เสียงของการต่อสู้และกรีดร้องต่างดังไปทั่ว ทั่วทั้งพื้นและกำแพงต่างเต็มไปด้วยเืและศพของปีศาจมากมาย สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดมาจากผู้ฝึกยุทธขั้นสูงสี่คน ปีศาจมากมายต่างถาโถมเข้าใส่ไม่หยุดร้าวกับฝูงมด
“อย่าให้พวกมันหลบหนีไป หยุดมันไว้”
นายกองเผ่าปีศาจะโดังเสียงนั้นได้ยินไปทั่วทั้งปราสาท เหล่าปีศาจมากมายต่างพากันบุกเข้าหมายจะฆ่าทั้งสี่คนให้ตาย คนทั้งสี่ไร้สึกความกลัว ในมือของพวกเขากำอาวุธไว้เน้นพุ่งผ่าฆ่าฟันกลางกองทัพปีศาจ ศพปีศาจต่างกระจายไปทั่ว
“นั้น!!! ประตูปราสาทไปเร็ว นั้นทางออก พวกปีศาจพวกนี้มากันไม่หมดไม่สิ้น”
ชายตัวโตในกลุ่มสี่คน มือถือดาบะโบอกคนในกลุ่มในระหว่างที่เขาวิ่งฝ่ากลุ่มปีศาจฆ่าฟันไปตลอดทาง
“เราบุกเข้าปราสาทจอมปีศาจ เ้าคิดว่าพวกนั้นจะปูเสื่อพร้อมชงชาให้เราหรือ”
หญิงในกลุ่มะโขึ้นในมือของนางกำกระบี่ฟาดฟันปีศาจที่เข้ามาไม่หยุดพร้อมกับวิ่งไปข้างหน้า
“ข้ากับน้องชายข้าจะนำกุยไปให้ ตามมาติดๆ ละสองผัวเมีย”
ชายสองคนพุ่งออกไปข้างหน้าทั้งสองคนกำทวนในมือพุ่งตรงฝ่าฝูงปีศาจไปด้วยความรวดเร็วจนเกิดคลื่นลมพัดกระจายทุกสิ่งทุกอย่างตลอดทางที่พวกเขาทั้งสองผ่าน สองผัวเมียตามไปติดๆ จนเมื่อใกล้ถึงประตูทางออก ประตูนั้นกับกำลังค่อยๆ ปิดตัว ทั้งสี่ไม่รอช้าร่วมรวมพลังไปที่อาวุธก่อนฟันออกไป เกิดเป็คลื่นพลังพังประตูปราสาทบานใหญ่ไม่เหลือชิ้นดี ทั้งสี่พุ่งผ่านประตูไปได้ความเร็วของพวกเขาเพิ่มขึ้นอย่างมากเพราะในปราสาทมีค่ายกลที่กดพลังพวกเขาเอาไว้ ทั้งสี่ทะยานขึ้นฟ้าพุ่งบินไปอย่างรวดเร็ว นายกองที่ตามมากำลังจะทะยานขึ้นแต่เขาก็หยุดลง ปีศาจที่ตามมาวิ่งเข้ามาถาม
“นายกองท่านหยุดทำไม ทำไมไม่ตามต่อ นายท่านจอมปีศาจจะฆ่าเราเอาได้นะท่าน พวกมันได้ ‘หินพลังภพ’ ไปแล้ว” ปีศาจตนนั้นแสดงความกังวลอย่างเห็นชัด หน้าตาและรูปร่างของเขาไม่ต่างจากมนุษย์เพียงแต่มีเขาปีศาจอันโตและดวงตาสีเหลืองเท่านั้น นายกองส่ายหัวพร้อมกล่าว “ไม่ต้องแล้ว นายท่านกลับมาแล้ว ข้าว่าเราไปหาวิธีเอาใจนายท่านดีกว่า ปราสาทอันยิ่งใหญ่ของนายท่านโดนคนสี่คนบุกไปถึงส่วนในแล้วยังหนีไปได้อีก เราคงต้องเตรียมตัวลาหัวของเราแล้ว”
พูดจบนายกองปีศาจก็หันหลังเดินกลับเข้าปราสาทไป
….
คนทั้งสี่ เมื่อบินมาได้สักพักไม่เห็นใครตามมาก็ลงสู่พื้นป่าด้านล่าง ทั้งสี่คนต่างยืนมองหน้ากันไม่มีใครพูดอะไรทุกสิ่งทุกอย่างเงียบสงบ ชายตัวโตถอดหายใจออกมาก่อนเดินเข้าไปหาภรรยาของเขาและกอดนาง นางกอดกลับบรรยากาศของทั้งสองดูเต็มไปด้วยความเศร้า
“เหมือนกับที่คำทำนายไว้เลย ไม่มีพวกปีศาจตามมา ทั้งสถานที่ก็ตรงไม่มีผิดคงจะของจริงแล้วทุกคน”
ชายตัวเตี้ยสุดในกลุ่มถือทวน มองไปรอบๆ ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ และพูด
“อีกไม่นานก็น่าจะมาแล้ว”
เมื่อพูดจบก็มีชายตัวสูงราวกับหนุ่มวัยกลางคนเดินออกมาจากเงามืด บนหัวมีเขาอันโต หน้าตาหล่อเหลาเสื้อผ้าของเขาเป็เสื้อผ้าสีขาวดูสะอาดตา เขาเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม “พวกท่านหากไม่เป็การรบกวนช่วยคืนสิ่งของที่พวกท่านเอาไปได้หรือไม่ ข้ารู้พวกท่านมาจากเกาะดอกท้อ พวกท่านก็ได้หินพลังภพไปแล้วสี่ก้อน หินก้อนที่ห้าซึ่งเป็ก้อนสุดท้ายข้าขอเอาไว้ได้หรือไม่”
ปีศาจชายตนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงอันไพเราะและท่าทางที่เป็มิตร ทั้งสี่คนต่างมองเขาด้วยสายตาที่กังวลเล็กน้อย ในมือของพวกเขากำอาวุธไว้แน่น พร้อมต่อสู้ตลอดเวลา “คงจะไม่ได้ โชคชะตาของพวกข้าถูกกำหนดไว้แล้ว”
ชายตัวโตในกลุ่มคนพูดขึ้นพร้อมเตรียมดาบสำหรับต่อสู้
“งั้นข้าผู้น้อยคนนี้ก็ขอล่วงเกิน”
พูดจบปีศาจตนนั้นก็พุ่งตัวเขาหาทั้งสี่คนโดยทันที แต่ทว่าคนที่เข้าสู้กับเขากับมีแค่สามคนส่วนชายตัวใหญ่ที่ใช้ดาบพุ่งหนีไปแล้ว
“ไม่นานหรอก ไม่นานหรอก แค่แปปเดียวข้าจะไปหาท่าน”
ปีศาจตนนั้นะโออกมาเสียงดังไปทั่วทั้งป่า
.
.
.
600
