Allen ผู้มาจากต่างดาว

ตอนที่ 15

        พวกเขาขับรถไปที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งตั้งใจว่าจะรอคนที่บ้าน   เมย่ามารับที่นี่หญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่ที่บาร์หันมามองอัลเลนอย่างตั้งใจเธอส่งยิ้มให้อัลเลนเหมือนส่งซิกบางอย่างอัลเลนยิ้มตอบโดยไม่รู้ความหมายของรอยยิ้มนั้นที่ได้รับ ทั้ง 3กินอาหารกันเสร็จเมย่าก็สั่งค็อกเทลมาดื่ม

จิล : จะดื่มงั้นเหรอ?

เมย่า : เบาๆเอง แก้เครียดหน่ะ

จากนั้นเธอก็สั่งมาให้ทุกคนดื่มอัลเลนที่ดื่มเข้าไปรู้สึกชอบ เพราะรสชาติมันค่อนข้างหวานดื่มง่ายเขาจึงดื่มหมดอย่างรวดเร็วและขอให้เมย่าสั่งให้ใหม่

จิล : พอได้แล้วมั๊ง เดี๋ยวต้องไปต่อ

เมย่า : นึกว่านายเป็๞พวกคออ่อนซะอีกนะ (มองไปที่อัลเลน)

หลังจากนั้นไม่นานเขาก็พบว่าร่างกายมีบางอย่างเปลี่ยนไปสายตาเริ่มมัวๆ และเริ่มเสียการทรงตัว

อัลเลน : จิล ฉันรู้สึกผิดปกติ

จิล : ก็เรียกว่าเมาแหละนะ

อัลเลน : เมางั้นเหรอ

จิล : แอลกอฮอล์เริ่มออกฤทธิ์แล้วไง ก็จะเป็๲แบบนี้แหละถึงบอกว่าอย่าดื่มเยอะไง

อัลเลนเลยไปห้องน้ำเพื่อล้างหน้าล้างตา และปล่อยของเสียออกจากร่างกายแล้วเขาก็เจอหญิงสาวคนนั้นที่ส่งยิ้มให้เขาเมื่อกี้ยืนอยู่หน้าห้องน้ำ

เมแกน : หวัดดี รอตั้งนานเลยนะ

อัลเลน : รอฉันเหรอ?

เมแกนดึงแขนอัลเลนไปหลังร้านทันทีเธอไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไร พุ่งเข้ากอดและจูบอัลเลนทันทีด้วยความเมาและความค้างคาที่มีกับเมย่าก่อนหน้านี้ อัลเลนโต้ตอบเธอทันทีทั้งคู่กอดรัดฟันเหวี่ยงกันอย่างเมามันส์ เมแกนถอดเสื้อผ้าออกทันทีอัลเลนก็ถอดออกตามเธอเช่นกัน จากนั้นเธอก็ขึ้นคร่อมอัลเลน และใช้มือจับสิ่งนั้นใส่เข้าไปอย่างช้าๆและเริ่มเขย่าทันที ด้านหลังร้านเป็๲ที่โล่งมากพอเมแกนเริ่มส่งเสียงร้องด้วยความเสียวซ่าน ก็มีคนมาดูผู้ชายพวกนั้นยืนดูเมแกนกับอัลเลนมีเซ็กส์กันอย่างสนุกสนานจิลกับเมย่าเห็นคนเดินไปที่หลังร้านกันเยอะเลยตามออกไปดูบ้างเมแกนกำลังขย่มอัลเลนอย่างเร็วและแรงขึ้นเรื่อยๆ อัลลันรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วร่างเหมือนมีบางอย่างกำลังจะออกจากร่างกายมา เขาเอามือจับไปที่แขนของเมแกน

เมแกน : โอ๊ยยย อะไรวะเนี่ย

เธอลุกขึ้นทันทีและมองไปที่แขนของเธอ ส่วนที่อัลเลนจับเป็๲รอยแดง และไหม้ เหมือนถูกไฟช็อตเธอรู้สึกเ๽็๤ป๥๪อย่างมาก จากนั้นก็หยิบเสื้อผ้าขึ้นมาปิดหน้าอกไว้

เมแกน : แกทำอะไรวะ

เธอตบหน้าอัลเลนอย่างแรงและวิ่งหนีไป ทิ้งอัลเลนที่ยืนแก้ผ้าไว้ตรงนั้นคนเดียวพวกผู้ชายที่ยืนมองอยู่เมื่อกี้ ต่างหันมามอง    อัลเลน เขาทำอะไร ทำไมเธอถึงมีรอยไหม้ขนาดนั้น ทุกคนต่างพากันสงสัยจิลและเมย่าเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดรีบเข้ามาหยิบเสื้อผ้าและพาอัลเลนไปที่รถทันที

            เมย่าไปนั่งด้านหน้ากับจิลส่วนอัลเลนนั่งที่ด้านหลังคนเดียว ทั้งคู่ไม่ยอมพูดกับเขาเลยอัลเลนที่นั่งงงอยู่หลังรถก็เริ่มรู้สึกได้ว่าทั้งคู่ไม่พอใจเขา

อัลเลน : พวกเธอโกรธอะไรฉันเหรอ?

เมย่า : นายนอนกับเธอสินะ

อัลเลน : ก็เหมือนว่าเราจะมีเซ็กส์กัน

อัลเลนบอกเล่าได้หน้าตาเฉยนั่นยิ่งทำให้เมย่ารู้สึกไม่พอใจ

เมย่า : นายจะนอนกับทุกคนที่เจอแบบนี้ไม่ได้นะ เซ็กส์เขาไม่ได้มีกันพร่ำเพรื่อหรอกนะ

อัลเลน : แต่ผู้หญิงคนนั้นเขาทำแบบเดียวกับเธอเลยนะ จู่ๆก็มาจูบและขึ้นคร่อมฉันฉันเลยคิดว่ามันเป็๞การผสมพันธุ์ตามธรรมชาติมีกฎเกณฑ์ด้วยเหรอว่าคนนี้ได้คนนี้ไม่ได้

เมย่า : พูดอะไรของนาย กับคนที่ไม่รู้จักมีโอกาสติดโรคได้สูงมากนะแล้วอย่างยัยคนนั้นอ่ะ เป็๲อีตัวที่ไหนก็ไม่รู้ ธรรมดามันไม่มีใครกล้าไปเอาหรอกคิดอะไรของนาย

อัลเลน : แบบนี้นิเอง ต้องหาคนที่ปลอดภัยในการมีเซ็กส์ด้วยสินะ

เมย่า : หา....จะบ้าเหรอ ไม่ใช่คนปลอดภัย เรามีเซ็กส์กับคนที่เรารักเท่านั้นเข้าใจมั๊ย รักหน่ะ นายเคยรักใครมั๊ยลองคิดดูว่าถ้าฉันไปจูบกับผู้ชายคนอื่นบ้างนายจะรู้สึกยังไง

“รักงั้นเหรอ”อัลเลนรู้ว่ามันเป็๞ความรู้สึกอย่างหนึ่ง จู่ๆเขาก็นึกถึงผู้หญิงคนหนึ่งเป็๞ภาพลางๆ เหมือนกับมันเป็๞ความทรงจำของร่างต้นเขามองไปที่เมย่าและคิดว่าถ้าเมย่าจูบกับผู้ชายคนอื่นแล้วมันจะทำให้เขารู้สึกยังไงและเขาก็หันไปมองที่จิล พอคิดว่าถ้าจิลจูบกับคนอื่นหล่ะตอนนั้นเขาก็รู้สึกไม่ชอบใจขึ้นมาทันที

จิล : เมย่า เราคงต้องไปรอคนที่บ้านเธอมารับที่อื่นแล้วฉันจะไปส่งที่โรงแรมใกล้ๆแถวนี้แล้วกัน

เมย่า : อะไรกัน พวกเธอจะทิ้งฉันไว้เหรอฉันต้องเดือดร้อนขนาดนี้เพราะพาพวกเธอมาที่นี่นะ

จิล : ฉันมีเวลาไม่มาก ที่โรงแรมเธอน่าจะปลอดภัย

เมย่า : แล้วมันใกล้ถึงที่ที่เธออยากจะไปแล้วเหรอ

จิล : อีกไม่ไกลมากหรอก

เมย่า : (ดึงแขนอัลเลนไว้) เธอจะไปก็ได้แต่อัลเลนต้องอยู่กับฉัน

อัลเลน : ไปถึงโรงแรมแล้วค่อยว่ากันเถอะ

เมย่า : เอาแบบนั้นก็ได้ แต่อัลเลนต้องอยู่กับฉันจริงๆ นะ

จิลหันไปมองหน้าอัลเลน เมย่าทำท่ายิ้มเยาะที่อัลเลนตัดสินใจอยู่กับเธอจิลไม่พูดอะไรต่อ ตั้งตาตั้งตาขับรถเพียงอย่างเดียวเธอไม่มองหน้าอัลเลนเลยตลอดทางที่ขับไปสักพักก็เจอโรงแรมเป็๲โรงแรมที่ดูดีและปลอดภัย

จิล : อัลเลนนายกับเมย่าลงไปก่อนแล้วกันเดี๋ยวฉันเอารถไปจอดก่อน

อัลเลนเชื่อคำนั้นจึงได้ลงไปกับเมย่าพอทั้งคู่ลงจากรถไปได้แป๊บเดียว จิลก็ขับรถหนีไปทันที อัลเลน๻๠ใ๽พยายามวิ่งตามแต่เมย่าดึงเขาไว้

เมย่า : อัลเลนเดี๋ยวก่อน ปล่อยจิลไปเถอะ

อัลเลน : ฉันจะไปกับจิล

เมย่า : เธอคงอยากไปคนเดียวแหละ ไม่งั้นคงไม่ทำแบบนี้หรอก

อัลเลน : เมย่าเธออยู่นี้นะ ฉันจะตามจิลไป

เมย่า : จะไปยังไง รถก็ไม่แล้วเธอไปไหนก็ไม่รู้

อัลเลน : ฉันจะหาทางเอง

อัลเลนไม่ยอมฟังที่เมย่าพูดเขายืนยันที่จะตามจิลไปให้ได้ เมย่าคิดว่าคงรั้งไว้ไม่ได้เธอจึงบอกอัลเลน

เมย่า : ที่ฉันบอกไว้ก่อนหน้านี้ไง ว่ารถคันนั้นมีระบบติดตามรอให้คนที่บ้านฉันมาแล้วเราค่อยขับออกไปตามหาจิลก็ได้

พอฟังเมย่าพูดอัลเลนก็เริ่มใจเย็นลงและยอมนั่งรอให้คนที่บ้านมารับเมย่าที่โรงแรมเมย่าเข้าพักห้องเดียวกับอัลเลน เธอเริ่มลูบไล้อัลเลนเพื่อให้เขาผ่อนคลาย

เมย่า : นายจะช็อตฉันอีกรึเปล่า

อัลเลนไม่ตอบนั่งนิ่งเขาไม่ตอบรับการเล้าโลมของเมย่าเลยสักนิดและเขาก็ลุกออกไปที่ระเบียงและนั่งอยู่ข้างนอกนั้นตลอดเวลา เขาดูเป็๞ห่วงจิลมากพอคนขับรถมาเมย่าก็ให้เขาเป็๞ GPS และขับตามรถที่จิลขับไป

คนขับรถ : รถคันนั้นจอดนิ่งอยู่ครับคุณหนู

เมย่า : เธอคงเปลี่ยนรถแล้วมั๊งอัลเลน

อัลเลน : ตามไปถึงที่นั่นก่อน เดี๋ยวฉันจะหาทางเอง

เมย่าจำใจต้องพาอัลเลนไปเพราะไม่อย่างนั้นเธอคิดว่าอัลเลนคงทิ้งเธอและออกไปตามหาจิลลำพังแน่

            ด้านจิลที่ขับรถออกมาได้ระยะหนึ่งเธอก็จอดรถทิ้งไว้เพราะรู้ว่ารถคันนี้มีเครื่องติดตามเธอพยายามโบกรถหลายคันแต่ก็ไม่มีใครจอด จนมีรถคันหนึ่งยอมจอดและรับเธอในนั้นเป็๞ชายหนุ่มดูแล้วอาจจะอายุน้อยกว่าเธอนิดหน่อย

ฟรานซิส : ดึกป่านนี้แล้วจะไปไหนเหรอครับ

จิล : พอดีจะไปพักที่โรงแรมชาริตันค่ะ แต่ดันหลงซะก่อน

ฟรานซิส : ทำไมเดินคนเดียวกลางถนนแบบนี้หล่ะ ไม่ใช่ว่าเป็๲พวกจี้ปล้นนะ

จิล : หัวเราะ แค่ทะเลาะกับแฟนแล้วโดนไล่ลงจากรถแค่นั้นเองคุณนิจินตนาการได้สุดยอดเลยนะ

ฟรานซิสมองไปรอบๆก่อนจะยอมให้จิลขึ้นรถ

ฟรานซิส : อีกไกลเหมือนกันนะโรงแรมที่คุณว่าหน่ะ แถมผมไม่ได้ไปทางนั้นอีก

จิล : ถ้าผ่านสถานีรถไฟลงตรงนั้นก็ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันนั่งรถไฟไป

ตลอดทางทั้งคู่คุยกันอย่างถูกคอเหมือนฟรานซิสจะเริ่มถูกใจจิลนิดๆ แต่โชคร้ายที่ทางที่เขาจะไปเกิดอุบัติเหตุสะพานทรุดตัว เลยทำให้เขาต้องอ้อมไปอีกทางใกล้เที่ยงคืนแล้วจิลคิดว่าคงไปไม่ทันรถขบวนสุดท้ายแน่สุดท้ายก็ต้องวนหาที่พักสำหรับคืนนี้ก่อน

ฟรานซิส : แย่จังนะ คงต้องหาที่พักแล้วแหละ ผมโอเคนะถ้าคุณจะติดรถผมอีกในตอนเช้า

จิลตัดสินใจเข้าพักโรงแรมที่เดียวกับฟรานซิสแต่ก็แยกห้องกันนอน ฟรานซิสหาเ๹ื่๪๫มาคุยด้วย เขาชวนเธอดื่ม จิลไม่กล้า

ปฏิเสธเพราะคิดว่าต้องติดรถเขาอีกในตอนเช้าทั้งคู่นั่งดื่มกันนิดหน่อยในห้องของจิล