ไม่กี่วันก่อนเจียงหยางค่อนข้างมีสิ่งที่ทําให้กลุ้มใจและเครียดเยอะ ซึ่งเมื่อถึงตอนที่เขาไปสนุกกับเื่บนเตียงเขาก็ต้องใและตื่นตะหนกเพราะเขาพบว่าน้องชายของเขามันไม่เหมือนเดิม!
ใช่!มันเป็เพียงหนอนน้อยที่ไร้ซึ่งฤทธิ์เดช!
หลังจากตอนนั้นมาเจียงหยางจึงรู้สึกเครียดเป็อย่างมากแต่จะให้ไปหาหมอเพื่อสอบถามเื่นี้ก็น่าอายเกินไปผลสุดท้ายเขาก็ยังคิดไม่ตกว่าจะทําอย่างไรดี เพราะไม่ว่าจะลองอีกกี่ครั้งเขาก็พบว่าน้องชายตัวน้อยของเขามันไร้ซึ่งความองอาจอย่างที่เคยมีมาเป็ไปได้ว่าเขาอาจจะเสื่อมสมรรถภาพแล้วก็ได้...
ถึงจะอย่างนั้นเขาก็กลัวว่าหากไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจสุขภาพและเื่เหล่านี้หลุดออกไป ชื่อเสียงในฐานะเจียงหยางแห่งมาเก๊าของเขาคงเสียหายยับเยินเป็แน่สุดท้ายก็อย่างที่เห็น เขาไม่ได้ไปหาใครทั้งนั้น!
ส่วนคนอื่นๆที่เห็นท่าทีของเจียงหยางเปลี่ยนไปพวกเขาก็ผงะและดูประหลาดใจไม่น้อย โดยเฉพาะหวู่เสินสายตาของเขาตอนนี้จ้องมองไปที่มู่หลินอย่างอยากรู้
“นายกําลังจะเสื่อมสมรรถภาพในเร็วๆนี้!’’มู่หลินทําสีหน้าจริงจัง มันเป็เื่จริงว่าถ้ายังไม่ได้รับการรักษาโดยเร็วเจียงหยางจะต้องสูญเสียความเป็บุรุษไปอย่างแน่นอน
“อะไรนะ!’’พวกซุยิต่างอุทานอย่างตกอกใ พวกเขาหันควับไปทางเจียงหยางทันที
เพราะในสายตาของพวกเขาเจียงหยางผู้ซึ่งมีดีไปซะทุกอย่างไม่น่าจะเป็เช่นนั้นได้!
“เป็เื่จริงเหรอเจียงหยาง?’’หวู่เสินถามเป็คนแรก เท่าที่เขารู้จักอีกฝ่ายมามันเป็ไปไม่ได้ที่จะเกิดนสิ่งนี้ขึ้น
“ตายแล้ว!เจียงหยางจะไม่ใช่คนเดิมที่ฉันรู้จักอีกต่อไป!’’ ตรงข้ามกันหยวนอิ้งกลับหัวเราะอย่างไม่ใส่ใจ เห็นได้ชัดว่าเขาเต็มใจล้อเลียนเจียงหยาง
“ว่าแต่นายรู้ได้อย่างไร?’’ซุยินึกขึ้นได้ว่ามู่หลินเป็เพียงนักศึกษาธรรมดาที่เพิ่งตกงานคนหนึ่งเขาจึงอดไม่ได้ที่จะจ้องมองอีกฝ่ายอย่างสับสน
นี่นายใช่เพื่อนของฉันคนเก่าจริงๆรึ?
ก่อนที่มู่หลินจะได้ตอบเจียงหยางที่รู้สึกอับอายก็ค่อยๆสูดลมหายใจแล้วพูด “เป็ความจริง ไม่นานมานี้ฉันกลุ้มใจและเครียดมากไปหน่อยดังนั้นอาการของฉันมันจึงอาจมาจากสาเหตุนี้ก็ได้แต่ก็อย่างที่พวกนายรู้กันฉันเป็ถึงนายน้อยเจียงหยางจะให้ฉันไปโรงพยาบาลได้อย่างไร? ขืนเื่นี้หลุดออกไปมีหวังชื่อเสียงของฉันป่นปี้พอดี!’’
ได้ยินหยวนอิ้งก็พยักหน้าเห็นด้วย “จริง! หากเป็ฉัน ฉันคงฆ่าตัวตายไปแล้ว!’’
“...’’เจียงหยางหมดคําพูด ดูเหมือนว่าหยวนอิ้งจะตลกได้ทุกสถานการณ์จริงๆ
ทางด้านหวู่เสินและซุยิก็ได้แต่มองอย่างเห็นใจโดยที่หวู่เสินพูดอย่างเคร่งขึม “แต่อย่างไรซะหากนายไม่อยากไร้เชื้อสายสืบทอดนายก็ต้องไปตรวจ!’’
“หวู่เสินพูดถูกแล้ว!เจียงหยางเื่นี้เป็เื่ปกติธรรมดาสามัญ! ไม่เห็นมีอะไรให้น่าอายเลยใครจะรู้ก็ให้มันรู้ไปสิ!’’ ซุยิทําท่าทางราวกับไม่้าให้ใส่ใจเื่จิ๊บจ๊อบ
เจียงหยางที่ได้ยินก็ช็อค
ไอ้พวกบ้านี่...คําแนะนําหรือคําแช่ง!
แล้วไอ้ที่ไม่เห็นมีอะไรต้องอายนี่คืออะไร?มาลองเป็เองสิวะจะได้รู้! บัดซบ! ไม่เป็เองใครๆก็พูดได้กันทั้งนั้นแหละ!
“เื่นั้นไม่จําเป็!ฉันสามารถรักษาให้นายหายขาดได้ทันที!’’ ขณะที่เจียงหยางตกอยู่ในความช็อค เสียงของมู่หลินก็ดึงเขาออกมาจากห้วงภวังค์คนอื่นๆก็ได้แต่หันไปมองอย่างงุนงง
นายเป็แค่นักศึกษาผู้ตกงานไม่ใช่เหรอ? แล้วจะเอาอะไรมารักษาเจียงหยางเล่า?
ตลกเกินหน่อยแล้วมั้ง!
เห็นแบบนั้นมู่หลินจึงยิ้ม“อาการของเจียงหยางไม่ใช่เพราะเครียดหรือกลุ้มใจมากเกินไปแต่เป็เพราะเขาไปกินบางอย่างที่เป็สารพิษมาโดยไม่รู้ตัวมันจึงทําให้สารพิษเ่าั้ไปกักตุนที่บริเวณนั้น ส่งผลให้เป็อย่างที่เห็นง่ายๆก็คือพวกมันเป็สาเหตุที่ทําให้เืของน้องชายตัวน้อยไม่ยอมเดินยังไงล่ะ!’’
“เป็อย่างนั้นนี่เอง!’’เจียงหยางเห็นด้วย คนแข็งแรงสุขภาพดีอย่างเขาจะมาเป็อะไรแบบนี้โดยมีสาเหตุธรรมดาได้อย่างไร“ว่าแต่นายรู้เื่ทั้งหมดนี้ได้ยังไง?แล้วการที่นายบอกว่าสามารถรักษาฉันให้หายขาดได้นั่นเป็ความจริงรึ?แท้จริงแล้วนายเป็ใครกันแน่?!’’
“ใช่ๆนายรู้เื่เหล่านี้ทั้งที่เ้าตัวไม่รู้ได้ยังไง?’’ซุยิรู้จักมู่หลินดีที่สุดเขาจึงสับสนและสงสัยมันเป็ไปได้ยังไงที่คนขี้โลเลแะขาดความมั่นใจอย่างอีกฝ่ายแสดงท่าทีต่างจากเดิมเช่นนี้?
หวู่เสินและหยวนอิ้งมองดูมู่หลินเพื่อรอฟังคําตอบ
“ฉันรู้ได้อย่างไรน่ะเหรอ?นั่นไม่สําคัญ! ส่วนการรักษานายได้หรือไม่นั้นยังต้องถามอีกหรอ?แน่นอนว่ามันง่ายซะยิ่งกว่าปลอกกล้วยเข้าปากเสียอีก! สุดท้ายแล้วฉันเป็ใครงั้นเหรอ?แน่นอนว่าฉันคือ...แพทย์แผนจีน!’’ ถูกจับจ้อง มู่หลินก็หัวเราะรึๆแพทย์เทวะเช่นเขาจะไม่สามารถรักษาในสิ่งที่รู้ได้อย่างไรเล่า?
ขืนเป็อย่างนั้นจริงชื่อเสียงของเขาคงป่นปี้พอดี!
“แพทย์แผนจีน?’’ได้ยิน พวกซุยิไม่เว้นแม้กระทั่งเจียงหยางที่เครียดอยู่ก็ผงะไปเต็มๆนายเป็นักศึกษาที่เพิ่งตกงานไม่ใช่เหรอ? จะไปเอาเวลาที่ไหนมาเป็แพทย์แผนจีนล่ะวะเฮ้ย!
“ถูกต้อง!ฉันเป็แพทย์แผนจีนดังนั้นย่อมต้องมองอาการออกได้ด้วยตาเปล่า!คําถามคือว่านายจะให้ฉันรักษาหรือไม่? แน่นอนว่ามีค่ารักษาและมันค่อนข้างแพงน่าดู!’’ มู่หลินพยักหน้าเขามองสีหน้าคนพวกนี้ก็รู้แล้วว่าพวกเขาไม่เชื่อแต่ถึงอย่างไรซะจะรักษาหรือไม่ก็เป็ความ้าของเจียงหยางเอง
“แล้วเราจะรู้ได้อย่างไรว่านายไม่ได้พูดโกหก?’’หวู่เสินถามออกไปอย่างไม่รู้ตัว เขาค่อนข้างคิดมากเกี่ยวกับเื่พวกนี้อยู่แล้วเขาจึงสงสัยว่าบางทีมู่หลินอาจจะแค่เดาออกและ้าชิ่งเอาเงินหนีไป
“นายจะเชื่อฉันหรือไม่นั่นไม่สําคัญ!แต่ดูเหมือนว่านายจะใช้ยาสีฟันที่เต็มไปด้วยสมุนไพรบางอย่าง…’’ มู่หลินหัวเราะหึๆอีกครั้งก่อนพูดเกี่ยวกับส่วนผสมของยาสีฟันที่หวู่เสินใช้
“นะ...นาย!นายรู้ได้อย่างไร?!’’ หวู่เสินใ ยาสีฟันของเขาถูกสั่งทําขึ้นเป็พิเศษเพื่อเขามันเป็ไปไม่ได้ที่จะมีใครรู้ส่วนผสมนอกจากเขา!
แล้วมู่หลินคนนี้รู้ได้อย่างไร?!
มู่หลินไม่ตอบเขาเลือกหัวเราะหึๆอีกครั้ง“ส่วนนายหยวนอิ้งดูเหมือนว่าในเร็วๆนี้นายจะหายใจลําบากใช่ไหม…’’
แต่ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบเสียงของหยวนอิ้งก็ดังขึ้นด้วยความใ “นะ...นาย! นายรู้ได้อย่างไร?!’’
หยวนอิ้งก็เป็เหมือนกับพวกเจียงหยางอาการของเขานั้นเพิ่งมาเป็ในเร็วๆนี้และมันเป็แค่บางครั้งซึ่งนอกจากเขาแล้วก็ไม่มีใครรู้อีก
แล้วมู่หลินคนนี้รู้มันได้อย่างไร?
แท้จริงแล้วเขาเป็ใครกันแน่?!
ซุยิที่นั่งข้างๆค่อนข้างตกตะลึงที่ได้เห็นทุกคนใหรือว่าแท้จริงแล้วสิ่งที่มู่หลินพูดมาจะเป็ความจริงทั้งหมด?
“หึๆ’’มู่หลินหัวเราะหึๆพลางฉีกยิ้มกว้าง “นั่นไม่สําคัญว่าฉันรู้ได้อย่างไรรู้ไว้ก็พอว่าฉันสามารถรักษาพวกนายสองคนได้ซึ่งนั่นก็ขึ้นอยู่กับความ้าของพวกนายเองแล้วว่าจะให้ฉันรักษาหรือไปโรงพยาบาล!’’
ถึงจะเป็การพูดคุยเล็กๆที่ไม่ได้ยาวนานแต่มู่หลินก็พอเข้าใจได้ดีว่าเจียงหยางและหยวนอิ้งนั้นเป็คนยังไง ใช่พวกเขาที่เป็ถึงนายน้อยแห่งมาเก๊าคงไม่เอาชื่อเสียงของตัวเองไปเสี่ยงกับโรงพยาบาลง่ายๆหรอก!
“หยวนอิ้งยังไงไม่รู้แต่ฉัน้าให้นายรักษา!’’ เห็นฝีมือการมองอาการที่มู่หลินแสดงออกมาเจียงหยางก็เชื่อสุดใจแล้วว่าเขาเป็แพทย์แผนจีนจริงๆเพียงแต่เอาอดรู้สึกทึ่งไม่ได้จริงๆที่อีกฝ่ายสามารถรู้มันได้ง่ายๆเพียงการมองดูอย่างเดียว
สิ่งนี้ใช่ความสามารถที่แพทย์แผนจีนควรจะมีจริงๆหรือ?
“แล้วนายล่ะ?’’เห็นว่าเจียงหยางตัดสินใจได้ มู่หลินก็หันไปมองหยวนอิ้งเพื่อรอคําตอบ
“เอ่อ…’’หยวนอิ้งค่อนข้างดูลังเลเล็กน้อย เขายังไม่รู้ด้วยซํ้าว่าตัวเองเป็โรคอะไรแต่สุดท้ายเขาก็จําใจพยักหน้า “ตกลง! ฉันจะรักษากับนาย!’’
“แล้วค่ารักษามันเท่าไหร่ล่ะ?’’หวู่เสินถามในสิ่งที่สงสัย
“คนละห้าแสนหยวน’’มู่หลินเอ่ยด้วยนํ้าเสียงราบเรียบ “สองคนก็ล้านหยวน’’
“หา?!’’หวู่เสินไม่เว้นแม้แต่พวกซุยิต่างอุทานอย่างไม่อยากเชื่อห้าแสนหยวนไม่ใช่เงินน้อยๆ ดังนั้นพวกเขาจึงรู้สึกใเป็อย่างมากที่ราคารักษาของมู่หลินมันแพงถึงขนาดนี้
“ก็แล้วแต่ว่าจะให้ฉันรักษาหรือไม่?แต่พูดได้คําเดียวว่าถ้ารักษากับฉันพวกนายจะสุขภาพดียิ่งกว่าเดิม!’’มู่หลินยักไหล่อย่างไม่สนใจการรักษาของเขาคุ้มค่ายิ่งกว่าไปรักษาตามโรงพยาบาลเสียอีก และมันไม่สําคัญด้วยว่าพวกนี้จะรักษากับเขาไหมเพราะอย่างไรซะเงินแค่ห้าแสนหยวนสําหรับเขามันหาได้ง่ายๆอยู่แล้ว
“ห้าแสนหยวนเยอะก็จริงแต่เพื่อชื่อเสียงของฉันนั่นย่อมได้!’’ เจียงหยางกัดฟันเขาไม่รู้ว่าถ้าไปโรงพยาบาลจะมีคนปากโป้งหลุดออกไปไหมดังนั้นจะเป็การดีกว่าที่จะรักษากับมู่หลิน
“ห้าแสนหยวน?จิ๊บๆ!’’ หยวนอิ้งเห็นว่าเจียงหยางกล้าจ่ายเพื่อรักษาเขาก็กลัวเสียหน้าจึงยืดอกอย่างองอาจ
“ก็ดี!ฉันจะทําการสกัดจุดพวกนายให้!’’ มู่หลินลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าไปที่สองคนจากนั้นเขาก็ลงมืออย่างรวดเร็ว
ปึก!ปึก! ปึก!
เจียงหยางเป็คนแรกที่ถูกสกัดจุดเขาััได้ถึงความคล่องแคล่วอันหนักหน่วงที่เทลงมาบนตัวของเขา
เมื่อทําการสกัดจุดเจียงหยางเสร็จมู่หลินก็เอ่ย “เจียงหยางการรักษาของนายเสร็จสิ้นแล้ว ถึงนายจะไม่อยากเชื่อแต่นายคงรู้สึกได้ถึงความอุ่นเมื่อครู่ใช่ไหม?นั่นน่ะเป็สิ่งที่บ่งบอกว่าพิษส่วนนั้นของนายถูกขจัดออกไปผ่านเืของนายแล้ว!’’เขาล้างพิษส่วนนั้นของเจียงหยางด้วยพลังเต๋าที่ถูกควบคุมมาเป็อย่างดีมันจึงเป็ไปไม่ได้ว่าอีกฝ่ายจะััได้ถึงมัน ทั้งนี้ด้วยการสกัดจุดของเขามันจะทําให้เืทั้งตัวของเจียงหยางแล่นพล่านเพื่อสําแดงผลสําเร็จในทันที
“โอ๊ย!’’ก่อนที่เจียงหยางจะได้ตอบอะไร เขาก็ต้องร้องเสียงหลงออกมาอย่างหวาดเสียว เพราะในเวลานี้เขารู้สึกได้ถึงไอ้นั่นที่กําลังผงาดขึ้นมามันได้ทิ่มแทงกางเกงของเขาจนเขารู้สึกแบบแปลกๆด้วยเหตุนี้ใบหน้าของเขาจึงแดงระเรื่อขึ้นมา
“ขอบคุณ!’’ถึงจะอย่างนั้นเจียงหยางก็รู้ดีเลยว่าไอ้น้องชายของเขามันกลับมาเป็เหมือนเดิมแล้วและเขาคิดว่ามันเป็เพราะการสกัดจุดของมู่หลินเขาจึงหันไปมองอีกฝ่ายด้วยใบหน้าขอบคุณอย่างจริงใจ
“...’’เห็นเป้ากางเกงของเจียงหยางเหมือนมีบางอย่างจะพุ่งออกมา ซุยิและคนอื่นๆต่างรู้สึกหมดคําพูดพวกเขาในเวลานี้ต่างมองไปยังมู่หลินด้วยความตกตะลึง
มันเป็ไปได้อย่างไรที่แค่สกัดจุดก็ล้างสารพิษได้...ทั้งนี้ยังมีความคล่องแคล่วและความแม่นยํานั่นอีกไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขาต้องเป็ปรมาจารย์แพทย์แผนจีนที่เก่งกาจอย่างแน่นอน!
“ไม่ต้องชม!’’ราวกับว่าล่วงรู้ความคิดของพวกซุยิ มู่หลินเกาหัวอย่างเขินอาย
“...’’ซุยิและคนอื่นๆ
879
