“มึงขึ้นมาทำไมไม่ทราบ”
“คุณวายุให้กูมาดูแลความปลอดภัยของคุณเซียร่า”
“หึๆๆ”
“มึงหัวเราะเหี้ยไรไอสอง”
ชายร่างผอมสูงเอ่ยถามเพื่อนรักเพื่อนร้ายตรงหน้าอย่างไม่ค่อยพอใจ เพราะก่อนหน้านี้ทั้งหนึ่งและสองต่างก็เป็มือขวาของเ้านายที่ไม่ค่อยสนิทกันเหมือนครอบครัวอื่น แถมเขาสองคนยังชิงดีชิงเด่นกันมาั้แ่สมัยตอนย้ายมาอยู่ที่นี่ใหม่ๆ
“หึๆ กูก็หัวเราะให้กับความโง่ของมึงไงไอหนึ่ง มึงคิดหรอว่าเ้านายของกูเขาจะพิศวาสผู้หญิงคนนั้น ก็คงมีแต่เ้านายของมึง..”
“มึงหยุดลามปามเ้านายกูได้ละ!”
หนึ่งกระชากคอเสื้อของสองเข้ามาหาตัวพร้อมกับเอ่ยคำสั่งเด็ดขาด เขากัดฟันแน่นก่อนจะพูดต่อ
“ถ้าคุณไวน์ไม่คิดอะไรจริงๆ ป่านนี้ผู้หญิงคนนั้นก็คงได้กลับไปพักผ่อนที่บ้านแล้ว”
“ก็เ้านายกูอยากให้ผู้หญิงคนนั้นทำงาน”
“ข้ออ้างชิบหาย!”
พรึ่บ!
สิ้นเสียงอันโกรธเคืองของหนึ่ง มือหนาของสองก็ปัดมือของผู้ชายตรงหน้าให้หลุดออกไปจากตัวอย่างแรง จนตอนนี้เขาสองคนได้แต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่พร้อมกับจ้องมองหน้ากันด้วยความโมโห
“อื๊อ! ฮะ..ยะ..อย่าค่ะ..”
ฉันพร่ำพูดประโยคเมื่อกี๊ด้วยท่าทางที่ต่างไปจากเดิม..เพราะฉันกำลังรู้ตัวเองว่าฤทธิ์ยาบ้าๆนั่นกำลังไหลเวียนอยู่ในร่างกาย ดวงตาพร่ามัวของฉันเริ่มเห็นใบหน้าอันหล่อเหลาที่เริ่มเลือนลางไปทุกที ในขณะที่ร่างหนาของคุณไวน์หยิบยกตัวฉันให้ขึ้นไปนั่งทับบนท่อนล่าง ท่ามกลางไวน์เซียร่าสีแดงสดที่ส่งกลิ่นหอมอยู่เต็มอ่าง
“เฮือก!! คุณไวน์คะ!”
“ทำไมล่ะ..เธอจะปฏิเสธฉันหรอ”
“….”
ฉันไม่อาจจะเอ่ยคำนั้นออกมาในตอนนี้..ทำไมกันนะ..ทำไมฉันถึงเริ่มควบคุมความรู้สึก้าของตัวเองไม่ได้เลย..ทั้งๆคนที่ฉันอยากจะให้เขาเป็ครั้งแรก..มันไม่ใช่ผู้ชายคนนี้
“แต่สีหน้าของเธอกับร่างกายที่มันเว้าวอน..อยากให้ฉัน..”
“ฮะ ฮ๊า..!!”
“หึ ทำไมตัวสั่นแบบนี้ล่ะ”
“เฮือก! อ๊า!! คะคุณไวน์คะ! เดี๋ยวค่ะ..ดะเดี๋ยว..!”
“หรือที่สั่นเพราะว่าเธอไม่เคย..”
สวบ!
“อึ่ก! ฮะ อ๊ะ!!!”
ทันทีที่เบื้องล่างใหญ่ั์ของเขาสอดแทรกเข้ามายังด้านในร่างกายของฉัน..ทุกอย่างมันก็ร้อนรุกราวดั่งไฟร้อนที่แทงเข้ามาโดยไม่บอกไม่กล่าว ท่อนล่างของฉันกับคุณไวน์ัักันอยู่ใต้ผิวไวน์แดงที่มันส่งเสียงตกกระทบกันเป็คลื่นเกลียวในอ่างนี้
“อื้มมมม.. ไอเหี้*เอ้ย แม่งโคตรแน่น..”
ฉันได้ยินคุณไวน์กัดฟันเอ่ยประโยคแหบพร่าออกมาพร้อมกับเอาสองมือหนามาบีบที่ก้นของฉัน กระโปรงยาวคลุมเข่ามันถูกแช่อยู่ในอ่างโดยที่ด้านในนั้นก็ถูกเขาแหวกกางเกงในออก ด้านในของฉันไม่รับรู้อะไรนอกจากความร้อนและความ้าจนไร้ซึ่งสติสัมปชัญญะทุกอย่าง
ความเ็ปและแรงเสียดสีมันทำให้ฉันต้องกัดฟันตัวเองแน่น ก่อนจะปล่อยร่างกายอันไร้เรี่ยวแรงของตัวเองพิงไปยังแผงอกล่ำๆของผู้ชายตรงหน้า
“ฉะฉัน..เฮือก..ฉันอยากให้คุณเร่ง..อึ่ก..”
“….”
ไม่นะ..ฉัน..ฉันพูดอะไรออกไป..นี่มัน..ไม่ใช่ตัวฉันเลย..
“หึ ไม่อยากเชื่อว่านี่เป็ครั้งแรกของเธอ อื้มม..ที่ผ่านมาคงหวงตัวน่าดูเลยสินะ”
จ๋อมๆๆ
เสียงน้ำในอ่างกระเพื่อมเป็ระยะในขณะที่ฉันเอาแต่หลับตาปี๋ในอ้อมกอดของเขา ไม่ว่าคำพูดอะไรฉันก็ไม่ได้ยินทั้งนั้น..
มือทั้งสองของคุณไวน์เอื้อมเข้ามาััยังด้านในที่ตอนนี้บราของฉันมันเปียกปอนไปหมด เขาจึงจัดการปลดกระดุมเสื้อของฉันออกอย่างรวดเร็วและก็สอดมือเข้าไปถอดตะขอบราลูกไม้ออกด้วย ทุกสิ่งที่เขาทำในตอนนี้ใช้เวลาเพียงไม่นานนัก..้าของฉันมันก็เปลือยเปล่าทั้งหมด มันจึงทำให้ฉันรับรู้ได้ว่าคุณไวน์ช่ำชองในเื่แบบนี้เอามากๆ
จ๊วบ!
“เฮือก! ฮ๊า!! คะคุณไวน์..”
ริมฝีปากอันร้อนระอุโน้มเข้ามางับยอดเนินอกของฉันทันที ลิ้นสากของเขานั้นตวัดไปมาพร้อมกับมืออีกข้างที่เคล้นคลึงไปด้วย ทุกอย่างมันทำให้ฉันรู้สึกเสียวซ่านและดีจนไม่อยากจะเชื่อความรู้สึกในใจตัวเอง..เพราะฉันไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลยในชีวิต..
“หุ่นเธอนี่มัน..”
จ๋อมๆๆๆ
คุณไวน์พูดกับฉันด้วยน้ำเสียงที่อดกลั้นกับอะไรซักอย่าง ตอนนี้ใบหน้าของเราทั้งคู่ใกล้กันจนฉันได้ยินเสียงหอบหายใจของเขาในระยะแนบชิด หน้าอกที่เด้งขึ้นลงพร้อมกับแรงกระแทกจากด้านล่างมันทำให้ฉันต้องส่งเสียงร้องครวญครางออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
“หุ่นฉัน..อื้อ! มะมันทำไมหรอคะ”
“มันกำลังจะทำให้ฉันกลั้นไม่ไหวไง”
“ค่ะคะ..”
“งั้นฉันจะไม่สนว่าเธอจะเสร็จมั้ย เพราะฉัน..”
“คุณไวน์คะ!”
“….”
“ช่วยทำให้ฉันเสร็จ..ดะได้มั้ยคะ..ฉัน..ฮึก..ขอร้องนะคะ”
“….”
“คุณเป็ห่วงผู้หญิงคนนั้นจนสั่งให้ลูกน้องตามไปเฝ้าเลยหรอคะ? วายุ..นี่คุณ..คิดอะไรกับเด็กคนนั้นหรอ..”
พิ้งค์เอ่ยถามแฟนหนุ่มที่กำลังยืนพิงกำแพงและเมินสายตามองไปยังนอกหน้าต่างด้วยจิตใจเหม่อลอย จวบจนความเงียบงันได้คลืบคลานเข้ามาภายในห้องนอนนี้..วายุจึงได้ลอบถอนหายใจเล็กๆและหันไปหาแฟนสาวที่ยืนน้ำตาคลอเบ้าอยู่ปลายเตียง
“มันไม่ใช่อย่างนั้นนะพิ้งค์”
“….”
“ผมแค่ไม่อยากให้ไวน์มันใช้เซียร่าเป็เครื่องมือปั่นหัวผม เพราะที่ผ่านมาเซียร่าก็เจอเื่หนักมามากพอแล้ว”
“ปั่นหัวหรอคะ?”
“….”
“ที่ไวน์เอาผู้หญิงคนนั้นมาเป็เครื่องมือทำให้คุณฟุ้งซ่านขนาดนี้..หรือเพราะเขารู้ว่าคุณ..ฮึก..”
“พิ้งค์..”
วายุเอ่ยชื่อแฟนสาวพร้อมกับก้าวเข้ามาหาเธอด้วยสีหน้าที่สับสนกับความรู้สึกตัวเองอยู่ไม่น้อย และนั่นจึงทำให้พิ้งค์เม้มปากแน่นก่อนจะถอยหลังออกไปจากเขาอย่างช้าๆ น้ำตาที่มันคลอเบ้าทั้งสองข้างเริ่มไหลลงมาด้วยความรู้สึกเ็ปราวกับว่ากำลังโดนคนรักนอกใจ
“พิ้งค์ไม่รู้นะคะว่าก่อนหน้านี้เื่ของคุณกับเซียร่ามันมีเกิดอะไรขึ้นบ้าง เพราะพิ้งค์เจอคุณทีหลังเธอ..แต่ถ้าตอนนี้คุณจะเปลี่ยนใจกลับไปหาผู้หญิงคนนั้น..”
“….”
“ได้โปรดบอกพิ้งค์ล่วงหน้านะคะวายุ พิ้งค์จะได้รู้ว่าตัวเองควรจะถอยออกมาตอนไหน”
จบประโยคตัดพ้อของหญิงสาว เธอก็เดินหายลับออกไปจากห้องนี้โดยไม่ฟังเสียงเรียกใดของแฟนหนุ่มของเธอเลยซักนิด ส่วนทางวายุเอง..เขาก็ยังคงหันหน้าไปมองยังบานหน้าต่างห้องนอนที่มันมองเห็นไปยังทางบ้านของวิน ซึ่งมันเป็ห้องนอนที่ถูกปิดไฟไว้อย่างมืดมิด เขาจึงรู้ได้เลยว่าผู้หญิงที่เคยพักอยู่ในห้องนั้น..ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน..
(ไวน์)
ไม่อยากจะเชื่อว่าสิ่งที่ผมเคยคิดกับสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้านี้จะเป็เื่จริง ยัยผู้หญิงร่านรักที่ผมได้ยินเื่ของเธอเสียๆหายๆมานับครั้งไม่ถ้วน ทำไมเธอถึงยังไม่เคยผ่านผู้ชายคนไหนมาก่อน?
“แฮ่กๆ”
ผมหอบหายใจเฮือกใหญ่หลายรอบก่อนจะก้มลงมองด้านล่างของตัวเองที่มันหดไปเพราะความเหนื่อยล้า ร่างของเซียร่ากำลังนั่งทับผมอยู่ในตอนนี้ หึ..แน่นอนว่ายัยนี่สลบไปทันทีหลังเสร็จกิจรอบที่สาม รอบสุดท้ายท่าทางเธอจะไม่ไหวอยู่เหมือนกัน แต่เพราะฤทธิ์ยาเสียสาวที่ผมอุตส่าห์แอบเอาให้กิน เธอก็เลยคึกคักกับความบริสุทธิ์ครั้งแรกจนพาให้ผมเพลินไปด้วย แม่งโคตรจะฟิน..
จ๋อม..!
พรืบ..!!
ซ่าาาาาาาา~
ผมจัดการอุ้มตัวของเธอให้ลุกขึ้นยืนในอ่างพร้อมกับเอื้อมมือไปกดเปิดฝักบัว จนไวน์แดงไหลลงท่อไปจนหมด น้ำเปล่าจากฝักบัวก็ได้เริ่มชำระร่างคราบกามที่ผมทิ้งไว้ด้านนอกหลายที่
ซ่าาาาาาาาา~
แม่งหลับไม่รู้เื่เลยนี่หว่า นี่ขนาดน้ำเย็นๆเข้าไปโดนถึงทุกซอกทุกมุมแล้วนะเนี่ย เธอก็ยังไม่สะทกสะท้านอะไรเลย แต่จะว่าไป..
“….”
ั้แ่ผมโตเป็หนุ่มมาจนอายุปูนนี้ ่ชีวิตในวัยยี่สิบแปดปีนั้น..ผมยังไม่เคยเห็นหุ่นผู้หญิงคนไหนที่ทำให้ผมรู้สึกวาบหวามใจมาก่อน ทั้งไซต์หน้าอกขนาดใหญ่ที่มันยั่วยวนอารมณ์ชายอย่างผมได้อยู่หมัด บั้นท้ายที่ไม่ใช่สาวผอมแห้งแรงน้อย แต่กลับเป็ผู้หญิงที่มีเนื้อมีหนังและมีเสน่ห์ที่ดึงดูดทางเพศอยู่ในตัวไม่น้อยเลย หึ..ก็นั่นแหละ ผู้หญิงคนนี้ถึงได้ทำให้ไอวินตกหลุมรักจนโงหัวไม่ขึ้น แถมยังทำให้ไอวายุไขว่เขวจนเลือกที่จะโกหกผม..และปกปิดความรู้สึกของตัวมันเอง
ผู้หญิงคนนี้แม่งโคตรอันตราย
“นี่มึงยังไม่เชื่อกูอีกรึไงว่าเ้านายกูไม่มีวันพิศวาสผู้หญิงคนนั้น”
“แต่เซียร่าหายเข้าไปในห้องของเ้านายมึงนานเกินไปแล้วนะไอสอง กูจะแน่ใจได้ยังไงว่าคุณไวน์จะไม่ทำอะไรเซียร่า”
“มึงแน่ใจได้เลย!”
แน่จงแน่ใจเหี้ยอะไรของพวกแม่งวะ หนวกหูชิบหาย
แอ๊ด..
ผมตัดสินใจเปิดประตูออกไปโดยใช้มือข้างเดียว เพราะอีกข้างนึงของผมนั้นกำลังประคองร่างไร้สติของผู้หญิงที่เพิ่งเสร็จกิจกับผมไปหมาดๆอยู่แนบอก พอทันทีที่ประตูเปิดออก ผมก็เห็นไอเวรตะไลสองตัวที่ยืนเอามือดึงคอเสื้อฝ่ายตรงข้ามเหมือนหมากัดกันอยู่หน้าห้อง
“เอ่อ คุณไวน์..”
ไอสองที่มันหันมาหาผมพร้อมกับรีบก้มหน้าลงเช่นเดียวกับไอหนึ่ง แต่พอมันเงยหน้าขึ้นมาและจ้องมองผู้หญิงร่างอึ๋มในชุดเดิมอันเปียกปอน พวกมันสองตัวก็เลยเบิกตาค้างยั่งกะเห็นผี หึๆ แม่งอยากเห็นไอวายุมันทำหน้าแบบนี้จริงๆเลย ตอนที่มันได้รู้ว่าผมกับเซียร่า..เอากันแล้ว
แถมยังเอาท่าเด็ดจนทำให้ผมเสร็จไปหลายน้ำซะด้วย
“ไอวายุมันสั่งให้มึงมาเฝ้าเซียร่าหรอ?”
“ครับ..”
“ดี งั้นก็ฝากผู้หญิงของมันกลับไปด้วย”
ผมพูดจบก็เอาตัวบางๆแต่หนักอึ้งส่งไปให้ลูกน้องไอวายุทันที ไม่รู้ว่าแม่งหนักกระดูกหรือว่าหนักไขมันตรงหน้าอกกันแน่
“คุณไวน์ครับ..นี่คุณ..ทำอะไรเซียร่า..”
“….”
ไอหนึ่งเอ่ยถามผมด้วยท่าทางเกรงกลัว มันใช้มือทั้งสองโอบอุ้มร่างของเซียร่าพร้อมกับแสดงสีหน้าไม่สบายใจกับสิ่งที่เห็นอยู่ทนโท่
“แล้วมึงคิดว่ากูทำอะไรผู้หญิงคนนี้ล่ะไอหนึ่ง”
“….”
“ดูสภาพของยัยนี่ให้ดีๆว่าเป็ยังไง บอบช้ำตรงไหน หรือว่ามีรอยแดงตรงไหนบ้าง หึ..เวลามึงไปรายงานพี่ชายกูเนี่ย มึงจะได้อธิบายถูก”
“เอ่อคุณไวน์ครับ..”
“ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็เอายัยนี่ออกไปซะ!!”
ผมรีบเอ่ยแทรกไอสองที่ยืนหน้าซีดเผือก สองขาของผมก้าวถอยหลังก่อนจะง้างมือไปจับประตูห้อง ท่ามกลางไอผู้ชายสองคนที่ยืนมองผมตาไม่กระพริบ
“ไอสอง”
“ครับคุณไวน์..”
“ฝากบอกพรีนด้วยว่าไม่ต้องขึ้นมา วันนี้กูเพลีย”
“….”
“สงสัยว่าจะเสียน้ำเยอะไปหน่อย”
ฮ่องกง
“ทางสายรายงานแบบนั้นครับท่าน ตอนนี้..คุณเซียร่ายังมีชีวิตอยู่ครับ ยกเว้นแต่ชายหญิงสองคนนั้นที่ได้ตายไปแล้ว”
“สืบลึกจนแน่ใจแล้วหรอว่าสองคนนั้นตายแล้วจริงๆ?”
“เอ่อคือ..”
“เมื่อวันเกิดเหตุไอ้พวกตำรวจมันก็เจอแค่ศพเดียว แล้วทีนี้มึงเอาอะไรมาแน่ใจกับสิ่งที่มึงไปสืบมาห๊ะ!!”
“ผะผม..ผมขอโทษครับท่าน..”
ผู้ชายที่ใส่ชุดสูทสีดำโค้งคำนับให้กับเ้านายตนเองด้วยความหวาดกลัว ภายในห้องสีทมึนกับแอร์เย็นเฉียบที่ทำให้เหล่าชายฉกรรจ์ยืนขาสั่นเพราะความหนาวเหน็บ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เ้าของห้องสะทกสะท้านแต่อย่างใด เขาใช้ปากจัดการคีบบุหรี่ขึ้นมาจากโต๊ะก่อนจะเหลือบสายตาหันไปมองบรรดาลูกน้องที่ยืนอยู่อีกฝั่ง
“กูรู้ว่าสิ่งที่กูทำลงไปก่อนหน้านี้มันผิดจนไม่สามารถให้อภัยได้”
“….”
“ตอนนี้กูคิดถึงลูกของกู..กูไม่รู้ว่าตอนนี้ลูกกูจะเป็ตายร้ายดียังไงบ้าง”
“….”
“ไม่ว่ายังไง..กูก็จะต้องรู้ให้ได้ว่าตอนนี้เซียร่าอยู่ดีมีความสุขรึเปล่า”
“งั้นให้ผม..”
“มึงไม่ต้องเสือกยื่นหน้ามาช่วยกูเลยไอต้น!!”
ชายมีอายุคนนี้แทรกขัดลูกน้องตัวเองเสียงแข็ง จนทำให้บรรยากาศภายในห้องนี้เงียบกริบเป็ป่าช้าอีกครั้ง เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะเมินสายตาตัวเองไปยังประตูบานใหญ่ที่ถูกเปิดออกโดยใครบางคน
ตึก..ตึก..
เสียงฝีเท้าของผู้ชายคนนั้นดังกระทบกับพื้นในห้อง เขาเดินผ่านบรรดาลูกน้องที่ยืนเรียงรายกันข้างๆโซฟาหนังจนมาถึงตรงหน้าของผู้ชายที่นั่งสูบบุหรี่อยู่ ก่อนประโยคแรกจากปากของเขาจะเอ่ยออกมาพร้อมกับรอยยิ้มบางๆแต่มันก็แฝงไปด้วยความเยือกเย็น
“มีอะไรให้ผมรับใช้หรอครับ..ท่านวินเซนต์..”
371
