ตอนที่ 1 ลี่อ๋องสิ้นชีพ (2)
หลังจากที่สูดหายใจเข้าลึกๆ อยู่หลายที กู้เชียนเสวี่ยก็ค่อยๆ มีสติขึ้นมา ในที่สุดเธอก็ลืมตาได้แล้ว
เป็อย่างที่คิด สิ่งที่เห็นล้วนเป็ผู้คนในชุดโบราณ จากสีหน้าท่าทางแล้ว ดูจริงจังเป็อย่างมาก ไหนล่ะความเป็ไปได้ของการแสดงละคร
กู้เชียนเสวี่ยรู้สึกอยากจะเป็ลมอีกครั้งแล้ว เธอกัดฟันอดทน ‘ทะลุมิติ! เธอกลัวว่าจะ...ทะลุมิติแล้ว!’
สำหรับคนในยุคปัจจุบันแล้ว การข้ามมิติถือเป็เื่ที่เข้าใจและได้ยินกันบ่อยๆ ไม่ใช่ว่าคนข้ามมิติกันเยอะหรืออะไรหรอก แต่เป็เพราะหนังละครหรือนิยายแนวนี้ถูกเผยแพร่ไปทั่ว ต่อให้กู้เชียนเสวี่ยฝันไปก็คงคิดไม่ถึง เื่การข้ามมิติอะไรนี่ จะมาเกิดขึ้นกับตัวเธอได้ เธอก็แค่กำลังพักผ่อนอยู่บนเครื่องบิน ทำไมอยู่ๆ ก็ทะลุมิติกันล่ะ
ไม่รู้หรอกว่าที่นี่มันอยู่ในยุคของราชวงศ์ไหน แต่ที่กู้เชียนเสวี่ยรู้ ก็คือเธอกำลังมีอันตราย
เพราะเธอกำลังถูกมัด ทั้งยังถูกองครักษ์หิ้วตัวไว้กลางอากาศอีก
หมอแห่งจวนตระกูลกู้ผู้มีผมสีขาวดอกเลาตรวจสอบลมหายใจของลี่อ๋อง จากนั้นร่างทั้งร่างก็สั่นราวกับใบไม้ร่วง “ลี่อ๋อง...สิ้นพระชนม์แล้ว!”
“ลี่อ๋องสิ้นพระชนม์แล้ว!”
“ลี่อ๋องสิ้นพระชนม์แล้ว!”
กลุ่มคนพากันร้องะโ วุ่นวายกันไปหมด ทุกสารทิศมีแต่ความวุ่นวาย
ในตอนนี้เอง องครักษ์ของจวนตระกูลกู้หลายนายก็เดินเข้ามา จัดกลุ่มคนให้ถอยออกไป “ถอยไป ถอยไป เ้ากรมกู้มาถึงแล้ว”
กลุ่มคนที่ตื่นตระหนกพยายามถอยเปิดทาง คนที่เพิ่งมาถึงคือนายแห่งจวนตระกูลกู้ เ้ากรมกู้
จากนั้นชายวัยกลางคนที่มีรูปร่างสูงโปร่งก็ย่างเท้าพุ่งตัวเข้ามา คนคนนี้ถึงแม้จะดูมีอายุ แต่รูปร่างหน้าตาเกลี้ยงเกลา ชุดเครื่องแบบขุนนางที่สวมใส่สง่าและล้ำค่าเป็อย่างยิ่ง
แต่ทว่าสีหน้าของเขาซีดราวกับกระดาษ เมื่อได้ยินสิ่งที่ท่านหมอพูดแล้ว ก็คุกเข่าลงทันที ร่างกายสั่นเทาไม่หยุด
กู้เชียนเสวี่ยขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น และเริ่มที่จะเข้าใจขึ้นมาแล้ว
เธอทะลุมิติมาเป็คุณหนูใหญ่แห่งจวนตระกูลกู้ ทว่ากลับผลักลี่อ๋องตกลงไปในน้ำ ตัวเองจะจมน้ำตาย ตอนนี้ยังทำลี่อ๋องจมน้ำตายไปด้วย ลี่อ๋องผู้นี้เกรงว่าจะเป็ที่โปรดปรานของฮ่องเต้ไม่น้อย หากลี่อ๋องตาย คงไม่มีใครรับผิดชอบได้แน่
“เดี๋ยวก่อน!” กู้เชียนเสวี่ยะโลั่น
คนทั้งหมดล้วนคิดไม่ถึง คุณหนูใหญ่แห่งจวนตระกูลกู้ก่อเื่ร้ายแรงเช่นนี้แล้ว ยังจะกล้าเอ่ยอะไรอีก ต่างพากันมองไปยังกู้เชียนเสวี่ยที่ถูกหิ้วตัวกลางอากาศในสภาพดูไม่จืดด้วยความสงสัย
“วางข้าลง ข้าช่วยเขาได้ เขาไม่ได้ตาย! ลี่อ๋องไม่ตายแน่นอน!” ถ้ากู้เชียนเสวี่ยจำไม่ผิด ตอนที่เธอดึงตัวลี่อ๋องขึ้นมาบนผิวน้ำ ชีพจรของเขายังเต้นอยู่เลย อีกทั้งยังดูแข็งแรงอีกด้วย ซ้ำยังไม่มีอาการตื่นตระหนกอีกต่างหาก แค่ไม่กี่วินาทีจะตายได้อย่างไรกัน!?
“หุบปาก หญิงชั่วร้ายเช่นเ้า เ้ายังก่อเื่ร้ายกาจไม่พอหรืออย่างไร” คนที่ด่าออกมาคนแรกไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็เ้ากรมกู้บิดาเ้าของร่างเดิม
ดวงตาทั้งสองข้างของเ้ากรมกู้เต็มไปด้วยเส้นเืแดงก่ำ สายตานั้นราวกับใบมีดที่พุ่งเข้าใส่กู้เชียนเสวี่ยไปทั้งตัว
ในสายตาของเ้ากรมกู้ กู้เชียนเสวี่ยมองไม่เห็นถึงความรักและความเมตตาของความเป็บิดาเลยสักนิด
“ขอพูดอีกครั้ง ข้าช่วยเขาได้ ถ้าเกิดเขาตายไปจริงๆ เกรงว่าคงไม่มีผู้ใดรับผิดชอบไหวปล่อยข้าลง!” เสียงของกู้เชียนเสวี่ยไม่ได้ดังนัก แต่ก็ดูหนักแน่นผิดปกติ
คนทั้งหมดต่างก็มองกู้เชียนเสวี่ยเหมือนกับกำลังมองคนบ้า
“หญิงร้ายกาจ เ้า...”
เ้ากรมกู้ยังเอ่ยไม่ทันจบ เซ่ากงกงก็ตัดบทเขาทันที “ปล่อยนางลง เร็วเข้า!”
เมื่อมีคำสั่งจากเซ่ากงกง เหล่าองครักษ์ก็รีบปล่อยตัวกู้เชียนเสวี่ยลง ที่จริงแล้วเซ่ากงกงก็ใช่ว่าจะควบคุมอะไรได้ เพื่อรักษาชีวิตตนจึงรีบคว้าโอกาสนี้ไว้
เมื่อกู้เชียนเสวี่ยเป็อิสระ ก็กัดฟันลากร่างหนักๆ ของตน พยายามไปถึงข้างกายของลี่อ๋องให้เร็วที่สุด
เพียงได้เห็นชุดไหมฉางเผา[1] สีดำสนิทที่มีลวดลายสวยงามล้ำค่า ขอบชายเสื้อปักด้วยไหมสีทองอย่างพิถีพิถัน เมื่อััก็รู้ได้ว่าเป็งานที่ละเอียดลอออย่างมาก เห็นได้ชัดว่าเป็บุคคลสูงศักดิ์ ลวดลายนั่นเป็ลายปักเมฆมงคล หรูหราเลอค่ายิ่ง
สายตาเลื่อนมองไปยังร่างของลี่อ๋องที่กำลังสลบไม่ได้สติ
เห็นเพียงผิวของชายหนุ่มนั้นขาวสะอาดเรียบเนียนไม่มีจุดด่างพร้อย แม้ว่าตอนนี้จะซีดขาวราวกับกระดาษ แต่ก็ยากที่จะปกปิดเสน่ห์เอาไว้ได้ คิ้วทั้งสองข้างไม่หนาไม่บาง ราวกับดาบที่ชี้เข้าไปในไรผม เปลือกตาปิดสนิท แต่ดวงตากลับแคบและยาว ขนตาหนาราวกับปีกนก ริมฝีปากบางงดงามและดูอวดดี ใบหน้าคมคาย ราวกับงานแกะสลักที่แสนประณีต
ถึงแม้ว่าจะมีประสบการณ์ในโลกที่เต็มไปด้วยสื่อออนไลน์มากมายอย่างยุคปัจจุบัน แต่กู้เชียนเสวี่ยก็อดยอมรับไม่ได้ว่าผู้ชายคนนี้มีหน้าตาที่ทำให้คนตะลึงได้จริงๆ
เชิงอรรถ
^ ชุดฉางเผา เป็นเครื่องแต่งกายจีนโบราณของผู้ชาย มีลักษณะเป็นชุดกระโปรงยาว