ย้อนเวลาสู่อดีต

ตอนที่10 : สวยที่ใจหาใช่กายหยาบ__________________
หลังจากการแข่งบาสเสร็จ วิลเลียมและคริสจึงเดินออกจากบริเวณเขต เพื่อไปในเมืองที่มีห้างสรรพสินค้าชั้นนำ และเป็นเมืองที่มีผู้คนเลือกที่จะมาเป็นส่วนมากโดยเฉพาะนักท่องเที่ยว
วิลเลียมมองไปยังป้ายโฆษณาขนาดใหญ่ ที่กำลังฉายเกมที่เขาสร้าง วิลเลียมยิ้มบางๆก่อนจะเดินตามคริสเข้าไปในห้าง.."นายแบบทำไมมาช้าขนาดนี้!!" เสียงโวยวายของชายชราที่ดูเหมือนกำลังถือกระดาษบางอย่างอยู่กล่าวขึ้น
"อะเอ่อ....หัวหน้าครับ ผู้จัดการของนายแบบเวิร์ล พึ่งโทรมาบอกว่าติดธุระครับ!" ชายหนุ่มกล่าวขึ้น
"ไอนายแบบเวิร์ค..มันคิดว่าดังแล้วจะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ!!" ชายชราทุบไปบนโต๊ะที่มีกล้องสำหรับการถ่ายตั้งอยู่ด้วยความโทสะ เขาคือ 'เดวิส' ตากล้องอันดับต้นๆของประเทศแต่ตอนนี้เขากลับโดนนายแบบผิดนัดมาสองชั่วโมง ซ้ำยังพึ่งโทรมาบอกว่าติดธุระ
'นั่นมัน' เดวิสคิดยึ้นในใน สายตาของเขาจับจ้องไปที่เด็กหนุ่มสองคนที่กำลังเดินห้างอยู่ ซึ่งมันคือวิลเลียมกับคริสนั่นเอง แต่เดวิสกลับละสายตาจากวิลเลียมไม่ได้เลย
"นี่แหละนายแบบคนใหม่!" เดวิสกล่าวขึ้นพร้อมเดินตรงไปยังวิลเลียม.."เอ่อ...ขอเวลาสักหน่อยได้ไหมพ่อหนุ่ม" เดวิสกล่าว เมื่ออยู่ต่อหน้าของวิลเลียมยิ่งทำให้เดวิสมั่นใจว่าเขาต้องเอาเด็กหนุ่มคนนี้มาเป็นนายแบบให้ได้
อาจเป็นเพราะประสบการณ์ 50 ปีของเดวิชที่สามารถมองคนออกได้อย่างไม่ยากเย็น ซึ่งเด็กหนุ่มตรงหน้ากลับเต็มเปี่ยมไปด้วยพรสรรค์ที่น่าดึงดูดให้เขาเข้าหา มันเป็นคุณสมบัติของนายแบบอย่างหนึ่งที่ต้องทำตัวให้น่าดึงดูดเพื่อที่จะทำให้ผู้ชมสนใจ
"อะ...ได้ครับ" วิลเลียมตกใจเล็กน้อยเมื่ออยู่ดีๆ ก็มีชายชราท่าทางดูดีคนหนึ่งพูดอะไรบางอย่างกับเขา ซึ่งวิลเลียมก็ว่างๆอยู่แล้วจึงตอบตกลงไป
ทั้งสามคนเดินตรงมาที่ร้านเสื้อผ้าแบรนด์หรูแห่งหนึ่ง
"มีเรื่องอะไรหรอครับ?" วิลเลียมกล่าวขึ้น เขากวาดสายตาไปยังบริเวณรอบๆ ภาพที่เห็นคือการจัดเตรียมการถ่ายทำอะไรบางอย่าง แต่ดูเหมือนกำลังจะมีคนเก็บมันอย่างช้าๆ
"ขอพูดอย่างไม่อ้อมค้อมเลยนะ ฉันต้องการให้นายมาเป็นนายแบบเสื้อผ้าของแบรนด์โรซี่ หรือก็คือแบรนด์ของลูกสาวฉัน" ชายชรากล่าวขึ้น
"เอ่อ...ผมได้มีชื่อเสียงอะไรมากมายนะครับ คงจะไม่ได้หรอก" วิลเลียมปฏิเสธไป
"แค่เห็นการเดินของนายและหน้าตาก็เพียงพอที่จะมีคุณสมบัติที่จะเป็นนายแบบแล้ว" เดวิชกล่าวขึ้น
"คุณอาจมองผมผิดไปก็ได้นะครับ" วิลเลียมกล่าวขึ้น เพราะเขาก็ไม่ได้รู้จักการถ่ายแบบมากนัก
"ประสบการณ์ 50 ปีของฉันไม่เคยมองคนผิด" เดวิชกล่าวด้วยสายตาที่จริงจังและคาดหวัง
"........งั้นก็ได้ครับ" วิลเลียมตอบตกลง เพียงเพราะมองไปที่แววตาของเดวิชมันมีการคาดหวังอย่างถึงที่สุด และเขากำลังเบื่อๆอยู่ด้วย
"นายชื่ออะไรล่ะเจ้าหนู ฉันเดวิช" เดวิชเอ่ยถาม ก่อนจะยื่นมือมาทักทาย
"วิลเลียมครับ" วิลเลียมตอบกลับ ก่อนที่จะจับมือของเดวิชตามมารยาท
"ทุกคนจัดเตรียมอุปกรณ์ได้เรียบร้อย พานายแบบเข้าไปแต่งหน้าภายในหนึ่งชั่วโมง!!" เมื่อได้ยินเสียงคำสั่งของเดวิช มันทำให้พนักงายที่กำลังเก็บของอยู่หันมามองในทันที เมื่อเห็นใบหน้าของวิลเลียมพนักงานจึงยกยิ้มขึ้น ก่อนที่จะรีบติดตั้งอุปกรณ์ใหม่
ในตอนนี้วิลเลียมได้มาอยู่ในห้องแต่งหน้า ตรงหน้าของเขามีเครื่องสำอางราคาแพงมากมายที่เรียงรายกันอยู่
"เอาล่ะ...มาแต่งหน้ากัน" หญิงสาวอายุราว 25 ปีเดินออกมาจากประตู ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยบาดแผลมากมายถึงแม้เธอจะสวมผ้าปิดปาดเอาไว้ แต่มันก็ยังพอเห็นอยู่ดี
"ผิวเด็กนี่ดูดีจังน้าาา" หญิงสาวลูบหน้าของวิลเลียมเบาๆ มันไม่พบสิวหรือรอยหยาบใดๆ ซึ่งมันแตกต่างจากใบหน้าของเธอที่มีแต่แผลเป็นมากมาย
"ใบหน้าของพี่สาวก็สวยนะครับ" วิลเลียมเอ่ยขึ้น
"......" หญิงสาวชะงักมือเล็กน้อยเมื่อวิลเลียมพูดขึ้น
"จริงๆนะครับ ทั้งแววตาของพี่และรอยยิ้มที่ดูจริงใจ มันไม่มีความผิดหวังหรือเสียใจอยู่เลย ผมว่ามันเป็นใบหน้าที่สวยมากๆเลยล่ะครับ" วิลเลียมกล่าว
"ขะ...ขอบคุณนะจ๊ะ เธอเป็นคนดีจริงๆ" ใบหน้าของหญิงสาวแดงขึ้นราวกับมะเขือเทศ เธอไม่เคยได้รับคำชมเรื่องหน้าตาของเธอจากผู้คน ซ้ำยังได้รับคำด่าทอว่าเธอขี้เหร่บ้าง ให้ไปศัยกรรมบ้าง แต่ในวันนี้เธอกลับได้ยินเสียงของเด็กหนุ่มชมเธอว่าใบหน้าของเธอสวยซะอย่างงั้น
เธอได้แต่สลัดความคิดที่จะครอบครองวิลเลียมทิ้งไป ก่อนที่จะรวบรวมสติเพื่อทำงานของตนต่อไป.."ดีจริงๆ ที่เป็นเธอ ชุดที่ฉันทำขึ้นมันคงดีใจที่เธอเป็นคนใส่" หญิงสาวกล่าวขึ้น ในขณะที่วิลเลียมกำลังลองชุดในการถ่ายแบบ
"พี่สาวเป็นคนทำเหรอครับ?" วิลเลียมกล่าว
"ใช่จ๊ะ" หญิงสาวถอดผ้าปิดปากออกก่อนจะยิ้มให้วิลเลียมด้วยความอ่อนโยน
"พี่นี่ทั้งสวยทั้วเก่งเลยนะครับ" วิลเลียมยิ้มบางๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องแต่งตัว
เมื่อวิลเลียมเดินออกจากมาจากห้องแต่งตัว ได้มีสายตาหลายคู่ที่กำลังจ้องมองเขาอยู่ บ้างจ้องด้วยความหลงไหล บ้างจ้องด้วยความอิจฉาริษยา ซึ่งแตกต่างกับสายตาคู่หนึ่งที่จ้องมาด้วยความชื่นชมเขาคนนั่นคือเดวิช
_______________ฝากติชมด้วยนะคะเราเป็นนักเขียนมือใหม่อาจผิดพลาดบ้างต้องขออภัยด้วยนะคะ????????One comment = Encouragement infinite❣[ยังไม่ได้ตรวจคำผิดนะฮัป]

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่10 : สวยที่ใจหาใช่กายหยาบ

นิยายแนะนำ

ย้อนเวลาสู่อดีต

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่10 : สวยที่ใจหาใช่กายหยาบ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้