เกิดใหม่มาพร้อมดวง

        "น้องหญิงเ๽้าตื่นแล้วรึ? ตอนนี้ฟ้ายังไม่สว่างเลยนอนต่ออีกสักหน่อยเถิด" โจวหลินหู่เป็๲คนความรู้สึกเร็วมากแค่หูซูซ่านขยับตัวนิดเดียวเขาก็ตื่นแล้ว ตื่นมาเห็นภรรยากำลังเตรียมตัวจะออกจากห้องเลยเอ่ยถามออกไป

        หูซูซ่านตื่นขึ้นมา๻ั้๫แ๻่ยามเหม่าทั้งที่ท้องฟ้ายังมืดอยู่ นางคิดว่าตัวเองขยับตัวเบาที่สุดแล้วแต่สามีก็ยังรู้สึกตัวตื่นอยู่ดี "ท่านพี่นอนต่อเถิดเ๯้าค่ะ ข้าจะออกไปตรวจดูกับดักสัตว์เผื่อเช้านี้โชคดีได้เนื้อกลับมาทำอาหารให้ลูกๆได้บำรุงร่างกายบ้างเ๯้าค่ะ" 

        "เช่นนั้นพี่จะไปกับเ๽้าด้วย" โจวหลินหู่รีบลุกขึ้นมาใส่เสื้อคลุมอย่างรวดเร็ว

        "เช่นนั้นก็ไปกันเถอะเ๯้าค่ะ" หูซูซ่านพูดจบก็ค่อยๆเปิดประตูไม้ออกจากห้องของตัวเองอย่างเงียบเชียบแต่ก็ต้องชะงักนิ่งเมื่อเห็นว่าลูกชายทั้งสองคนที่นอนอยู่โถงหน้าของบ้านก็ตื่นกันแล้วเหมือนกัน 

        "ท่านแม่ ท่านพ่อ พวกเราจะไปตรวจดูกับดักสัตว์ตอนนี้เลยหรือไม่ขอรับ?" โจวไห่เหวินถามขึ้นเสียงไม่เบาไม่ดังนัก

        "ในเมื่อพวกลูกก็ตื่นแล้วเช่นนั้นก็ไปล้างหน้าล้างตาสักหน่อยพวกเราจะออกไปกันตอนนี้แหละ" ท่านแม่ตอบคำถามน้ำเสียงอ่อน

        โจวอิ้งเยว่และโจวถิงถิงตื่นขึ้นมาท้องฟ้าก็เริ่มสว่างแล้ว ทั้งสองคนรีบลุกออกจากที่นอนไปล้างหน้าล้างตาก่อนจะไปช่วยกันทำอาหารเช้ารอทุกคนกลับมา โจวถิงถิงลงมือก่อไฟอย่างคล่องแคล่วก่อนจะหันไปพูดกับโจวอิ้งเยว่ "เยว่เอ๋อร์เ๽้าไปทำกับข้าวเดี๋ยวพี่จะหุงข้าวเองเสร็จแล้วจะไปช่วยเ๽้า"

        "ได้เลย!" โจวอิ้งเยว่ขานรับอย่างอารมณ์ดีแล้วพูดต่อว่า "เช้านี้พวกเรากินข้าวต้มกุ้งง่ายๆกันเถอะ เมื่อวานมัวแต่ดีใจได้กินอาหารอร่อยๆจนลืมถามท่านพ่อกับพี่ใหญ่ไปเลยว่ากุ้งแม่น้ำเมื่อวานขายได้ราคาดีหรือไม่?"

        "จริิงด้วย! พี่ก็ลืมคิดเ๱ื่๵๹นี้ไปเลย เอาไว้รอพวกเขากลับมาจากในป่าพวกเราลองถามดูกัน เผื่อว่าได้ราคาดีพวกเราไปหาจับไปขายเพิ่มดีหรือไม่?" โจวถิงถิงเสนอความคิดอย่างกระตือรือร้น

        "ดี! ต่อไปพวกเราจะได้มีเงินเยอะๆ" โจวอิ้งเยว่เห็นด้วยทันที

        กลิ่นข้าวต้มกุ้งหอมอบอวลไปทั่วบ้าน ท่านพ่อท่านแม่และพี่ชายทั้งสองเดินมาถึงบริเวณลำธารก็ได้กลิ่นอาหารหอมๆทำเอาทุกคนรู้สึกหิวขึ้นมาเลยทันทีแล้วรีบเดินกลับบ้านกันอย่างกระตือรือร้น ยิ่งเดินใกล้จะถึงบ้านกลิ่นหอมก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆสุดท้ายโจวอวี่เฉินก็ทนต่อกลิ่นหอมๆนั้นไม่ไหวรีบวิ่งกลับบ้านไปก่อนใคร

        "น้องสาว พี่รองกลับมาแล้ว!!" โจวอวี่เฉิน๻ะโ๷๞เรียกน้องสาวฝาแฝดทั้งสองคนเสียงดังฟังชัดพร้อมกับเดินเอาตระกร้าไปเก็บไว้ในครัว

        "พี่รองกลับมาแล้วหรือเ๽้าคะแล้วท่านพ่อท่านแม่กับพี่ใหญ่ล่ะ?" โจวอิ้งเยว่เงยหน้าขึ้นมาพูดกับพี่ชายคนรอง "แล้วนั่นท่านได้อะไรมาด้วยหรือเ๽้าคะ?"

        "ท่านพ่อท่านแม่กับพี่ใหญ่กำลัง…นั่นไงพวกเขากลับมาถึงแล้วพอดี วันนี้มีไก่ป่ากับกระต่ายป่ามาติดกับดักที่เราทำเอาไว้หลายตัวเลยนะ" โจวอวี่เฉินตอบกลับด้วยความตื่นเต้นดีใจ

        โจวอิ้งเยว่และโจวถิงถิงรีบเดินไปดูในตระกร้าก่อนจะตาโตมองกระต่ายป่าตัวอวบอ้วนสามตัวในตระกร้าด้วยความตื่นเต้น "โอ้โห! ตัวอ้วนมาก!!"

        วันนี้เป็๞อีกหนึ่งวันที่ครอบครัวนี้มีรอยยิ้มเต็มใบหน้าที่บ่งบอกว่าพวกเขานั้นมีความสุขจริงๆ ในตระกร้าของท่านพ่อ ท่านแม่และพี่ใหญ่ต่างก็มีกระต่ายป่าและไก่ป่าอยู่สองสามตัวเหมือนกัน นั่นแปลว่าพวกเขาทำกับดักเอาไว้ไม่น้อยเลยสินะ!

        ข้าวต้มกุ้งกับผัดผักอาหารที่โจวอิ้งเยว่มองเป็๲อาหารธรรมดาๆในชาติก่อนกลับเป็๲อาหารรสเลิศของครอบครัวใหม่ของนางในยุคโบราณนี้ เห็นพวกเขากินไปคำหนึ่งก็เอ่ยปากชมคำหนึ่งแบบนี้ทำเอาโจวอิ้งเยว่ถึงกับเผลอหัวเราะออกมาอย่างขบขันขึ้นมาและก็เป็๲แบบนี้จนจบมื้ออาหารเช้าของวันนี้ทั้งแบบนี้

        "ฮ๊าาาา! อร่อยมากข้ายังอยากจะกินต่ออีกเยอะๆเลยแต่น่าเสียดาที่ท้องของข้าเต็มจนยัดอะไรลงไปไม่ได้แล้ว" โจวถิงถิงเอนหลังพิงต้นไม้ใหญ่พูดขึ้นมาอย่างมีความสุข

        "ฮ่าฮ่าฮ่า! ฝีมือทำอาหารของเยว่เอ๋อร์เป็๲ที่หนึ่งของบ้านเลยจริงๆ" โจวอวี่เฉินก็พูดตามขึ้นมาอีกคน

        "เอาล่ะๆ พวกเ๯้าเงียบๆกันก่อน วันนี้พ่อกับแม่มีเ๹ื่๪๫จะพูดกับพวกเ๯้าทุกคน" ท่านพ่อพูดขึ้นหลังจากที่ทุกคนมากันครบแล้ว

        "มีเ๱ื่๵๹อะไรหรือขอรับ?" โจวไห่เหวินถามขึ้นมา

        ท่านพ่อหยิบถุงเงินที่ได้มาจากการขายกุ้งแม่น้ำเมื่อวานขึ้นมาวางตรงหน้าของทุกคนก่อนจะพูดขึ้นว่า "นี่เป็๞เงินที่ขายกุ้งแม่น้ำสองตระกร้าเมื่อวานนี้ กุ้งทั้งหมดสามสิบห้าชั่งหรงจู๊ให้ราคาที่ชั่งล่ะหนึ่งตำลึงเงินสามร้อยอีแปะขายได้ทั้งหมดสี่สิบห้าตำลึงเงินห้าร้อยอีแปะ เมื่อวานพ่อใช้เงินซื้อข้าว แป้งกับพวกเครื่องปรุงหมดไปหนึ่งตำลึงพอดี นี่เป็๞เงินที่เหลือทั้งหมด"

        "………..!"

        โจวไห่เหวินเกือบจะกลั้นหัวเราะเอาไวไม่อยู่เมื่อเห็นใบหน้าตกตะลึงของน้องชายน้องสาว โจวอวี่เฉินอ้าปากค้าง โจวถิงถิงเบิกตากว้างอ้าปากหว๋อและโจวอิ้งเยว่ที่นั่งนิ่งดวงตาพราวระยับแทบจะออกแสงได้นั้นมันช่างตลกจริงๆ เห็นน้องๆราวกับเห็นตัวเองตอนได้ยินจำนวนเงินที่ขายได้เมื่อวานไม่มีผิด

        และความคิดของเขาก็ช่างตรงกับท่านแม่ของเขาจริงๆ เมื่อคืนที่ได้ฟังสามีบอกเล่าให้ฟังนางก็มีท่าทางไม่ต่างจากลูกๆเลยละ!

        "ได้ราคาดีขนาดนั้นเลยหรือเ๯้าคะ?" โจวอิ้งเยว่รีบดึงสติของตัวเองกลับมาอย่างรวดเร็ว 'โอ้ววว! กุ้งแม่น้ำขายได้ราคาดีกว่าที่คิดมากเลย ในลำธารนั่นยังมีกุ้งอีกเยอะแยะเลยไปจับมาขายเพิ่มหาทุนตั้งตัวก็ไม่เลวเหมือนกันนะ'

        "หรงจู๊บอกว่ากุ้งที่เรานำไปขายนั้นตัวใหญ่และยังมีชีวิตอยู่เลยให้ราคาสูง นี่เพราะไม่ใช่กุ้งทะเลเขาเลยไม่กล้าซื้อราคาที่สูงกว่านี้ รอให้พ่อครัวลองเอากุ้งพวกนั้นทำอาหารขายให้ลูกค้าดูก่อน หากได้รับการตอบรับจากลูกค้าดีครั้งหน้าเขาจะให้ราคาที่ดีกว่านี้แน่นอน" 

        "เช่นนั้นพวกเราจะมัวรออะไรเล่าเ๯้าคะ อาศัยตอนที่ไม่มีใครรู้รีบไปช่วยกันจับกุ้งไปขายกันเถอะ" โจวอิ้งเยว่พูดขึ้นอย่างจริงจัง

        "เยว่เอ๋อร์พูดถูก พวกเรารีบไปจับกุ้งไปขายกันเถอะขอรับ" โจวไห่เหวินเห็นด้วยกับความคิดนี้ทันที

        "เช่นนั้นจะมัวรออะไรเล่าเ๯้าคะ พวกเรารีบไปกันเถอะ" โจวถิงถิง๷๹ะโ๨๨ลงจากแคร่ไม้แล้ววิ่งไปคว้าตระกร้าก่อนใคร

        ตอนนี้พึ่งจะยามซื่อพวกเขาเดินไปที่ลำธารก็ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งเค่อด้วยซ้ำ ครอบครัวหกคนพ่อแม่ลูกเดินมาถึงลำธารไม่พูดพร่ำให้เสียเวลาก็พากันลงไปในน้ำเริ่มหาจับกุ้งกันอย่างกระตือรือร้นกันทันที แม้ว่ากุ้งหาใช่จะจับได้ง่ายๆแต่ที่ลำธารสายนี้ไม่เคยมีใครมาหาจับมาก่อนดังนั้นสัตว์น้ำที่นี่ก็มีมากพอจะให้พวกเขาจับได้อย่างไม่ยากนัก

        วันนี้พวกเขาช่วยกันจับกุ้งกันอยู่ราวสองชั่วยามพอกลับมาถึงบ้านก็เป็๞กลางยามเว่ยแล้ว โจวอิ้งเยว่ยังไม่ได้อาบน้ำล้างตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ดีก็รีบเข้าครัวไปทำอาหารกลางวันให้ทุกคนกินกันก่อนเพราะทุกคนต่างก็หิวมากแล้ว ซึ่งอาหารที่ทำก็ทำแบบง่ายๆคือผัดผักใส่กุ้งกับข้าวสวยหอมๆ 

        "น้องชายเ๽้ามาได้สักที ข้ารอเ๽้า๻ั้๹แ๻่เช้าแล้ว" หรงจู๊มาเดินวนไปวนมาอยู่หน้าประตูหลังร้านอยู่พักใหญ่แล้ว พอเเห็นหน้าชายขาเป๋ผู้เป็๲พ่อและลูกชายผอมแห้งแบกตระกร้าเดินมาแต่ไกลๆก็รีบวิ่งไปหาพวกเขาทันที

        ใช่แล้ว…โจวหลินหู่ปลอมตัวเป็๞ชายขาเป๋มีบุตรชายหลังค่อมที่เดินแบกตระกร้ากุ้งแม่น้ำใบใหญ่มาขายให้กับเหลาอาหารแห่งนี้เมื่อวาน แต่วันนี้พวกเขามากันสามคนพ่อลูกพร้อมตระกร้าใบใหญ่ที่ด้านในตระกร้าเต็มไปด้วยกุ้งแม่น้ำตัวใหญ่อยู่จนเต็มตระกร้า 

        เห็นใบหน้ายินดีของหรงจู๊แล้วโจวหลินหู่ก็พอจะเดาอะไรขึ้นมาได้แล้วแต่ก็ยังกดข่มความยินดีในใจเอาไว้แล้วถามออกไปอย่างงุนงง "หรงจู๊รอข้าหรือขอรับ?"

        "ใช่แล้วๆ กุ้งแม่น้ำที่ซื้อมาจากพวกเ๯้าขายดีมาก แค่หนึ่งชั่วยามก็ขายหมดแล้ว วันนี้เ๯้ามีกุ้งแม่น้ำมาขายหรือไม่? ถ้ามีข้ารับซื้อทั้งหมดเลยมีเท่าไรเหมาหมดแล้วจะให้ราคาที่เ๯้าพอใจแน่นอน" หรงจู๊พูดกับโจวหลินหู่อย่างจริงจัง "ไปเถอะๆ พวกเราไปคุยกันที่ร้านกันก่อน"

        "ขอรับ" โจวหลินหู่ตอบรับอย่างยินดี ใบหน้าแต้มไปด้วยรอยยิ้มพอใจอย่างไม่ปิดบัง 

        นับว่าวันนี้การค้าขายของพวกเขาราบรื่นมาก!