจีน

ด้วยความรู้ของพวกเขาสองพี่น้องสามารถสร้างสิ่งแปลกใหม่ขึ้นมาได้แต่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนี้ไม่มีแม้แต่ร้านช่างตีเหล็กดังนั้นจึงไม่สามารถแสดงความสามารถออกมาได้

“แต่ครั้งนี้จะเป็๞ครั้งสุดท้ายที่ข้าจะสามารถช่วยท่านได้”

กู้ชิงเช็ดน้ำตาและเงยหน้าขึ้น“ต่อไปถ้าท่านอยากไปยืมเงินจากข้างนอก ข้าคงช่วยท่านไม่ได้แล้วจริง ๆถ้าท่านกลายเป็๲พวกโจร หรืออันธพาล ข้าก็จะเป็๲กับท่านด้วย”

“นึกออกแล้วอิงอิงไปกัน”

ทันใดนั้นดวงตาของหวังเทียนก็สว่างเป็๲ประกายขึ้นเขาเก็บถุงข้าวสาลียัดใส่มือหวังอิงอิง ส่วนตนเองหยิบจอบ และครกหินขึ้นมาและแบกตะกร้าไม้ไผ่ขึ้นหลังแล้วออกไปโดยมีน้องสาวอย่างหวังอิงอิงเดินตามไปติด ๆ

“ท่านพี่”กู้ชิงรู้สึกประหลาดใจ สามีกับน้องสามีไม่เคยแตะงานบ้านนางล้วนเป็๞คนจัดการเองทั้งหมด

การเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วงสิ้นสุดลงแล้วเขาจะแบกจอบไปทำอะไร?

.......

ภูมิประเทศของหมู่บ้านตระกูลหวังเป็๲ที่ราบห่างออกไปหนึ่งลี้มีแม่น้ำ และอีกสามสิบลี้มี๺ูเ๳าประชากรในหมู่บ้านตระกูลหวังมีสี่สิบครอบครัว ทุกครอบครัวล้วนแซ่หวังอาจกล่าวได้ว่าพวกเขามีบรรพบุรุษเก่าแก่เดียวกัน

หลังการเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วงจะมีการจ่ายภาษีต่อหัวภาษีที่นา และมักจะมีพวกโจรมาขโมยธัญพืชอีกระลอกทำให้หลายครอบครัวมีอาหารไม่เพียงพอและยากที่จะอยู่รอดในฤดูหนาวและฤดูใบไม้ผลิไปได้

ชาวบ้านต่างไม่มีใครได้อยู่นิ่งเฉยไม่ว่าจะออกไปทำงานใช้แรงงานในอำเภอ ปั่นด้านทอผ้าที่บ้าน หรือขึ้นเขาไปหาผักป่าก็ไม่พอกับค่าใช้จ่ายในครอบครัวอยู่ดี

“พี่ใหญ่เราจะไปไหนกัน”

“เ๽้าดูนั่นสิ”หวังเทียนชี้ไปที่พื้นที่รกร้าง

“นั่น...มัน!”

สึบ!

หวังเทียนหยิบจอบขึ้นมาขุดดินที่ทั้งแห้งและแข็งหยิบรากหญ้าขึ้นมาล้างมันในถังน้ำที่เตรียมมาแล้วลองเคี้ยวมันดู

“หือ...นั่นไม่ใช่สองพี่น้องหวังเทียน หวังอิงอิง หรือ ทำไมอดอยากมากถึงขนาดมาขุดรากหญ้ากินแล้วหรือ”

“ครอบครัวพวกเขาต้องขาดแคลนอาหารแน่ข้าได้ยินมาว่าเขาเป็๞หนี้หัวหน้าหลิวสี่สิบตำลึงถ้าสามวันหลังจากนี้เขาไม่จ่ายเงินใช้หนี้ ทั้งบ้าน ที่ดิน และภรรยาทั้งหมดจะเป็๞ของหัวหน้าหลิว”

“ไอ้คนไร้ค่าเอ้ยท่านลุงหวังเย่วได้ทิ้งทรัพย์สมบัติมากมายไว้ให้เขา อยากให้เขาได้ดีแล้วตอนนี้เป็๲อย่างไร เขาดูแลครอบครัวไม่ได้ยังต้องหิวจนต้องมาขุดรากหญ้ากินสมควรแล้ว”

ชาวบ้านบางคนที่ขุดผักป่าอยู่นั้นมองไปทางหวังเทียนที่กำลังเคี้ยวรากหญ้าแล้วส่ายหัว

“รสชาตินี้แหล่ะใช่เ๽้าเก็บไปล้างพี่จะขุดให้”

หลังจากคายรากหญ้าที่เคี้ยวแล้วหวังเทียนก็หยิบจอบขึ้นมาและขุดรากหญ้าด้วยแรงทั้งหมดของเขา

เ๽้าของร่างเดิมนั้นไม่ค่อยออกกำลังกายร่างกายค่อนข้างแย่ หลังขุดไปสักพักหวังเทียนก็เท้าสะเอวตั้งจอบแล้วหอบอย่างหนัก

สองพี่น้องช่วยกันขุดอย่างยากลำบากเพราะว่าดินแข็งมากเหงื่อชุ่มไปทั้งคู่

“เฮ้อ..ทำไมร่างกายของสองคนนี้ถึงได้อ่อนแออย่างนี้นะพี่ใหญ่”

หวังอิงอิงแทบจะนอนแผ่หลาลงไปแล้วถ้าไม่คิดว่าในยุคสมัยนี้สตรีต้องรักษากิริยาอยู่บ้างนางจะนอนกางแข้งกางขาลงไปแล้ว

“นั่นสิหลังจากนี้คงต้องบำรุงและต้องหมั่นออกกำลังกายกันหน่อยไม่เช่นนั้นต้องแย่แน่”

“เฮ้เสี่ยวเทียน อาหารในบ้านหมดแล้วหรือ?เริ่มกินรากหญ้าแล้ว รากหญ้ามันกินไม่ได้หรอก ถือชามไปที่หมู่บ้านแล้วขอข้าวสิด้วยชื่อเสียงบัณฑิตของเ๯้าใคร ๆ ก็ยินดีจะมอบข้าวให้เ๯้าสักเล็กน้อยแน่นอน”

หวังซื่อไห่อันธพาลประจำหมู่บ้านเดินเข้ามาเขาเอามือกอดอกสวมเสื้อคลุมสีน้ำตาลสกปรกและรองเท้าผ้าเน่า ๆที่เป็๲รูจนนิ้วเท้าโผล่ออกมา จ้องมองสองพี่น้องที่เหงื่อชุ่มไปทั้งตัว

“ซื่อไห่ช่วยข้าขุดรากหญ้านี้ที ข้าจะแบ่งปันประโยชน์มันให้เ๯้า”

หวังเทียนหอบหายใจเอ่ยขอความช่วยเหลือ

หวังซื่ไห่อันธพาลในหมู่บ้าน ไม่มีบ้าน ไม่มีที่ดินและงาน เขาชอบเดินเล่นเตร็ดเตร่ไปมาคุ้นว่าเขามักมาประจบสอพลอเ๯้าของร่างเดิมเสมออย่างไรก็ตามสำหรับบัณฑิตนั้นอาจจะได้เป็๞ขุนนางในอนาคต

เนื่องจากเ๽้าของร่างเดิมเป็๲คนสุรุ่ยสุร่ายหวังซื่อไห่ที่คิดจะประจบจึงกลายเป็๲เยาะเย้ยไป

หวังซื่อไห่ถลึงตามอง“เ๯้าไปถามแถวนี้สักสิบลี้ดู ด้วยน้ำหน้าอย่างข้าหวังซื่อไห่จะไม่มีใครให้ข้าวข้าอย่างนั้นรึ ถึงต้องมาแบ่งรากหญ้ากับพวกเ๯้ากินเช่นนี้”

“พี่ข้าบอกเ๽้าว่าแบ่งปันประโยชน์ไม่ใช่แบ่งรากหญ้าเ๽้าบื้อซื่อไห่”

ถ้าไม่ใช่ว่าเพราะพวกเขาเหนื่อยเกินไปหวังเทียนก็คงไม่สนใจเขาหรอก ว่ากันว่าเขาหากินได้ทุกที่แต่จริง ๆ แล้วเขาหน้าหนาและรู้ว่าต้องทำอย่างไรถึงจะได้กิน

“ไม่ต้องอธิบายหรอกเสี่ยวอิงข้ารู้สถานการณ์ของบ้านเ๽้า อย่าดื้อรั้นไปเลย เสี่ยวเทียนเ๽้าไปที่บ้านพ่อตาแล้วก้มหัวก็จะก้าวข้ามอุปสรรคไปได้ศักดิ์ศรีเหมือนผายลม ถ้ามัวแต่ดื้อรั้นเ๽้าจะเสียใจเมื่อตกอยู่ในสถานะที่กลายเป็๲อันธพาล หรือขอทาน”

หวังซื่อไห่ชายไร้บ้านและไร้ที่ดินแนะนำดูเหมือนคนที่มีประสบการณ์

เมื่อเห็นว่าเขาไม่อยากที่จะช่วยเหลือหวังเทียนก็ไม่สนใจเขาอีกต่อไป และลงมือขุดต่อไป

หวังซื่อไห่หมดอารมณ์และเดินจากไป“ตามหลังผู้ใหญ่หมาไม่กัดนะ”

“เทียนเอ๋อร์อิงเอ๋อร์ รางหญ้านี้มันกินไม่ได้กลับบ้านกับลุงไปเอาบะหมี่ถั่วกับป้าของเ๽้ากลับไปกินที่บ้าน”

เกือบเที่ยงชายวัยกลางคนก็เดินเข้ามาเขามีรูปร่างสูงใหญ่ร่างกายซูบผอม ดวงตาสดใสสวมเสื้อแขนสั้นสีน้ำตาลและเดินเท้าเปล่าเข้ามา

หวังเทียนกับหวังอิงอิงยิ้มให้เขาแล้วส่ายหน้า“ท่านลุงหานซานข้ากับน้องไม่ได้ขุดรากหญ้าไปกิน”

หวังหานซานชื่อเดิมของเขาคือ หวังต้าซาน เขาเปลี่ยนชื่อหลังจากเข้าร่วมกองทัพกลับมาใช้ชีวิตเป็๞พลเรือนเมื่อห้าปีก่อน อายุมากกว่าคนรุ่นเดิมเป็๞ลูกพี่ลูกน้องกับพ่อของเขา และมีสถานะเป็๞ลุงของสองพี่น้อง หวังเทียนหวังอิงอิง

เขามีลูกชายสองคนก่อนที่จะเข้าร่วมกองทัพห้าปีหลังจากที่ปลดประจำการได้ให้กำเนิดลูกอีกสามคน ครอบครัวทีที่ดินไม่มากนักและได้เช่าที่ดินสามสิบหมู่ ครอบครัวของเขาดำรงชีวิตอย่างยากลำบาก

การให้บะหมี่ถั่วแก่ครอบครัวของหลานชายหลานสาวก็เท่ากับเอาอาหารจากปากคนเจ็ดคน

“กินรากหญ้ามีประโยชน์อะไรคนเก่าแก่ในหมู่บ้านไม่เคยกินรากหญ้า”

หวังหานซานพูเสียงต่ำทุ้มคิดว่าพวกบัณฑิตจะรักษาหน้าและไม่ยอมรับว่าไม่มีข้าวกิน

หวังเทียนยิ้ม“ลุงหานซาน ข้ากับน้องขุดไม่ไหวแล้ว ท่านช่วยข้าขุดหน่อยได้ไหม”

“ร่างกายของพวกเ๯้าอ่อนแอเกินไปขุดรากหญ้าเล็ก ๆ แบบนี้คงเหนื่อยมาก พวกเ๯้าต้องอดทนนะ”

หวังหานซานส่ายหน้าคว้าจอบขึ้นแล้วเหวี่ยง พื้นดินปลิวว่อนเหมือนคันไถในครึ่งชั่วยามพื้นที่รกร้างผืนใหญ่ถูกขุดขึ้นมาทั้งถังน้ำและตะกร้าไม้ไผ่ของหวังเทียน และหวังอิงอิงก็เต็มไปด้วยรากหญ้า