โปรดอ่านอย่างมีวิจารณญาณ
เมื่อบุตรชายเข้าไปในห้องอาบน้ำ เฟยฮวานึกถึงเกมปลูกผัก
‘อาณาจักรห่าวอู๋ ขอยินดีต้อนรับนายหญิงเฟยฮวา ’
ไม่ปล่อยให้รอนาน เพียงแค่นึกถึงและ้าใช้งาน หน้าจอสี่เหลี่ยมผืนผ้า ปรากฎภาพอาณาจักรใหญ่ ชัดเจนว่าระบบนี้เชื่อมโยงกับจิตใจของนาง
‘ข้าอยากทราบว่า ตอนที่ใช้งานจะมีคนอื่นเห็นหรือไม่’
‘นอกจากนายหญิง ไม่มีผู้ใดสามารถเห็นได้’
‘เวลามีผู้อื่นอยู่ด้วย หากท่านเรียกใช้งาน ระบบเกมจะแจ้งเตือนนายหญิงเสมอ สิ่งของในเกมจะไม่ปรากฎเมื่อมีคนอื่น’
ระบบเกมขึ้นจอภาพอธิบาย ทำให้เฟยฮวาคลายความกังวล ถ้าคนอื่นมองไม่เห็น นางก็ไม่ต้องระวังตัวมากนัก
‘ข้าถามได้หรือไม่ ว่าท่านคือใคร ้าให้ข้าทำอะไร’
‘…’
ไร้ซึ่งคำตอบ คงเป็คำถามที่ตอบไม่ได้
‘ข้าเป็เพียงผู้ที่หวังดีต่อที่แห่งนี้ นายหญิงเพียงใช้ชีวิตของตนไปเท่านั้น’
คำตอบเหมือนจะเข้าใจ แต่ก็ไม่ได้คลายข้อสงสัย เพราะไม่ได้ตอบอย่างชัดเจน
‘โลกนี้ใช่โลกเดิมที่ข้าจากมาหรือไม่’
‘จักรวาลช่างกว้างใหญ่นัก ดวงดาวมีนับอนันต์’
เฟยฮวาเองก็เคยคิดเื่นี้เหมือนกัน จักรวาลที่แสนกว้างใหญ่นี้ อาจมีดาวหลายดวงที่คล้ายโลก
รู้สึกใจหายถ้าที่นี่ไม่ใช่โลกใบเดิมที่จากมา นางถามคำถามนี้เพราะว่าไม่คุ้นกับชื่อแคว้น หรือเมืองในความทรงจำของเ้าของร่างเลย หากที่นี่เคยเป็แคว้นใหญ่ในโลก คงมีประวัติศาสตร์กล่าวถึงบ้าง
อาจเป็ดาวสักดวงที่มีวัฒนธรรมที่คล้ายกัน คิดไปก็ปวดหัว วันข้างหน้าคงกระจ่างชัดขึ้น
‘ขอบคุณสำหรับคำตอบ’
‘ยินดีนายหญิง เพียงแค่ใช้ชีวิตตามปกติสุข ทุกข้อสงสัยล้วนคลายด้วยกาลเวลา’
อยู่ไปเดี๋ยวก็รู้เองสินะ นางใจร้อน อยากรู้เกินไปเพิ่งจะมาที่นี่ได้ไม่ถึงวันเลย ละความสนใจจากเื่นี้ไปทำอย่างอื่นดีกว่า เฟยหลงอาบน้ำเสร็จจะได้กินข้าว
‘ท่านสามารถช่วยข้าจัดการ ปลาและกระต่ายเหล่านี้ได้หรือไม่’
‘อาณาจักรนายหญิงมีโรงงานเนื้อสัตว์ สามารถทำได้ เพียงสั่งการ’
ความคิดเฟยฮวานั้นถูกต้อง แอบคิดว่าอาจจะส่งของที่มีเข้าไปในระบบได้
‘นายหญิง สามารถส่งของเข้ามาในอาณาจักรได้เพียงวัตถุดิบที่เหมือนกันกับภายใน สิ่งมีชีวิตล้วนไม่ได้ รวมถึงตัวท่านก็เข้ามาในอาณาจักรไม่ได้’
‘เท่านี้ก็เพียงพอ จัดการได้เลย ช่วยชำแหละเนื้อพวกนี้ให้ข้า’
ควันสีรุ้งปรากฎตรงตัวกระต่ายและปลา เมื่อควันคลายก็พบว่าพวกมันหายไป
‘จัดการเนื้อให้ท่านเรียบร้อย ้านำไปทำอาหาร ที่โรงงานแปรรูปอาหารเลยหรือไม่’
แบบนั้นจะเนียนหรือ นางบอกบุตรชายว่าจะทำอาหารแต่ถ้าเป็จานอาหารมาเลยก็แปลกอีก
‘นายหญิงไม่ต้องกังวล ย่อมมีวิธี’
งั้นก็ลองดูว่าระบบจะจัดการให้นางอย่างไร
‘ตกลง แปรรูปที่โรงงานอาหารได้เลย’
‘ขอรายการอาหารที่นายหญิง้า และในคลังสินค้ายังมีวัตถุดิบหลายอย่าง หากนายหญิง้าสามารถแจ้งรายการอาหารที่ใช้วัตถุดิบที่มีได้’
…
ชีวิตนี้ยังไงก็ไม่อดตาย เลี้ยงคนทั้งหมู่บ้านยังได้ ในอาณาจักรห่าวอู๋ นางเลี้ยงวัว หมู แกะ ไก่ เป็ด ห่าน กระต่าย กวางปลาน้ำจืด ปลาทะเล อาหารทะเลล้วนมีครบ ไหนจะสัตว์อื่นอีก ไม่ใช่รวมแล้วเป็หมื่นเป็แสนตัว เพราะสัตว์นั้นขยายพันธุ์เองได้ ถ้าไม่นำไปแปรรูปในโรงงาน พวกมันจะขยายพันธุ์ตลอด ต่างจากพืชที่เฟยฮวาต้องไปปลูก คอยเก็บเกี่ยว ไหนจะโรงงานแปรรูปของต่าง ๆ อีก โรงงานแปรรูปแป้ง โรงงานแปรรูปเครื่องปรุง โรงงานแปรรูปขนม โอ๊ยจะกินอะไรทีนี้ ตัดสินใจยาก
‘หากนายหญิงไม่รู้จะสั่งรายการอะไร ท่านสามารถใช้ระบบสุ่มได้’
ระบบกล่องสุ่มก็มา แบบนี้ยิ่งดี วันไหนคิดไม่ออกว่าจะกินอะไรก็ใช้ระบบสุ่ม นางก็ไล่นึกว่าโรงงานแปรรูปมีผลิตเครื่องปรุงอะไรไว้บ้าง
‘ขอบคุณท่านที่ช่วยชี้แจง’
‘ข้า้าเนื้อกระต่ายผัดน้ำมันหอย ปลาทอดราดน้ำปลา หมูสับก้อนทอด ซุปไข่สาหร่าย และข้าวสวย สองรายการแรก รบกวนท่านใช้วัตถุดิบที่เฟยหลงหามา’
‘รายการของหวานยังไม่มี นายหญิง้าเพิ่มหรือไม่’
นี่มันระบบเกมหรือผู้ช่วยส่วนตัว สะดวกสบายเสียจริง
‘ขอบคุณท่านที่ช่วยเหลือ สุ่มของหวานให้ข้าได้เลย’
ลองใช้ระบบสุ่มดู
…
ควันสีรุ้ง กระจายทั่วในครัว เมื่อควันจาง บริเวณเตาหิน 3 หัวก็ปรากฎหม้อดินเผา 1 ใบ กระทะเหล็ก 2 ใบภายในมีอาหารที่นางสั่งทำ ที่โต๊ะเตรียมอาหารก็มีหม้อดินเผาที่ภายในใส่ข้าวสวย และขนมที่นางสุ่มได้คือ วุ้นส้มสด!
‘เมื่อท่านััที่ภาชนะที่ใส่อาหาร มันจะเริ่มส่งกลิ่น’
‘น่ากินทุกอย่างเลย วันนี้ขอบคุณท่านมาก’ นางกล่าวขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำอีก พ่อแม่สอนั้แ่เล็กให้ขอบคุณและขอโทษเสมอ เวลาใครทำอะไรดี ๆ ให้นางไม่เคยเคอะเขินที่จะกล่าว
‘ยินดีขอรับ’
เมื่อเฟยฮวาไม่ได้ใช้งานระบบเกมแล้ว หน้าจอก็หายไป
นางเริ่มััภาชนะ ในเตาแรกเป็กระทะเหล็ก ในกระทะเหล็กเป็เนื้อกระต่ายน้ำมันหอย ผัดเครื่องปรุงมาอย่างดี ดูชุ่มฉ่ำ มาพร้อมผักสามชนิด หัวหอม ต้นหอม พริกหวานสีแดงตัดกับเนื้อสีน้ำตาล สีสันสวยงาม หอมกลิ่นพริกไทยจาง ๆ น่ากินยิ่งนัก ผักพวกนี้คงจะมาจากที่นางปลูกในเกม
เตาสองเป็หมูสับก้อนกลมในกระทะเหล็ก ขนาดเท่ากำปั้นเล็ก ๆ มีอยู่เกือบสิบก้อน นางเลือกรายการนี้เพราะเด็กอนุบาลที่เคยสอนชอบกินมาก ถ้าวันไหนมื้ออาหารกลางวันมีหมูก้อนทอด แม่ครัวที่โรงเรียนเติมข้าวให้แทบไม่ไหวนางเลยคิดว่าเฟยหลงก็น่าจะชอบ เป็อาหารที่กินง่าย หอมทั้งกลิ่นกระทะและกระเทียม ระบบเกมทำน่ากินกว่าแม่ครัวโรงเรียนนางอีก
เตาสาม หม้อดินเผาข้างในเป็ซุปไข่สาหร่าย เมื่อเปิดฝาออกมา ควันลอยฟุ้ง ส่งกลิ่นหอมไปทั่ว น้ำซุปสีใส ไข่สีเหลืองนวลเป็สาย ตัดกับสาหร่ายชิ้นพอดีคำ หอมพริกไทย ตอนกินอาหารแห้ง ๆ ถ้าได้น้ำซุปคงคล่องคอ
ที่โต๊ะเตรียมอาหาร ข้าวสวยเรียงเม็ดขึ้นฟูอย่างสวยงาม วุ้นส้มสดที่มีเนื้อส้มด้วย ช่างน่ากิน เพียงเท่านี้กลิ่นหอมของอาหารก็ตีกัน ส่งกลิ่นไปทั่วบ้าน
โอ๊ย… น่ากินทุกอย่าง ระบบเกมไปจ้างเชฟมาจาก์รึไง แบบนี้นางจะลดน้ำหนักได้หรือ
ลูกหมูที่กำลังแช่น้ำขัดตัวอยู่ เมื่อได้กลิ่นจึงเร่งมืออาบน้ำ ท่านแม่ทำอาหารอันใด ส่งกลิ่นหอมยิ่งนัก
เฟยฮวา กำลังจัดเตรียมอาหารใส่จาน จนเด็กชายอาบน้ำเสร็จเดินมาหา
“ไหน อาบน้ำเสร็จแล้วสะอาดหรือไม่” นางพูดหยอก ละมือจากจานอาหาร จับมือลูกชายมาใกล้จมูก
“หอมมาก พอขจัดคราบไคลออกแล้วรูปงามนัก”
เฟยหลงเขินเมื่อแม่ชม ท่านแม่ไม่เคยพูดเล่นเช่นนี้กับเขาเลย ยังชมว่าเขารูปงามอีก
“ข้าจะตั้งใจอาบน้ำทุกวันขอรับท่านแม่”
“ดีมาก ไปนั่งรอที่โต๊ะพ่อรูปงาม แม่ไปตักข้าวให้ก่อน”
เฟยหลงยิ้มกว้างจนเห็นฟันครบทุกซี่ เดินไปนั่งที่โต๊ะ สังเกตอาหารตรงหน้า ดูแปลกตาแต่ก็น่ากินมาก เขารู้จักแค่ปลานอกนั้นไม่คุ้นเลยเพราะไม่เคยกิน ซุปส่งกลิ่นหอม เนื้อผัดในจานก็น่ากิน หมูก้อนกลม ๆ นั่นอีก ไม่เคยรู้สึกอยากอาหารเท่านี้มาก่อน
“ข้าวมาแล้ว หิวหรือไม่”
“จานนี้เป็ปลาทอดราดน้ำปลา มาจากปลาที่ลูกหา ส่วนจานเนื้อผัดก็เป็เนื้อกระต่ายที่ลูกไปล่ามา ผักสีแดงในจานลูกกินได้ เรียกว่าพริกหวานมันไม่เผ็ดเหมือนพริกทั่วไป ส่วนจานที่มีก้อนกลม ๆ นั้นเรียกว่า หมูสับก้อนทอด ในถ้วยคือซุปไข่สาหร่าย แม่ไปเจอวัตถุดิบที่ตลาด เลยซื้อกลับมา ยังได้สูตรอาหารมาอีก เลยลองทำให้เ้าลองกินดู”
เฟยหลงตาเป็ประกายเมื่อมองอาหาร ฟังท่านแม่อธิบายยิ่งน่ากิน เขายังคงนิ่งจนท่านแม่ตักหมูก้อนกลมใส่ถ้วยข้าวให้เขา
“หมูก้อนทอด ลองชิมนะว่าชอบหรือไม่ ถ้าชอบแม่จะทำให้กินอีก”
“ข้าต้องรอให้ท่านแม่กินเสร็จก่อน ถึงจะกินได้นะขอรับ”
เมื่อค้นความทรงจำก็พบว่า เ้าของร่างจะให้ลูกกินข้าวทีหลังเสมอ ตนเองต้องอิ่มก่อน หลายครั้งที่นางกินหมดไม่เหลือเนื้อให้ลูก เฟยหลงบางครั้งก็กินข้าวเปล่า บางครั้งก็กินข้าวกับน้ำแกง หนักสุดคือไม่ได้กินอะไรเลย เพราะนางกินทุกอย่างจนหมด จากอารมณ์ดีกลายเป็หดหู่ใจอีกรอบ สงสารเด็ก ไม่แปลกใจที่จะผอมแห้ง มีความรู้สึกอยากทึ้งหัวเ้าของร่างเหมือนกันนะ นี่มันปีศาจหมูชัด ๆ
“แม่ขอเปลี่ยนกฎของเรือนใหม่ เป็เราต้องกินพร้อมกันทุกวัน แม่กินอะไรลูกกินอย่างนั้น ถ้านั่งกินข้าวด้วยกันอาหารคงอร่อยขึ้น ลูกคิดเหมือนแม่หรือไม่”
“ข้าคิดเหมือนท่านแม่ขอรับ ข้าอยากนั่งกินข้าวกับท่านแม่ทุกวันเลย” เฟยหลงยิ้ม ถ้าได้นั่งกินข้าวพร้อมกัน กินอะไรก็มีความสุข เห็นได้ชัดว่า้าความรักความอบอุ่น
“ดีมาก งั้นเริ่มจากกินหมูก้อนทอดเร็ว ถ้าหายร้อนความอร่อยจะลดลง”
เฟยหลงใช้ตะเกียบคีบก้อนหมูทอด เขาไม่เคยคีบเนื้อสัตว์ชิ้นใหญ่แบบนี้มาก่อน พอคีบแล้วก้อนหมูทอดนั้นตกลงไปในถ้วยข้าว ทำซ้ำอยู่หลายครั้งจนเหงื่อเริ่มซึมที่หน้า
เฟยฮวาหัวเราะเล็ก ๆ ด้วยความเอ็นดู
“มา แม่ช่วย กัดเลย” นางใช้ตะเกียบตนเองคีบ ส่งก้อนหมูให้ลูกชายกิน
ดวงตาเฟยหลงเป็ประกายด้วยความดีใจ
“อร่อยมากเลยขอรับท่านแม่” เมื่อได้ลิ้มรสแล้ว รสชาติกระจายไปทั่วปาก เนื้อหมูเต็มปากเต็มคำ ให้รสเค็ม ๆ ปลายหวานนิด ๆ เมื่อกัดไปแล้วกระเทียมที่คลุกกับหมูสับส่งกลิ่นหอม ทำให้หมูก้อนนั้นอร่อยยิ่งขึ้น
“ลูกอร่อยแม่ก็ดีใจ แต่ตอนอาหารอยู่ในปากลูกห้ามพูด อาหารอาจติดคอได้ ต่อไปเคี้ยวให้ละเอียดแล้วกลืน จากนั้นค่อยพูด” เฟยฮวาสอน ใช้น้ำเสียงปกติเหมือนพูดเื่ทั่วไป
“กัดก้อนหมูแล้วกินข้าวตาม มันจะพอดี ถ้ากินก้อนหมูอย่างเดียวมันอาจเค็มเกินไป”
เฟยหลงพยักหน้าตอบรับ คีบข้าวเข้าปาก พอข้าวกับก้อนหมูรวมกันยิ่งอร่อย จึงรีบเคี้ยวให้ละเอียดแล้วกลืนถึงค่อยพูด เชื่อฟังมารดาเป็อย่างดี
“จริงอย่างที่ท่านแม่ว่าขอรับ กินก้อนหมูกับข้าวพร้อมกันยิ่งอร่อย”
“เื่กินให้เ้าไว้ใจแม่” เฟยฮวาหัวเราะ เอ็นดูเด็กชายยิ่งนัก
“เ้าลองเนื้อกระต่ายผัดน้ำมันหอย กินพร้อมกับข้าวก็อร่อยเช่นกัน”
“ลองกินเนื้อพร้อมพริกหวานดู พริกชนิดนี้มันไม่เผ็ด”
“จานนี้ก็รสชาติดีขอรับท่านแม่ พริกชนิดนี้ก็หวาน ท่านแม่ทำอาหารอร่อยทุกอย่าง”
“เป็เพราะเนื้อที่เ้าหามาด้วยมันเลยอร่อย”
“งั้นข้าจะเข้าป่าไปล่ากระต่ายให้ท่านแม่อีก”
จะเป็ลมเมื่อบุตรชายพูดเื่เข้าป่า เื่นี้ต้องได้คุยกันอีกยาว ตอนนี้เื่กินสำคัญกว่า
“ลองเนื้อปลานี่ แม่แกะก้างให้เ้าแล้ว”
เด็กชายตาเป็ประกายด้วยความอร่อย ปลาสดเนื้อเด้ง มีรสเค็มของน้ำปลาเล็ก ๆ ช่างเข้ากัน แต่แล้วก็ซึมเล็กน้อยเพราะท่านแม่สั่งไม่ให้เขาลงน้ำ คงจะไม่ได้กินปลาทอดที่แสนอร่อยนี่อีก เฟยฮวามองก็รู้ว่าเขาคิดอะอะไรอยู่
“ในตลาดมีปลาสดขาย แม่ซื้อมาทำให้เ้ากินได้ ราคาถูกมาก แม้ที่เ้าหามาจะรสชาติดี แต่เพื่อความปลอดภัย ซื้อย่อมดีกว่า แม่เป็ห่วงเ้ามาก”
ตาเริ่มกลับมาเป็ประกายอีกครั้ง เมื่อรู้ว่าท่านแม่ห่วงเขา ยังคงจะได้กินปลา และมันมีราคาถูก
“ขอรับท่านแม่”
“และเมื่อเรากินของแห้งเยอะ ก็ต้องมีซุปร้อน ๆ ซดให้คล่องคอ ลูกลองกินดู แต่เป่าให้คลายร้อนก่อนนะ”
เฟยหลงค่อยๆ เป่าลมที่ซุปในถ้วยเล็ก จากนั้นก็ยกถ้วยกินซุปในชาม
“อร่อยมากขอรับท่านแม่ กินซุปแล้วสดชื่นด้วย”
“แม่บอกแล้ว ส่วนสาหร่ายกับไข่ที่ชิ้นใหญ่ลูกก็ใช้ตะเกียบคีบกินได้”
“ลูกอยากเติมข้าวหรือไม่”
“เอานี่ก้อนหมูกินอีกสักก้อน”
“นี่เป็ส่วนพุงปลา เป็ส่วนของปลาที่อร่อยมาก”
“เอาน้ำเครื่องปรุงจากผัดเนื้อกระต่ายไปคลุกข้าวร้อนๆ แล้วกินยิ่งอร่อย ลูกลองดู”
เขาไม่เคยรู้สึกได้กินอิ่มขนาดนี้มาก่อน วันนี้เขากินข้าว 3 ถ้วย ท่านแม่คีบอาหารให้เขาไม่หยุด อาหารของท่านแม่ทุกอย่างล้วนอร่อย อยากมีสิบท้องเพื่อกินมัน
หลังกินของคาวแล้วท่านแม่สอนเขากินของหวานล้างปาก เพื่อเป็การจบมื้ออาหาร วุ้นส้มกินแล้วสดชื่น มีเนื้อส้มให้เคี้ยว รสหวานอมเปรี้ยว เมื่อเขาบอกท่านแม่ว่าชอบ นางก็สัญญาว่าจะทำให้อีก ท่านแม่ใจดี เขามีความสุขที่สุด
เมื่อมื้ออาหารจบลงเฟยฮวาเก็บกวาดจานชามเอง บอกให้บุตรชายนั่งพักให้อาหารย่อย จากนั้นขัดฟันแล้วค่อยไปนอน นางแยกตัวไปจัดการจานชาม และไปอาบน้ำให้สบายตัว วันนี้ผ่านอะไรมามาก จึงใช้เวลาแช่น้ำให้ผ่อนคลายอยู่นาน
เมื่อจะกลับเข้าห้องนอน พบว่าเฟยหลงยังนั่งอยู่ตรงกลางเรือน
“เ้าไม่เข้านอนอีกรึ ยามไฮ่แล้วนะ”
“ข้ายังไม่ง่วงขอรับท่านแม่”
ความจริงเขากลัวถ้าหลับแล้วท่านแม่ที่แสนใจดีจะหายไป เลยไม่กล้านอนหลับ อยากเฝ้านาง สายตาเต็มไปด้วยความเศร้า
เฟยหลงนั้นรู้สึกอย่างไรก็แสดงออกทางสายตา เพราะงานนางต้องเป็คนที่ชอบสังเกต เจอเด็กวัยนี้มามาก นางเลยเข้าใจเขาได้ไม่ยาก
“งั้นลูกไปนอนกับแม่ดีหรือไม่ นอนคุยกันให้มากหน่อยเดี๋ยวก็ง่วง อยากคุยอะไรกับแม่ย่อมพูดได้ทุกเื่”
“ข้านอนกับท่านแม่ได้หรือขอรับ”
“ได้แน่นอน ว่าแต่เ้าขัดฟันหรือยัง”
“ข้าขัดฟันแล้วขอรับ ตอนที่ท่านแม่ไปจัดการจานชาม”
“ดีมาก ถ้าไม่ขัดฟัน ฟันจะเป็แผลแล้วเ้าจะเจ็บ เข้าห้องนอนกัน”
เฟยฮวาจูงมือบุตรชายเข้าห้องนอน เตียงไม้ขนาดใหญ่ตั้งอยู่บริเวณริมสุดของห้อง ให้ลูกชายนอนข้างใน แล้วตัวนางนอนด้านนอกเผื่อดิ้นจะได้ไม่ตก
“แม่ขอโทษนะที่เคยตีเ้า”
“ข้าไม่โกรธ ข้ารู้ว่าที่ท่านแม่ทำเพราะรักข้า”
เฟยฮวาก็หวังให้สักเศษเสี้ยวเ้าของร่างรักบุตรชายตัวเองบ้างเหมือนกัน เพราะลูกเ้านั้นรักแม่เขามากเหลือเกิน
“แม่เรียนรู้แล้วว่าสิ่งที่แม่เคยทำ มันไม่ใช่ความรักที่ดี ความรักที่ดีต้องไม่ทำให้อีกฝ่ายเ็ป ต้องมอบสิ่งที่ดี มอบความสุข นั่นถึงเรียกว่าความรักที่แท้จริง”
“งั้นข้าคงได้รับความรักที่แท้จริงแล้ว วันนี้ข้ามีความสุขมาก ท่านแม่ทำอาหารที่แสนอร่อยให้ข้ากิน”
“เป็วันที่ข้ากินข้าวอิ่มมาก ท่านแม่แกะเนื้อปลาให้ข้า คีบอาหารให้ข้า จับมือข้าด้วย”
“ข้าไม่กล้าหลับเพราะกลัวท่านแม่หายไป กลัวว่าวันพรุ่งนี้ข้าจะไม่ได้รับความรักที่แท้จริง”
เฟยฮวาฟังแล้วน้ำตาไหล กลั้นมาทั้งวันจนไม่ไหว รีบเช็ดน้ำตาออกกลัวเขาเห็นแล้วจะใ
“เ้าอย่าได้กังวล ถ้าง่วงก็หลับเถิด ตื่นมายังไงก็เจอแม่ ความรักที่แท้จริงจะยังคงอยู่กับเ้า”
นางจูบที่หน้าผากบุตรชาย เพียงเท่านี้เหมือนเขาได้รับพร ความกลัวได้มลาย เด็กชายนอนหลับด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุข
#มารดาอ้วนตัวร้าย
〰️ 〰️ 〰️ ·̩͙ ₊ ᨦ ♡ ᨩ ₊ ·̩͙ 〰️ 〰️ 〰️ยามไฮ่ = 21.00-23.00
49K
![Hi Darling สวัสดีครับที่รัก...เราจะรักกันได้หรือยัง? [ตอนจบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1632313647_13463526.webp)
