ตอนที่ 22
ปางตาย
✧༝· • —– ٠ ✤ ٠ —– • ·༝✧
ฉันยังไม่ตาย…
ความรู้สึกนึกคิดค่อยๆ กลับมา อาการาเ็ได้ถูกรักษา ความทรมานแสนสาหัสหายไปเป็ปลิดทิ้ง ไม่มีาแ ไม่มีกระดูกหัก เหลือไว้แค่ร่างกายที่บอบช้ำ อ่อนล้า รอยฟกช้ำดำเขียว คราบเื และรสชาติของมันที่ยังคละคลุ้งอยู่ในทุกความรู้สึก ข่าวดีก็คือ อย่างน้อยไอรีนก็ยังไม่ได้้าให้ฉันตายไป เพราะฉันได้รับการรักษาเยียวยา ถึงแม้จะไม่ร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้ฉันมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ และข่าวร้ายก็คือ ฉันจะต้องเจอแบบนี้ไปอีกกี่ครั้ง ไม่อยากจะคิดเลยว่าจุดจบของตัวเองที่ใกล้เข้ามาทุกทีนั้น จะเป็แบบไหน
นอนกอดร่างบางอันเปลือยเปล่า ที่เหลือเพียงแค่ชุดชั้นในเท่านั้น ความเ็ปที่หลอกหลอนและอากาศที่หนาวเหลือเกิน ทำให้หนาวสั่นอย่างถึงที่สุด ฉันรวดร้าวไปจนถึงกระดูก เนื่องจากสภาพอากาศที่นี่เป็ทะเลทราย มีกลางวันที่ร้อนระอุและกลางคืนที่หนาวเหน็บ ความมืด เงียบสงัด กลิ่นอับของความสกปรก และเชื้อรา ตลบอบอวลอยู่รอบตัว พื้นหินแข็งๆ ซ้ำเติมหลังอันปวดปร่า ประตูเหล็กทึบๆ กับกำแพงหินสามด้าน ส่วนอีกด้านนั้นไม่ใช่กำแพง แต่เป็หุบเหวสูงเสียดฟ้า ที่มองลงไปเจอแต่หมอกหนากับความมืดมิด บนท้องฟ้าไม่มีแม้แต่แสงสว่างของดวงดาวเพียงซักดวง
ฉันคงเผลอหลับไป เพราะเสียงอู้อี้ที่ลอดผ่านช่องของบานประตูเข้ามา ปลุกฉันให้ตื่นขึ้น “เอวา…”
ฉันรู้ทันทีว่าเป็เสียงของใคร “ภาคิน!?” ฉันลุกขึ้นและพาตัวเองไปที่ประตูอย่างทุลักทุเล เพราะหัวที่หนักอึ้ง และแขนขาที่อ่อนแรง
“เธอถูกจับมาได้ยังไง?” น้ำเสียงของเขาแหบพร่า
“ฉัน… ฉันตั้งใจมาที่นี่ ฉันหนีออกมาจากบ้านสายฟ้า เพื่อให้ถูกจับ” ฉันเลือกที่จะไม่พูดถึงส่วนของป้าแพม “ฉันคิดว่า…ฉัน… อาจจะช่วยพวกนายได้ ด้วยการแลกตัวฉันเองกับพวกนาย”
เสียงพ่นลมหายใจอย่างกระฟัดกระเฟียด “ทำไมเธอถึงสิ้นคิดแบบนี้! ฉันกำลังจะกลับไปแท้ ๆ”
“กลับไป?”
“ในฐานะเ้าอาณาจักรมรกต แทนอารัญ…” เขาหยุด ก่อนที่จะพูดต่อ “ภายใต้อาณัติของราชินี…”
“หมายความว่าจากนี้อาณาจักรมรกตจะตกอยู่ภายใต้มนต์ดำของราชินี อย่างั้นเหรอ”
“ใช่… แต่อย่างน้อยฉันก็ยังมีโอกาสที่จะตามหาต้นไม้ต่อไป”
“จะเกิดอะไรขึ้นเมื่ออาณาจักรอยู่ภายใต้มนต์ดำ”
“แสงสว่างและความอุดมสมบูรณ์จะหายไป ทรัพยากรจะถูกทำลาย อาหารจะขาดแคลน ปีศาจของราชินีจะเข้ามาเดินเพ่นพ่าน ทำร้ายทำลายผู้คนได้ตามอำเภอใจ ผู้คนจะใช้ชีวิตอย่างหวาดกลัวและยากลำบาก ความกลัวทำให้ง่ายต่อการปกครอง ความขาดแคลนทำให้มั่นใจได้ว่า จะไม่มีใครมีทรัพยากรมากพอที่จะลุกขึ้นมาแข็งข้อได้ และเพราะมนต์ดำขับเคลื่อนด้วยพลังชีวิต ในทุกๆ สามปีเราจะต้องส่งหญิงสาวที่อายุครบสิบแปด ไปเป็เครื่องสังเวยให้ราชินี”
“เธอ้าหญิงสาวพวกนั้นไปทำไม”
“สูบกินดวงิญญาเพื่อคงความสวย ความสาวเอาไว้”
“แต่นายเคยบอกว่า เธอรุ่นราวคราวเดียวกับคุณอารัญนี่”
“ใช่ แต่มนต์ดำมันดูดกลืนพลังชีวิตของเธอไปมากมายเหลือเกิน”
“แล้ว… คุณอารัญ... ทำไมเขา... เกิดอะไรขึ้นกับเขา”
ภาคินถอนหายใจยาวๆ ออกมา “เธอรู้ไหมว่าอารัญต้องเสียสละมากแค่ไหน เพื่อที่จะให้เธอปลอดภัย ฉันกับอารัญ มาที่นี่ด้วยความสมัครใจ ภายใต้เงื่อนไขให้ปล่อยเธอไป อารัญจะต้องทิ้งเธอ ทิ้งอาณาจักร ทิ้งทุกอย่างมาอยู่เคียงข้างไอรีน อารัญยอมทุกอย่างก็เพื่อเธอ แต่เธอกำลังจะทำให้ความเสียสละของเขาสูญเปล่า... เพราะการที่เธอมาที่นี่ มันทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป...”
ฉันไม่โกรธเลยที่เขาจะโทษฉัน ตำหนิฉัน ฉันมันโง่บัดซบเอง แต่มันก็ไม่ต้องใช้สติปัญญามากมายเลย ที่จะไม่เชื่อว่า ไอรีนจะปล่อยฉันไปง่ายๆ “คุณอารัญเชื่อจริงๆ เหรอว่าไอรีนจะปล่อยฉันไปจริงๆ”
“ไม่... แต่อารัญทำไปเพื่อถ่วงเวลา เพราะเขารู้ว่าเธอจะปลอดภัยที่บ้านสายฟ้า…”
“…” ฉันพูดอะไรไม่ออก
“เมื่อไอรีนได้ตัวเธอมา ก็ดูเหมือนเธอจะไม่สนใจแล้วว่าสัญญาอะไรกับอารัญไว้ เขาโดนมนต์สะกด ส่วนฉันถูกสั่งให้กลับอาณาจักรมรกตทันที และห้ามไม่ให้กลับมาที่นี่อีก ฉันแสร้งทำเป็กลับไป แล้วแอบกลับเข้ามาใหม่เพื่อมาหาเธอ… มาคุยกับเธอก่อน ฉันอยากพาเธอวาบหนีออกไปเดี๋ยวนี้ แต่ฉันทำไม่ได้ เพราะพื้นที่คุกเป็เขตห้ามใช้เวทมนตร์ และประตูที่ขังเธอก็แ่าเกินกว่าที่ฉันจะพังเข้าไปได้”
แล้วเขาก็เงียบหายไปนานสองนาน…
“ภาคิน? ... นายยังอยู่ตรงนั้นใช่มั้ย”
แล้วฉันก็ได้ยินเสียถอนหายใจอีกแล้ว บ่งบอกได้ว่าเขาผิดหวังและคับข้องใจมากแค่ไหน “ไอรีนจะทรมานเธอซ้ำๆ ฉันไม่รู้ว่าเธอจะโดนทรมานอีกกี่ครั้ง แต่สัญญากับฉันนะ ว่าเธอจะอดทน... ฉันจะพยายามหาทางพาเธอออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด”
ฉันมองเหม่อออกไปนอกหน้าผาและท้องฟ้าที่ไร้ดาว ฉันไม่แน่ใจนักหรอกว่า จะรักษาสัญญาไว้ได้หรือเปล่า “ฉันสัญญา…” แต่ฉันก็ตอบในสิ่งที่เขาอยากได้ยิน
ภาคินมาแค่ครั้งนั้น แล้วเขาก็ไม่ได้มาหาฉันอีกเลย… แต่ฉันเข้าใจ และไม่ได้ยึดติดกับคำสัญญาที่ว่าเขาจะช่วยฉันเลย ฉันเข้าใจดีว่ามันไม่ง่าย
……..
อาหารที่น่าสังเวชผ่านไปมื้อแล้วมื้อเล่า คืนแล้วคืนเล่ากับฝันร้ายที่ไม่มีทีท่าว่าจะจบสิ้น รอยฟกช้ำดำเขียวและร่างกายที่อ่อนล้าค่อยๆ ดีขึ้นจนหายเป็ปรกติ ฉันไม่รู้เลยว่าฉันอยู่ในคุกหุบเหวอันวังเวงแห่งนี้มากี่วันกี่คืนแล้ว แต่มันเหมือนนานชั่วกัปชั่วกัลป์ หลายครั้งที่ฉันคิด ว่าฉันน่าจะะโลงเหวไปให้มันรู้แล้วรู้รอดซะ เพราะว่าสุดท้ายแล้ว ฉันก็ช่วยใครไม่ได้อยู่ดี และหนำซ้ำยังทำให้ทุกอย่างแย่ลงไปอีก
และแล้ววันหนึ่ง ประตูคุกก็เปิดออก ในเวลาที่ไม่ใช่เวลาส่งอาหาร ทหารผีดิบสองตนลากฉันออกไปจากคุก และฉันในสภาพชุดชั้นในชุดเดียว ชุดเดิม ก็ถูกพามากองอยู่บนพื้นสีแดงฉาน ณ ห้องโถงใหญ่ห้องเดิม
ไอรีนนั่งอยู่บนบัลลังก์เบื้องหน้า เธอสูบกินิญญาของใครมาแล้วเท่าไหร่ เพื่อที่จะได้ทรงเสน่ห์และสวยงามถึงเพียงนี้ คุณอารัญนั่งนิ่งอยู่เคียงข้างเธอ เขาอยู่ใกล้เธอแค่เอื้อมแต่ช่างดูห่างเหินเหลือคณา เหล่าผู้วิเศษขั้นสูงแต่งกายหรูหรา ยืนเข้าแถวขนาบสองข้างตามลำดับ
ปากแดงระเรื่อของไอรีนแสยะยิ้ม เยาะเย้ย “เธอดูโสโครกมาก” เธอกวาดตามองฉันในชุดชั้นในสกปรกอย่างสมเพช
ฉันทนสายตาไอรีนไม่ไหว จึงหันไปมองทางอื่น แล้วฉันก็เหลือบไปเห็นเขา เ้าอาณาจักรไพลิน คาวีร์… เขาเดินเข้ามาอย่างสง่างาม โค้งคำนับให้ไอรีน วันนี้รอบตัวเขาไม่มีเงามฤตยูทรงกลด แต่เขาก็ยังดูเยือกเย็น และภายใต้ความเยือกเย็นนั้นมันก็ยังมีความงดงาม ระยิบระยับ อยู่เต็มเปี่ยม
ท่วงท่าของไอรีนอ่อนหวานลงอย่างเห็นได้ชัด “มาได้เวลาพอดีเลยที่รัก...” เธอใช้น้ำเสียงเดียวกันกับที่เธอใช้กับคุณอารัญไม่มีผิด “ฉันกำลังคิดอยู่เลยว่า จะเล่นอะไรกับสัตว์เลี้ยงตัวใหม่ของฉันดี”
ที่รัก? ฉันได้ยินแล้วอยากจะอ้วก มันช่างน่าหงุดหงิดใจ นี่ไอรีนจะเก็บตัวท็อปทุกคนไว้เป็ของเธอหมดเลยหรือไง
คาวีร์มองฉันราวกับว่าเขาไม่เคยเห็นฉันมาก่อน “มนุษย์ผู้นี้น่ะหรือ คือหญิงที่ราชินีตามหา”
ทำมาเป็พูด... ฉันรู้ว่าเขารู้ดี ว่าฉันคือผู้หญิงที่ไอรีนตามหา เขารู้ดี ว่าฉันเป็ใคร หน้าตาเป็ยังไง วันนั้นที่คฤหาสน์เขายังจำฉันได้ในทันทีเลยด้วยซ้ำ ฉันยังรู้สึกได้ถึงกรงเล็บของเขา ที่เคยเกาะกุมก้นบึ้งในจิตใจฉันได้อยู่เลย ฉันไม่รู้ว่า ทำไมเขาถึงทำเป็จำฉันไม่ได้ ไม่ใช่เขาหรอกเหรอที่บอกเื่ฉันกับไอรีน…
“ใช่ ฉันคิดไม่ผิดเลยจริงๆ ที่แอบใส่มนต์ตราเอาไว้กับอารัญ ั้แ่ก่อนวันขอบคุณธรรมชาติ มันทำให้ฉันเห็นเมื่อเขาสมสู่กับใคร! ฉันถึงตามไปเด็ดหัวนังโสเภณีสองตัวนั่นถูกยังไงล่ะ” เธอบอกทุกคนในห้องโถง และหันมายิ้มให้คาวีร์ “ขอบคุณอีกทีนะที่ช่วยเป็ธุระให้”
คาวีร์โค้งคำนับอีกครั้ง “ทุกอย่างเพื่อราชินี...”
เชอะ... ทุกอย่างเพื่อราชินีงั้นเหรอ? นี่ถ้าฉันไม่ได้กำลังตกอยู่ในความเป็ความตาย ฉันคงจะขำกลิ้งออกมาแล้ว เห็นได้ชัดเลยว่าคาวีร์เป็คนโปรดของราชินี และเธอก็น่าจะให้อำนาจกับเขามากกว่าคนอื่นๆ เป็แน่แท้
ไอรีนดีดนิ้ว!! แล้วฉันก็สะดุ้งสุดตัว เพราะมันดังก้องเข้ามาในโสตประสาท หากแต่คราวนี้ ฉันยังคงอยู่ดี ไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ฉันนึกออกแล้วว่าจะเล่นอะไรกับเธอดี” เธอหงายฝ่ามือกวักเรียกผู้วิเศษแก่ๆ หน้าตาดุร้ายคนหนึ่งให้เข้าไปหา และกระซิบบางอย่างกับเขา ในขณะที่สายตาของเธอกระหยิ่มยิ้มย่องมาที่ฉัน สายตาและรอยยิ้มของเธอไม่ต่างอะไรกับงูพิษที่จ้องจะฉกอยู่ตลอดเวลา “มาดูกันว่าเธอจะฉลาดพอที่จะเอาชีวิตรอดได้มั้ย”
ฉันมองไปที่คุณอารัญ ทำไมเขาถึงนิ่งเฉยได้ขนาดนี้ ฉันหวังในใจลึกๆ ว่า หากไอรีนทรมานฉันมากพอ เศษเสี้ยวหนึ่งที่ฉันเคยเห็นนั้น มันอาจจะเป็เศษเสี้ยวแห่งความหวังที่ทำให้เขารู้สึกตัวขึ้นมาก็ได้... ถ้าฉันไม่ตายไปซะก่อน…
พื้นสีแดงรอบตัวพาฉันลดระดับลงไปเป็หลุมสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ ผู้วิเศษที่อยู่ในห้องโถงล้อมวงเข้ามา ทุกสายตาต่างโฟกัสมาหาฉันที่อยู่เบื้องล่าง
ทหารผีดิบตนหนึ่งโผล่มาหน้าหลุม แล้วโยนมีดต่อสู้เล่มหนึ่งลงมา และจู่ๆ หลุมที่ฉันอยู่ก็สั่นะเืเหมือนแผ่นดินไหว ฉันไม่รู้ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ลนลานวิ่งไปหยิบมีดขึ้นมาถือไว้ในมือด้วยความหวาดหวั่น ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องใช้มันยังไง
โดยไม่ต้องรอนาน ต้นเหตุของพื้นที่สั่นไหวก็ทะลุทะลวงพื้นหินขึ้นมาราวกับพื้นหินแข็ง ๆ นั้นเป็แค่กระดาษ แล้วสังเวียนระหว่างฉันกับมันก็เริ่มขึ้น
แมงป่องทะเลทราย ตัวใหญ่ั์ ใหญ่มากกว่าตัวฉันสามเท่า นวลผ่องแต่มันเมือก ลำตัวอ้วนหนาเป็เปลือกใสไม่ต่างอะไรกับโครงกระดูก ปากสองแฉกที่น่าสยดสยองและน่าขยะแขยง กล้ามโง้ง บึก หนา ทั้งสองข้างนั้นแหลมคม หางปล้องทรงพลังและเต็มไปด้วยพิษร้าย มันคือมัจจุราชที่โหยหิวความตายดีๆ นี่เอง
หกขายุบยับเยื้องย่าง มุ่งหน้ามาหาฉันอย่างไม่รีรอ ความหวาดกลัวไหลเอ่อท่วมท้นทุกรูขุมขน เลิ่กลั่ก งุ่นง่าน ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี หลังจากแข็งทื่ออยู่หลายวินาที สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของฉันก็ทำงาน โชคดีอย่างเดียวที่มันไม่ได้เคลื่อนไหวรวดเร็วนัก ฉันจึงพอจะวิ่งหลบมันจากมุมหนึ่งไปอีกมุมหนึ่งได้ แต่ฉันจะหนีมันไปตลอดได้ยังไง สำหรับฉันแล้ว การหยุดวิ่งเท่ากับตาย และถ้าทางรอดเดียวก็คือ การต้องฆ่ามันเท่านั้น และนั่นก็หมายความว่า คำว่ารอดจะไม่มีทางเกิดขึ้นได้เลย และเมื่อฉันวิ่งจนหมดกำลัง จุดจบของฉันก็คืออาหารของมัน
เวลาผ่านไปไม่นานนัก ฉันก็เหนื่อยหอบ หมดเรี่ยวหมดแรง เพราะถูกไล่ล่าอยู่ฝ่ายเดียว และแล้วความซวยก็บังเกิด จังหวะผิดพลาดก็เกิดขึ้นจนได้ ฉันล้มลง และยังไม่ทันที่จะลุกขึ้นมาได้ใหม่ แมงป่องั์ก็เข้ามาประชิดตัวซะแล้ว มันกระดกส่งหางพุ่งเข้ามาทันที ฉันจากที่กำลังจะลุกขึ้นมาได้ ก็กลับหงายท้องลงไปอย่างจัง แต่ถือได้ว่าเป็โชคช่วย เพราะฉันหงายหลัง เซ กลิ้งออกไปด้านข้างอย่างฉิวเฉียด ฉิวเฉียดอย่างไม่น่าเชื่อ ฉิวเฉียดอย่างไม่น่าจะเป็ไปได้… ปลายหางของมันเฉียดร่างของฉันไปเพียงเสี้ยวเดียว
ฉันล้มลุกคลุกคลาน พยายามจะหนีให้ห่างจากมัน แต่ทว่าสุดท้าย ฉันก็ตั้งตัวไม่ทันอยู่ดี ฉันถูกต้อนไปจนมุมในที่สุด ไปไหนไม่รอดแล้วจริงๆ และในตอนนี้ความหวาดกลัวก็คือสิ่งเดียวที่ฉันมี ฉันได้แต่กำมีดในมือไว้แน่น ไม่มีปัญญาแม้แต่จะชักมันออกมาจากฝัก
ถ้าฉันปางตายอีกครั้งในวันนี้ ฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่า จะถูกรักษาด้วยเวทมนตร์อีกรึเปล่า ไอรีนอาจจะปล่อยให้ฉันตายๆ ไป เพราะแค่ี้เีหรือเบื่อที่จะเล่นกับฉันแล้วก็เป็ได้
โครงหน้าอันสมบูรณ์แบบ ผมยาวสลวยประบ่า และสายตาที่ว่างเปล่า… ฉันมองขึ้นไปหาผู้ชายที่ฉันรัก เพื่อบอกลาและจดจำเขาไว้เป็ครั้งสุดท้าย แต่แมงป่องั์มันก็แทบไม่ให้เวลาฉันเลย มันส่งหางพุ่งเข้ามาอีกครั้ง
กอดเข่า เก็บคอ หลับตา กับวินาทีที่หวาดกลัวนี้ เตรียมพร้อมที่จะถูกกิน เตรียมพร้อมกับลมหายใจสุดท้าย
กระแสเย็นเฉียบร่างกาย กระแสความตายมันเยือกเย็นอย่างนี้นี่เอง แต่... ทำไมมันถึงไม่มีความเ็ปเลยละ...
และในทันทีทันใดนั้นเอง ขาสองข้างของฉันก็ถีบเข้ากับกำแพง แรงส่งทำให้ฉันลื่นไถลเข้าไปใต้ลำตัวของแมงป่องั์อย่างมือโปร ฉันไม่รู้ว่ามีดใช้ยังไง แต่ฉันก็ชักมันออกมาจากฝัก และเสียบแทงทะลุหน้าอกของมันขึ้นไปโดยที่ฉันไม่ได้บังคับ มีดเสียบเข้าไปตรงหัวใจของมันพอดี แมงป่องั์ตายคาที่ เืสีน้ำเงินของมันไหลอาบร่างฉันั้แ่หัวจรดเท้า ทุกอย่างเกิดขึ้นโดยที่ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย แต่ร่างกายมันเป็ไปเอง เหมือนถูกสิง มีใครบางคนช่วยฉันไว้… กระแสเย็นเฉียบไม่ใช่กระแสของความตาย แต่เป็กระแสของเวทมนตร์…
ไม่ใช่ภาคินแน่ๆ เพราะเขากลับไปแล้ว หรือว่า… หรือว่า… จะเป็คุณอารัญ… เป็ไปได้ไหมว่าเขารู้สึกตัวแล้ว แต่แกล้งว่ายังอยู่ในมนต์สะกด เพื่อให้ไอรีนตายใจ เมื่อคิดได้อย่างนั้น หัวใจฉันก็พองโต น้ำตาก็ไหลรินออกมาไม่รู้ตัว...
ฝูงชนต่างหัวเราะ ปรบมืออย่างชอบใจ รวมถึงไอรีนด้วย “ในเวลาเข้าตาจน มนุษย์โง่ๆ ก็ฉลาดกว่าที่ฉันคิดเสียอีก” ดูเหมือนเธอจะชอบใจ ที่ฉันฟลุครอดมาได้ และก็ดูเหมือนเธอจะไม่รู้จักความสามารถของมนุษย์ดีพอ เพราะเธอไม่รู้เลยว่าจริงๆ แล้ว มนุษย์ตาดำๆ ที่ไม่มีทักษะการต่อสู้ใดๆ อย่างฉัน นั้นไม่สามารถทำแบบนั้นได้ ถึงแม้จะเข้าตาจนแค่ไหนก็ตาม
หลุมสี่เหลี่ยมเคลื่นที่ขึ้นมาเสมอกับข้างบน แมงป่องทะเลทรายั์ใหญ่นอนสงบนิ่งอยู่ข้างๆ แวบหนึ่งที่ปรายตาของฉันไปเจอเข้ากับคาวีร์ เขายืนอยู่ท่ามกลางผู้คน จ้องมองฉันอย่างมีเลศนัย ยกยิ้มแยบยลที่มุมปาก หรือว่าเขาจะรู้ ว่าฉันไม่ได้รอดมาได้ด้วยตัวเอง และในนาทีที่เราสบตากันนั้นเอง หน้าท้องของฉันก็มีอาการแสบร้อนขึ้นมา ฉันก้มลงไปดู และพบว่า หน้าท้องของฉันตรงใต้สะดือมีรอยถลอกเล็กๆ ที่เหมือนกับรอยแมวข่วนอยู่ มันแสบร้อนไม่ต่างจากแผลน้ำร้อนลวก แต่พอฉันเงยหน้าขึ้นมา เขาก็หายไปแล้ว คาวีร์ทำอะไรกับฉัน…
……..
ทหารผีดิบโยนฉันกลับเข้ามาในคุกอย่างไม่ไยดี การเป็สัตว์เลี้ยงของไอรีน ฉันไม่รู้ว่าจะต้องเจอกับอะไรแบบนี้อีกกี่ครั้ง แล้วฉันจะทนไปได้อีกซักเท่าไหร่ ภาคินจะโกรธฉันไหมถ้าฉันไม่รักษาสัญญา...
คงไม่ใช่แค่ความเหนื่อยอ่อนแน่ๆ ที่ทำให้ในอีกไม่กี่อึดใจต่อมา ฉันต้องนอนซม ตาลอย หายใจรวยรินแบบนี้ ตัวสั่นเทาเพราะความหนาวในเสื้อผ้าน้อยชิ้น แต่เหงื่อกลับแตกพลั่กไปทั้งร่างกาย ฉันหลับๆ ตื่นๆ และอาเจียนออกมาจนไม่มีอะไรจะให้ออกมาแล้ว รอยข่วนเล็กๆ ที่หน้าท้องแสบร้อนลุกไหม้เหมือนไฟลน บวมแดง และเ็ปมากขึ้นเป็เท่าทวีคูณ กัดกินฉันในทุกวินาทีที่ผ่านไป รอยแผลที่ปวดแสบปวดร้อนสาหัสสากรรจ์นี้ ฉันจำได้ดี ว่ามันเริ่มต้นตอนไหน คาวีร์… เขาทำแบบนี้กับฉันทำไม...
ฉันรอดจากแมงป่องทะเลทรายตัวมหึมามาได้ แต่จะต้องมาตายเพราะรอยแมวข่วนอย่างงั้นเหรอ? ฉันคงจะไม่รอดคืนนี้เป็แน่แท้ หากแต่จะมีใครมาช่วย... ฉันหวังลึกๆ ว่าพวกเขาจะมา... พวกเขาต้องมา... พวกเขาไม่เคยทิ้งฉัน…
✧༝· • —– ٠ ✤ ٠ —– • ·༝✧
????เื่ราวยังไม่จบง่ายๆ และกำลังจะเข้มข้นมากขึ้นละนะ ???? ยังไงก็ฝากคอมเมนต์ ติ ชม เป็กำลังใจให้ไรท์ด้วยน้า จะได้มีกำลังใจเขียนต่อไป ขอบคุณมากค่าา????
835
![BAD BOY โซ่ล่ามรัก [ SO X MILO ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1654136277_77307137.webp)
