5 ปี ต่อมา
โลกได้รับรู้ถึงความเป็จริงที่เหนือความคาดหมาย ผู้มีพลังพิเศษนั้นเริ่มมีมากขึ้นเรื่อย ๆ จึงทำการสนับสนุนและควบคุมไม่ให้ผู้คนเ่าั้ออกไปจากการควบคุมของตัวเอง
จึงเกิดเป็สมาคมพิเศษขึ้นทั่วโลกที่ค่อยควบคุมเหล่าผู้มีพลังพิเศษ และผู้คนเ่าั้ก็จะได้รับการสนับสนุนด้วยเงื่อนไขที่ดีที่สุดเช่นกัน
แต่นั้นก็ยังเป็ผู้คนส่วนน้อยเมื่อเทียบกับประชากรทั่วโลก ทุกคนตื่นตัวกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ก็ไม่ได้ทำลายชีวิตปกติของคนธรรมดา
ตัดมาอีกด้าน แม้ว่าทั่วโลกจะวุ่นวายกับสิ่งที่เกิดขึ้น การมีผู้ใช้พลังพิเศษกำเนิดขึ้นบนโลก นั้นแปลว่าโลกจะก้าวข้ามไปอีกขั้น
แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีผู้ที่ใช้ชีวิตธรรมดา ๆ คนหนึ่งอยู่
"เจษ! มาช่วยตรงนี้หน่อยสิ"
เด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังทำงานอย่างหนัก เนื่องจากว่าทางบ้านของเขานั้นมีปัญหามากมาย ชายหนุ่มจึงเลือกที่จะหยุดทุกสิ่งทุกอย่างเอาไว้แล้วทำงานเต็มเวลา
ก่อนหน้านั้นเขาเป็นักศึกษาปี 3 ที่ชีวิตกำลังจะไปได้ดี ไม่ว่าจะด้านไหน ๆ เขามีโอกาสที่จะถูกรับเลือกให้เข้ากับบริษัทต่าง ๆ หลังจากเรียนจบ
แต่ว่า...
เสาหลักของครอบครัวต้องมาพิการลง พ่อของเขาได้รับอุบัติเหตุในวันหยุด และหลังจากนั้นเขาก็ไม่สามารถไปทำงานได้อีก ทางโรงงานจึงออกจดหมายให้หยุดทำงานพักรักษาตัวจนกว่าจะหาย เมื่อหายแล้วก็สามารถกลับมาทำงานได้
แม้ว่าจะดูเป็ข่าวดี แต่มันไม่ต่างกับกลโกงที่เต็มไปด้วยเล่เหลี่ยม เพราะไม่ว่าจะยังไงพ่อของเขาก็ไม่สามารถกลับไปทำได้อยู่ดี เพราะว่าเขานั้นก็อายุเยอะมากแล้ว
ทางบริษัทจึงไม่ต้องเสียเงินก้อนใหญ่ให้กับพ่อของเขาในการไล่ออก แม้ว่าจะทำงานมากว่า 30 ปี แล้วก็ตาม
และกับคนอื่นก็เช่นกัน แม่ของเขากลายเป็ผู้ป่วยติดเตียงที่ไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้มากนัก พี่ชายก็พิการ
แม้แต่น้องสาวของเขาที่กำลังเรียนมัธยมก็เลิกเรียนแล้วไปทำงานที่ร้านอาหารเพื่อช่วยเหลือเขา
แม้ว่าชีวิตจะลำบาก แต่พวกเขาก็รักกันและมีความสุข เขาจึงเลือกที่จะหยุดเรียนแล้วออกมาทำงานแทน
ในตอนกลางวันนั้นเขาทำงานเป็พนักงานรักษาความปลอดภัยไปแล้ว 12 ชั่วโมง ได้เงินเดือน 16800 บาท แล้วไปทำงานเป็ผู้ช่วยเชฟอยู่ที่ร้านอาหารญี่ปุ่นได้รับเงินเดือนประมาณ 18000 บาท โดยไม่รวมทิป แต่ที่นี่เ้าของร้านใจดีมาก ผักและเนื้อที่ใกล้จะเสียหรือไม่สวยมากนัก มันไม่ได้มาตรฐานของร้าน เ้าของก็จะยกให้กับเขา จึงทำให้เขาทำงานต่อไปแม้ว่าจะได้เงินไม่เยอะมากนักสำหรับการเป็เชฟที่ร้านอาหารญี่ปุ่น
และงานสุดท้ายของเขาก็คือ
"เจษ วันนี้ก็รับงานนี้อีกแล้วเหรอ"
"ครับพี่ ผมทำไม่นานก็เสร็จแล้วแหละครับ "
เ้าของร้านนั้นเข้าใจสถานการณ์ของเขาเป็อย่างดี โดยปกตินั้นจะมีพนักงานประจำสำหรับเก็บกวาดร้าน ทำความสะอาด และล้างจานที่บริการมาทั้งวัน
แต่ชายหนุ่มก็เลือกที่จะขอเ้าของร้านทำด้วยตัวเอง เขาไม่สามารถดูถูกชายหนุ่มได้ เพราะชายหนุ่มเป็คนสู้ชีวิต ถ้าเขาบอกว่าไหว คนนอกอย่างเขาก็ไม่ควรไปแทรกแซง
"งั้นเหรอ อย่าลืมเอาข้าวในหม้อแล้วก็ซุปไปด้วยหล่ะ วันนี้เหลือเยอะเลย"
"ขอบคุณครับพี่"
ชายหนุ่มขอบคุณอีกฝ่าย เขารู้อยู่เต็มอกว่าเ้าของร้านและพี่ ๆ ที่ร้านนั้นทำเพื่อเขา แม้ว่าครัวใกล้จะปิดแล้วก็ตาม พวกเขาก็ยังจะต้มซุปมิโซะเอาไว้ แถมข้าวก็พึ่งจะหุงมาใหม่ ๆ กำลังร้อนได้ทีเลย ชายหนุ่มยิ้มให้กับทุกคน เพราะครั้งนี้จะเป็อีกวันที่พวกเขาทั้งครอบครัวนั้นกินอาหารกันพร้อมหน้าอย่างมีความสุข โดยไม่ต้องกังวลกับค่าใช้จ่ายในการกินอาหารในครั้งนี้เลย
ชายหนุ่มรีบทำความสะอาดและล้างจานต่อในทันที เขาจะได้ทำอาหารร้อน ๆ กลับไปกินกับครอบครัว
นับเป็อีกค่ำคืนที่มีความสุข ชายหนุ่มทำงานไปฮัมเพลงไปตลอดคืน
หลังจากเลิกงาน ชายหนุ่มถือถุงอาหารและข้าวสวยเต็มสองมือ ปากก็ฮัมเพลงตลอดทางจนไปถึงจักรยานยนต์คันเล็ก ๆ เก่า ๆ
กริ๊ง ~
{พิราบขาวที่น่ารัก} สายเรียกเข้า
"พี่กำลังจะกำลังจะกลับพอดี ว่าไงยัยตัวแสบ"
"พี่ชาย!!! ฮื่อ..."
เมื่อได้ยินเสียงของเธอและคำอธิบายอีกเพียงเล็กน้อย ใบหน้าที่เปื้อนยิ้มของชายหนุ่มหยุดลงทันที มันถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกสิ้นหวังและไร้หนทาง
"พี่จะรีบไป!"
โรงพยาบาลตัวเมืองประจำจังหวัด สป.
ภายในห้องรวมผู้ป่วยที่ 6 เป็ห้องพยาบาลที่รวมผู้ป่วยเอาไว้ด้วยกัน โดยจะมีที่กันบาง ๆ เอาไว้เพียงเท่านั้น
ปั้ง!!!
เสียงประตูถูกเปิดออก
"พี่!! ฮื่อ... พี่นิลเขา...พี่เขา"
ชายหนุ่มทำได้เพียงกอดน้องสาวของเขาอย่างแแ่พร้อมกับมองไปยังม่านสีฟ้าที่พ่อแม่ของเขายืนอยู่ เขาไม่กล้าแม้แต่จะหายใจเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่อยู่หลังม่านนั้น
ชายหนุ่มลูบหัวของเธอเอาไว้พร้อมกับหยิบโทรศัพท์ออกมาส่งข้อความหาใครสักคนเพื่อหาทางออกในปัจจุบัน อย่างน้อย เขาก็เคยเป็นักศึกษาหนุ่มที่พอจะมีหน้าตาอยู่บ้าง
[ได้สิฉลามน้อย~ มาหาอาเจ๊ที่ร้านนะ จุ๊ฟ ๆ]
เมื่อได้รับข้อความตอบกลับ ชายหนุ่มก็บอกให้น้องสาวเชื่อในตัวเองพร้อมกับรอยยิ้ม คำพูดและหน้าตาของชายหนุ่มทำให้หญิงสาวมีความรู้สึกถึงห้วงอารมณ์ที่หลากหลาย แต่อย่างน้อยเธอก็รู้สึกอุ่นใจ เพราะพี่ชายเธอจะช่วยเหลือครอบครัวจนถึงที่สุดอย่างแน่นอน
เธอเช็ดน้ำตาจนหมดแล้วเริ่มที่จะกลับมาเข้มแข็งอีกครั้ง
ชายหนุ่มเดินออกมาจากโรงพยาบาลก่อนที่จะนั่งพักเอาแรง ที่ผ่านมานั้นเขาสู้ชีวิตมามากแล้ว ต้องออกมาจากการเรียนมหาลัยทั้ง ๆ ที่เขาใกล้จะเรียนจบ แต่เขาก็ไม่คิดมากนัก เขาพร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อครอบครัว อะไรก็ตามที่หาเงินได้นั้น เขาพร้อมที่จะทำ เพราะครอบครัวของเขาเป็ความสุขเดียวที่มี ทุกคนน่ารัก ใจดี พร้อมที่จะช่วยเหลือกันและกันอย่างเต็มที่เสมอมา
รอยยิ้มของชายหนุ่มเริ่มลดลงเมื่อนึกถึงสิ่งที่ตัวเองจะต้องทำต่อจากนี้ เพราะว่า มันเป็สิ่งเดียวที่ทำให้เขายังคงมีศักดิ์ศรีของลูกผู้ชาย
"เอาเถอะ ศักดิ์ศรีมันกินไม่ได้ มีแค่เงินเท่านั้นที่จะทำให้ครอบครัวอยู่รอด"
ชายหนุ่มเดินออกจากโรงพยาบาล เพื่อไปยังร้านกินดื่มของอาเจ๊สาวสวย
3K
