เสียงเอะอะ ตึงตัง เหมือนมีใครกำลังต่อสู้กันอยู่ ทำให้ไอ้เชิดที่กำลังเข็นตะกร้าผักไปส่งร้านหยุดชะงัก เสียงร้องดังใกล้เข้ามา พร้อมๆ กับเสียงวิ่งไล่กัน ทันใดนั้นไอ้เชิดก็เห็นเด็กหนุ่มผอมกระหร่องที่มันคุ้นๆ หน้าว่าเป็พวกขี้ยาแถวคลองไผ่สิงโตวิ่งหน้าตื่นมา ด้านหลังมีชายคนหนึ่งวิ่งตามมากระโผลกกระเผลก
"เฮ้ย ช่วยจับด้วย ไอ้ขี้ยามันขโมยกระเป๋า" ชายคนที่วิ่งไล่ร้องเสียงหอบ ดูท่าคงวิ่งไล่ไม่ทันแน่ ยามย่ำรุ่งอย่างนี้คนที่ตลาดไม่ค่อยมี ทำให้ไอ้ขี้ยามันวิ่งสะดวกไม่มีใครขวางทาง จนกระทั่งมันวิ่งมาทางไอ้เชิดที่ยืนดูอยู่
"โครม โอ๊ย…" ไอ้ขี้ยาล้มกลิ้งคลุกน้ำคลำ
เมื่อไอ้เชิดแหย่ขาไปขัดมันจนสะดุดหัวคะมำ กระเป๋าเอกสารที่มันฉกมากระเด็นไปอีกทางหนึ่ง ไอ้เชิดรีบวิ่งไปตระครุบเอาไว้ก่อน ไอ้ขี้ยานั้นทีแรกกะจะลุกขึ้นมาเอาเื่ไอ้เชิด แต่พอดีชายเ้าของกระเป๋าวิ่งมาสมทบ มันเลยได้แต่ชี้หน้าขู่อาฆาตไอ้เชิดก่อนวิ่งหนีไป
ไอ้เชิดเด็กหนุ่มรุ่นกระทงที่เร่ร่อนมาเรื่อยหลังจากถูกไล่ออกจากบ้านคุณนายสุดสวาท จนมาได้งานที่กุลีเข็นผักที่ตลาดแห่งนี้ มันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามันเสือกแกว่งเท้าหาเสี้ยนแท้ๆ ที่ไปก่อเื่กับไอ้พวกขี้ยานี้
"สงสัยต้องหาที่อยู่ใหม่ละมั๊ง ซวยชิบหายเลย กว่าจะได้งานที่นี่ก็แทบตายไม่น่าเลยกู" มันบ่นพึมพำในใจขณะที่ส่งกระเป๋าคืนให้เ้าของ
"เฮ้ย ไอ้น้องขอบใจหลายว่ะ ของสำคัญทั้งนั้น" ชายคนนั้นรับไปอย่างยินดี จากนั้นก็เปิดกระเป๋ายื่นรางวัลให้ห้าร้อย ไอ้เชิดรีบรับมาอย่างดีใจ
"แหม พี่นี่ใจป้ำจัง ผมกำลังคิดอยู่เลยว่าจะเอาอะไรกิน เงินนี่คงต่ออายุได้สักพัก"
"อ้าว ทำไมล่ะ"
"ก็ผมดันไปยุ่งเื่ของพี่น่ะสิ ไอ้พวกขี้ยานั่นไม่ไว้ผมหรอก นี่เดี๋ยวผมเข็นผักเสร็จก็ต้องเปิดแน่บล่ะ" ชายคนนั้นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ตบบ่าไอ้เชิด แนะนำตัวเองชื่อเล้งแล้วชักชวนให้ไปอยู่ด้วยกัน ไอ้เชิดเลยรีบรับคำอย่างยินดี
เล้งเป็สมุนมือขวาของลูกพี่ใหญ่คนหนึ่งแถวท่าเตียน มีกิจการหลายหลากอย่าง ั้แ่คุมบ่อน โต๊ะบอล โรงรับจำนำ ไอ้เชิดไปช่วยเดินโพยหวยให้กับเล้งแลกกับที่ซุกหัวนอนกับข้าวอิ่มเป็มื้อๆ ถ้าโชคดีหาลูกค้าได้เยอะๆ มันเองก็ได้ส่วนแบ่งบ้างเล็กน้อย
วันหนึ่งไอ้เป้งที่นอนอยู่ห้องเดียวกันกับไอ้เชิด รื้อค้นหาข้าวของวุ่นวาย มันเผอิญไปเจอฟิลม์ถ่ายรูปที่ไอ้เชิดเก็บเอาไว้ มันขยับจะโยนทิ้งถังขยะ ไอ้เชิดร้องลั่นห้อง รีบตะครุบมา
"เฮ้ย ของสำคัญของกูเว้ย มึงไม่ต้องเสือก"
"ไอ้เหี้x ของสำคัญแล้วมึงทำไมไม่ไปล้างวะ" ไอ้เชิดมองซ้ายขวาล่อกแล่ก แล้วกระซิบเบาๆ
"กูก็อยากว่ะ แต่มันไม่มีโอกาส กูกลัวเว้ย"
"รูปเหี้xไรวะ" ไอ้เชิดคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกระซิบบอกเื่ราวที่เกิดขึ้นในค่ำคืนสุดท้ายบ้านคุณนายสุดสวาทให้ไอ้เป้งฟัง ไอ้เป้งตาลุกวาว แลบลิ้นเลียปากแผล็บๆ ชี้หน้าด่า
"ไอ้เหี้x มึงนี่โง่ชิบหาย เป็กูล้างเอามาดูไปนานแล้ว" จากนั้นไอ้เป้งก็เป็คนติดต่อให้เพื่อนที่มันรู้จัก ชื่อไอ้แมว ซึ่งทำงานอยู่ร้านถ่ายรูปให้ช่วยไปล้างฟิลม์ให้
ไอ้เชิด ไอ้เป้ง กับไอ้แมวที่แอบเอาฟิลม์ไปล้าง ต่างรุมดูภาพถ่ายกันควxลุก ต่างคนต่างสูดปาดดูภาพของจีรภาที่นอนสลบไสลเมามาย โดยที่ท่อนล่างเปลือยเปล่า มีน้ำกามเกรอะกรังอย่างหื่นกระหาย ทีแรกที่ไอ้เป้งกับไอ้แมวยังเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งถึงกับครางออกมาอย่างอิจฉาสุดขีด เมื่อไอ้เชิดพยายามเรียงลำดับเหตุการณ์ให้ฟังว่าค่ำคืนนั้นมันจัดการกับจีรภาอย่างไร และนับจากวันนั้นรูปถ่ายของจีรภาก็เป็เครื่องมือที่เด็กหนุ่มทั้งสามใช้ชักว่าวกันแทบทุกค่ำคืน จนเื่ถึงหูเล้งลูกพี่พวกมัน
"ไอ้เชิด พวกมึงนี่โง่ชิบหาย มีของดีๆ อย่างนี้เสือกเอามานั่งชักว่าวอยู่ได้" ไอ้เล้งตบหัวสั่งสอนไอ้เชิด กับพวกทั้งสามคนละทีสองที ดวงตาวาวจ้องไปยับภาพถ่ายของจีรภาในมือ กล่าวเสียงเคล้าหัวเราะ
"กูจะสอนพวกมึงเองว่าจะทำอะไรกับรูปพวกนี้ได้บ้าง ฮะ ฮะ"
1K
