เื่: ข้าเกิดใหม่ในเื่เถ้าแก่เนี้ยใจร้าย
ตอนที่13 ข้ารออาบน้ำ
ผู้แต่ง: รัตนาภรณ์
"ทำไมพึ่งมา เ้าออกจากโรงเตี๊ยมมานานโขแล้วนี่ มัวไปยั่วใครเขาอีกรึไง" พร้อมกับใบหน้าคมคายที่มองมาทางมู่หยวนซีด้วยสายตาชวนหาเื่ตลอดเวลา
"ท่านสนใจข้าด้วยหรือ ว่าข้าจะไปจะมาตอนไหน ขนาดท่านจะไม่กลับไปรับข้า แล้วให้ข้าหาทางกลับมาจวนเอง ท่านยังไม่บอกข้าสักคำแถมยังไหว้วานคนอื่นให้มาบอกข้าอีก"
"ข้าถาม ส่วนเ้ามีหน้าที่ตอบ มิใช่ให้เ้ามายอกย้อนข้าอยู่เช่นนี้"
"ท่านจะอยากรู้ให้ได้อะไรขึ้นมา"
"ข้ารออาบน้ำ" ว่าออกมาหน้าตาเฉย
"หา! การที่ท่านมายืนรอพร้อมทำหน้าทมึงทึงเช่นนี้ เพราะอยากอาบน้ำแค่นั้นเองหรอกหรือ ท่านอายุเท่าไหร่กัน กะอีแค่จะอาบน้ำแล้วมันเกี่ยวอะไรกับข้าด้วยเล่า ทำยังกับเด็กชายอายุ2 ขวบเสียแบบนั้น"
"วันนี้ข้าเมื่อยอยากแช่น้ำอุ่นๆ แล้วยังอยากให้มีคนนวดบ่า นวดไหล่ให้สักหน่อย"
"เด็กๆ ในจวนก็มีกันตั้งหลายคน พ่อบ้านก็อยู่ ท่านก็บอกพวกเขาไปสิ"
"มันไม่เหมือนกัน"
"ยังไง ข้างง ท่านจะเื่มากไปถึงไหน ใครผสมให้ก็เหมือนกันนั่นแหละ ก็แค่น้ำอุ่น ท่านจะมัวเื่มากทำไมกันนัก"
"เ้าทำไมเข้าใจอะไรยากเย็นเหลือเกิน ถ้าเป็แต่ก่อน ป่านนี้เ้าคงรีบไปรอข้าที่ห้องอาบน้ำเเล้ว ไม่มัวมายืนต่อปากต่อคำกับข้าเช่นนี้หรอก ยังจะให้ข้าบอกอะไรตรงๆ ให้ได้เลยใช่ไหม"
"ก็ท่านเื่มากเอง มามัวยืนรอข้าทำไม ก็แค่อาบน้ำอุ่นใครก็ผสมให้ได้ แล้วทำไมต้องเป็ข้าด้วยเล่า ใครจะไปรู้เื่ ก็ท่านปล่อยให้ข้ากลับจวนมาเอง ข้าก็มีสหาย มีพี่ มีน้อง ข้าเลยแวะไปเยี่ยมเยียนพวกนางก็แค่นั้น"
"ใครสหายเ้า พี่น้องเ้าอีก เ้ามีมิตรสหายเสียที่ไหน ในแคว้นเว่ยนี้นอกจากข้าก็ไม่มีใครเขาอยากเสวนากับแม่หญิงวาจาสามหาวเช่นเ้าแล้วล่ะมู่หยวนซี"
"โห!! ข้าเลวร้ายขนาดนั้นเลยรึ"
"อย่ามัวต่อปากยาว ทำปากยื่น ไป!! ข้าเหนียวตัวจะแย่ ข้าอยากอาบน้ำเต็มทน"
"โอ๊ย!! เื่มากไปถึงไหน ก็บอกว่าให้ไปบอกพ่อบ้านหรือไม่ก็สาวใช้โน้น มันเกี่ยวอะไรกับข้ากันเล่าตัวก็ตัวท่านก็อาบไปสิ"
"ข้าอยากเข้าไปในตัวเ้า ทีนี้เข้าใจชัดรึยัง หึ!!"
"กลางวันแสกๆ นี่นะ ใจคอจะไม่ดูเวล่ำเวลาเลยรึ ใจคอกะจะไม่ให้ข้าได้พักเลยงั้นรึ"
"ก็พักไปสิ ข้าทำเองก็ได้ เ้าไม่ต้องทำเ้าแค่นอนอ้าขาสบายๆ รอครางรับความเสียวแค่นั้นก็พอ" มู่หยวนได้แต่มองหน้าป่ายถิวเชียวที่เอ่ยวาจาหยาบโลนออกมา
"..." เหนื่อยใจ อะไรมันจะขนาดนั้น
ตัดภาพมาที่ห้องอาบน้ำหอนอนป่ายถิวเชียว
มู่หยวนซีที่นางกำลังผสมน้ำอุ่นในอ่างไม้ใบใหญ่ จังหวะนั้นฉากกั้นห้องน้ำได้โดนรูดแล้วเปิดออกกว้าง ร่างสูงของป่ายถิวเขียวได้ย่างเท้าเข้ามาช้าๆ
"เ้าผสมน้ำเองเลยรึ" ถามออกมาอย่างนึกแปลกใจ เพราะปกติแม่นางผู้นี้ไม่ยอมทำอะไรแบบนี้เองเด็ดขาด เอะอะก็เรียกใช้แต่เด็กรับใช้ นางจะทำเองแค่เื่เดียว นั่นก็คือการขึ้นขย่มแท่งหยกของเขาจนแฝสุขสมนั่นแหละคืองานที่นางถนัดนัก และนางยังไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาทำหน้าที่นี้แทนนางแน่ๆ
"ก็ตามที่เห็นนั่นแหละเ้าค่ะ ท่านร้อนมิใช่รึ รีบมาอาบสิเ้าค่ะ เดี๋ยวข้าจะออกไปรอท่านข้างนอก"
"ใครบอกให้เ้าออกไปมู่หยวนซี" ว่าพร้อมกับมือหนายื่นมากระชากร่างบางให้ปลิวเข้ามาปะทะหน้าอกกว้าง
"เ้าก็อาบน้ำเลยสิ ข้าเหม็นเหงื่อเ้าเต็มทน" ป่ายถิวเชียวพูดออกมาพร้อมกับย่นจมูกทำเหมือนเหม็นดังที่ปากว่า
"จะไม่ให้เหม็นได้ยังไง ก็ข้าทำงานงกๆ ทั้งวัน อีกทั้งท่านเองไม่ใช่รึที่ปล่อยให้ข้าเดินกลับจวนมาเองตั้งไกลโข ข้าหาได้สบายเหมือนแม่นางเทียนเฟยนี่ ที่จะไม่เหงื่อออก" ประชดออกมาบ้างตามวิสัยสตรี
"ทำไมเ้าต้องดึงคนอื่นเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย ตอนนี้ก็มีแค่ข้ากับเ้าสองคนเองนะ มาทำหน้าที่ของเ้าได้แล้ว" ฝ่ามือหนาลูบไล้ร่างบางผ่านเนื้อผ้าบางขึ้นลงเบาๆ พร้อมกับถอดเสื้อที่มู่หยวนซีใส่ทั้งวันออก เพียงชั่วพริบตา ร่างงามของนางก็เปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ปิดบังให้รอดพ้นจากสายตาคมที่มองมาอย่างหื่นกระหายของป่ายถึงเชียว ที่เขาก็ปฏิเสธตัวเองไม่ได้ว่าป่ายถิวเชียวนั้นหลงใหลในรูปกายของมู่หยวนซียิ่งนึก แต่พอนึกขึ้นได้ว่าร่างกายตรงหน้านี้ นางคงให้ชายผู้อื่นที่ไม่ใช่เขาชื่นชม และลูบไล้อีกทั้งคงได้กระแทกเข้าร่องหลืบครั้งแล้วครั้งเล่า และคงได้มุดเข้าไปเชยชมภายในกลีบกุหลาบดอกงามของนาง ความกรุ่นโกรธก็ถาโถมเข้ามาใส่ป่ายถิวเชียวให้แสดงความป่าเถื่อนออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
"อาบน้ำให้ไว เสร็จแล้วข้าจะกระแทกเ้าตรงนี้" หันไปสั่งเสียงดังด้วยใบหน้าทมึงทึงพร้อมทั้งยังอุ้มแล้วก็โยนร่างบอบบางของมู่หยวนซีลงไปในอ่างไม้ที่มีน้ำอยู่ด้านในอ่างจนเต็ม จนน้ำกระฉอกออกมาจนเปียกหัว เปียกหูนางจนหมด พร้อมทั้งเขารีบก้าวขายาวตามเข้ามานั่งในอ่างใบเดียวด้วยอีกคน
มู่หยวนซีที่ทำตามอีตาหน้าเหี้ยมตรงหน้าอย่างว่าง่าย ใบหน้าคมบึ้งตึงอย่างกับโกรธใครมาเป็สิบชาติ
"อาบให้ข้าด้วยเร็วๆ สิ"
"ไม่มีมือรึไง ประสาแค่อาบน้ำวุ่นวายคนอื่นนัก โตจนจะเป็ควายอยูแล้ว จนหมอยจะหงอกหมดแล้วมั้ง ทำตัวอย่างกับเด็กน้อยไม่รู้ประสา ทำเหมือนกับช่วยเหลือตัวเองไม่ได้แบบนี้" บ่นออกมาเสียยืดยาว แต่ก็อาบให้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้อยู่ดี
"มู่หยวนซี เ้าไปไหนมาเมื่อก่อนกลับมาที่จวน เ้าไปนัดเจอกับคนผู้นั้นมาอีกงั้นรึ?"
"ใครคนไหนที่ท่านว่า คนงั้นรึเ้าค่ะ ข้างง!"
"ก็ชู้รักของเ้าคนนั้นไงเล่า ไอ้ชั่วที่เ้าเก็บของพร้อมเงินทองเตรียมตัวหนีตามมันไปยังไงล่ะ"
"ไม่น่ะเ้าค่ะ ข้าไม่ได้มีชู้ท่านอย่ามาปรักปรำข้ามั่วชั่วเช่นนี้ ท่านเองเห็นรึว่าข้าและบุรุษผู้นั้นมีสัมพันธ์ทางกายกันรึอย่างไร ถึงได้มากล่าวหาข้าว่าข้ามีชู้เช่นนี้ รึแค่ท่านไปฟังใครเข้าใส่ร้ายข้ามา หึ!"
"หากข้าเห็นเองกับตาทั้งสองข้าง เ้าคงไม่มีวันได้มายืนต่อปากต่อคำกับข้าเช่นนี้หรอกนะ ป่านนี้เ้ากับมันคงโดนข้าโกยดินกลบหน้าพวกเ้าสองคนไปแล้ว"
"หากท่านคิดว่าข้าชั่วช้าเช่นนั้น ทำไมถึงไม่ฆ่าข้าทิ้งเสียเลย"
"มันดูง่ายไปนะสิ อีกทั้งเ้ายังขนเงินขนทองของข้าไปปรนเปรอมันตั้งเยอะ ให้เ้าตายข้าคิดว่ามันดูจะง่ายไป ข้ามีวิธีทรมานเ้ามากกว่านั้นอีก ข้ารับรองได้เลยว่าเ้าจะต้องทรมานกว่านั้น ข้าจะมีอะไรกับเ้าทุกวัน และเ้าอย่าได้แอบดื่มยาป้องกันการตั้งครรภ์เป็อันขาด และหากเมื่อเ้าตั้งครรภ์ขึ้นมา แล้วพอเ้าคลอดเ้าก้อนแป้งออกมาเ้าต้องยกให้ข้าดูแลแต่เพียงผู้เดียว หลังจากนั้นเ้าจะไสหัวไปไหนก็ไป จะไปตายข้าก็ไม่ว่า" ว่าออกมาอย่างเคียดแค้น แล้วรีบลุกออกจากอ่างน้ำทำเหมือนกับว่าน้ำในอ่างมันร้อนจนนั่งแช่ต่อไปไม่ไหว
"รีบตามข้าออกมาข้างนอก มิเช่นนั้นข้าจะกระแทกให้ร่องชื้นของเ้าไฟลุก"
☆☆☆ แรง ไฟลุกแบบใด๋อิพ่อ
491
