หลังจบจากงานเลี้ยงของบริษัทหวังกรุ๊ป หวางเจียเล่อเอาแต่นั่งคิดถึงแต่ใบหน้าของหวังซูลี่ ใบหน้าสวยหวานปนเซ็กซี่นั่นทั้งๆที่เขาเคยจิตนาการถึงเธอมาก่อน แต่เมื่อได้มาเห็นตัวจริงและยังได้ััตัวเธอด้วยแล้ว มันทำให้เขานั้นรู้สึกบอกไม่ถูกว่ามันคืออะไร ‘ ทำไมกันนะ เขาที่เจอกับผู้หญิงสวยๆตั้งมากมาย ที่เข้ามาแล้วก็ผ่านไปแต่ไม่มีใครทำให้เขาใจสั่นได้เท่ากับเธอมาก่อน ’
หวางเจียเล่อคิดพลางเอามือลูกไปที่อกด้านซ้ายของตัวเอง แค่คิดถึงเธอใจก็สั่นโหยหาจนอยากเจอเธอ เขาแปลกใจกับตัวเองอยู่เหมือนกันไม่คิดว่าหญิงสาวจะทำให้เขาเป็ได้ถึงขนาดนี้ เพิ่งได้เจอตัวจริงของเธอไปเมื่อวันก่อน ชายหนุ่มได้แต่คิดเขาไม่กล้าที่จะกดเบอร์ไปหาเธอ แต่เสียงร่ำร้องของหัวใจเขาเองนั้นกลับห้ามไม่อยู่เสียแล้ว ชายหนุ่มตัดสินใจกดโทรศัพท์หาเธอในทันที
“ ฮัลโล หวังซูลี่ค่ะ ” แค่ได้ยินเสียงของเธอใจเขาก็แทบจะเต้นทะลุออกมาจากหน้าอกแล้ว ////
“ ครับคุณหวังซูลี่ ไม่ทราบว่าคุณยังจำสัญญาที่ว่าจะเลี้ยงข้าวผมได้อยู่ไหมครับ ”
ตึกตัก ตึกตัก… เสียงหัวใจของซูลี่เต้นกระหน่ำ ไม่คิดว่าหนุ่มหล่อที่เจอในงานเลี้ยงจะติดต่อมาเร็วเช่นนี้
“ เอ่อ จำได้ซิคะ ประธานหวางเจียเล่อ อืมแล้วคุณสะดวกตอนไหน นัดได้เลยนะคะ ”
“ ขอบคุณที่ยังจำผมได้ เอ่อ..ผมสะดวกวันนี้และตอนนี้ คุณจะให้ผมไปรับหรือเจอกันที่ร้านก็ได้”
“ ไม่เป็ไรค่ะงั้นเราเจอกันที่ร้านนะคะ อีก 15 นาทีเจอกันที่ร้านอาหาร xxx แล้วกันนะคะ”
“ ได้ครับ” หลังจากวางสายชายหนุ่มแทบจะดีดตัวเองออกจากเก้าอี้ทันที เขายืนตรงหน้ากระจกบานใหญ่ที่ติดอยู่ในห้องส่วนตัว ซึ่งแยกออกมาจากห้องทำงานของเขาอีกที ทั้งยังมีห้องน้ำส่วนตัวด้านในไว้สำหรับเขาอีกต่างหาก เพราะบางทีเขาทำงานจนแทบไม่ได้กลับไปนอนที่บ้าน ก็จะได้นอนที่ทำงานเลยนับว่าสะดวกสำหรับเขามากนัก
…………………
“ อืม..เรียบร้อย ” หลังจากเช็คความเรียบร้อยของตัวเองแล้ว หวังซูลี่ก็คว้ากุญแจรถสปอร์ตคันหรูของตัวเอง ขับออกไปร้านอาหาร xxx ที่นัดกับหวางเจียเล่อเอาไว้ อันที่จริงแล้วร้านอาหารดังกล่าวกับคฤหาสน์ของเธอนับว่าอยู่ไม่ไกลกันเท่าไหร่นัก เพราะฉะนั้นเธอจึงขับไปอย่างไม่เร่งรีบอะไร
เมื่อถึงร้านอาหารเป็ที่เรียบร้อยหญิงสาวจึงโทรบอกเขาว่าเธอถึงแล้ว สักพักมีพนักงานต้อนรับของทางร้านพาเธอไปยังโต๊ะที่หวางเจียเล่อ โทรจองไว้ส่วนชายหนุ่มนั้นนั่งรอเธออยู่ก่อนหน้าแล้วเช่นกัน หวังซูลี่ถึงกับทำตาโตเพราะไม่คิดว่าเขาจะมาถึงเร็วกว่าเธอ
“ สวัสดีค่ะประธานหวาง มานานหรือยังคะ เอ่อ..คุณสั่งอาหารได้เลยนะคะ ”
“ ผมเพิ่งจะมาถึงก่อนหน้าคุณเองครับ เอ่อ.. คุณเรียกผมว่าเจียเล่อก็ได้นะครับผมไม่ถือ ”
พรวดด แค่กๆ หวังซูลี่แทบสำลักน้ำเปล่า เขาให้เธอเรียกชื่อเขาทั้งๆที่เพิ่งเจอกันเนี่ยนะ แล้วยังบอกไม่ถืออีกเขาคิดอะไรของเขาอยู่กันแน่
“ เอ่อ คุณไม่เป็อะไรใช่ไหมครับ แล้วก็อาหารมื้อนี้ผมเลี้ยงคุณเองเนื่องในโอกาส ที่คุณยอมเป็เพื่อนกับผม ดีไหมครับ ^^”
พูดจบหวางเจียเล่อก็ส่งยิ้มอ่อนโยนให้กับหญิงสาวต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เดี๋ยวก่อนนะตอนนี้เธอถึงกับไปไม่เป็กันเลยทีเดียว เพิ่งรู้จักกันขอให้เรียกชื่อและยังมาบอกว่าเป็จะเพื่อนกับเธออีกนี่มันอะไร แต่ในใจกลับเต้นรัวไปหมด ‘ เป็มากกว่าเพื่อนได้ไหมน้อ ’ หวังซูลี่เผลอคิดในใจแล้วส่ายหน้าไปมา หวางเจียเล่อ ที่เห็นท่าทางอันน่ารักและเป็ธรรมชาติของเธอ เขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา….
“ งั้น สั่งอาหารเลยนะคะ ” เขาพยักหน้าให้กับเธอ และเรียกพนักงานมารับออเดอร์ต่อทันที
………
ในระหว่างที่ทั้งสองรอพนักงานนำอาหารมาเสิร์ฟ หวังซูลี่กลับจ้องไปที่ชายหนุ่มตรงหน้าเธอพลางคิดว่า เนื้อหาในนิยายที่เธออ่านจบไปนั้นไม่มี ชื่อของชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเธอแม้แต่บรรทัดเดียว ไม่มีสักตอนที่กล่าวถึงชายคนนี้ เธอคิดว่าอาจจะเป็เพราะเธอได้เปลี่ยนเนื้อหาของนิยายให้ต่างไปจากเดิมเป็แน่ จึงทำให้มีตัวละครอื่นโผล่เข้ามาได้เช่นกัน เอาล่ะสิ แล้วเธอจะทำอย่างไรล่ะเนี่ยเนื้อหาอื่นก็สุดจะคาดเดาได้ต่อจากนี้ หญิงสาวคิดพลางขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างไม่รู้ตัว
หวางเจียเล่อเห็นเห็นหญิงสาวนั่งเงียบไปก่อนทำท่าทางครุ่นคิดอะไรสักอย่าง เขากลัวว่าเธอจะเบื่อที่ต้องมาทานข้าวกับคนเพิ่งรู้จักเช่นเขา ชายหนุ่มจึงทำลายความเงียบด้วยการชวนเธอสนทนากระชับมิตร
“ ที่นี่บรรยากาศไม่ดีหรือเปล่าครับ ท่าทางคุณดูเครียดๆนะครับ ”
“ อะ!! เปล่าค่ะฉันกำลังคิดว่า คนดังอย่างคุณทำไมถึงอยากจะเป็เพื่อนฉันน่ะค่ะ ”
“ หรือคุณอยากให้ผมเป็มากกว่าเพื่อนคุณล่ะ ผมเป็ให้ได้นะครับ” พูดเสร็จก็ทำหน้ายิ้มกรุ้มกริ่มใส่เธอ
“ 0///0 เอ่อ ไม่เป็ไรค่ะ เป็เพื่อนดีกว่านะคะ ”
‘โอยย นี่ฉันกำลังเขินเขาเหรอเนี่ย อีตาบ้านี่หากเราตอบว่าอยากให้เขามาเป็ผัว เอ้ย! เป็แฟนเล่าเขาจะทำไง ว่าแต่ผู้ชายบ้าอะไร น่ารักชะมัด’
ไม่นานอาหารที่สั่งไว้ก็ทยอยนำมาเสิร์ฟที่โต๊ะของทั้งคู่
“ อาหารมาแล้ว ทานให้อร่อยนะครับ ”
หญิงสาวรีบก้มหน้างุดแล้วแล้วจิ้มอาหารในจากเข้าปากอย่างรวดเร็ว เธอไม่อยากจะมองหน้าอันหล่อเหลาของเขาเลยในตอนนี้
“ คุณซูลี่ไหนๆเราก็เป็เพื่อนกันแล้ว ผมเรียกคุณแบบนี้ได้เลยใช่ไหมครับ ”
“ เอ่อ นี่เราสนิทกันถึงขั้นกับเรียกชื่อแล้วเหรอคะ” เธอถามเขาด้วยน้ำเสียงเรียบสนิททั้งที่ในใจนั้นตอบไปแล้วว่า
‘ ได้ ’
“ ก็สนิทตอนนี้เลยสิครับคุณเรียกผมเจียเล่อผมเรียกคุณซูลี่ เราจะได้สนิทกันเร็วขึ้นไงครับ”
หญิงสาวกรอกตาอย่างระอาใจ นี่เขาจะหน้าหนาเกินไปไหมเนี่ยมาดหนุ่มหล่อเ้าของบริษัทนั่นหายไปไหน เพิ่งเจอกันเมื่อ 2 วันก่อน วันนี้นัดทานข้าวต่อด้วยขอเป็เพื่อนและเรียกชื่อเธออย่างสนิทสนม แต่ไม่เป็ไรฉันยอมได้ เพราะฉันแพ้ความหล่อของเขา หุหุ หากนางร้ายตัวจริงได้ยินเข้าคงลมออกหูไปแล้วด้วยความโกรธ เพราะทั้งชีวิตของนางร้ายนั้นมอบให้กับพระเอกอย่างหลิวเหวินหลงเพียงคนเดียว
แต่ไม่ใช่กับนิลินในร่างของหวังซูลี่ตอนนี้ เธอบอกแล้วไงว่าจะทำให้นางร้ายมีความสุข นั่นคือการเปิดโอกาสได้รู้จักกับคนใหม่ๆดูบ้าง จะได้รู้ว่านอกจากพระเอกแล้ว คนอื่นก็มีดีกว่าเขาเยอะแยะไป
หวังซูลี่คิดว่ารีบทานอาหารให้เสร็จแล้ว จะได้รีบกลับไปเคลียร์งานที่ค้างส่งอาจารย์เพื่อทำเื่เรียนจบ แต่อะไรๆมันก็ไม่ได้เป็ใจขนาดนั้น เมื่อมีมารผจญที่ไม่อยากจะเจอ เข้ามาทำลาย่เวลาดีๆของเธอ เห้อ ชีวิตของเธอจะมีไหมสักวันที่จะพ้นจากคนพวกนี้ซะที
………………………
...................
2K
