ทะลุไปในโลกนิยายพร้อมระบบเกมทำสวน

ตอนที่ 41 ประชุมกันอีก

        ม่านฟ้าพาทุกคนออกมาจากมิติ เธอพูดคุยกับทุกคนอยู่สักพักหนึ่ง บำนาญเข้ามาในบ้าน เขาเห็นม่านฟ้าก็รีบวิ่งปรี่หาเธออย่างดีใจ

        “คุณหนูไปไหนมา พวกเราตามหาคุณหนูกันให้ควัก พวกเราคิดว่าคุณหนูทิ้งพวกเราไปซะอีก ฮือๆ”

        อ้าว! น้ำตาแตกเฉยเลย

        แก้วได้ยินเสียงร้องของบำนาญก็ตกใจ

        คนอื่นที่ได้ยินเสียงร้องของบำนาญรีบวิ่งมาดู

        “เกิดอะไรขึ้น?”

        “มีใครบุกมาอีกรึ? ใครกล้าเผาสวนอีก ฉันจะฆ่ามัน!”

        “อะไรนะ? มีคนจะเผาสวนเราอีกเรอะ!”

        ม่านฟ้าปวดกบาล! “ไม่มีใครบุกมาทั้งนั้นแหละ! บำนาญ เธอจะร้องแหกปากทำไม! คนอื่นเขาชุลมุนกันหมดแล้ว!”

        “ก็ผมดีใจที่เจอคุณหนูนี่!”

        เหล่าคนงานมองตาไปมา “อ้าว! คุณหนูนี่นา”

        “คุณหนูกลับมาแล้วเหรอ?”

        “คุณหนูของพวกเรากลับมาแล้ว พวกแกถอยไปซิ”

        “อย่าเบียดสิ ให้ตายเถอะ! คุณหนูยังไม่ทิ้งพวกเราไปไหน!”

        “คุณหนูกลับมาแล้ว! ให้ตายสิไอ้พวกโจรสารเลว ตอนนั้นฉันน่าจะสับมันเป็นชิ้นๆเลย โทษฐานทำให้คุณหนูเสียขวัญ”

        “คราวหน้ามีคนแปลกหน้าเข้ามาในสวนอีก ฉันจะยิงมันทันที! พับผ่าสิ!”

        ม่านฟ้า: เฮ้ย! พวกแกอย่าฆ่าคนซี้ซั้วสิวะ!

        ม่านฟ้าต้องเดินออกไปที่สวนเพื่อให้ทุกคนมาคุยกับเธอให้รู้เรื่อง

        พระยาเดชาดำรงศักดิ์ น้าพาย ลุงผิน ตาพวง เจ้าสุดหล่อ วิรุณ ชายชัญและเหล่าคนงานมารวมตัวกันที่บริเวณสวน บำนาญนำลังไม้มาวางเป็นแท่นให้เธอยืนอย่างรู้งาน 

        เธอคิดว่าเธอควรจะทำแท่นยืนเป็นจริงเป็นจังไปเลยซะดีกว่า เหอะๆ

        ม่านฟ้าสบตามองทุกคนทีละคน เหล่าคนงานมีตาแดงก่ำ ม่านฟ้าสัมผัสได้ว่าพวกเขายินดีที่ได้เจอเธอ พวกเขาไม่หวาดกลัว ไม่รังเกียจเธอ ในสายตาพวกเขามีแต่ความภักดี

        นี่มันผู้ใต้บังคับบัญชาชั้นยอด!

        ม่านฟ้ากระแอม “อย่างที่ทุกคนรู้ ว่าฉันสามารถทำสิ่งที่คนปกติไม่สามารถทำได้ พวกเธอทั้งหมดยังอยากติดตามฉันอยู่รึเปล่า?”

        บำนาญตะโกนเป็นคนแรก “ผมจะติดตามคุณหนู ผมกับครอบครัวได้คุณหนูช่วยไว้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมและครอบครัวจะเคียงข้างคุณหนู”

        ต่อมาเป็นแก้ว “คุณหนูให้ที่พัก อาหาร เสื้อผ้า เงินเดือน คุณหนูให้พวกเราทุกอย่าง คุณหนูชอบทำอาหารอร่อยๆให้พวกเรากิน ทุกวัๆนคุณหนูจะถามสารทุกข์สุขดิบกับพวกเราเสมอ คุณหนูเป็นห่วงพวกเราเสมอ ผมจะติดตามคุณหนูครับ สวนม่านฟ้าคือบ้านของผม ทุกคนคือครอบครัว”

        “พวกผมเคยโดนนายจ้างทำร้ายมามาก บางวันอดมื้อกินมื้อ ถูกเฆี่ยนตี ตั้งแต่ผมได้มาอยู่ที่นี่ ผมไม่เคยได้รับความทุกข์ทรมานใดๆ ผมต้องขอบคุณคุณพระพายและคุณหนูที่ให้โอกาสผมได้มาอยู่ที่นี่”

        “เวลานายจ้างทำโทษ พวกเขาชอบทุบตีและขังผมไว้ในกรง ต้องขอบคุณคุณพระพายและคุณหนูที่ทำให้ผมได้มาอยู่ที่นี่”

        “ใช่ๆ พวกเราก็เหมือนกัน”

        “พวกฉันด้วยค่ะ พวกเราถูกนายจ้างเอาเปรียบมาตลอด พวกเขาไม่เคยเห็นเราเป็นคนเลย มีแต่คุณหนู และนายท่านทุกท่านที่บ้านสวนแห่งนี้ทำดีกับเรามาโดยเสมอมา”

        คนงานทั้งหมดต่างตะโกนสิ่งที่พวกเขาได้เคยพบเจอในอดีตมา

        ม่านฟ้าสูดลมหายใจเข้า เธอคิดในใจ ประเทศสยามไม่ได้ถูกล่าอาณานิคมเหมือนประเทศอื่นๆ ในภูมิภาคนี้รวมถึงสยามโชคดีมากจริงๆที่ยังไม่ถูกค้นพบตอนพวกตะวันตกกำลังทำสงคราม

         ขนาดคนสยามด้วยกันยังใช้ชีวิตลำบากเลย พวกเขามีเรื่องคับแค้นใจขนาดนี้เพราะเรื่องนายจ้างเอาเปรียบ แล้วถ้าสยามถูกผลักเข้าไปในสงครามที่พวกนั้นก่อขึ้น นรกคงได้เกิดขึ้นบนแผ่นดินสยามจริงๆแน่ หรือพระเจ้าจงใจให้พวกนั้นไม่เห็นใช่ไหม?

        เธอขอใช้สิทธิ์เหล่านั้น ในชาตินี้เธออยากให้สยามกลายเป็นผู้นำโลกทางการค้าให้เงินทองไหลมาที่นี่เยอะๆ เธอจะทำได้ไหมนะ?

        สยามมีทรัพยากรธรรมชาติที่อุดมสมบรูณ์และยังไม่โดนพิษสารเคมีจากสงคราม พิษมันเพียงกำลังคืบคลานเท่านั้น เธอได้รับปากพระเจ้าแล้วว่าเธอจะช่วยโลกใบนี้ เพราะฉะนั้น! เธอจะต้องทำและมีแต่ต้องลงมือทำเท่านั้น! งานเข้าของแท้ๆเลยม่านฟ้าเอ้ย!

        ม่านฟ้าสูดลมหายใจเข้าออกเป็นสิบครั้งได้ เธออยากได้โทรโข่งชะมัด!

        ระบบ: ในกระเป๋ามีบัตรโทรโข่ง100ใบชั่วคราว คุณสามารถใช้ได้แค่หนึ่งครั้งต่อวัน หากท่านติดใจ อยากซื้อโทรโข่งรุ่นถึกทนทุบตีหรือโยนลงเหวยังไงก็ไม่แตก เอาไปเผาที่ภูเขาไฟก็ไม่สามารถละลายได้ มีพิกัดส่วนตัวติดตาม หากลืมทิ้งไว้สามารถเรียกกลับในมิติได้ รวมถึงปรับเสียงให้ดังไกลสุดถึง 5 กิโลเมตรได้ หากคุณสนใจ คุณซื้อได้ในราคา 100 ทองคำแท่ง!

        เดิมทีโทรโข่งในเกมฟาร์มถูกใช้เพื่อเอาประกาศถึงเพื่อน เพื่อขอวัตถุดิบมาสร้างโรงงานจนไปถึงสร้างคฤหาสน์

        บ้าไปแล้ว! ปรับเสียงให้ดังไกลถึง 5 กิโลเมตร! โทรโข่งที่น่ากลัวนี้เกิดขึ้นมาได้ยังไง?

        ม่านฟ้า: ระบบฉันขอใช้บัตรโทรโข่ง!

        จากนั้นโทรโข่งก็มาอยู่ในมือของม่านฟ้า ทุกคนตกใจที่จู่qก็มีโทรโข่งที่ดูทันสมัยปรากฏขึ้นในมือของม่านฟ้า ความสามารถพิเศษของม่านฟ้าคือสามารถเสกของได้หลายอย่างมาก เหล่าคนงานตาเป็นประกาย พระเจ้า นี่มันพระเจ้าชัดๆ! ทุกคนตัดสินใจแล้วว่า ก่อนนอนนอกจากจะต้องจุดธูปบูชาพระแล้ว พวกเขาจะจุดธูปบูชาคุณหนูด้วย

        จู่ๆ ม่านฟ้าขนลุกขนพองอย่างไม่มีเหตุผล

        ม่านฟ้าปรับระดับเสียงให้ต่ำที่สุด ไม่งั้นหูหนวกกันทั้งอำเภอ! 

        เธอพูดใส่โทรโข่ง  “ดี! ในเมื่อทุกคนตัดสินใจแล้ว ฉันก็จะให้ทุกคนอยู่ต่อ ฉันไม่ใช่พระเจ้า ไม่ใช่ปีศาจหรืออะไรทั้งนั้น นี่คือสิ่งที่ฉันจะบอกให้ทุกคนรู้ว่า แม้ว่าฉันจะมีสิ่งนี้ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะไม่ตาย หรือเป็นอมตะอย่างที่ทุกคนเข้าใจ ฉันคือเจ้าของสวนม่านฟ้าเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง”

        เหล่าคนงานปรบมือกันพร้อมเพรียง...

        “สวนของเรามีความก้าวหน้ากว่าใครๆและดีกว่าใครๆ ในอนาคต พวกเราจะต้องมีอนาคตที่ดี มีคนอิจฉาและมีคนคิดไม่ดีกับพบวกเราอยู่เสมอ ต่อไปทุกคนที่นี่ต้องจะฝึกเรียนวิชาป้องกันตัวและอาวุธทุกชนิด”

        ม่านฟ้าโชว์ปืนสั้นให้ทุกคนดู “ฉันมีปืนที่ทันสมัยที่สุดในโลก มีโล่ ชุดกันกระสุนที่ดีที่สุดในโลก น้ำหนักของปืนกระบอกนี้เบากว่ามาก และที่สำคัญ ฉันมีที่เก็บเสียงปืนด้วย เวลามีคนแอบมาทำร้ายเราที่สวน คนในหมู่บ้านจะได้ไม่รำคาญเสียงอีกด้วย”

        ฮ่าๆๆ…… ทุกคนหัวเราะชอบใจ

        “สุดยอดเลย”

        “ว้าว นี่คือปืนที่ดีที่สุดในโลกล่ะ”

        พระยาเดชาดำรงศักดิ์มองไปที่ปืนในมือของม่านฟ้าด้วยความสนใจ คนอื่นๆก็เช่นกัน

        “ฉันจะให้ลุงสมยศเป็นคนสอนการยิงปืนและการป้องกันตัว สวนม่านฟ้าคืออาณาจักรของพวกเรา หากใครกล้ามาลองดีอีก รอบหน้าพวกมันจะก้าวออกจากสวนไม่ได้ เราต้องกำจัดคนเลวเหล่านั้น ถ้าพวกมันอยากตายก็ให้มันตาย!”

        ทุกคนพูดอย่างฮึกเหิม “พวกเราเข้าใจแล้วคุณหนู”

        ม่านฟ้าพยักหน้าอย่างพอใจ “ในอนาคตฉันจะต้องทำธุระกิจอีกหลายอย่าง ความสามารถของฉันคือการทำให้น้ำเสียเป็นน้ำดี ทำให้ดินที่แห้งแล้งกลายมาเป็นดินที่อุดมสมบูรณ์ เอาล่ะ นี่แค่คร่าวๆเท่านั้นที่ฉันบอกไป ฉันไม่ยากอวดเยอะ เจ็บคอ ฮ่าๆ”

        พระยาเดชาดำรงศักดิ์ส่ายหัว ลุงผินกับน้าพายหัวเราะชอบใจ วิรุณกับชาญชัยก็ขำเช่นกัน

        “คุณหนูยังสามารถเสกสิ่งของได้ด้วยใช่หรือไม่?”

ม่านฟ้าพยักหน้าตอบ ม่านฟ้าเสกทุเรียนมาร้อยตะกร้า เสกข้าวมาร้อยกระสอบให้ทุกคนเห็น “เอาเท่านี้ก่อน หลังคุยเสร็จขนไปให้น้าพายด้วยนะ”

        น้าพายยกนิ้วโป้งให้เธอ ทำได้ดีมาก!

        ทุกคนพูดคุยกันเสียงดัง “คุณหนูเอาผลผลิตออกมาได้ แล้วยังต้องการสวนผลไม้เราอีกหรือ?”

        ม่านฟ้าพูด “แน่นอน พวกเราไม่สามารถพึ่งสิ่งนี้ไปได้ตลอด ถ้าฉันไม่อยู่ล่ะ? ฉันต้องออกไปข้างนอก ต้องไปเรียนหนังสือต่างจังหวัด ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน อย่าใช้ความสามารถของฉันพร่ำเพรื่อ ถ้าฉันตายขึ้นมาจะทำไงฮะ? คิดว่าถ้าฉันตายไปแล้วไปเป็นวิญญาณต่อ ฉันจะสามารถเสกผลไม้ให้พวกนายขายได้อีกรึไง?”

        ทุกคน “ฮ่าๆ คุณหนูพูดถูก”

        “เรื่องนี้มีแต่เราเท่านั้นที่รู้ ฉันไว้ใจทุกคนที่นี่ อย่าทำให้ฉันผิดหวังล่ะ”

        “แน่นอนครับคุณหนู ใครที่ปากโป้ง พวกเราจะเก็บมันทันที นอกจากจะเป็นการทุบหม้อข้าวตัวเองแล้ว ยังนำพาหายนะมาที่ตัวเองและครอบครัวสวนม่านฟ้าด้วย”

        น้าพายพยักหน้า คิดถูกจริงๆที่พาพวกมันมาทำงานที่นี่

        “ดีใจที่คิดแบบนั้น ตอนนี้ไม่มีอะไรแล้ว ต่อไปทุกคนก็ขยันทำงานตามปกติก็พอ เอ้า! ทุกคนแยกย้ายได้”