ทะลุมิติมาทั้งตระกูลด้วยสกิลเพิ่มพูนความเป็นเศรษฐี 【จบ】

        เดิมทีแขกเหล่านั้นล้วนเป็นพ่อค้าจากต่างถิ่นที่มาค้าขายในเมืองอวิ๋นเฉิงได้ยินว่าโรงสุราประตูมังกรแห่งนี้มีชื่อเสียงโด่งดังในเมืองนี้จึงดั้นด้นมาเพราะความเลื่องลือ

        ไฉนเลยจะรู้ว่าการมารับประทานอาหารที่นี่ กลับต้องเผชิญกับการเลือกปฏิบัติอย่างเสียมิได้ทั้งที่มีห้องส่วนตัว กลับโกหกว่าไม่มี เพียงเพราะไม่ใช่ลูกค้าขาประจำหรือกลัวว่าพวกเขาจะทำเรื่องไม่ดีไม่งามในห้องกัน?

        โรงสุราประตูมังกรแห่งนี้เป็นทรัพย์สินของตระกูลหลงและสถานะของตระกูลหลงในเมืองอวิ๋นเฉิง พวกเขาก็เคยได้ยินมาบ้างดังนั้นจึงมิกล้าที่จะก่อเรื่องในโรงสุราประตูมังกร

        แต่การเผชิญกับการปฏิบัติที่ไม่เป็นธรรมเช่นนี้ก็ทำให้พวกเขาไม่พอใจอย่างยิ่งเช่นกัน จึงลอบตัดสินใจว่าต่อไปจะไม่มาทานอาหารที่โรงสุราประตูมังกรอีก

        มิใช่เพียงเท่านั้นในแวดวงเพื่อนสหาย พวกเขายังเล่าเรื่องนี้ให้ฟังผู้ที่ตั้งใจจะมาเยือนแต่ยังมิได้เหยียบย่างก็พลันล้มเลิกความคิดที่จะมาลิ้มลองอาหารที่โรงสุราประตูมังกร โดยไม่รู้ตัว...ลูกค้าของโรงสุราประตูมังกรก็พลันลดน้อยถอยลงไปอีกส่วน

        ขณะเดียวกันนั้นเองชื่อเสียงของภัตตาคารซานไห่ก็ลอยเข้าหูเหล่าพ่อค้าโดยบังเอิญด้วยความอยากรู้อยากเห็นพวกเขาจึงตั้งใจที่จะไปลิ้มลองอาหารที่ภัตตาคารซานไห่สักหน

        ถึงแม้ว่าในตอนแรกเมื่อเห็นว่าภัตตาคารซานไห่แห่งนี้เป็นเพียงร้านอาหารเล็กๆ แห่งหนึ่งในใจก็อดไม่ได้ที่จะดูแคลนอยู่บ้าง กระนั้นเมื่อได้เห็นลูกค้าแน่นขนัดก็บังเกิดความคาดหวังขึ้นในใจของพวกเขา

        สถานที่ที่กิจการดีถึงเพียงนี้รสชาติอาหารย่อมไม่เลว

        ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อดูอาหารบนโต๊ะของผู้อื่น ก็ดูน่ารับประทานอย่างยิ่ง ชวนให้น้ำลายสอ

        ฝีมือของซูอี้หว่านย่อมไม่ทำให้แขกเหล่านั้นผิดหวังขากลับออกจากร้าน แต่ละคนล้วนมีท่าทางอิ่มเอมใจหลังจากกลับไปก็แนะนำภัตตาคารซานไห่ให้กับเพื่อนฝูงของตนอีก

        ด้วยเหตุนี้ธุรกิจของโรงสุราประตูมังกรจึงยิ่งแย่ลง ภัตตาคารซานไห่กลับมีลูกค้ามากขึ้นเรื่อยๆจนแทบจะไม่มีเวลาว่างตลอดทั้งวัน

        ซูอี้หว่านย่อมเบิกบานใจเป็นอย่างยิ่งยิ่งเห็นว่าแผนการขยายร้านคงไม่อาจปล่อยไว้เนิ่นนาน ในช่วงหลายวันนี้นางจึงวุ่นวายกับการสอนทำอาหารให้กับคนที่เพิ่งซื้อมาใหม่หลายคนทุกวันวุ่นวายตั้งแต่เช้าจรดค่ำ แทบไม่มีเวลาว่างเลย

        ทว่าการปล่อยให้ทุกอย่างเป็นเช่นนี้ต่อไปคงไม่ใช่เรื่องดีเมื่อซูอี้หว่านทบทวนดูแล้ว ก็ยังคงยืนยันว่าควรจ้างพ่อครัวเพิ่มอีกสองคนอาหารง่ายๆ ทั่วไปก็สามารถให้พวกเขาเป็นคนจัดการ ตัวนางเองก็จะเบาใจขึ้นไม่น้อย

        น่าเสียดายที่ป้ายประกาศรับสมัครคนถูกติดออกไปสองวันแล้วก็ยังไม่มีผู้ที่น่าเชื่อถือมาสมัคร

        ในทางกลับกันหลี่จ่างกุ่ยได้ยินเรื่องที่หอซานไห่กำลังจะรับสมัครคนเพิ่มก็โกรธจนแทบกัดฟันตัวเองให้แตกด้วยความโมโหจึงทุบชุดชาบนโต๊ะจนแตกกระจาย

        เด็กรับใช้ที่เข้ามารายงานถึงกับขวัญกระเจิงก้มหน้างุด ตัวสั่นระริก ภาพนั้นยิ่งทำให้เถ้าแก่หลี่โกรธจนแทบคลั่ง

        "ตระกูลซูคิดจะท้าทายฟ้าดินเสียแล้วทั้งที่รู้ว่าได้ล่วงเกินตระกูลหลงของพวกเรากลับกล้าประกาศรับสมัครคนเพิ่ม และขยายกิจการอย่างไม่เกรงใจนี่ไม่เห็นหัวพวกเราเลยสักนิด!"

        หลี่จ่างกุ่ยบันดาลโทสะทุบโต๊ะอย่างแรง ดวงตาของเขาแทบจะลุกเป็นไฟพฤติกรรมที่ไร้ซึ่งความเกรงใจของซูอี้หว่านนั้นในสายตาของเขาคือการยั่วยุอย่างชัดเจน

        หลายปีมานี้โรงสุราประตูมังกรของเขาเปิดกิจการได้อย่างราบรื่นใครบ้างจะไม่รู้ว่าโรงสุราประตูมังกรแห่งนี้เป็นทรัพย์สินของตระกูลหลงจะมีใครกล้าขัดใจตระกูลหลงบ้าง?

        แต่พวกคนตระกูลซูเหล่านี้ตอนที่ตนเองไปแสดงเจตจำนงว่าจะซื้อสูตรอาหาร กลับถูกเยาะเย้ยถากถางอย่างเย็นชาภายหลังยังคิดหาคนไปสร้างความวุ่นวายที่โรงสุราประตูมังกรตอนนี้ยังมาแย่งลูกค้าของโรงสุราไปเกินครึ่ง

        นี่มันอะไรกันพวกเขายังคิดจะขยายกิจการอีกหรือ อยากจะทำอะไรกันแน่?

        คิดจะแย่งลูกค้าของโรงสุราประตูมังกรทั้งหมดแล้วบีบบังคับให้พวกเขาต้องปิดกิจการเช่นนั้นหรือ?

        เมื่อคิดถึงตรงนี้หลี่จ่างกุ่ยก็ทุบโต๊ะอย่างแรงแล้วลุกขึ้นยืน สีหน้าอำมหิต"ในเมื่อคนตระกูลซูไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงถึงเพียงนี้ก็อย่าหาว่าข้าไม่ปรานี!"

        กล่าวจบดวงตาทั้งสองข้างของเขาก็หรี่ลงเล็กน้อยครู่หนึ่งจึงเรียกเด็กรับใช้มาแล้วกระซิบกระซาบ แล้วส่งเสียงหัวเราะอย่างลำพองใจเสียงหัวเราะของเขานั้นแฝงไปด้วยความร้ายกาจ

        เด็กรับใช้ผู้นั้นได้รับคำสั่งของเขาแล้วมิกล้ารีรอแม้แต่น้อยรีบหันหลังวิ่งออกไป หลี่จ่างกุ่ยกลับยืนอยู่กับที่ ยิ้มด้วยสีหน้าลำพอง

        เขาคิดว่าขอแค่แผนการนี้สำเร็จละก็ ภัตตาคารซานไห่ของตระกูลซูอย่าว่าแต่ขยายกิจการเลยแม้แต่จะเปิดกิจการต่อไปได้หรือไม่ ก็ยังเป็นปัญหา

        เมื่อคิดถึงแผนการอันดีเลิศของตนเองความหงุดหงิดก่อนหน้านี้ของหลี่จ่างกุ่ยก็พลันหายไปในพริบตาพลางยิ้มตาหยีเดินลงไปยังชั้นล่าง ตอนต้อนรับแขกให้เข้ามาในร้านท่าทีก็กระตือรือร้นกว่าเมื่อครู่หลายส่วน

        ขณะนี้หลี่จ่างกุ่ยอารมณ์ดีเป็นพิเศษผิดกับท่านหลง อารมณ์ของเขากลับหม่นหมองอย่างยิ่ง

        ในตอนนี้โรงพนันอยู่ในความดูแลของเขาถึงจะไม่ใช่เขาที่เป็นคนควบคุมโดยตรง แต่เพราะเป็นญาติกับหลงจินทำให้สถานะของเขาในโรงพนันจึงไม่ธรรมดาแม้แต่ผู้จัดการบ่อนยังต้องปฏิบัติต่อเขาอย่างดี งานการต่างๆ ในโรงพนันอย่างน้อยครึ่งหนึ่งเขาเป็นคนจัดการ

        ในอดีตโรงพนันดำเนินกิจการอย่างราบรื่นมาโดยตลอดภายใต้การดูแลของท่านหลงซึ่งมีลูกสมุนนักเลงไม่น้อยดังนั้นจึงไม่มีผู้ใดกล้าก่อเรื่องในโรงพนันแม้ว่าจะแพ้พนันจนหมดสิ้นเนื้อประดาตัว ก็ต้องจำใจมอบทรัพย์สมบัติทั้งหมดให้ไป

        ส่วนเรื่องที่เจ้ามือโกงนั้นเป็นเรื่องปกติธรรมดาอย่างยิ่ง ก็มีแต่ทำเช่นนี้โรงพนันจึงจะสามารถทำกำไรได้มหาศาล จึงแทบไม่มีทางขาดทุน

        แต่ใครจะรู้เล่าที่โรงพนันในวันนี้กลับมีเรื่องราวให้ต้องประหลาดใจ

        เดิมทีลูกค้าประจำคนหนึ่งที่ผ่านมาล้วนเป็นผู้แพ้พนัน วันนี้กลับชนะอย่างต่อเนื่องไม่เสียเงินแม้แต่แดงเดียว ในไม่ช้าก็ชนะเงินไปหลายร้อยตำลึง และดูท่าทางแล้วยังมีแนวโน้มที่จะชนะต่อไปอีก

        ในแต่ละวันเงินทุนหมุนเวียนของโรงพนันนั้นมิใช่น้อย การที่เขาชนะคนเดียวโรงพนันก็ใช่ว่าจะถึงกับขาดทุน แต่การชนะมากเกินไปท้ายที่สุดก็เป็นผลประโยชน์ของโรงพนันที่สูญหาย เรื่องนี้ยอมไม่ได้!?

        ท่านหลงจึงเรียกคนมาโดยพลันสั่งให้ลูกน้องวางกับดักให้คนผู้นั้น ให้เขาคายเงินที่ชนะมาออกมาให้หมดมิเพียงเท่านั้น ยังต้องให้เขาเสียเงินเพิ่มอีกก้อนใหญ่

        คิดจะกอบโกยเงินจากโรงพนันจวี้ไฉฟางงั้นหรือ?มันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอก!

        ท่านหลงหัวเราะเสียงเย็นในลำคอพลางยกมือขึ้นถูจมูก เขาแน่ใจว่า อีกประเดี๋ยว คนผู้นี้จะต้องพ่ายแพ้อย่างหมดรูปน้ำตานองหน้า เสียพนันจนหมดตัวแล้วเดินเปลือยกายออกไปจากที่นี่

        แต่ความจริงกลับเหนือความคาดหมายเขามั่นใจว่าได้สั่งการให้ลูกน้องจัดการวางกลอุบายไว้พร้อมสรรพคาดไม่ถึงว่าคนผู้นั้นยังคงเป็นผู้ชนะ กลับกลายเป็นว่าเหล่าคนของเขานั่นแหละที่สิ้นเปลืองเงินทองไปจนหมดสิ้น

        ตามปกติแล้วกลวิธีนี้ไม่เคยผิดพลาดเลยสักครา ทว่าวันนี้กลับมีผู้หาช่องโหว่ได้สำเร็จทำให้ท่านหลงโกรธเกรี้ยวเป็นฟืนเป็นไฟ หมายจะสั่งสอนผู้นั้นให้หลาบจำ

        แต่ถึงแม้ว่าเขาจะโกรธเคืองเพียงใดก็ไม่อาจให้คนมาใช้กำลังสั่งสอนคนผู้นั้นในโรงพนันได้ มิฉะนั้นแล้วหากลูกค้าคนอื่นเห็นเข้า ชื่อเสียงของโรงพนันคงป่นปี้ จนมิอาจดำเนินกิจการต่อไปได้

        ดังนั้นต่อให้โกรธเพียงใดท่านหลงก็ทำได้เพียงอดทนไว้ก่อน ทว่าก็ได้กำชับลูกน้องไว้แล้วหากชายผู้นั้นออกจากที่นี่ ให้เร่งตามไปทันที ลากตัวไปยังที่ลับตาคนสั่งสอนบทเรียนราคาแพง!